หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2556
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
20 ธันวาคม 2556
 
All Blogs
 
มนุษย์ชิ้นส่วน : จินตวีร์ วิวัธน์

เรื่อง : มนุษย์ชิ้นส่วน
ผู้เขียน : จินตวีร์ วิวัธน์
ปีที่พิมพ์ : 2528
สำนักพิมพ์ : โชคชัยเทเวศร์
สองเล่มจบ



        นี่คือนิยายภาคต่อเนื่องจาก มฤตยูเขียว ผลงานมาสเตอร์พีซ เรื่องหนึ่งของจินตวีร์ วิวัธน์ ราชินีเรื่องลึกลับของไทยผู้ล่วงลับไปกว่าสองทศวรรษ สานต่อเรื่องราวและปมปริศนาของดอกเตอร์พิฌาน วิสุทธิพฤกษ์ หรืออดีต ด.ช.พิชญา บุตรชายคนเดียวของพลตรี พิชิต พิชัยภักดี ที่ถูกบรรดาสหายทั้งห้ารวมกลุ่มกันทรยศหักหลัง จนสองพ่อลูกต้องลี้ภัยการเมือง ไปเสียชีวิตอย่างอนาถที่ต่างประเทศ ทิ้งเด็กชายพิชญาที่ให้กลายเป็นเด็กกำพร้า และเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟพยาบาท

         ความเดิมในมฤตยูเขียว พิชญา ในวัยหนุ่มกลับมาในคราบของดอกเตอร์พิฌาน วิสุทธิพฤกษ์ นักพฤกษศาสตร์หนุ่มดีกรีปริญญาเอก และเป็นเจ้าของแปลงเพาะชำพืชนานาชนิดจากลุ่มน้ำอะเมซอน ที่ซ่อนมฤตยูเขียว สำหรับส่งออกสังหารสหายผู้ทรยศของบิดาเขาจนเกือบหมด เหลือเพียงพลเอกอาทิตย์ อรรฆเมธี บิดาของเอื้อย หรือ อเทตยา หญิงสาวที่เขาหลงรักเท่านั้น

        และในเวลาเดียวกัน พิฌานก็ใช้ความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ของเขา สร้างสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ ที่มีส่วนผสมของอวัยวะมนุษย์ที่เขาสังหารมาอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะนำมาเชื่อมต่อกันร่วมกับชีวิตของพืช จนกลายมาเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ ที่มีตัวตน ความรู้สึกของความเป็นมนุษย์เพศหญิงที่สมบูรณ์ เขาให้ชื่อหล่อนว่า กรีนเน็ตต้า...
หรือมนุษย์ชิ้นส่วน!

        สตรีผู้แปลกประหลาดถอดเสื้อกาวน์ออก และในเวลาเดียว ก็เปลื้องชุดยาวรุ่มร่ามนั้นออกจากตัว ยืนเปลือยเปล่าอยู่กลางห้องเหมือนรูปสลัก
      แต่ก็เป็นรูปสลักที่น่าสะพรึงกลัวเกินพรรณนา!
       ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยเย็บหยาบๆ เต็มไปหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นรอยที่แสดงว่า ร่างนี้เกิดขึ้นด้วยการนำชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายมนุษย์ผู้หญิงมาต่อกันเข้า กลายเป็นร่างใหม่อันสยองขวัญขึ้นมา


        มนุษย์ชิ้นส่วน อย่างกรีนเน็ตต้า ยังมีสัญชาตญาณดิบของสัตว์เดรัจฉาน ที่หิวกระหาย ดุร้ายเยี่ยงสัตว์ป่า และต้องการเลือดเนื้อของมนุษย์เป็นอาหาร แม้ว่าจะเกรงกลัวและรักบูชาพิฌาน ผู้เป็นเจ้านายสักเพียงใด ก็อดไม่ได้ที่จะต้องหลบหนีออกไปหา “อาหาร” จากนอกคฤหาสน์ จนเกิดคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่หาฆาตกรไม่ได้ แต่ก็อยู่ในความสนใจของสารวัตรกรีฑา สุริยาภพ สหายในกลุ่มของยงยศ ซึ่งเป็นบุตรชายของรัฐมนตรียิ่งยศ นิยุติพร หนึ่งในห้าสหายนักการเมือง ที่เสียชีวิตอย่างเป็นปริศนานั่นเอง กรีฑา คิดว่าคดีเหล่านี้ น่าจะเกี่ยวข้องกัน รวมถึงการโยงเรื่องราวทั้งหมดไปสู่ ดอกเตอร์พิฌาน ซึ่งเป็นผู้ที่เขากำลังจับตามองเป็นพิเศษ ด้วยความสงสัย หากก็ยังไม่มีหลักฐานใดเพียงพอที่จะเอาผิดอีกฝ่ายได้

