เมื่อถึงวันนั้น : ม.มธุการี
เรื่อง : เมื่อถึงวันนั้น
ผู้ขียน : ม.มธุการี
สำนักพิมพ์ : ศิลปาบรรณาคาร
ปีที่พิมพ์ : 2531
สองเล่มจบ


           กลับมาอีกครั้ง กับผลงานนวนิยายสะเทือนอารมณ์ในสไตล์ของ ม.มธุการี อย่าง “เมื่อถึงวันนั้น” ผลงานเรื่องนี้ บอกเล่าเรื่องราวของสิปาง สถาปนิกสาวที่เพิ่งจบจากรั้วจามจุรี และมีคนรักเป็นชายหนุ่มแสนดีอย่างอารัญ ซึ่งกำลังสอบได้ตำแหน่งปลัดต้องไปประจำการอยู่ที่แม่ฮ่องสอน ทั้งคู่มีความรักความฝันอย่างหนุ่มสาวที่แสวงหาความสำเร็จในชีวิต แบบแปลนเรือนหอที่สิปางเขียนขึ้นไว้ สำหรับอนาคตระหว่างกัน กลับเป็นที่สนใจของ รวิ หนุ่มใหญ่นักธุรกิจวัยห้าสิบ ที่บุตรของเขากำลังจะแต่งงาน และมองหาแบบแปลนเรือนหอนั้นพอดี

           รวิเป็นเพื่อนกับ ภูมิพรรค ลุงของสิปางเอง แต่บุคลิกและการดูแลตัวเองอย่างดี ทำให้เขาดูอ่อนกว่าวัยมากนัก และยังคงความเป็นหนุ่มใหญ่ที่ภูมิฐานมากเสน่ห์ แตกต่างจากลุงของเธอราวกับคนละวัย ภูมิพรรคแต่งงานกับ ป้าไววรรณ หญิงปากร้ายและขี้หึงอย่างร้ายกาจ แต่ทั้งคู่ก็เลี้ยงดูหล่อนมาอย่างดี นับตั้งแต่แม่ของทิ้งหล่อนเอาไว้โดยที่สิปางยังจำความไม่ได้
            ++++++++++++++++++++++++
         สิปางประทับใจ บุคลิก และความอบอุ่นของรวิ เขาเป็นผู้ชายอีกแบบหนึ่ง ที่แตกต่างจากหนุ่มน้อยอย่างอารัญ รวิไม่มีบุคลิกเจ้าชู้ อย่างลุงภูมิพรรค เขามีครอบครัวอบอุ่นคือ คุณศรีนาถ และบุตรสาวคนเล็กที่กำลังเรียนรัฐศาสตร์ รุ่นน้องของอารัญ ที่ชื่อ รพีรำไพ ซึ่งถูกเลี้ยงอย่างตามใจ จนเคยตัว เมื่อรวิไม่เคยขัดใจ ขัดความต้องการของลูก แม้กระทั่งรพีอำไพ เกิดประทับใจ อารัญ และพยายาม “ซื้อ”เขาด้วยวัตถุ และการปรนเปรอครอบครัวของเขาด้วยเงิน
           ++++++++++++++++++++++++
         “คนเราเมื่ออิ่มจนถึงที่สุด ก็มักจะแสวงหาความโหยหิวในสิ่งอื่นๆเรื่อยไป ชีวิตไม่มีคำว่าเพียงพอ เช่นเดียวกับเขา ตราบใดที่ยังมีลมหายใจและกิเลสเพียงพอ ที่จะแสวงหาในสิ่งใหม่ๆ ที่ได้มายากเย็นกว่ากัน บางทีเขาก็คิดว่าเขาผิดที่ทำให้ชีวิตของทุกคนดูง่ายเกินไป มันทำให้ชีวิตสูญเสียรสชาติและคุณค่าที่แท้จริงของมันออกไป เหตุนี้เอง ลูกของเขาทุกคนจึงมีชีวิตอยู่กับความเบื่อ... เบื่อในทุกสิ่งที่ได้มา เมื่อได้มากก็เบื่อมาก!

