เราไม่ควรปล่อยใคร ..ไว้ลำพัง





..
ระหว่างคนสองคน มีปากเสียงกัน จะด้วยเรื่องใด ไม่อาจทราบ
แล้วคนหนึ่งก็หันหลังเดินเข้าหลังบ้านไปเงียบ ๆ
อีกคนหนึ่งนั่งนิ่ง เพราะไม่ชินกับการขอโทษ ไม่ชินกับการง้องอน
ไม่ใช่ ทิฐิมานะในใจ แต่เอ่ยปากปลอบใคร พูดจาแบบนั้นไม่เป็น



โชคดีว่า ฉันแวะเข้าไปหาเพื่อน
เธอเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ามุ่ย ๆ ก่อนบอกว่า งอนกันอีกแล้ว
และหัวเราะแบบจาง ๆ ว่า ก็เรื่องไม่เป็นเรื่องแหละ อย่าใส่ใจ
ฉันก็หัวเราะกับเธอ เพราะรู้ว่า เป็นแบบนี้ประจำ สำหรับสองคน

เธอหายไป เพื่อจะตามตัวให้ ก่อนตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง
ไม่กี่ก้าว ฉันพุ่งตรงถึงในห้อง แล้ว พบว่า เพื่อนกำลังนอนกำยาอยู่ในมือ



ไม่รู้หรอกว่า สองคนจะมีเรื่องอะไร อย่างไร
จะหนัก จะเบา จะอ่อน จะแรง แค่ไหน ฉันไม่อาจจะบอกออกมา

ในความรู้สึกนั้น ฉันว่า แต่ละเรื่อง มันวัดกันด้วยความรู้สึกของแต่ละใจ
เรื่องแสนหนักของบางคน อาจจะธรรมดาในอีกคน ก็เป็นได้



อย่าปล่อยให้ใคร เดินหายจากไปด้วยความน้อยใจ
ไม่ต้องมีหรอกว่า ใครถูก หรือ ใครผิด
แค่คำเดียว “ เธอ ยอมก่อน .. ได้ไหม ? ”




ฉันรู้ว่า หากกำลังโกรธา มันคงจะไม่ดีที่จะรุกเร้าเข้าอีกฝ่าย
หากปล่อยอารมณ์ให้นิ่งสักห้านาที สิบนาที
ก็ต้องเดินหา ดูแลกันอย่าห่างตาเกินไป

ตะกอนขุ่นในใจที่ถูกพายุอารมณ์ซัดเข้ามา
มันเดาไม่ออก ว่า จะเกิดอะไร



หากเปลี่ยนจากยาไปเป็นอย่างอื่นที่รุนแรงและรวดเร็วกว่า
เมื่อวาน ฉันคงไม่ได้เพื่อนกลับคืนมา แน่แล้ว





ระหว่างสองใจ ห่วงใย และ ดูแลกันดี ๆ
กว่าจะเป็นรัก กว่าจะมีวันนี้ มันยากเหลือเกินกว่าจะได้มา
อย่านิ่งเงียบแล้วให้ความรู้สึกพัดพา
เพราะเมื่อถึงที่สุดแล้ว หัวใจอาจจะแตกกระจายหายไปก็ได้



ใครคนหนึ่ง ยิ้มให้อีกคนก่อน จะเป็นไร ..
ในเมื่อความรัก ... เราย่อมไม่มีผู้แพ้ ผู้ชนะ มิใช่หรือ




Create Date : 23 เมษายน 2553
Last Update : 23 เมษายน 2553 9:49:49 น.
Counter : 656 Pageviews.

8 comments
15 มค 64 ตะพาบ 269 หน้ากาก mcayenne94
(15 ม.ค. 2564 19:56:53 น.)
เจ๊าะแจ๊ะหาหมออีกแล้ว ตะลีกีปัส
(13 ม.ค. 2564 10:47:10 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ ประจำหลักกิโลเมตรที่ 269 : หน้ากาก The Kop Civil
(13 ม.ค. 2564 13:44:22 น.)
.....หน้ากาก...งานตะพาบ ครั้งที่ 269... คนผ่านทางมาเจอ
(12 ม.ค. 2564 21:47:21 น.)
  
มันยากตรงที่ใครจะเริ่มก่อนนี่แหละค่ะ ถ้าต่างฝ่ายมีทิฐิอยู่ในใจ
โดย: บางส้มเปรี้ยว วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:13:37:26 น.
  
อ่านแล้วได้ข้อคิดเลย
โดย: แม่สมสมัย วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:13:43:13 น.
  
โชคดี..ที่มันไม่สายไป
และเรายังแก้ไขมันได้
โดย: Paulo วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:13:51:04 น.
  
อืม...น่ากลัวจัง...

เราก็เป็นคนนึงนะ..เวลาโกรธแล้วชอบอยู่เงียบๆคนเดียว...

แต่เราก็เคยกินยานะ..แต่ไม่ตาย..ฮ่าๆ...
โดย: i'm sorry (ลายมือยุ่งๆของคนไม่มีเวลา ) วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:13:52:27 น.
  
โชคดีที่ยังไม่สายเกินไป...ความรู้สึกเพียงวูบเดียวแท้ๆ

ความคิดของคนเรานี่น่ากลัวเหลือเกินนะคะ
โดย: seenil วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:15:37:45 น.
  
โดย: thanitsita วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:17:09:16 น.
  
อืมม

บางครั้ง การนิ่งเงียบ ทำให้อีกคนได้คิด

และบางทีก็อาจจะ..คิดมากเกินไป

โดย: U can call me anytime วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:22:34:02 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Inmemoir.BlogGang.com

inmemoir
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]

บทความทั้งหมด