          ในขณะเดียวกัน พิฌานเอง ก็มีนางแบบสาว รติรส เข้ามาติดพันหลงใหล ทั้งที่หล่อนเองก็มีหนุ่มฝรั่งรุ่นน้อง จาคส์ คอยติดตามด้วยความหลงรักอยู่แล้ว แม้ว่าจาคส์จะขอแต่งงานกับรติรส แต่หญิงสาวก็ยังไม่อาจหักใจจากพิฌานได้ และในวันหนึ่ง หล่อนก็แอบเข้ามาในคฤหาสน์ของพิฌาน เพราะได้ข่าวว่าเล็ดลอดออกมาว่าเขาซ่อนหญิงสาวคนหนึ่งเก็บไว้ในบ้าน และต้องการจะเซอร์ไพรซ์เขาด้วย แต่สิ่งที่รติรสไม่คาดคิดก็คือ การได้เผชิญหน้ากับ กรีนเน็ตต้า!

        นอกจากความภักดีต่อผู้เป็นนายแล้ว มนุษย์ชิ้นส่วนยังมีอารมณ์รักและหึงหวงพิฌานเยี่ยงชายหนุ่มหญิงสาว จนไม่อาจห้ามใจ หล่อนเข้าไปทำร้ายนางแบบสาวแทบปางตาย หล่อนโชคดีที่รติรสหนีออกมาได้ แต่ก็สติกระเจิดกระเจิงจนสลบไป และเมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งก็หวาดกลัวจนไม่อาจให้ปากคำกับตำรวจได้ ต่อมาเมื่อเริ่มคืนสติขึ้นมา หล่อนจึงรู้ตัวว่า ควรจะรักคนที่รักตนเองดีกว่า เพราะหัวใจของพิฌานนั้นมีให้อเทตยา จนหมดสิ้นแล้ว โดยไม่เหลือเอาไว้ให้หล่อนเลยสักนิดเดียว ซ้ำรติรส ยังหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญกับพิษรักแรงหึงของมนุษย์ชิ้นส่วนอีกด้วย นางแบบสาวจึงตัดสินใจเดินทางไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศสกับจาคส์โดยไม่คิดกลับมาเมืองไทยอีกต่อไป

       ส่วน อเทตยา เองก็เกือบจะได้เผชิญหน้ากับกรีนเน็ตต้า เช่นกัน แต่หญิงสาวโชคดีกว่า ที่พิฌานเข้ามาขัดจังหวะเอาไว้ได้ทัน โดยไม่รู้ตัวเลยว่า บัดนี้หล่อนได้ตกเป็นเป้าหมายของการตามล่าสังหาร จากมนุษย์ชิ้นส่วน ที่หลงรักพิฌาน และไม่ต้องการสูญเสียเขาไปให้กับผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้น

           ความรักของกรีนเน็ตต้า เป็นรักที่เหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย และต้องการให้เขาตอบแทนความรักนั้นแก่เธอด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นท่าทีอ่อนโยนเอาอกเอาใจที่เขามีต่ออเทตยา จึงก่อความเจ็บปวดเคียดแค้นให้หล่อนจนต้องการทำลายให้พินาศ