       รวิเองก็ประทับใจในตัวสิปาง ความประทับใจนั้น ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ในที่สุดมันกลับผูกรัดคนทั้งคู่เข้าด้วยกัน สิปาง รู้ตัวเองดีว่าหล่อนไม่อาจจะแต่งงาน และไปใช้ชีวิตอยู่กับอารัญผู้แสนดีได้อีกต่อไป หล่อนตัดสินใจมีความสัมพันธ์กับเขา อย่างเต็มใจ แม้จะรู้ว่ามีความเจ็บปวด รออยู่ข้างหน้า...
         ++++++++++++++++++++++++
         ในเวลาต่อมานั้นเอง สิปาง จึงรู้ว่า รวิเองก็ยังมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในชีวิต เขามีโรซี่ นักร้องสาวชาวฮ่องกง ที่เพื่อนคลายเหงา เวลาที่ต้องบินไปทำธุรกิจ ที่ฮ่องกง หรือ แม้แต่ ผาณิต เพื่อนรุ่นน้องของศรีนาถ ที่เข้ามาทำงานในบริษัท ผาณิตแอบชอบ รวิ อยู่เป็นทุนเดิมแล้ว และหล่อนก็วางแผนเพื่อให้ตัวเองได้ใกล้ชิดกับเขา จนมีความสัมพันธ์กันเกิดขึ้น แต่ทั้งหมด แล้วรวิ บอกกับสิปางว่า ผู้หญิงคนอื่นเป็นเพียง ผู้ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขาเท่านั้น แต่สำหรับสิปาง แล้ว มันคือความรัก!

          ไฟปรารถนาของเขาแรงร้อน กับสิปางเท่านั้นที่เขาไม่ได้มุ่งแต่จะตักตวง ไม่เหมือนผาณิต นั่นเขาเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว แล้วก็แล้วกันไป และเขาก็นอนหันหลังให้ ไม่ได้แคร์สักนิดว่าหล่อนจะรู้สึกอย่างไร แต่กับสิปาง ความรู้สึกของเขาละเอียดอ่อน เขาให้หล่อนในทุกสิ่งที่คิดว่าจะให้ได้กับผู้หญิงสักคนที่เขาพึงใจอย่างเหลือเกิน ไม่ตักตวง ไม่เห็นแก่ตัว มุ่งแต่จะรับรู้ในอารมณ์เสน่หาอันบรรเจิดของหล่อน และเขาก็มีแต่ความอิ่มในหัวใจ อยากกอดหล่อนไว้ในวงแขน ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ด้วยกลัวว่าหล่อนจะตื่น
เขาว่าเขารักหล่อน... อาจจะรักมานานแล้ว แต่ขลาดเกินกว่าจะยอมรับรู้ความรู้สึกชนิดนั้นของตนเอง
          +++++++++++++++++++++++++++
         เขารับสิปางให้มาอยู่ด้วย ที่บ้านที่เขาซื้อเอาไว้ แม้แต่คุณศรีนาถเองก็ไม่คาดคิด ในขณะที่ผาณิตก็ล่วงรู้เรื่องนี้ หล่อนพยายามเรียกร้อง และวางแผนให้ สิปาง เข้าตา นายพลวิทูร์ ซึ่งทำธุรกิจร่วมกันกับรวิ อยู่ นายพลวิทูร์ เป็นนายพลชราที่ยังมีความต้องการและเลี้ยงดูหญิงสาวคนอื่นๆไว้มากมาย โดยมี “นัถยา”สาวใหญ่ที่คอยทำหน้าที่ไม่ต่างกับ “แม่เล้า” คอยเสาะหาหรือล่อลวงเด็กสาวๆ มาสังเวย ให้แก่ท่านนายพล ตามความต้องการ นัถยาเป็นคนปากหวานมากวาทศิลป์ เป็นผู้หญิงคนเดียวที่นายพลเลี้ยงดูไว้นานที่สุด นับตั้งแต่หล่อนหย่ากับผัวคนแรกและเข้ามาพึ่งใบบุญเขา

          วิทูร์ติดใจ สิปางตั้งแต่แรกเห็น และส่งนัถยา ให้มาติดต่อหล่อน แต่ทันทีที่ได้เห็นสิปาง หล่อนก็ถึงกับตกตะลึง เด็กสาวคนนั้นก็คือ ลูกสาวของหล่อนนั่นเอง!

