ปัทมา วรารักษ์ : ก.สุรางคนางค์
เรื่อง : ปัทมา วรารักษ์ (แรงอธิษฐาน ภาคสมบูรณ์)
ผู้ขียน : ก.สุรางคนางค์
สำนักพิมพ์ : รวมสาส์น
ปีที่พิมพ์ : 2512
เล่มเดียวจบ



         จากเหตุการณ์ใน แรงอธิษฐาน ได้จบลงที่การหมั้นหมายของ ปัทมา กาญจนรักษ์ และ ระพีพันธ์ อักษรานุวัต ในขณะที่สุจริต หรือคุณอู๊ด ก็ได้เดินทางไปศึกษาต่อยังต่างประเทศ เช่นเดียวกับประกายรัตน์ ลูกสาวต่างมารดาของปัทมา ซึ่งอกหัก พลาดรักจาก ระพีพันธ์ ก็เดินทางไปเรียนที่สวิสเซอร์แลนด์
+++++++++++++++++++++
         สองปีต่อมา สุจริต เดินทางกลับมาพร้อมกับความสำเร็จ ในขณะที่ท่านข้าหลวงบิดา และคุณสายใจ เดินทางมารับที่สนามบิน เขารับรู้ว่า บัดนี้ปัทมา คู่หมั้นของ ระพีพันธ์ ยังไม่ได้แต่งงานกัน หญิงสาวยังอาศัยอยู่กับคุณกรองกาญจน์ผู้เอื้ออารีมาโดยตลอด และก็ไม่ได้เรียนต่อในระดับปริญญาตรี เหมือนกับ คุณโอ่ง และคุณแดงน้อยเพื่อนสนิทของเธอที่บัดนี้เข้าเรียนอักษรศาสตร์ ที่จุฬาฯ แต่ปัทมา กลับตัดสินใจ ไปทำงานเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการ “รักวิทยา” ที่ ระพีพันธ์ เป็นบรรณาธิการอยู่ ทั้งสองคนวางแผนที่จะก่อร่างสร้างตัวด้วย น้ำมือตนเอง จนประสบความสำเร็จแล้วค่อยแต่งงานกัน ท่ามกลางความกังขาของบรรดาญาติสนิท ที่คิดว่าระพีพันธ์ก็มีฐานะดีอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่า ชายหนุ่มต้องการให้เกียรติปัทมา หญิงสาวที่เขารัก

          บัดนี้ นอกจากหล่อนจะเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการแล้ว ปัทมายังเขียนคอลัมน์ในหนังสือ มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ในนามปากกา ปัทมา วรารักษ์!
++++++++++++++++++++++++
         ซึ่งมาจากการผสานนามสกุลเดิม วราวิทย์ ของตนเอง กับ กาญจนรักษ์ นามสกุลของบิดาผู้ล่วงลับไปแล้วนั่นเอง หล่อนเข้าสู่โลกแห่งบรรณพิภพแล้ว โดยมี ระพีพันธ์คอยอยู่เคียงข้าง เขาไม่ใช่คนพูดจาอ่อนหวานด้วยลมปาก แต่ความมั่นคงจริงใจและการกระทำ ที่มอบมาให้อย่างสม่ำเสมอนั่นต่างหาก คือสิ่งที่ระพีพันธ์คิดว่า เขาทำทุกอย่างให้กับปัทมา ด้วยความรัก
++++++++++++++++++++
         ปัทมา เอง ยังมีปมในใจอยู่ข้อหนึ่ง ที่ระพีพันธ์ขอเธอหมั้นหมาย หญิงสาวไม่แน่ใจว่า เป็นเพราะเขารัก หรือเพราะความสงสาร “ไอ้ปัทม์” ที่ถูกคนรอบข้างดูถูก และปมในใจนั้น ก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยบังเอิญ จากผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ที่มีชื่อว่า “คุณแดง”
          ++++++++++++++++++++
         คุณแดง เป็นหญิงปริศนา ที่โทรศัพท์ติดต่อมาหา ระพีพันธ์ บรรณาธิการหนุ่มรูปงามบ่อยครั้ง และเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธไมตรีของหล่อน ด้วยมารยาทและความเป็นสุภาพบุรุษ และดูเหมือนสตรีผู้นั้น จะรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขามากขึ้น โดยเฉพาะหล่อนไม่สนใจว่า ระพีพันธ์ มีปัทมาเป็นคู่หมั้นอยู่แล้วเสียด้วย
            +++++++++++++++++++++
        ปัทมาได้ล่วงรู้ภายหลังว่า “คุณแดง”ผู้นั้น คือหม่อมราชวงศ์หญิงทรงกลด สุวพรรณ ธิดาหม่อมลำดวน และเมื่อมีโอกาสรู้จักกับ คุณชายทรงยศ สุวพรรณ เพื่อนสนิทของคุณอู๊ด สุจริตซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของ ทรงกลด ทำให้ ปัทมา มีโอกาสเห็นหน้าของ หม่อมราชวงศ์หญิงผู้นั้นเป็นครั้งแรก

