สวรรค์ขุมไหน : ศุภร บุนนาค
เรื่อง : สวรรค์ขุมไหน
ผู้ขียน : ศุภร บุนนาค
สำนักพิมพ์ : ก้าวหน้า
ปีที่พิมพ์ : 2510
เล่มเดียวจบ


          ศุภร บุนนาค เป็นนักเขียนนวนิยายรุ่นครูที่มีผลงานเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดดเด่น โดยเฉพาะสำนวนภาษาละเมียดละไมงดงามด้วยวรรณศิลป์ และเป็นที่รู้จักกันดี จาก นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องเยี่ยม อย่าง ฟ้าใหม่ บุญเพรงพระหากสรรค์ หรือ นวนิยายรักโรแมนติคที่อยู่ในหัวใจของใครหลายคน อย่าง แม้ความตายมาพราก แต่ในขณะเดียวกัน ผลงานเรื่องสั้นของท่านเอง ก็มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นไม่แพ้ใครเช่นกัน
++++++++++++++++++++++++
           ผมเองรู้จักงานของท่านครั้งแรก ก็จากผลงานเรื่องสั้น “มิใช่ของตามตลาด” ที่เขียนสะท้อนภาพการเลี้ยงดูเด็กในแบบวัฒนธรรมไทยสมัยปู่ย่าตายาย และแบบฝรั่งได้อย่างน่ารักน่าชัง และน่าสงสาร โดยเฉพาะการบรรยายความรู้สึก ผ่านตัวละครหนูน้อย รังแตน ในเรื่องนี้ และสำหรับ สวรรค์ขุมไหน ก็เป็น เรื่องสั้นอีกชุดหนึ่ง ที่ให้ประทับใจในการอ่านไม่แตกต่างกันเลยครับ
++++++++++++++++++++
            สวรรค์ขุมไหน เป็นรวมเรื่องสั้น จำนวนสองเรื่อง เรื่องแรก คือ สวรรค์ขุมไหน เป็น เรื่องราวของ งูเห่ากับพังพอน ที่ถูกชายขี้เหล้าเจ้าของๆมัน นำมาแสดงโชว์ ให้ต่อสู้กัน หารายได้จากความสนุกสนานของมนุษย์ โดยหารู้ไม่ว่า สัตว์ทั้งสองตัว ต่างก็ไม่ได้พิสมัยที่จะห้ำหั่นกัน อย่างที่มนุษย์ทั้งหลายต้องการจะเห็นเลยแม้แต่น้อย พวกมันต่างปรึกษากัน พยายามหาหนทางหนี จากสภาพเหล่านี้ จนกระทั้งโอกาสสำคัญมาถึง

             เมื่อชายขี้เหล้า สะพายกรงขังพวกมันหลังเสร็จสิ้นการแสดงในวันหนึ่ง และข้ามถนนเพื่อกลับบ้านในสภาพมึนเมา รถเก๋งคันใหญ่ของมหาเศรษฐี ท่านหนึ่งก็แล่นผ่านมาพอดี อย่างรวดเร็ว และชนโครมเข้ากับชายเคราะห์ร้าย จนล้มคว่ำ และกรงขังก็หลุดกระเด็น เปิดโอกาสให้งูเห่าและพังพอน สองสหาย หนีรอดออกมาได้สำเร็จ
             ++++++++++++++
           พวกมันทั้งคู่ต่างแอบซุ่มอยู่ข้างทาง และได้ยินเสียงสนทนากันของคู่กรณี คนนั่งมาในรถคือเศรษฐีที่กำลังจะไปทอดกฐินทำบุญทำกุศล เขาพยายามจะเร่งให้เรื่องราวจบลงอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากยืดเยื้อกลัวไปทำบุญไม่ทัน ในขณะที่ชายขี้เหล้าเองก็พยายามเรียกร้องค่าเสียหาย และมีตำรวจมาช่วยไกล่เกลี่ย ชายขี้เหล้าเรียกเงินค่าทำขวัญจำนวนมาก จนในที่สุด เศรษฐีก็จำยอมจ่ายให้ เพราะจะรีบไปทำบุญ กลัวไม่ได้ขึ้นสวรรค์ ในขณะที่ ชายขี้เหล้าก็กระหยิ่มใจว่า สามารถเรียกร้องเงินได้มากมายเกินกว่า รายได้แสดงโชว์ที่ตัวเองต้องสูญเสียงูเห่าและพังพอนไปในวันนี้

