บล็อคประสบการณ์ นิยาย เรื่องราวในชีวิต และท่องเที่ยว

ร้อยรส คอฟฟี่เลิฟ 10





10

คอฟฟี่เริงระบำ

ในความฝันผมเห็นยัยมะลิไว้ผมยาวถึงกลางหลังใบหน้าของเธอยังเป็นมะลิคนเดิมแต่เธอดูสวยขึ้นและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากปากช่างจำนรรจานั้นมีสีชมพูระเรื่อ แต่ดวงตาเธอช่างเศร้าสร้อยราวกับผ่านการร้องไห้มา

“พี่ต้นน้ำอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะหนูจะออกไปโทรหาที่บ้านพี่ ให้พาพี่ไปส่งโรงพยาบาล รอหนูนะๆ”

ผมพยักหน้าผ่านภาพพร่ามัวนั้นไม่รู้ตัวว่าหลับไปนานเท่าไร รู้สึกตัวอีกครั้งก็ได้กลิ่นคล้ายๆกลิ่นยาตลบอบอวลไปหมด

“ต้นฟื้นแล้ว”

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม่นั่นเอง แม่ยืนอยู่ข้างเตียงผมผมมองดูรอบตัวอย่างงุนงง มันเป็นห้องที่ผมไม่คุ้นเคย

“ดื่มน้ำก่อนนะต้น”แม่เอาแก้วน้ำจ่อปากผม ผมจึงดื่มไปอึกใหญ่

“เกิดอะไรขึ้นครับแม่” ผมรู้สึกเมื่อยล้าไปหมดทั้งตัว

“ต้นเป็นไข้ลูก ไข้ขึ้นสูงมากแถมยังมีอาการหวัดแทรกซ้อน จริงๆ หมอบอกว่าต้นจะไม่เป็นอะไรมากหรอกถ้าได้ทานยาทัน”

“ผมหลับไปกี่วันฮะ”ผมนั่งนึกทบทวนเหตุการณ์ แล้วจะลุกพรวดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ทันใดนั้นผมก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

“อย่าเพิ่งลุกสิลูก” แม่ร้องเสียงสูงเอามือดันให้ผมนอนลงไปเหมือนเดิม

“หลับๆ ตื่นๆ เพ้ออะไรตลอดเลยต้นเป็นมาสี่ห้าวันแล้ว”

“มะลิ!”ผมหันมาถามแม่ “มะลิอยู่ไหนฮะแม่ น้ำท่วมร้านเรา”

“มะลิอยู่บ้านเราแล้วล่ะลูกแม่ให้พักที่บ้านจนกว่าจะซ่อมแซมร้านเสร็จ”

ผมโล่งอกไม่มีใครที่ผมจะเป็นห่วงเท่ากับเด็กมะลิอีกแล้วในเวลานี้สหายร่วมเป็นร่วมตายในเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนี้

“น้ำลดแล้วเหรอฮะแม่”

“จ๊ะ อีกสองสามวันคงแห้งหมดถ้าไม่ได้มะลินี่แย่เลย ต้นอาการแย่แล้วนะเวลานั้นแม่เห็นน้ำที่มะลิลุยจากร้านถึงปากซอยแล้ว โอ้โห สูงถึงอกเชียวนะนั่น”

เป็นเด็กจอมแก่นที่ทุ่มเทเดินลุยน้ำไกลเป็นกิโลเพื่อช่วยเหลือผมผมเป็นหนี้บุญคุณชีวิตยัยเด็กน้อยนี่จริงๆ

ผมหลับตาอีกครั้ง ยังรู้สึกเพลียๆ ภาพเหตุการณ์ในฝันนั่นคือความจริงหรือในนิมิตเสียงที่ผมได้ยินจากมะลิทุกครั้งคือเสียงที่มาจากความจริงหรือเปล่าผมนึกทบทวนเหตุการณ์กึ่งฝันกึ่งจริงนั้น ภาพต่างๆ ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกทีละน้อยๆ