         ทรงกลด เป็นสาวน้อยวัยเดียวกับเธอ ซ้ำยัง มีความสวยโสภา เหนือยิ่งกว่า ทั้งรูปโฉมและรูปกาย แต่สิ่งที่แตกต่างราวฟ้ากับดิน ก็คือนิสัยใจคอ ที่ถูกหม่อมมารดาตามใจ จนใครมิอาจขัดใจได้ ทรงกลดจะอาละวาด และต้องการเอาชนะให้ถึงที่สุด

           +++++++++++++++++++++
        ยิ่งเมื่อได้มาเจอ ระพีพันธ์ สุภาพบุรุษหนุ่มใหญ่ที่มีความอ่อนโยน เอาอกเอาใจ ทำให้ เด็กสาวเกิดความรู้สึกอคติกับ ปัทมา เต็มที่ และหล่อนก็เชื่อมั่นในเสน่ห์ของตัวเอง ที่แย่งชิงระพีพันธ์มาให้ได้ แม้ว่า คุณชายทรงยศ จะพยายามตักเตือนสักเพียงใด หล่อนก็ไม่ยอมฟัง
+++++++++++++++++++++
        ประกายรัตน์ กลับมาจากสวิสเซอร์แลนด์แล้ว พร้อมกับพบชายคนรัก คือ ธีระเนตร เป็นชายหนุ่มฐานะดี อย่างที่คุณนายรัตนา มารดาของเธอต้องการ และบัดนี้ ประกายรัตน์ ก็เริ่มเข้าใจโลกมากขึ้น หล่อนเป็นมิตรกับปัทมา เมื่อได้ปรับความเข้าใจกัน ในขณะเดียวกันกับ วรรณรุจี ที่ เคยเป็นขมิ้นกับปูนกับเธอมาก่อน ก็มีโอกาสได้ ทำความเข้าใจกันอีกครั้ง
        วรรณรุจี ละพยศได้ หลังจากที่หล่อนได้รับบทเรียนสำคัญในชีวิต เมื่อออกจากบ้านกรองกาญจน์ ที่แสนสุขสบายไปอยู่บ้านคนอื่น และต้องเผชิญกับความยากลำบากจนทำให้หล่อนปรับปรุงตัวเอง และเข้าใจปัทมามากขึ้น ในที่สุดทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนสนิทกันในเวลาต่อมา
          +++++++++++++++++++++
         คุณหญิงเพี้ยน อักษรานุวัต มารดาเจ้ายศเจ้าอย่างของ ระพีพันธ์ ล้มเจ็บลง เธอคาดว่า ลูกคนอื่นๆ ที่เคยพะเน้าพะนอ ยามปกติสุข จะช่วยเหลือดูแล แต่การณ์กลายเป็นว่า ลูกที่เธอเคยฝากความหวังเอาไว้ กลับทอดทิ้งไม่ไยดี และเห็นสามีดีกว่า แม่ของตัวเอง ทำให้คุณหญิงผิดหวัง และอาการทรุดหนักลง เห็นจะมีแต่ปัทมา เท่านั้น ที่มาดูแล จนท้ายที่สุด ก่อนที่คุณหญิงจะสิ้นลม ได้ขออโหสิกรรมทุกอย่างและปรับความเข้าใจให้แก่ปัทมา
        +++++++++++++++++++++
      ทรงกลด พยายามทุกวิถีทาง ที่จะทำให้ คนรักทั้งสองร้าวฉานกัน หล่อนแกล้งเขียนจดหมายปริศนา จากบุคคลนิรนาม ส่งมายังสำนักพิมพ์ที่ปัทมาทำงานอยู่ ทำทีเป็นปรึกษาปัญหาชีวิต โดยยกตัวอย่าง กรณีผู้ชายที่มีฐานะแต่ต้องยอมขอหมั้นหมายกับผู้หญิงที่ต่ำต้อยกว่า เพราะความเวทนาสงสาร จนกระทั่งเขาได้พบกับ ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ที่มีชาติตระกูลเทียบเคียงกัน และต้องการไปใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
+++++++++++++++++++++
         จดหมายนั้น ไม่ต่างกับลูกศรอันคมกริบ ที่พุ่งเข้าเสียบรอยแผลที่เคยเป็นปมในใจปัทมามาก่อนเข้าอย่างแม่นยำ และทำให้หญิงสาวถึงกับเศร้าใจไปด้วยความเข้าใจผิดเช่นนั้น แต่ยังดี ที่มีเพื่อนสนิท อย่างคุณอู๊ดและคุณชายทรงยศ ที่ช่วยปลอบใจ ทรงยศสงสัยว่า จดหมายฉบับนั้น น่าจะเป็นฝีมือของ ทรงกลดนั่นเอง เพราะ เห็นหญิงสาวนั่นพิมพ์ดีดอยู่ในวันก่อน
        +++++++++++++++++++++
        คุณชายทรงยศพยายามตักเตือนทรงกลด ให้ละความทะเยอทะยานนั้น ร่วมกับมารดา แต่เด็กสาวผู้เอาแต่ใจ กลับยิ่งอยากจะเอาชนะ จนถึงกับ ขับรถ มาหา ระพีพันธ์กลางดึก ท่ามกลางความไม่พอใจ ของ เจ้าคุณอักษรานุวัตบิดาระพีพันธ์ และพี่สาว น้องสาวของเขา แต่หล่อนก็ไม่แคร์ คิดแต่ว่าจะขอพบกับเขาให้ได้