           สัตว์ทั้งสองตัวต่างก็นึกในใจว่า มหาเศรษฐีผู้รีบไปทำบุญท่านนั้น เมื่อทอดกฐินเสร็จแล้ว จะไปขึ้นสวรรค์ขุมไหนกันหนอ?
++++++++++++++++
          และถ้าใครเคยรัก หนูน้อยรังแตน ในมิใช่ของตามตลาดมาแล้ว ถ้ามีโอกาสได้อ่าน เรื่องสั้น “มือยาว” เรื่องที่สองในหนังสือเล่มนี้ จะต้องรัก เจ้าหนูลูกเป็ด อย่างไม่ต้องสงสัยเลยเช่นกัน
+++++++++++++++++++++
            มือยาว เป็นเรื่องราวของเด็กชายลูกเป็ด ผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนายตำรวจมือปราบในอนาคต เขาเป็นลูกคนโตวัยสิบขวบที่กล้าหาญเกินตัว เพราะพ่อและแม่ ต่างเลี้ยงดูมาอย่างให้ความรักความอบอุ่นเป็นอย่างดี วันหนึ่งเด็กชายออกมาเที่ยวเล่นที่หน้าบ้าน และได้เผชิญหน้ากับ “เสือเปลี่ยน” ไอ้เสือร้ายที่เพิ่งแหกคุกออกมาพร้อมสมัครพรรคพวกของมัน และฆ่าคนตายไปแล้วหลายคน เสือเปลี่ยนเองเวลานี้มันก็ถูกยิงบาดเจ็บ ด้วยวิสัยโจรร้ายมันตัดสินใจหลอกเด็กชายว่า เป็นชาวบ้านที่ถูกโจรทำร้ายมา และด้วยจิตใจเมตตาสงสารนั้นเอง ทำให้ ลูกเป็ดยินดี ช่วยเหลือ
          และยิ่งเมื่อรับฟังเรื่องราวที่ไอ้เสือเปลี่ยน เล่าถึงการผจญภัยในชีวิตสมบุกสมบันของมัน และรับปากว่าจะพาไปดูซ่องโจรฯลฯ ทำให้จินตนาการของเด็กชายยิ่งมากมายขึ้น เขาตัดสินใจตามเสือเปลี่ยนไป โดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่า มันคือไอ้เสือร้ายที่ฆ่าคนตายมาแล้วนับร้อยศพ โดยทิ้งจดหมายบอกพ่อกับแม่ ไว้เท่านั้น
++++++++++++++++++++++++
         “แม่จ๋า เป็ดจะไปกับนายเปลี่ยนสักสิบวันเท่านั้น เขาจะพาไปดูคนขโมยช้างทั้งโขลง ไปหัดขี่ม้า ดูเขาจับตะเข้ แม่ไม่ต้องกลัว นายเปลี่ยนเขาเจ็บที่ขา เป็ดช่วยรักษาเขาตลอดทาง เป็นไปถึงไหนจะแวะส่งข่าวให้แม่ทราบตามร้านหมอ แม่อย่าโกรธเป็ดนะจ๊ะ”

         พ่อแม่ของเด็กชายตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเห็นจดหมายของไอ้เสือเปลี่ยนที่มีมาเพื่อเรียกค่าไถ่ เด็กชายลูกเป็ด มิฉะนั้นมันจะฆ่าเด็กชายทิ้งกลางป่า ยิ่งทำให้ทั้งสองตกใจมากยิ่งขึ้น