“พี่ต้นน้ำเป็นไข้สูงเลย ยาเราหมดแล้วนะคะแบตมือถือเราก็หมด” ยัยมะลินั่งกอดเข่าข้างๆผม

แล้วเธอก็เอามือปาดน้ำตาที่ไหลมาไม่ขาดสาย

“น้ำจะท่วมเตียงเราแล้วพี่หนูจะไม่ยอมให้พี่เป็นอะไรเด็ดขาด พี่ทำใจดีๆ ไว้นะ” ยัยมะลิพูดซ้ำๆสลับกับเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ผม บางทีผมก็เห็นเธอนอนข้างผมเหมือนจะม่อยหลับไป

ผมได้แต่ยิ้มแบบปลงๆในเวลาคับขันยังมีเพื่อนยามยากต่อให้ป๊าผมรวยกว่านี้อีกล้านเท่าก็คงยื้อชีวิตผมไม่ได้ ถ้ามะลิไม่ดิ้นรนช่วยผม

““พี่ต้นน้ำอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะหนูจะออกไปโทรหาที่บ้านพี่ ให้พาพี่ไปส่งโรงพยาบาล รอหนูนะๆ” เป็นประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยินจากเธอก่อนมารู้สึกตัวตื่นที่นี่

______________________________________________

แม่กับป๊าย้ายผมไปพักฟื้นที่บ้านในวันถัดมาถึงผมจะแข็งแรงขึ้นแล้ว แต่บรรดาญาติๆ ก็ยังไม่อนุญาตให้ผมลุกจากเตียงอยู่ดีผมถามหามะลิกับแม่ ได้ยินว่าเธอไปจัดการเรื่องบูรณะร้านกับคนงานของป๊าผมคงกลับเข้ามาค่ำๆ ผมแค่อยากขอบคุณเธอด้วยปากผมเอง

แล้วบ่ายวันนี้เหคุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คุณหญิงกานต์มาเยี่ยมผม!

เธอหอบกระเช้าดอกไม้สีสันสวยงามมาเยี่ยมคนไข้

“หญิงไม่คิดนะคะ ว่าคุณต้นจะไข้หนักขนาดนี้”เธอเอ่ยเมื่อเด็กที่บ้านเชิญเข้ามาในห้องนอนของผม แล้วนั่งลงที่โต๊ะรับแขกที่แม่เตรียมมาไว้ให้สำหรับแขกเยี่ยมไข้

ผมลุกจากเตียงไปนั่งตรงข้ามกับเธอ

“ผมไม่เป็นไรมากแล้วครับคุณหญิงที่เป็นหนักเพราะไม่ได้รับยาอย่างต่อเนื่อง”

เธอยกน้ำขึ้นจิบ

“หญิงเห็นข่าวแล้วตกใจเลยค่ะ น้ำท่วมสูงมากจริงๆน้องมะลิเธอกล้ามากที่เดินลุยน้ำออกมานะคะ”

“ถ้าเธอไม่ออกมา ผมคงตายอยู่ที่นั่น”ผมยิ้มให้ราชนิกุลแสนสวย

“ตอนที่คุณต้นแชทคุยกับหญิงบอกว่านั่งอยู่บนเตียงปริ่มน้ำ หญิงก็ตกใจแล้วนะคะ ไม่คิดว่าคุณต้นจะเป็นไข้ เห็นเงียบไปหลายวันหญิงโทรหาก็เงียบ ดลก็บอกว่าติดต่อไม่ได้”

ผมรู้สึกชื่นใจเมื่อสัมผัสถึงกระแสความห่วงใยในน้ำเสียงนั้น

“ไม่มีใครติดต่อผมได้หรอกครับแบตหมดกันเกลี้ยง”

“ถ้าน้องมะลิไม่บอกหญิงตอนไปอัดรายการก็คงไม่ทราบเรื่องค่ะ”

