Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 17


17

ระหว่างเดินทาง...เขมขวัญนั่งกอดอกนิ่งสายตามองไปยังถนนเบื้องหน้าพร้อมสมองที่ครุ่นคิดถึงสิ่งต่าง ๆที่อาจหรือมักจะเกี่ยวพันกับตัวเธอแต่ที่กังวลมากที่สุดเห็นจะไม่พ้นสิ่งที่มองไม่เห็น หลายคนไม่อาจรู้สึกทว่าเธอกลับสัมผัสได้ ทำให้เกิดคำถามในใจ ทำไมต้องเป็นเธอ...ทำไมไม่เป็นคนข้าง ๆที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถคนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นใกล้ชิดและแน่นแฟ้นมากกว่าเป็นไหน ๆ

“นั่งเงียบเชียว กำลังคิดอะไรอยู่”

“คะ?”

จู่ ๆความเงียบก็ถูกทำลายให้คนที่กำลัง ๆ คิดอะไรเพลิน ๆ ถึงกับสะดุ้ง

“คิดอะไรอยู่...นั่งเงียบมาเป็นนานสองนาน...”กริชนะอนุเคราะห์ถามซ้ำด้วยประโยคใหม่ ทว่าความหมายเดิม

“ปะ...”

“อย่าบอกว่าเปล่า”ดักคำตอบยอดฮิตในเชิงปฏิเสธเอาไว้ทันก่อนที่มันจะหลุดออกจากริมฝีปากอิ่มนั้น

“ก็คิดไปเรื่อยเปื่อยล่ะค่ะ เรามีเรื่องให้ต้องคิดออกเยอะแยะ”ตอบไปแล้วก็เผลอค้อนแถมให้ไปด้วย

“มันก็จริงอย่างที่คุณว่า...เรามีเรื่องให้ต้องคิดออกเยอะแยะ...เฮ้อ...”

เขมขวัญหันไปมองเจ้าของเสียงถอนหายใจเมื่อครู่...นึกแปลกใจอย่างเขา เกิดมาบนกองเงินกองทอง เพียบพร้อมในทุกคุณสมบัติไม่เห็นจะมีเรื่องอะไรให้ต้องหายใจออกมาดังๆ อย่างนั้น

“แล้วเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่คะ”คิดว่าจะไม่สนใจ แต่ก็เผลอถามออกไปจนได้

“เรื่องคนรอบข้าง”

“คนรอบข้าง...” เขมขวัญทวนคำตอบนั้น“คุณกังวลเรื่องบริษัทหรือคะ...มันก็น่าอยู่หรอก บริษัทใหญ่โตการบริหารงานก็ย่อมยากเป็นธรรมดา”

“ผมไม่ได้หมายถึงบริษัท...”กริชนะย้ำหนักๆ พลางหันมาสบตากลมโต

“เอ่อ...ก็อย่าคิดมากเลยค่ะเพื่อนคุณเขาคงไม่ว่างจริง ๆ ถึงมากับเราด้วยไม่ได้”เขมขวัญเอ่ยปลอบโยนตามความเข้าใจ

“ไม่ได้หมายถึงเพื่อน...แต่หมายถึง...”

ดวงตาคมมีแววซึ้งหันมาสบตากลมโตนั้นอีกรอบดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างในดวงตาคู่นั้น แต่มันก็ยากที่จะอ่านออกเขมขวัญรู้แต่ว่า เธอไม่อาจมองมันได้นานโดยที่หัวใจไม่กระตุก

“เอ๊ะ!”

สายตาของเขาที่มองมาทำให้ต้องเบือนหน้าหลบในทันที...เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ตรงหัวใจ มันรู้สึกจี๊ดๆเหมือนไฟซ๊อต สั่นไหว และร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ที่พูดถึงคงไม่ได้หมายถึงเธอหรอก...ประโยคแบบนี้มันมีความหมายได้ตั้งหลายคน

“เอ่อ...ระ...เราจะไปที่ไหนกันคะ”จำต้องเปลี่ยนเรื่อง ให้ไกลตัวสักหน่อย

“สระบุรี” กริชนะตอบ ทั้งหันไปสนใจถนนตรงหน้า

เขมขวัญหันซ้ายแลขวา...มองความคุ้นตาสองฝากฝั่งถนนรู้สึกสบายใจเหมือนได้กลับมาเยือนบ้านเกิด...แล้วก็อดยิ้มไม่ได้เพราะที่จริงแล้วไม่เพียงแค่เหมือน แต่มันใช่เลยล่ะ...