    แต่คนที่ตกใจและแปลกใจยิ่งกว่า ก็คือ บุรุษใจทมิฬที่ชื่อไอ้เสือเปลี่ยนนั่นเอง เด็กชายตัวน้อยที่กล้าหาญ ช่างพูดช่างซัก โดยไม่มีท่าทีหวั่นกลัวใดๆแม้แต่น้อย แม้จะรู้ภายหลังว่า ชายที่ตนเองติดตามมาด้วย จะเป็นไอ้เสือร้าย ที่ฆ่าคนมาแล้วก็ตาม คืนนั้น เสือร้ายนอนซมด้วยพิษไข้ เด็กชายต้องเอายาแก้ไข้ที่ติดมา ช่วยละลายน้ำให้กิน จนเสือเปลี่ยนเริ่มสับสนกับตัวมันเอง มันพยายามไล่เด็กชายให้กลับบ้าน
+++++++++++++++++++++++
        “ไม่ได้หรอก ลูกผู้ชายต้องไม่ทิ้งกัน ถึงจะดีหรอเลว ก็เราอยากมากับแกเองนี่ แม่เราสอนไว้ว่า ลูกผู้ชายต้องรู้จักรับผิดเมื่อทำผิด เราทำผิดมากเทียวนะ ที่หนีมากับแก ป่านนี้แม่คงเป็นทุกข์แทบตายแล้ว ความผิดครั้งที่สองก็คือทิ้งเพื่อนร่วมทางที่กำลังจะตายไว้ให้ตายคนเดียวน่ะซี แล้วต่อไป ใครจะคบเราได้ล่ะ...”

         เปลี่ยนกลืนน้ำลายผืดคอ เด็กคนนี้ถ้าจะเกิดมาสำหรับเป็นไม้แหลมข่วนหัวใจแผล สะกิด กระเส็น กระสาย ความเป็นคนที่ยังเหลือแห้งกรังอยู่ก้นบึ้งของหัวใจเสือเปลี่ยนออกมา เพื่อดูสะเก็ดเล่นหรืออย่างไร พูดจาแต่ละคำมันใหญ่โตเหลือเกินนัก”
+++++++++++++++++++
          ในเหตุการณ์ที่เหมือนวิกฤตของเด็กชาย กลับกลายเป็นโอกาสให้คนสองคน ได้รู้จักกัน เรียนรู้กันอย่างไม่น่าเชื่อ ลูกเป็ดได้รู้ชีวิตของไอ้เสือเปลี่ยน ก่อนที่จะมาเป็นเสือร้าย แม้ว่าจะมีทิษฐิ หรืออารมณ์ในบางครั้งแต่ มันก็ไม่อาจจะลงมือทำร้ายเด็กชายได้ลงสักครั้งเดียว เจตนาชั่วร้ายของมันแต่แรก เริ่มเปลี่ยนไป โดยที่ไอ้เสือเปลี่ยนเองก็ไม่รู้ตัว
++++++++++++++++++++++
        “อย่ามาทำพูดดีเลย คนอย่างผมไม่อ่อนเพราะลมปากเด็กหรอก จะเป็นยังไงก็ช่างผม พอผมยันได้ลุกขึ้นไหวแล้ว ก็จะพาเอาตัวไปส่งเสีย แล้วทีนี้ก็หมดภาระกันละ ต่างคนต่างไป ยุ่งนัก เท่าที่ผมไม่หักคอหมกเสียน่ะบุญเท่าไรแล้ว ทีแรกก็ว่าจะเอาไว้เรียกค่าไถ่กินสักก้อน แต่ไม่เอาละ พูดมากพิลึก เฮอ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยพูดกับใครมากเท่านี้เลย”

    “ทำไมล่ะ ทำไมตัวถึงไม่หักคอเรา”
    “นั่นแน้ ยังจะมีหน้ามาถาม เออทำไมถึงไม่หมกเสียก็ไม่รู้ซี ปล่อยไว้ทำไมจนป่านนี้ก็ไม่รู้ นี่ที่บ้านพูดมากันอย่างนี้ทุกคนหรือ”
           “พูดมากอย่างนี้ทุกคนแหละ ไม่ว่าจะทำอะไรแม่ต้องสอน ต้องว่าจะตีสักที ก้ต้องบอกว่าทำไมถึงตี...”