“ไปออกรายการเหรอครับ?” ผมงง

“ค่ะน้องมะลิไปอัดรายการทีวีรอบสองเมื่อสองสามวันก่อนนี่เองค่ะ รายการเชฟกระทะร้อนไงคะน้องเข้ารอบสุดท้ายแล้วนะคะ”

ผมยิ้มนึกดีใจกับยัยจอมแก่นที่ได้เข้ารอบสุดท้ายถ้าป้านิลรู้เรื่องคงดีใจที่ศิษย์เอกใกล้จะเอื้อมถึงดวงดาว

เด็กรับใช้ที่บ้านเคาะประตูแล้วเข้ามารายงาน

“ขอโทษค่ะ คุณต้นคะมีแขกชื่อคุณมุกมาเยี่ยมค่ะ”

ผมพยักหน้าสักพักคุณมุกก็เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกระเช้าดอกไม้สีสันฉูดฉาดทั้งชุดที่สวมก็เป็นสีชมพูช็อกกิ้งพิ้งพอกัน

“แหม คุณต้น อ้าว! หญิงกานต์ก็มารึนี่”เธอทักทายคุณหญิง

“เชิญนั่งครับ”

เธอนั่งลงข้างคุณหญิงกานต์

“หวัดดีจ๊ะมุก”

“อุ๊ย!”เธอทำเสียงตื่นเต้นตามลักษณะเฉพาะตัว “มุกนะคะรู้ว่าน้ำจะท่วมคอนโดเลยรีบกลับบ้านค่ะ พอกลับมาอีกทีเห็นร้านคุณต้นเสียหายมากก็เลยถามพนักงานที่ซ่อมร้านน่ะค่ะ ก็เลยทราบว่าคุณต้นไม่สบาย”

ผมตกใจกับคำว่า “เสียหายมาก”ของเธอมากกว่า

“ร้านไม่แย่เท่าไรหรอกค่ะคุณต้นหญิงเห็นแล้ว” คุณหญิงแย้ง

คุณมุกค้อนคุณหญิงขวับๆ

“น้อยที่ไหนล่ะ เละซะขนาดนั้นพื้นไปหมดเลยนะหญิงกานต์”

“มุก..” คุณหญิงลากเสียง “คุณต้นกำลังไม่สบายนะ”

“ก็ฉันพูดความจริงนี่ อีกอย่างนะ ซ่อมแค่นี้คุณต้นขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

ผมหนักใจขึ้นมาทันทีเย็นนี้ผมต้องสัมภาษณ์มะลิให้ได้ว่าร้านเป็นยังบ้าง

ถ้าวันนี้ไม่ใช่วันโลกแตกก็คงเป็นวันมหาเหนื่อย เมื่อเด็กรับใช้เข้ามารายงานอีกครั้งว่า

“คุณต้นคะ มีแขกชื่อวิ้งมาขอพบค่ะ”

ยังไม่ทันขาดคำ น้องวิ้งก็วิ่งโร่ผ่านเด็กรับใช้เข้ามาเกาะแขนผมโดยไม่แคร์สายตาของสาวสวยสาวแซ่บทั้งคู่

“พี่ต้นน้ำ..คิดถึ๊ง คิดถึงค่ะ”เสียงหวานออดอ้อน บาร์บี้คนนี้ทำเอาผมมองหน้าคุณหญิงกานต์แทบไม่ติด

“น้องวิ้งรู้จักบ้านพี่ได้ยังไงครับ”

เธอดึงเก้าอี้มานั่งข้างผม

“วิ้งไปที่ร้านค่ะเด็กร้านพี่บอกวิ้งค่ะว่าพี่ไม่สบาย พอวิ้งถามว่าบ้านอยู่ไหนเค้าก็ตอบว่าหลังใหญ่ที่สุดในซอยนี้ หาไม่ยากเลย บ้านพี่ต้นน้ำใหญ่กว่าพารากอนอีก”ใบหน้าน่ารักนั้นจำนรรจา เจื้อยแจ้วอย่างไม่สนใจใคร

ยัยมะลิอีกแล้วสินะทั้งคุณมุกและน้องวิ้งมาเริงระบำที่นี่ได้ก็เพราะยัยมะลิ!