“ก็ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากจนถึงกับต้องค้างคืนนี่คะ”

“ผมไม่ได้มีธุระในตัวจังหวัดที่ที่ผมจะไปอยู่ไกลกว่านั้น” เขามองมายังเพื่อนร่วมทางอีกครั้งแล้วเอ่ยต่อ“ผมจำเป็นต้องให้คุณนำทาง...เพราะคุณต้องคุ้นเคยที่แห่งนั้นมากกว่าใคร”

“ฉันคงจะคุ้นเคยเฉพาะอำเภอบ้านเกิดเท่านั้นแหล่ะค่ะ...ถ้าเป็นอำเภออื่นก็คงไม่ต่างกับคุณ”เขมขวัญออกตัว

“น่าจะไม่มีปัญหาเพราะผมดูจากประวัติของคุณแล้ว ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของคุณพอดี”

น้ำเสียงราบเรียบทว่ากลับทำให้อีกฝ่ายหัวใจเต้นแรง ทั้งยังเปิดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ...“หมายความว่าที่ที่เรากำลังจะไปคือ...”

กริชนะแค่พยักหน้าตอบรับเขาไม่ได้เอ่ยอะไรหลังจากนั้นอีก นอกจากถามเส้นทาง แม้บรรยากาศในรถจะเงียบเชียบทว่าสัมผัสได้ กับความรู้สึกที่เรียกว่าสุขใจอย่างบอกไม่ถูกส่วนเรื่องที่จะถามถึงธุระของเขานั้น เขมขวัญไม่กล้าพอหากเขาต้องการจะให้รู้ก็คงบอกไปนานแล้ว

หลังจากที่รถเบนเข็มออกจากเส้นทางสายหลักเข้าสู่เส้นทางที่คดเคี้ยวสูงต่ำของเนินและซอกซอยของภูเขา ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มหนาตาด้วยต้นไม้หลากสีสันตามฤดูกาลเป็นความคุ้นเคยจากที่เห็นและสัมผัสมายาวนานยิ่งรถแล่นไปไกลเท่าไหร่ ความรู้สึกสุขใจยิ่งเพิ่มมากขึ้น...ใกล้ถึงบ้านเข้าไปทุกที

เขมขวัญครึ้มอกครึ้มใจอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้เมื่อจินตนาการถึงสีหน้าของคนในครอบครัวทุกคนคงดีใจและประหลาดใจไม่น้อยที่จู่ๆ ในการมาเยือนโดยไม่ออกล่วงหน้าครั้งนี้...แค่กลับไปให้เห็นอย่างเดียวไม่ค่อยหนุกเท่าไหร่...หาอะไรอำเพิ่มดีกว่า...เธอคิดอย่างเพลิดเพลิน...แต่แล้วคิ้วเรียวก็ต้องขมวดเมื่อเธอมองดูเส้นทางที่กำลังดำเนินไป

“ทำไมคุณขับรถมาทางนี้ล่ะ”

“ขับตามจีพีเอส...”

คำตอบสั้น ๆที่ให้ความกระจ่างนั้นทำให้เขมขวัญต้องผ่อนลมหายใจออกจากอก ไม่ใช่เพราะโล่งใจแต่แค่ต้องการระบายความกังวลบางอย่างออกมา เธอหันกลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมาระยะทางขนาดนี้ ถ้าจะให้เขาถอยกลับคงได้ยาก

“ปกติเส้นทางนี้ไม่ค่อยจะมีใครสัญจรสักเท่าไหร่...เขาจะไปกันอีกเส้นทางมากกว่า”

“ทำไม...” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันในเชิงถาม

“มันเปลี่ยว...”

“พูดยังกะว่าเส้นทางนี้วิ่งผ่านดงโจรซะงั้น...”รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ดั่งขบขันความกังวลใจที่มีเคลื่อนใบหน้าของอีกฝ่าย

“มันก็เคยมีข่าวอยู่นะ...แต่ช่างเถอะมันนานมาแล้ว คงไม่มีอะไรหรอก” เธอเอ่ยเบาๆ ในเชิงปลอบใจตัวเองไปในตัวทั้งยิ้มรับสถานการณ์ที่...เธออาจจะนึกกลัวไปเอง

“บอกกริชนะหยุดรถ...”

