เรื่องสั้น: จดหมายลาตาย
จดหมายลาตาย



ผู้หมวดเพิ่งมาถึงบ้านที่เกิดเหตุ หลังจากได้รับแจ้งเหตุฆ่าตัวตาย ก่อนจะพบว่าจ่าได้รอเขาอยู่ ณ ที่เกิดเหตุแล้ว



พอดีว่าเป็นเพื่อนบ้านของน้องชายแฟนผมน่ะครับ มันเลยโทรหาผมโดยตรง ก็เลยมาถึงเร็ว

จ่าตอบ โดยที่ผู้หมวดยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม



ผู้หมวดเดินฝ่าไทยมุงกลุ่มเล็กๆเข้าไปในบ้านที่เกิดเหตุ มันเป็นทาวน์เฮ้าส์ 2 ชั้น ที่มีสภาพค่อนข้างโทรม

เปิดประตู้บ้านเข้าไปพบศพชายวัยยี่สิบปลายๆสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีดำ นั่งตายคอพับอยู่บนโซฟาสีครีมที่เต็มไปด้วยคราบเลือด

สภาพศพมีบาดแผลถูกยิงด้วยอาวุธปืนขนาด 9 มม.ยิงเข้าที่ขมับขวาทะลุซ้าย ที่ข้างขาขวายังพบปืนพกแบบออโตเมติกตกอยู่ และพบปลอกกระสุนปืนตกอยู่ที่พื้น 2 ปลอก



หมวดครับ ผมเจอจดหมายลาตาย

จ่ายื่นจดหมายให้หมวดอ่าน





[

ถึง สุภาที่รัก



สองปีแล้วนะที่เราเลิกกัน

เมื่อวานที่เราบังเอิญเจอกันในร้านกาแฟ เธอดูมีความสุขดีนะเมื่ออยู่กับเขา

เราพยายามจะหลบหน้าไม่ให้เธอเห็นแต่ก็ไม่พ้น



เมื่อเธอเดินเข้ามาทักภาพเก่าๆมันก็ย้อนกลับมา รู้ไหมว่ากว่าจะลืมเธอได้มันใช้เวลานานและทรมานมากแค่ไหน

เธอแนะนำเขาให้รู้จัก แค่แวบแรกที่เห็นเขาก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรบางอย่างคล้ายกับตัวเองอย่างประหลาด



พอได้พูดคุยกับเธอ ได้มองตาเธอ เห็นเธอขยิบตาพร้อมกับยิ้มเล็กๆมุมปากแบบที่เธอชอบทำเป็นประจำอีกครั้ง มันก็ยิ่งทำให้อยากได้เธอกลับคืนมา

นั่นเป็นเหตุที่เราต้องรีบหาข้ออ้างกลับก่อนทั้งที่ยังไม่ได้กาแฟที่สั่งไป



ระหว่างทางกลับบ้าน ในหัวก็คิดถึงแต่ภาพเธออยู่กับเขาคนนั้น และการที่เรารู้สึกว่าเขาคนนั้นเหมือนเรา

ภาพของสิ่งที่เราเคยทำกับเธอก็ถูกแทนที่ด้วยเขาคนนั้น


        เขาจะเก็บเสื้อผ้าที่เธอชอบโยนไม่ลงตะกร้าแบบที่เราทำไหม

        เขาจะแอบมองเธอจากด้านหลังตอนเธอทำอาหารแบบที่เราทำไหม

        เขาจะหัวเราะกับเธอตอนนั่งดูหนังโปรดที่เธอชอบดูบ่อยๆไหม

        เขาจะจูบเธอแบบในแบบที่เราทำไหม

        เขาจะกอดเธอจนหลับหลังจากเรามีอะไรกันไหม

        เขาจะทุบตีเธอแบบที่เราทำกับเธอตอนโมโหไหม



อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้คำตอบพวกนี้หรอก มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรแล้ว และเธอก็ดูโอเคดีเมื่ออยู่กับเขาคนนั้น





รู้ไหมหลังจากเลิกกับเธอ เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

เรารู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไป และรู้ว่าไม่มีทางจะได้เธอกลับมา



หลังจากเลิกกับเธอก็ได้โก้เข้ามาคอยพยุงจิตใจที่กำลังร่วงหนัก

โก้ให้เราลาออกจากงานที่มั่นคง ย้ายเมืองไปอยู่ไกลๆ ทำงานใช้แรงงานเป็นหลักและได้เงินน้อยๆ

เราอยู่แบบยากลำบาก ใช้ชีวิตรอดไปวันๆ เอาตัวรอดเพื่อความต้องการพื้นฐานของชีวิต จนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น ซึ่งก็รวมถึงเรื่องของเธอด้วย





ผ่านไปปีกว่า ในที่สุดเราก็ลืมเธอ

เรากลับมาใช้ชีวิตในเมือง หางานทำที่ดีกว่าเดิม


แต่มันกลายเป็นว่าเราลืมวิธีที่จะลืมไปเสียแล้ว

และมันกลายเป็นปัญหาเมื่อได้พบเธอเมื่อวาน





นั่นทำให้เราต้องเรียกโก้กลับมาอีกครั้ง



โก้โมโหเรามาก

มันบอกว่า ถ้าเราจำวิธีลืมไม่ได้ก็ต้องลืมวิธีจำ

และการลืมวิธีจำก็คือการทำลายตัวตนของตัวเองทิ้งไป





หวังว่าเธอจะให้อภัยในสิ่งที่เราได้ทำลงไป การได้รักกับเธอ ได้อยู่ร่วมกับเธอ ถือเป็นความสุขที่สุดของชีวิตแล้ว

จดหมายฉบับนี้ก็แค่อยากจะบอกว่า เราจะลืมเธอไปตลอดกาล ถ้าได้เจอกัน แล้วเราไม่ทักทายก็อย่าโกรธเราแล้วกัน

วันนี้เราและโก้จะฆ่าตัวตนของเราทิ้ง





 
ลาก่อนตลอดไป

อิฐ          


]





หลังจากอ่านจบ ผู้หมวดตะโกนถามจ่าทันที

จ่า เพื่อนบ้านได้ยินเสียงปืนกี่นัด



2 นัดครับหมวด

จ่าตอบ



รีบขึ้นไปชั้นบนเลย น่าจะมีอีกศพหนึ่งของคนชื่อโก้อยู่ในบ้านนี้

ผู้หมวดตะโกนสั่งการ ก่อนจะมีเสียงตอบกลับจากจ่าว่า


ผมตรวจทุกชั้นทุกห้องรวมถึงดาดฟ้าแล้วครับ แต่ไม่มีศพอื่น

อ้อ แล้วก็ศพที่อยู่ชั้นล่างนั่นละครับ คือศพของคนที่ชื่อโก้








เรื่องสั้นโดย นวกานต์ ราชานาค

13 พฤศจิกายน 2564



Create Date : 13 พฤศจิกายน 2564
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2564 23:51:13 น.
Counter : 217 Pageviews.

0 comments
ไฮกุ เรื่องสั้น ๆ (2) comicclubs
(14 ม.ค. 2565 00:09:48 น.)
ปกหลงกลิ่นธารา คณิตยา
(13 ม.ค. 2565 01:00:07 น.)
Psyché by Émile Paladilhe ปรศุราม
(10 ม.ค. 2565 12:33:14 น.)
เทวดาราฟาเอล กะว่าก๋า
(10 ม.ค. 2565 06:34:15 น.)
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Navagan.BlogGang.com

navagan
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 73 คน [?]