“คุณหญิงครับ นี่น้องวิ้ง น้องวิ้งครับนี่หม่อมราชวงศ์หญิงดารากานต์เพื่อนพี่”

น้องวิ้งหันมามองเธอเหมือนกับจะประเมินอะไรสักอย่างแล้วยกมือไหว้

“หวัดดีค่ะพี่ เอ้อ คุณหญิง”

“เรียกพี่หญิงก็ได้ค่ะ”คุณหญิงรับไหว้แล้วยิ้มบางๆ

“อะแฮ่ม” คุณมุกกระแอมขึ้นมาเหมือนมีอะไรติดคอ

น้องวิ้งมองเธอด้วยหางตาแต่ก็ยอมเสียมารยาทไม่ไหว้เธอแต่ประการใดท่าทีประกาศตัวเป็นศัตรูเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“ถ้าพี่ต้นน้ำหายแล้วไปดูหนังกับวิ้งนะคะวิ้งมาทวงสัญญา”

เอาล่ะสิ! ผมตีหน้าไม่ถูกมองหน้าคุณหญิงกานต์ก็เห็นเธอยิ้มน้อยๆ เป็นปกติของเธอ ส่วนคุณมุกนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปากชัดเจน

“ครับ”

“แล้วที่จะไปดูเครื่องชงกาแฟ”คุณมุกชิงพูดขึ้นมาก่อนสาวบาร์บี้จะพูดอะไรต่อ “คุณต้นพร้อมเมื่อไรก็บอกนะคะ”

“ครับ ผมคิดว่าคุณมุกซื้อไปแล้วซะอีก”

“ไม่ค่ะไม่” ปากสีชมพูจัดยิ้ม“มุกก็ต้องรอให้ผู้เชี่ยวชาญไปช่วยซื้อสิคะ เกิดได้เครื่องไม่ดีมาจะแย่เอานะ”

“มุกจะซื้อเครื่องชงกาแฟเหรอจ๊ะ”คุณหญิงเพิ่งเปิดปาก “หญิงช่วยได้นะ หญิงพอมีความรู้เรื่องพวกนี้อยู่”

คุณมุกค้อนคุณหญิงแบบชัดเจนราวกับว่าสิ่งที่คุณหญิงพูดนั้นช่างขัดอารมณ์เธอ

“วุ้ย หญิง คุณต้นเค้าลงทุนหิ้วเครื่องชงมาจากเมกาเค้าก็ต้องรู้จักเครื่องดีๆ อยู่แล้วล่ะ เครื่องนำเข้าในไทยเผลอๆ ใช้ไม่ได้”

“เอ่อเครื่องชงของผมสั่งซื้อจากอิตาลีครับ” ผมแย้ง

“นั่นไงขนาดเมกาคุณต้นยังไม่เอาเลยเห็นมั้ย” เธอแก้ต่างทันควัน “เครื่องธรรมดามันใช้ไม่ได้”

คุณหญิงกานต์เหมือนจะกลั้นหัวเราะเสยกน้ำขึ้นดื่ม

“พี่ต้นน้ำขา วิ้งอยากไปเดินห้างไปซื้อของ พี่ต้นน้ำรีบหายเร็วๆ นะคะ”มหกรรมรวมดาราครั้งนี้ทำผมปวดหัวยิ่งกว่านอนซมไข้ซะอีก

ผมยิ้มให้เธออย่างไรเธอก็เหมือนน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่ง

“เอ่อ คุณต้นแล้วเรื่องที่จะไปหัวหินว่าไงคะ” คุณมุกรีบพูดขึ้นมาเหมือนกลัวใครแย่งจังหวะ

“ขอผมเคลียร์ร้านเสร็จก่อนนะครับเดี๋ยวผมบอก คงไม่เกินสิ้นเดือนนี้ ผมก็อยากพักผ่อนเหมือนกันครับตั้งแต่กลับจากอเมริกาผมก็เปิดร้าน ยังไม่ได้พักเลย”

“ห๊ะ!”สาวบาร์บี้อุทาน “พี่ต้นน้ำจะไปหัวหินเหรอคะ ดีจังวิ้ง อยากไปทะเล”

คุณมุกยักไหล่ พูดลอยๆ โดยไม่มองหน้าใคร

“ใครชวน?”