เสียงดังแว่วผ่านเข้าสู่โสตประสาททำให้รอยยิ้มที่เกลื่อนอยู่เต็มใบหน้าค่อยๆ จางลง เขมขวัญหันซ้าย แลขวา...ไม่นะ...อย่าบอกนะว่าคุณป้าจะตามมาถึงที่นี่...

“เป็นอะไรไปอีกล่ะคุณ”กริชนะหันมาส่งสายตาดุ ๆ ให้คนที่เริ่มทำให้เขาขาดสมาธิ...อีกแล้ว...

“เอ่อ...คือ”แล้วจะบอกไปยังไงว่าเธอได้ยินเสียงประหลาดของคนที่ไร้ตัวตนอีกแล้วงานนี้เล่นเอาถึงกลับควานหาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ ทั้ง ๆที่บรรยากาศในรถสุดแสนจะเย็นสบาย

“ทำท่าหลุกหลิกยังกับมีคนกำลังตามฆ่าซะยังงั้น”

เขมขวัญไม่อยากจะบอก...เสียงที่ได้ยินตอนนี้มันน่ากลัวซะยิ่งกว่าถูกตามฆ่าเป็นไหนๆ

“บอกให้กริชหยุดรถ...”

“เอ๊ะ!...”

“เดี๋ยวนี้!”

คำสั่งสุดท้ายเล่นเอาหญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว...“หยุดรถค่ะ...หยุดเดี๋ยวนี้” เธอโพล่งออกไปอย่างลืมตัว ดวงตาเบิกกว้างหัวใจเต้นกระหน่ำเมื่อมองเห็นสิ่งที่ดูเหมือนจะผิดปกติอยู่ไม่น้อยบนเส้นทางข้างหน้านั้น...

กริชนะชะลอรถ เบนเข้าจอดข้างไหล่ทางตามคำที่น่าจะเรียกว่าสั่งมากกว่าขอร้อง...สำหรับคนที่ไม่เคยถูกออกคำสั่งก็ย่อมทำให้เกิดความรู้สึกที่เรียกว่าไม่พอใจอยู่พอควรเขาหันไปมองคนออกคำสั่งอย่างเอาเรื่อง...

“ให้ผมจอดรถทำไม...เวียนหัว...หรือปวดฉิงฉ่องล่ะ”

“อย่าเพิ่งมาทำตาดุ...ดูข้างหน้านั่นก่อน”นิ้วเรียวชี้ไปยังบางสิ่งที่อยู่ห่างออกไปกว่าราว ๆ ร้อยเมตร

คิ้วเข้มขมวดหมุนเมื่อจ้องมองต้นไม้ใหญ่ที่นอนขวางถนนอยู่ตรงหน้าเวลานี้ไม่ใช่ฤดูกาลที่จะเกิดฝนฟ้าพายุสักหน่อยแล้วไม้ใหญ่ต้นนี้มันจะหักโค่นลงมาขวางถนนได้อย่างไรกัน

“ลงจากรถเถอะค่ะเอาเฉพาะของสำคัญติดตัวไป” เขมขวัญบอกเสียงเบาเหมือนกระซิบเธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเช็คสัญญาณ แล้วก็ต้องถอนใจ...กลางหุบเขาแบบนี้มันยากที่จะมีคลื่นสัญญาณโทรศัพท์หลุดเข้ามาแม้แต่ขีดเดียว

“มีอะไรเหรอ...ก็แค่ต้นไม้ล้มเดี๋ยวผมลงไปสำรวจดูว่าพอจะขับผ่านไปได้หรือเปล่า” ว่าพลางขยับตัวทำท่าจะออกไปตามที่พูดทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อมีสิ่งหนึ่งรั้งเขาเอาไว้เขามองมือที่ยึดชายเสื้อนั้นก่อนจะเปลี่ยนมามองเจ้าของมือในเชิงถาม

“คุณมีปืนไหม”

“ไม่...”

“งั้นก็อย่าเข้าไปใกล้แถวนั้นเด็ดขาด”เขมขวัญเตือนเสียงเข้ม

“ทำไม...”