          ก่อนหน้า นัถยา มีลูกและหล่อนก็รู้ตัวเองดีว่าไม่เหมาะแก่การเป็นแม่ หล่อนฝากให้ ภูมิพรรคและไววรรณ ช่วยเลี้ยงดูเด็กน้อยคนนั้น จนบัดนี้ ลูกสาวของหล่อนเติบโตขึ้นมาเป็นสาวน้อยแสนสวย ที่หล่อนต้องมาทาบทาบให้เป็นเมียน้อยนายพลวิทูร์!

          นัถยาคิดว่า เท่าที่เห็นสิปางไม่ได้เป็นสุขกับสภาพของตัวเองเท่าไร ความรักเท่านั้นที่พันธนาการบุตรสาวของหล่อนไว้ มันไม่ยุติธรรมสำหรับชีวิตหนึ่งที่อยู่ในวัยหวาน ไม่ช้าไม่นาน สิปางก็แก่ตัว มีริ้วรอยย่นบนดวงหน้า มิหนำซ้ำยังย่นยับไปทั้งหัวใจ เธอคร่ำหวอดในวงการนี้มานาน เห็นกระทั่งคนที่ขึ้นไปสูงสุดและตกลงมาสู่ฐานต่ำสุด มันเป็นมายา เป็นทางลัดที่ดูเรียบง่ายแต่อำพรางความขรุขระและเหวลึกไว้ที่บั้นปลาย
ยังไม่เคยเห็นใครเดินไปถึงวิมานที่ว่าอย่างแท้จริง บางคนเกือบจะคว้าถึงแต่ก็พลัดตกลงมาเสียก่อน บางคนเข้าไปได้แล้ว และวิมานที่คิดว่าสวยหรูจากภายนอก กลับแปรเปลี่ยนเป็นไฟร้อนแห่งนรกไปได้ในชั่วพริบตา
              +++++++++++++++++++
         สิปางเริ่มไม่แน่ใจในวิถีชีวิตของตนเอง มันถูกต้องดีงามแล้วหรือสำหรับการก้าวเดินมาบนทางลัดสายนี้? หล่อนเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นรวิ ไปอยู่กับลูกเมียของเขา แม้ว่าภายหลังคุณศรีนาถจะรู้ความจริง และมาพบกับเธอ แต่อีกฝ่ายก็เป็นผู้ดีเสียจนไม่ได้ด่าทอหล่อนสักคำเดียว แต่กลับทำให้สิปางเจ็บลึกไปทั้งหัวใจ ซ้ำหล่อนยังรู้มาว่า เขาไปไหนมาไหนกับโรซี่ ที่บัดนี้ย้ายมาทำงานเป็นนักร้องที่เมืองไทย
          สิปางเสียใจ โดยเฉพาะเมื่อ “แม่” ที่หล่อนเพิ่งรู้จัก ได้เตือนสติให้ตาสว่าง
         ++++++++++++++++++++
      “โลกทุกยุคทุกสมัย ไม่เคยยอมรับว่า การขโมยของใครเป็นสิ่งที่ดี บาปกรรมนั้น แม่เจอกับมันมาแล้ว และไม่อยากให้ปางต้องเจอกับมันด้วย ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นอย่างแท้จริงหรอกลูก นอกจากความอัปยศ การต้องถูกตราหน้าจากสังคมว่าแย่งผัวเขามา ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะเสียงสาปแช่งจากมโนธรรม แม่แก่แล้ว อีกไม่กี่วันแม่ก็ตาย แต่ปางสิ ยังต้องนอนฟังเสียงมโนธรรมไปอีกนานสักแค่ไหน แม่รู้ว่ามันยากเพราะลูกรักเขา แต่ความรักมันไม่เพียงพอที่จะทำให้ลูกใช้ชีวิตอยู่อย่างมีเกียรติ ความรักไม่ใช่ทรัพย์ที่ลูกฝากธนาคารไว้แล้วมันมีแต่จะเพิ่มพูนเป็นดอกเป็นผล มันจืดจางได้ เมื่อถึงวาระที่สิ้นรัก...”