“ทำไมต้องมีใครชวน”น้องวิ้งหันมามองคุณมุกตรงๆ “พี่ต้นน้ำใจดีจะตายถ้าวิ้งอยากไปพี่ต้นน้ำให้ไปอยู่แล้วล่ะ”

“ไปด้วยกันค่ะน้องวิ้ง ไปกันเยอะๆสนุกดีค่ะ” คุณหญิงกานต์ยิ้มให้เธอ

น้องวิ้งมองหน้าคุณมุกเหมือนจะเยาะว่า“เห็นมั้ยล่ะ”

“พี่ต้นน้ำแชทบอกวิ้งนะคะถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ยิ่งดีค่ะ วิ้งจะได้ไม่ไปเรียน”

“เด็กไม่เกี่ยว!” ผมผงะ คราวนี้คุณมุกเปิดศึกโดยตรงอย่างไม่เกรงใจอีกแล้วครับ

“เหรอ?”บาร์บี้เปลี่ยนสภาพเป็นแม่มดโดยทันที หันมาเผชิญหน้ากับสาวไฮโซแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน “ป้าแก่ๆ แบบคุณนี่เกี่ยวมากสินะ”

คุณมุกหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ใครแก่ยะ ดูตัวเองมั่งนะเกาะแขนผู้ชายไม่อายใคร ทำยังกะเค้าพิสวาสเธอซะเต็มประดา” โต้ตอบเผ็ดร้อนด้วยเสียงอันดังไม่แพ้กัน

“แล้วป้าล่ะตื๊อเค้าออกนอกหน้าแบบนี้ไม่อายเรอะ เอาเครื่องชงกาแฟมาอ้าง ฮ่าๆ”

“เอ่อคือผมว่าใจเย็นๆกันก่อนดีมั้ยครับ” ผมต้องรีบห้ามก่อนที่ศึกจะบานปลายไปกว่านี้

คุณหญิงกานต์เหมือนจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ถ้าเธอไม่กำลังสมน้ำหน้าผมอยู่ เธอก็คงดีใจแทนผมที่มีสาวๆ มาเปิดศึกแย่งชิงผมกระมังผมประชดนะครับ!

“คุณต้นคะ ยังไงหญิงขอตัวกลับก่อนนะคะพอดีเดี๋ยวจะไปซื้อของต่อน่ะค่ะ” เธอลุกขึ้น จับกระเป๋าสะพายคล้องไหล่

“ขอบคุณคุณหญิงนะครับที่มาเยี่ยม”ผมลุกขึ้นเช่นกัน แถมส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้เธอรู้สึกว่าผมมี “เยื่อใย” ผู้ชายก็อ้อนเป็นนะครับ

“ยินดีค่ะ” เธอตอบยิ้มๆเหมือนทุกครั้งที่ผมเห็น

“เดี๋ยวๆ หญิง มุกขอถามอะไรหน่อย”สาวไฮโซรสแซ่บดึงมือเธอออกห่างจากวงสนทนา

ผมได้ยินแว่วๆแม้จะเป็นเสียงกระซิบก็ตาม

“เราป้าจริงเหรอหญิง?”

ผมคิดว่าน้องวิ้งก็ได้ยินเช่นกันเธอหัวเราะคิกออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่!




 

Create Date : 28 สิงหาคม 2559
1 comments
Last Update : 28 สิงหาคม 2559 23:09:48 น.
Counter : 437 Pageviews.

 

ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 25 สิงหาคม 2560 13:08:54 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


angelfly
Location :
เชียงราย Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2559
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
28 สิงหาคม 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add angelfly's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.