“ไม่มีเวลาอธิบาย...เรารีบไปจากที่นี่กันก่อน”

“แล้วรถล่ะ”

“ล็อก...แล้วก็จอดทิ้งไว้ที่นี่แหล่ะค่อยกลับมาเอา” เขมขวัญบอก เธอคว้ากระเป๋าใบเล็กของเธอพร้อมขวดน้ำดื่มในรถติดมือมาด้วยก่อนจะเปิดประตูออกไปยืนรออย่างกระวนกระวาย

“เร็วสิคุณ...”สายตาเธอยังจ้องไปที่ต้นไม้ต้นนั้น แล้วก็ต้องรีบวิ่งไปเปิดประตูด้านคนขับคว้าตัวเขาดึงออกมา

“เดี๋ยวสิ...ผมถอดกุญแจรถก่อน”

“พวกมันมาแล้ว... ตามฉันมา...เร็ว”

ประตูรถปิดโครมพร้อมกดรีโหมดล็อกอัตโนมัติ ก่อนที่กริชนะจะถูกเจ้าของร่างเล็ก ๆแต่ปราดเปรียวนั้นดึงให้วิ่งเข้าไปสู่ป่าข้างทาง ลับหายไปในม่านไม้สีเขียวที่หนาตา

“เฮ้ย...พวกมันหนีไปแล้วเร็วเข้ารีบตาม”

เสียงที่ได้ยินแว่วตามหลังนั้นพอจะสร้างความเข้าใจให้กริชนะได้บ้างแต่นั่นก็ยังไม่กระจ่างพอและดูเหมือนว่าคนที่จะสามารถให้ความกระจ่างได้จะยังไม่ยอมหยุดลากเขาให้วิ่งตามเข้าไปในป่า...ลึกเข้าไปซะทุกที

แม้คำร่ำลือถึงความเฮี้ยนของเจ้าของเรือนหลังงามจะเป็นที่โจทย์ขานไปทั่วในหมู่คนรับใช้ในบ้านถึงจะกลัวแสนกลัวแค่ไหน ทว่าหน้าที่ของคนสวนก็ต้องปฏิบัติดูแลไม่ให้ขาดตกบกพร่อง...ถึงจะเป็นลูกหลานคนเก่าแก่ที่อยู่รับใช้มาเนิ่นนานแต่จะเค้าเหล่าจะมีสิทธิ์ยับยั้งหากเขาจะถูกไล่ออกเพราะละเลยหน้าที่ งานสมัยนี้ใช่จะหาได้ง่ายๆ ให้ผีหลอกจับไข้หัวโกร๋นยังดีกว่าตกงานเป็นไหน ๆ สมยศปลอบใจตัวเองเพื่อเพิ่มพลังความกล้าที่จะเดินผ่านซุ้มไม้เลื้อยเข้าสู่อาณาบริเวณสวนหน้าเรือนไม้หลังงาม

เขาวางอุปกรณ์ต่าง ๆที่ต้องใช้กองลงกับพื้น เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าประดับประดาด้วยเมฆก้อนใหญ่ลอยคว้างให้แสงแดดอ่อนๆ พอส่องผ่านมาได้ บรรยากาศไม่ร้อนไม่หนาวเหมาะกับการออกแรงทำงานกลางแจ้งที่สุด...ก็เอาซี้...ฟ้าแจ้งออกอย่างนี้ผีที่ไหนกล้าโผล่มาก็ลองดู...

พอได้กำลังใจจากฟ้าแล้วคนสวนประจำบ้านก็เริ่มกวาดตามองรอบบริเวณ หน้าที่ของเขาวันนี้คือ รดน้ำ พรวนดินตัดแต่งกิ่งต้นไม้ให้แล้วเสร็จสวยงาม แต่จะเริ่มตรงไหนก่อนพรวนดินใส่ปุ๋ยก่อนหรือว่าจะตัดแต่งกิ่งก่อนไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนสวนผู้เจนงานอย่างเขา ทว่าเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นใกล้ ๆนี่สิมันทำให้มือที่กำลังเอื้อมลงไปหยิบกรรไกรแต่งกิ่งต้องชะงัก

ตะแล็ก แต๊กๆๆๆๆ…เสียงคล้ายคนกำลังคั่วเมล็ดข้าวโพดดังแว่วพอจับทิศทางได้ว่ามันดังมาจากข้างในเรือนไม้หลังงาม

“เอ...คุณขวัญเดินทางไปต่างจังหวัดกับคุณกริชนี่นา...แล้วใคร...ทำอะไรอยู่ในนั้น”สมยศถามตัวเอง

จะเป็นขโมยหรือเป็นอย่างที่กลัวคงต้องพิสูจน์ด้วยตา...สมยศเปลี่ยนใจจากที่จะคว้ากรรไกรมาจับเสียมด้ามยาวขนาดเหมาะมือแทนหากสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงอยู่ภายในบ้านเป็นขโมยเขาจะหวดมันให้น่วมด้วยเสียมด้ามนี้...คิดพลางเดินย่องไปทางหน้าต่างกระจกสีชาอันเป็นแหล่งต้นเสียงโดยลืมคิดไปถึงว่าหากเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่ขโมยล่ะ...