+++++++++++++++++++++++++++++
        ความรักความผูกพัน เกิดขึ้นกับเสือเปลี่ยนโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะเมื่อไอ้เสือมี สมุนของเสือเปลี่ยนตามมาสมทบ และรู้ว่าตอนนี้ ตำรวจกำลังตามไล่ล่า เสือเปลี่ยนที่จับเด็กมาเรียกค่าไถ่ เสือมี เสนอให้เสือเปลี่ยนฆ่าเด็กเสีย ก่อนจะถูกจับ แต่ในที่สุด สองเสือก็มีเรื่องบาดหมางกันเอง เสือมีทรยศ เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังบาดเจ็บและปฏิเสธที่จะฆ่าลูกเป็ด

      เด็กชายพยายามเข้าช่วยเสือเปลี่ยนที่เหมือนเพื่อนร่วมตายของตน ร่วมกับใช้กลอุบายของเสือเปลี่ยน จนทำให้ไอ้เสือมีต้องหนีไปและเผลอทิ้งอาวุธเอาไว้ให้ แต่ลูกเป็ดผู้กล้าหาญ ก็ถูกเสือมี ลงมือฟาดทำร้ายจนจุก เสือเปลี่ยนยิ่งรู้สึกสงสารและประทับใจเด็กชายตัวน้อยที่ยังมีแก่ใจ นึกเป็นห่วงมัน
++++++++++++++++
             “คุณหนูเจ็บมากไหม ลุกขึ้นไหวไหม” ลูกเป็ดค่อยกระเถิบตัวใกล้กองไฟเข้ามา หน้ายังนิ่วเพราะความเจ็บ น้ำตาพาลจะปริ่มๆออกมาด้วย เสือเปลี่ยนสังเกตเห็นก็หัวเราะ จับตัวลูกเป็ดให้หันหลังแล้วถามว่า
            “มันฟาดเอาตรงนี้ใช่ไหม มานี่จะคลึงให้ หยูกยาอะไรก็ไม่มี อย่าใจเสาะซี ยังงี้จะเป็นโปลิศยังไงไหว ไปจับผู้ร้ายละก็จะโดนเจ็บกว่านี้อีกมากนัก” มือหนักหยาบใหญ่นั้นคลึงตรงที่เจ็บจุกอย่างเชี่ยวชาญ

 
          “นอนเสียเถอะคุณหนู อีกไม่กี่มากน้อยก็เช้าแล้ว เราจะออกเดินกันแต่เช้ามืด”
     “เปลี่ยนเจ็บมากไหม ยาก็ยังมีนะ กินอีกก็ได้แล้ว”