             +++++++++++++++++++++
         ผาณิต รู้ดีว่า รวิ ไม่ได้รักใคร่หล่อนจริงจัง ทุกอย่างหล่อนช่วงชิงมาด้วยเล่ห์เพทุบาย และพยายามตักตวงจากเขา ให้มากที่สุด จนหล่อนมีโอกาสได้พบหนุ่มใหญ่ มหาเศรษฐี ที่ชื่อวิษัย เข้ามาติดพัน โดยเหตุบังเอิญ และผาณิตก็รู้ว่าถึงเวลาสักที ที่หล่อนจะผละจาก รวิ ไปหา วิษัย ที่หนุ่มกว่า มีเสน่ห์และเงินตรามากกว่า เมื่อเขาชวนหล่อนให้ไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน
ผาณิต คิดว่าตัวเอง จบเรื่องราวกับ รวิ ได้อย่างสวยงามและทิ้งท้ายให้เขาต้องเจ็บปวด แต่แท้จริงแล้ว วิษัย ก็เป็นเพียง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่รวิจ้างมา เพื่อเล่นละครตบตา สำหรับกำจัดหล่อนออกไปจากชีวิตเท่านั้นเอง!

         สิปางรับรู้ความอำมหิตของ ผู้ชายที่หล่อนรัก ด้วยความร้าวราน และเมื่อมีโอกาสพบกับ โรซี ยิ่งรับรู้ถึงความเหงา อ้างว้างของอีกฝ่าย แท้จริง ไม่เคยมีใครเป็นผู้ชนะในเกมนี้เลยสักคนเดียว ทุกคนพ่ายแพ้ บาดเจ็บ และต่อมา หล่อนก็ทราบว่าโรซี่ฆ่าตัวตาย หล่อนเป็นโรคร้ายที่กำลังกัดกินร่างกาย และโรซี่ก็ตัดสินใจปลิดชีพตัวเอง ก่อนที่จะดำเนินไปถึงวาระสุดท้ายของโรคนั้น
หล่อนเดินมาถึงทางแยกของการตัดสินใจนี้แล้ว แต่แล้วสิปางก็พบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์กับรวิ!
           +++++++++++++++++++++
          หญิงสาวตัดสินใจสารภาพเรื่องของเธอ กับอารัญ แม้ว่าจะเป็นการดับความฝันของเขาลง อารัญ อกหักแต่เขาก็ไม่ได้ตอบรับ ความปรารถนาดีของ รพีรำไพ ที่ต้องการมาแทนที่เขา แม้ว่าหล่อนจะเอื้อเฟื้อเงินทอง ช่วยเหลือครอบครัวของเขามากสักเพียงใดก็ตาม เขาตัดสินใจกลับไปยังแม่ฮ่องสอน