ตะแล็ก แต๊กๆๆๆๆ

ดวงตาที่จ้องเขม็งผ่านกระจกใสเข้าไปภายในถึงกับเบิกกว้างมากกว่าเดิมกว่าสองเท่าเมื่อสิ่งมองไม่เห็นก่อบังเกิดให้เห็นอย่างไม่น่าเป็นไปได้...ไอหมอกหรือจะเรียกว่ากลุ่มควันก็คงไม่ผิดกำลังรวมตัวกันจนก่อให้เกิดเป็นรูปร่างชัดเจน...ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถระบุได้ว่าที่นั่งอยู่ภายในห้องนั้นเป็นเพศหญิง และกำลังสาละวนสนใจอยู่กับเครื่องพิมพ์ตรงหน้าเครื่องพิมพ์ดีดที่ขยับขับเคลื่อนได้เองโดยไร้การสัมผัสจับต้อง

ณัฐชาจูงมือกันต์วิ่งเข้าสู่ป่าลึกด้วยความหวาดหวั่นถึงภัยที่กำลังตามคุกคาม...อักษรปรากฏชัดเจนบนกระดาษที่กำลังขยับไปตามจังหวะการเคาะของพิมพ์ดีดทั้งคันโยกที่ใช้เลื่อนกระดาษก็เลื่อนไปมาอย่างคล่องแคล่วชำนาญการ

“เอ...พล็อตหลงป่านี่จะเกลื่อนไปไหมนะ...เรื่องไหนๆ ก็มีแต่พระเอกนางเอกหลงป่า หรือไม่ก็ติดเกาะ...แต่ช่างเถอะถึงยังไงมันก็ขายได้ทุกงานล่ะ...ใส่รายละเอียด เพิ่มความน่าตื่นเต้นเข้าไปหน่อยดีกว่าจะเอาเจอพายุดี หรือจะให้โจรตามมาทันดีนะ...” ร่างที่เหมือนจะโปร่งใสเป็นกระจกฝ้าล่องลอยไปมาคล้ายคนกำลังใช้ความคิด

สมยศมองไม่เห็นข้อความในกระดาษแผ่นนั้นนอกจากกลุ่มพลังงานและการเคลื่อนไหวได้เองของเครื่องพิมพ์ดีดแต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขาเกิดอาการเย็นวาบไปทั้งสมอง

“มะ...มะ...มันขยับเองได้ยังไง!” น้ำเสียงตะกุกตะกัก

เสียงพึมพำ แม้เพียงแผ่วเบาแค่ติดอยู่แค่ริมฝีปากกลับทำให้สิ่งที่อยู่ภายในหยุดชะงักกิจกรรมทั้งหมด ก่อนที่ใบหน้าคุ้นตานั้นจะหันมาทางผู้ส่งเสียงรบกวนอย่างช้าๆ

“คะ...คะ...คุณผู้หญิง!”

“แย่จริง...เข้ามาเห็นจนได้...”แล้วร่างนั้นก็อันตรธานหายวับไปในพริบตา

หายไปพร้อมกับดวงตาของสมยศที่กำลังสัมผัสเห็นแสงแดดอ่อนๆ ในการให้ความสว่างและความอบอุ่น ขณะนี้มันกลับดำมืดลง...มืดลงไปจนสมยศไม่อาจรับรู้อะไรได้อีกแม้สติสัมปชัญญะของตัวเอง

ในขณะเดียวกัน...

“นี่คุณจะลากผมไปถึงไหน...ไกลขนาดนี้แล้วพวกมันตามไม่ทันหรอก”กริชนะประท้วง ทั้งพยายามขืนแรงให้คนนำทางชะลอความเร็วลง

เขมขวัญลดฝีเท้าลงทว่ายังไม่วางใจที่จะหยุดในทันที แต่ยังนำเจ้านายหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามซอกเขามานั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่สถานที่ที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดโชคดีที่ป่าแถวนี้อยู่ใกล้บ้าน ทำให้เธอคุ้นเคยพอสมควร

“พวกนั้นเป็นใคร”กริชนะเอ่ยถามขณะรับขวดน้ำดื่มมาเปิดดื่มอย่างกระหายนานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ใช้แรงไปพร้อมกับความตื่นเต้นเช่นนี้

“ไม่รู้...”