     ว่าแล้วก็ล้วงเอาขวดยาเม็ดสีชมพูดนั้นขึ้นมาทันที เสือเปลี่ยนเมินหน้าไปเสียทางหนึ่ง รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า ร้อนยิ่งกว่าไฟที่ผิงอยู่ และร้อนยิ่งกว่าเหล้าเถื่อนน้ำใสแจ๋วที่ร้อนคอวาบเป็นทางเมื่อตะกี้นี้ ไฟอายนั้นร้อนยิ่งกว่าไฟใดๆ เป็นไฟอย่างเดียวเท่านั้นที่ร้อนจนสามารถจะข่มไฟราคะใด ไฟใดเล่าจะแรงเท่าไฟราคะ เสือเปลี่ยนเพิ่งถูกไฟอายเผาเมื่ออายุหลายสิบ และฆ่าคนมาหลายคนเต็มทีแล้วนี่เอง
             ++++++++++++++++++++++
           เขาเพิ่งเข้าใจ คำว่า ลูก เมื่อ นึกถึงเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ขึ้นมา ลูกที่เสือเปลี่ยนไม่เคยคิดว่าตนเองจะมี!
           เสือเปลี่ยนตัดสินใจได้แล้ว ครั้งเดียวในชีวิต ที่มันจะพาเชลยตัวน้อย ไปส่งคืนบิดามารดา เป็นการทำกุศลครั้งเดียวในชีวิตบาปของมัน และหลบหนีการตามล่าของ ไอ้เสือมี ที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง ในขณะที่บาดแผลของตัวมันเองก็ยิ่งอักเสบมากขึ้นเรื่อยๆ และเด็กชายก็เริ่มจะป่วยจากการตรากตรำในการเดินทาง
          ++++++++++++++++++++
           จนในที่สุด สองชีวิต ก็มาจนมุมอยู่กระท่อม ระหว่างไอ้เสือมีและพรรคพวกตามมาล้อมเอาไว้ และอีกด้านหนึ่ง ตำรวจก็ยกกำลังเข้ามาเพื่อให้เสือเปลี่ยนมอบตัว
         เสือเปลี่ยนตัดสินใจช่วยให้เด็กชายหนีออกไปหาตำรวจ และรู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอดแล้ว แต่เด็กชายรู้ทันจึงไม่ยอมไป จนกระทั่งมันต้องออกอุบายว่าจะมอบตัวกับตำรวจ ลูกเป็ดจึงหนีออกมาและสู่อ้อมกอดของพ่อแม่ ในที่สุด เสือเปลี่ยนยิงคุ้มกันให้เด็กชายที่เขารักเหมือนลูก จนพวกเสือมี ถูกสังหารหมด และเมื่อตำรวจมาถึงในกระท่อมก็เห็นเสือเปลี่ยนในสภาพที่กำลังจะเข้าสู่วาระสุดท้าย...
              ++++++++++++++++++++++
         เด็กชายลูกเป็ดโถมเข้าหาร่างที่โชกเลือด กำลังนั่งพิงฝากระท่อมอยู่ เสือเปลี่ยนชี้มือตัวเองแล้วถามว่า “นี่ไงจำได้ไหม หน้าตาไอ้เสือมันเป็นอย่างงี้  แหละ คุณหนูลูกเป็ดจำอะไรที่ผมบอกไปได้มั่ง”
         “ฮือ ฮือ เปลี่ยน โธ่ คุณลุงคร้าบ ช่วยหน่อยซี้”

           “แล้วกัน ตำรวจใหญ่ในวันหน้าเป็นเสียยังงี้ ฟังซี จะบอกอะไรให้ น้ำตาเขาเก็บเอาไว้ให้พ่อให้แม่ ให้ลูกให้เมีย ให้บ้านเมือง อย่ามาให้ไอ้เสืออย่างผมเลย อย่าครับ ไม่ต้องมาให้เลือดให้ยาผม” โบกมือห้าม เมื่อนายตำรวจใหญ่ทนไม่ไหวจะเข้าช่วยต่อชีวิต จับมืออ้วนๆ อุ่นๆ ของเด็กไว้ในมือแล้วพูดต่อ เสียงเบาลงทุกที
         “มือนี่รักษาไว้ให้ดี อย่าให้เปื้อนเลือดเปื้อนคนดี ให้เปื้อนแต่เลือดคนร้าย ให้เปื้อนแต่เมื่อจำเป็น ถ้าไม่ยังงั้น มือเปื้อนใจก็เปื้อนด้วย อย่างผมนี่เปื้อนทั้งตัวเลย”
   
      เขาดึงมือลูกเป็ดไปชิดตัวคำต่อไปเบาลงจนลูกเป็ดต้องแนบหูเข้าไปกับปากของเขา ในที่สุดก็เงียบ ลูกเป็ดยังคงกอดร่างนั้น จนร่างนั้นถ่วงน้ำหนักลง ถ่วงลงๆ ลูกเป็ดจึงปล่อยมือ ร่างของเสือเปลี่ยนก็เอนลงกับพื้น...
         +++++++++++++++++++++++++
          คำสุดท้ายก่อนสิ้นใจของ เสือเปลี่ยนนั้น ได้กระซิบกับหูของลูกเป็ดว่า...