      ระพีพันธ์ ภายหลังเมื่อได้เห็นจดหมายฉบับนั้น เขาได้อธิบายความรู้สึกทั้งหมด ให้กับปัทมา จนเข้าใจกันในที่สุด
        +++++++++++++++++++++
  หมายความว่า ปัทม์จะยกฉันให้เขางั้นเรอะ” เขาทำเสียงล้อๆ
     ปัทมาพยักหน้า น้ำตาคลอ “สิ่งใดที่เป็นความปรารถนาของคุณอ๊อดแล้ว ปัทม์ทำทุกอย่างเพื่อสนองพระคุณของคุณอ๊อดที่มีต่อปัทม์”

      “เหลวไหล เธอคิดมากไป อย่าปล่อยให้อารมณ์หวั่นไหวนักซี ปัทม์ต้องคิดว่า เราจะทะนุถนอมความรักของเราให้คงทนต่อไป ถ้าเธอคิดว่า เขาชอบผม ถ้าคิดเช่นนั้นจริงก็ได้ แต่ใครจะไปห้ามไม่ให้ใครเขารักเราได้ อย่างมีคนมารักปัทม์ ชอบปัทม์... ผมก็หามไม่ได้ หวงไม่ให้รัก มิให้ใครเขามารักปัทม์

        ถ้าเราคิดในแง่ดีมีกุศล ก็น่าจะคิดว่าเพราะปัทม์ ดีมีคุณค่า จึงมีคนพอใจไม่หยุดหย่อน แต่ว่าเราจะเป็นบ้าไปกับตัวเขานั้น มันอยู่ที่ตัวเรา”
เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอมาบีบอย่างแน่น อีกครั้ง ให้คำมั่นสัญญาว่า
        “ผมขอบอกปัทม์อีกครั้งว่า ไม่มีอะไรจะทำให้ผมเปลี่ยนใจ ไม่มีอะไรจะมาแกะผมไปจากปัทม์ได้ ขอให้เราก้าวไปข้างหน้า เพื่อความสุขของเราโดยเฉพาะ ซึ่งบางทีอาจจะต้องใช้ความอดทนบ้างตามประสามนุษย์ปุถุชน ขอให้คิดว่า อดทนเพื่อผม เพื่ออนาคตของเราทั้งสองนะจ๊ะ”

+++++++++++++++++++++
และ...

     ระพีพันธ์ เอื้อมมือคว้ามืออันเย็นเฉียบของปัทมาไปบีบและปลอบว่า
       “อย่าเพิ่งท้อถอย เราต้องคิดว่า ถ้าเราหยุดทำความดีเมื่อใดชีวิตของเราจะถอยหลังเข้าคลองลงไปสู่ความเสื่อม ถึงใครไม่เข้าใจ แต่ปัทม์ต้องรู้ว่าผมคนหนึ่งที่เข้าใจปัทม์ ความน่ารักของปัทม์เป็นสิ่งที่เตือนสติผมเสมอ ในเวลาเมื่อผมต้องอยู่ต่อหน้าผู้หญิงอื่น ผมอาจเคลิบเคลิ้มไปบ้างตามประสาคนหนุ่มที่เป็นปุถุชน แต่ความดี ความซื่อของผู้หญิงคนหนึ่ง ได้รั้งสติผมไว้ ทำให้ผมคิดว่า ผมมีหญิงที่ดีอยู่แล้ว นับว่าเป็นบุญตัว เหตุใดผมจึงจะหลงใหลคนอื่นที่ดีน้อยกว่า นี่เป็นความรู้สึกอันจริงใจของผมอีกข้อหนึ่ง จากจำนวนหลายๆข้อที่เคยให้ปัทม์ รู้แล้ว”