“อ้าว...”สีหน้าคนเป็นเจ้านายมืดลงกับคำตอบที่ได้ยิน “ไม่รู้ว่าใครแล้วมาลากผมเข้าป่าเข้าดงนี่นะ”

“เขาอาจเป็นโจรดักปล้นรถระหว่างทางถนนสายนี้เคยมีประวัติแบบนี้มาก่อน”

“แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ”

“จะไม่ใช่ได้ยังไง ก็เล่นลากซุงมาขวางถนนแบบนั้น...โจรแหงๆ” เขมขวัญยังยืนยัน

“ซุงนั่นอาจบังเอิญล้มขวางถนนอยู่” กริชนะแย้ง

“แล้วที่วิ่งไล่ตามเรามาล่ะ”

“ก็อาจจะมาบอกให้ระวังเรื่องซุง”

“เชอะ...มองโลกในแง่ดีเกินไปไหมคะเจ้านาย...จะยังไงก็ช่างเราก็ต้องกันไว้ก่อนดีกว่าแก้ทีหลัง” เขมขวัญตัดบท จะบอกว่าคุณป้าสั่ง...เขาคงเชื่อตายล่ะ...

“เราต้องรออยู่ที่นี่นานแค่ไหนถึงจะกลับออกไปเอารถได้”กริชนะนึกห่วงเอกสารสำคัญที่ยังเก็บเอาไว้ในนั้น

“เดี๋ยวนะ...สักครู่”เขมขวัญไม่ตอบคำถาม แต่กลับคว้าโทรศัพท์ออกมาดูสัญญาณที่น่าจะพอติดต่อใครได้บ้างทว่ากลางหุบเขาสูงเช่นนี้คงยากจะมีในสิ่งที่ต้องการ “ไม่มีสัญญาณเลย”

“กลับไปที่รถ...” กริชนะเสนอ

“ไม่ได้!...เชื่อเถอะ ยังไงพวกนั้นก็ไม่ใช่คนดี และมันก็ยังจะวนเวียนอยู่แถวนั้น”

“แล้วถ้าไม่กลับไปที่รถเราจะเดินทางต่อไปยังไงล่ะ” สีหน้าชายหนุ่มดูกังวลอยู่มาก

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง...อย่าลืมสิคะว่าแถวนี้น่ะถิ่นฉัน...”

กริชนะหันมาสบตาคนที่พยายามสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยแก่เขายังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่ทว่าคำพูดบางอย่างของเธอก็ไม่อาจมองข้ามได้...ยังไงเสียกันไว้ก่อนก็ย่อมจะดีกว่าแก้ไขทีหลังอยู่แล้ว...เอาเถอะตัวเล็ก ๆแค่นี้คงไม่คิดหลอกจับเขาไปเรียกค่าไถ่หรอกน่า...

“ก็ได้...ผมเชื่อใจคุณ”

คำตอบของกริชนะทำเอาหญิงสาวถึงกับต้องผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก...ไม่อยากคิดเลยว่าการกลับมาบ้านเกิดในคราวนี้จะมีเซอร์ไพร์ส...คงเป็นเซอร์ไพร์สที่เธอและครอบครัวต้องจดจำกันไปอีกยาวนานทีเดียว




Create Date : 30 มกราคม 2559
Last Update : 30 มกราคม 2559 11:03:42 น. 4 comments
Counter : 677 Pageviews.

 
โอ๊ยยยใจหายใจคว่ำ ...คราวนี้อย่าหายไปนานอีกนะไรท์เตอร์ อน
ย่าปล่อยให้สองคนหลงป่านานนะ


โดย: panon IP: 27.55.226.3 วันที่: 30 มกราคม 2559 เวลา:12:34:54 น.  

 
ห่างหายไปนานเลยนะค่ะ คิดถึงค่ะ มาเร็วๆนะค่ะ อย่าให้รอนานนะค่ะ


โดย: ดอกฝิ่น IP: 171.96.173.32 วันที่: 30 มกราคม 2559 เวลา:16:01:20 น.  

 
คิดถึงอะไรจริง อะไรจัง

ตื่งเต้งจังเลยเรื่องเน้


โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.245.189 วันที่: 30 มกราคม 2559 เวลา:19:27:17 น.  

 
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:16:47:24 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
มกราคม 2559
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
30 มกราคม 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.