        “เขาถอดพระนี่ให้เป็ดมาทั้งหมด เขาให้เป็ดเก็บไว้ เขาบอกว่าเขาไม่ต้องการเครื่องคุ้มกันอีกต่อไป เขาบอกเป็ดว่าอย่าริคบโจร เพราะความรักสนุก เขาว่ามือโจรนั้นถึงแม่นยำมีอำนาจแต่ก็ต้องร้อนรน หนีเขาเปรียบเหมือนคนมือสั้น มือกฎหมายนั้น แม้จะช้าอืดอาดในบางที แต่ก็หนักแน่น เพราะมีที่ตั้งหลัก ไม่มีใครจะพ้นมือกฎหมายไปได้ เพราะมือของกฎหมายแน่นอนและยาว ยาวชั่วอายุขัย ที่จะติดตามเอาตัวคนร้ายนั้น”
         +++++++++++++++++++++++++
        ผมอ่าน “มือยาว”เรื่องนี้ ด้วยความประทับใจและสะเทือนใจ เนื้อหาของเรื่องอาจจะเป็นพลอตที่ไม่ได้แปลกใหม่อะไร สำนวนภาษาการเขียนเอง อาจจะเน้นการบรรยายรายละเอียด และบทสนทนา ซึ่งแตกต่างจากงานเขียนยุคใหม่ ที่เน้นความกระชับฉับไวของการดำเนินเรื่องและพลอตที่แปลกใหม่
     แต่การลงรายละเอียดแบบนี้ ในอีกด้านหนึ่ง ก็ทำให้ผู้อ่านได้ค่อยๆซึมซับความรูสึกผูกพัน ของตัวละครที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ ตราบจนนำไปสู่เหตุการณ์ในตอนท้ายได้อย่างสะเทือนอารมณ์ โดยเฉพาะการบรรยายความรู้สึกของตัวละครเอกทั้งสองตัว การต่อสู้กับมโนธรรม และความบริสุทธิ์ ซื่อตรงของ ทั้งเสือเปลี่ยนและเด็กชายลูกเป็ด ทำให้เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ประทับใจในรอบปีนี้เลยทีเดียวครับ

     



Create Date : 13 เมษายน 2563
Last Update : 13 เมษายน 2563 10:05:59 น.
Counter : 365 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 
หยดน้ำหวานในหยาดน้ำตา อุรุดา โควินท์ เขียน ออโอ
(16 ก.ย. 2563 14:02:56 น.)
คุณชายรีวิวบุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน - 4 เล่มจบ In Loving Memory
(14 ก.ย. 2563 19:47:04 น.)
สายลับโฉมงาม ซูเฟยอิ่ง เขียน  ออโอ
(12 ก.ย. 2563 20:11:03 น.)
ข้อความในกระดาษแทรก Insignia_Museum
(11 ก.ย. 2563 18:59:52 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku

  
อ่านรีวิวเรื่องมือยาวแล้วน้ำตาซึมเลยครับ
โดย: pon IP: 171.96.218.30 วันที่: 3 มิถุนายน 2563 เวลา:20:58:42 น.
  
สวัสดีครับ คุณ pon เรื่องนี้อ่านแล้วประทับใจมากๆเลยครับ
โดย: สามปอยหลวง วันที่: 4 มิถุนายน 2563 เวลา:8:30:52 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Sampoiluang.BlogGang.com

สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 77 คน [?]

บทความทั้งหมด