นี่คือคำพูดของ สุภาพบุรุษ ปากหนัก ผู้นิ่งขรึม และเอาการเอางานอยู่เป็นนิจ แม้แต่ความรู้สึกรักและซื่อสัตย์ต่อเธออย่างเต็มหัวใจ เขาก็ยังเก็บซ่อนมันเอาไว้ ภายใต้ท่าทีสงบนิ่ง ด้วยบุคลิกอย่างระพีพันธ์ อักษรานุวัต จนทำให้ปัทมา วรารักษ์ ถึงกับน้ำตาซึม ด้วยความซาบซึ้งใจ เมื่อประจักษ์น้ำใจอันแท้จริงของเขาในภายหลัง
+++++++++++++++++++++
และเมื่อระพีพันธ์กลับมาถึงบ้าน จึงพบว่า ทรงกลด กำลังรอคอยเขาอยู่แล้ว ด้วยอารมณ์หึงหวง อยากเอาชนะ แม้แต่ พี่สาวและบิดาของเขาเองยังต้องหลบขึ้นตึกไปด้วยความระอาใจ แต่ระพีพันธ์ก็คือระพีพันธ์ ที่เผชิญหน้ากับพายุเบื้องหน้า ด้วยความสงบนิ่งไม่ต่างกับขุนเขา
เขาอธิบายเหตุผลทุกอย่างให้หล่อนฟัง โดยไม่ได้ตำหนิหรือว่ากล่าวใดๆเพื่อให้อับอาย แต่เหตุผลทุกอย่างที่เขาอธิบายนั่นต่างหาก ที่ทำให้ ทรงกลด เริ่มสำนึกตัวขึ้นทีละน้อย รวมถึงความหวังที่เรืองรองในตอนแรกก็ดับวูบลง เมื่อรู้จากปากว่า ระพีพันธ์ กับ ปัทมา รักกันมากเพียงใด แม้ว่าหล่อนจะพยายามหาเหตุผลมาแย้งสักเพียงใด ก็ตาม
+++++++++++++++++++++
“แต่แดงทราบว่า คุณหมั้นกับปัทมา เพราะความจำเป็น ไม่ใช่ความรัก ถ้ารักแล้วทำไมไม่รีบแต่งงาน”
ผมบอกว่า นั่นอาจจะเป็นการเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ปัทมา รู้ว่าเขาเป็นคนจน กลัวว่า พวกเราจะดูถูกดูแคลนเขา สิ่งเดียวที่คนยากจนอาจจะแสวงหามาประดับตนให้มีคว่ามีราคา ตามที่เขาเข้าใจ ก็คือ ความมีชื่อเสียง ผมเห็นว่าความคิดเขาน่าฟัง คนมีเงินจะอวดมั่งอวดมีแข่งขันกันด้วยเพชรนิลจินดา แต่คนจนจะมีสมบัติอวดเขาได้ ก็เพียงความมีชื่อเสียง ความดีงาม...
ผมบอกทรงกลดว่า ผมรักปัทมา ไม่ใช่ไม่รัก แต่เรามิได้มีการแสดงออกอย่างแบบสมัยใหม่ที่เขานิยมกัน และเรากำหนดจะแต่งงานกันเมื่อเผาคุณแม่แล้ว และเมื่อบ้านของเราเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย...
+++++++++++++++++++++
คำพูดเตือนสติของระพีพันธ์นั่นเอง ที่ทำให้ทรงกลด ยอมเป็นฝ่ายถอยออกไป จาก ระพีพันธ์ และปัทมา เพราะหล่อนรู้แล้วว่าไม่มีทาง เอาชนะ ความรักที่มั่นคงของ คนทั้งสองได้อีกต่อไป

และแล้ว... ปัทมา วรารักษ์ ก็ดำเนินมาถึงบทอวสาน อย่างสมบูรณ์



Create Date : 08 มีนาคม 2563
Last Update : 8 มีนาคม 2563 17:10:02 น.
Counter : 343 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 
คุณชายรีวิวบุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน - 4 เล่มจบ In Loving Memory
(14 ก.ย. 2563 19:47:04 น.)
:: กะก๋าแนะนำหนังสือ - พลิกวิกฤตเป็นกำไร :: กะว่าก๋า
(13 ก.ย. 2563 00:21:57 น.)
ข้อความในกระดาษแทรก Insignia_Museum
(11 ก.ย. 2563 18:59:52 น.)
เรื่องลึกลับ : ว.ณ ประมวญมารค สามปอยหลวง
(9 ก.ย. 2563 11:48:24 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku, คุณnewyorknurse, คุณ**mp5**

  
แวะมาเยี่ยมครับ
โดย: **mp5** วันที่: 11 มีนาคม 2563 เวลา:16:55:19 น.
  
คุณ **mp5** ขอบคุณมากครับ
โดย: สามปอยหลวง วันที่: 12 มีนาคม 2563 เวลา:8:37:02 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Sampoiluang.BlogGang.com

สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 77 คน [?]

บทความทั้งหมด