        สิปางพยายามจะถอยห่างออกมาจากรวิ แม้ว่านั่นจะเป็นความเจ็บปวดอย่างที่สุด ในขณะที่รวิเองก็คิดว่า เขาควรจะปล่อยสิปางไป เพื่ออนาคตที่ดีของเธอ เมื่อเทียบกับการจมอยู่กับเขา โดยไม่มีโอกาสที่ก้าวขึ้นมาเป็นภรรยาอย่างแท้จริง แม้ว่าคุณศรีนาถ จะขอแยกห่างจากเขาสักพัก หลังจากรู้เรื่องเขากับสิปาง ก็ตาม
        ++++++++++++++++++++
        “ภูมิพรรคเองก็เตือนฉัน เขาว่าทำไมฉันไม่ปล่อยเธอไปเสีย มันง่ายที่จะพูดนะสิปาง แต่ทำแล้วมันยาก ฉันผูกพันกับเธอมากเกินไป มีลูกเป็นสายใยสายสัมพันธ์ ทุกสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาพันธนาการเราทั้งนั้น แล้วเราจะอยู่กับมันก็ไม่ได้ จะตัดมันก็ไม่ได้ เธอคงจะเข้าใจสภาพเช่นนี้”

        รึว่าหล่อนจะอยู่กับเขาต่อไป อยู่กับความเป็นจริงที่ว่า หล่อนเป็นเมียน้อยของเขา รับกับสภาพอันน่าอัปยศนั้นให้ได้ แหวกกฎเกณฑ์แห่งสังคมที่บูชาสภาพของความผัวเดียวเมียเดียว ไม่มีใครมารังควานหล่อนนอกจากมโนธรรมของหล่อนเอง?

         แต่แล้ว เด็กทารกในครรภ์ก็คลอดก่อนกำหนด!
         +++++++++++++++++++++
         สิปางฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในโรงพยาบาล ก่อนจะรู้ว่าลูกของตัวเองเสียชีวิต หล่อนทะเลาะกับรวิอย่างรุนแรง เชื่อว่า เขาต้องการเอาลูกไป รวิจากไป พร้อมกับจดหมายฉบับสุดท้าย ที่เขียนถึงหล่อนจากความรู้สึกที่แท้จริง

     “ฉันให้คนมารับรถคืนไปด้วยคิดว่าเธอจะอยู่ไม่อยู่เมืองไทยอีกต่อไปแล้ว ทั้งรถและบ้านเป็นสมบัติที่ฉันซื้อให้เธอ ฉันจึงเขียนเช็คมอบเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง โปรดรับไว้ ฉันอยากให้เธอมีการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีที่สุด
     
        ถ้ารักเธอน้อยกว่านี้ ฉันอาจจะดิ้นรนทำอะไรก็ได้ เพื่อที่จะให้เธออยู่กับฉันต่อไป เธอคงเข้าใจ ความทุกข์ทรมานของเธอเป็นความทุกข์ทรมานของฉันเช่นกัน

      ขอให้เธอรู้ไว้อีกอย่างหนึ่งว่า ทุกครั้งที่ฉันคิดไปถึงเธอ ไม่เคยสักครั้งที่ฉันจะไม่มีความทรงจำอันอ่อนหวานเกิดขึ้นในหัวใจ มันยังเป็นอยู่ในชั่วขณะนี้ และฉันก็หวังว่ามันจะดำรงอยู่ตลอดไป”



 



Create Date : 22 มิถุนายน 2564
Last Update : 22 มิถุนายน 2564 9:39:23 น.
Counter : 428 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 
面子上好看 Miànzi shàng hǎokàn ดูดีขึ้น Kavanich96
(14 ก.ย. 2564 16:42:23 น.)
วันนี้สอบเลขพื้นนะจ๊ะ zungzaa
(10 ก.ย. 2564 13:46:45 น.)
真不明白 Zhēn bù míngbái ไม่เข้าใจจริงจริง Kavanich96
(10 ก.ย. 2564 07:48:43 น.)
จุติภูต : ศรีทอง ลดาวัลย์ สามปอยหลวง
(7 ก.ย. 2564 09:51:28 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**, คุณhaiku, คุณnewyorknurse

  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 22 มิถุนายน 2564 เวลา:10:27:09 น.
  
คุณ **mp5** ขอบคุณมากๆครับ
โดย: สามปอยหลวง วันที่: 23 มิถุนายน 2564 เวลา:7:33:59 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Sampoiluang.BlogGang.com

สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 78 คน [?]

บทความทั้งหมด