        พิฌานเอง หลังจากได้เผชิญหน้ากับพระภิกษุเกียรติ ซึ่งเป็นสหายของบิดาตนในอดีตช่วยเทศนาให้มองเห็นบาปบุญคุณโทษและการให้อภัย ทำให้เขาเริ่มคิดว่าถึงเวลาที่ต้องจากไปเสียที เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ยังต่างประเทศ ลบอดีตทั้งหมดทิ้งไป แม้จะต้องอำลาจากอเทตยา หญิงสาวที่เขาแสนรักสักเพียงใด เพื่อไม่ให้หล่อนต้องพลอยตกอยู่ในห้วงบาปเช่นเดียวกับตัวของเขา และท้ายสุดก่อนการละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างจากเมืองไทยไป ก็คือการกำจัดกรีนเน็ตต้า ก่อนที่หล่อนจะหลุดออกไปทำร้ายใครจนเสียชีวิตอีก

          แต่ก็ช้าเกินไป... มนุษย์ชิ้นส่วนผู้มีโสตสัมผัสและความเข้าใจภาษาสื่อสารได้ ไม่ต่างกับมนุษย์แอบได้ยินหัวข้อสนทนาของเขากับนายบุญส่งคนใช้ผู้ซื่อสัตย์ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้กรีนเน็ตต้า หลบหนีออกจากบ้าน และออกล่าเหยื่อด้วยตัวเอง แต่ท้ายที่สุด ด้วยความเป็นมนุษย์ส่วนหนึ่ง ที่มีความเหงา ความห่วงหา ต่อผู้เป็นนาย ทำให้กรีนเน็ตต้า ตัดสินใจ กลับเข้ามาหา ดอกเตอร์พิฌานอีกครั้ง ด้วยหวังว่า เขาจะยอมให้อภัยหล่อน

         ด้วยหัวใจที่มีแต่ความซื่อสัตย์ ภักดี ไม่ต่างกับสัตว์เลี้ยงที่เชื่องต่อผู้เป็นนาย โดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่า นั่นคือการก้าวเข้าสู่ กับดักของความตาย ที่ดอกเตอร์หนุ่มรูปงาม เตรียมไว้ให้กับมนุษย์ชิ้นส่วนอย่างหล่อนเรียบร้อยแล้ว...

          บัดนี้ พิฌาน วิสุทธิพฤกษ์ ได้สร้างต้นไม้กินคน ขึ้นมาสำเร็จต้นหนึ่ง มันถูกหล่อเลี้ยงด้วยเลือดเนื้อของมนุษย์จนเติบใหญ่ งดงาม โดยไม่มีผู้ใดจะล่วงรู้

         มันเป็นต้นไม้ขนาดสูงประมาณหกฟุต ลักษณะลำต้นหงิกงอคดโค้งเหมือนต้นไม้พิการ ใบขนาดใหญ่ ยาวเป็นสีเขียวเข้มขึ้นมันปลาบน่าดู ความน่าประหลาดใจแฝงอยู่ใต้ใบเหล่านี้เอง
นั่นคือ มันมีอะไรบางอย่างลักษณะคล้ายท่อขนาดเท่าท่อก๊อกประปาติดอยู่ใต้ใบทุกใบอย่างแอบแฝงซ่อนเร้น
       ลักษณะของท่อ บ่งบอกว่ามันจะขยายขนาดโตขึ้นได้อีก หากลำต้นเจริญเติบโตขึ้นกว่าเดิม เพราะขณะนี้ ก็มีบางต้นขยายขนาดโตกว่าท่อน้ำก๊อกอยู่แล้ว
     ชายหนุ่มเดินไปยังตู้เย็นขนาดมหึมา แล้วหยิบสิ่งหนึ่งออกมาถือและเดินกลับมายังพืชประหลาด... เห็นได้ว่ามันคือแขนข้างหนึ่งของมนุษย์!
       ด็อกเตอร์หนุ่มถือแขนข้างนั้น ตรงมายังพืชประหลาดแล้วยื่นมันออกไปยังใบที่อยู่ใกล้ที่สุด ด้วยอาการเสือกอย่างรวดเร็ว แล้วหดมือกลับทันที
        ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนั้นน่าพิศวงนัก มีเสียงดังฟุ่บเกิดขึ้นเกือบจะพร้อมๆกับที่ท่อนแขนสัมผัสปลายใบ พืชสีเขียวเข้มเป็นมันปลาบ ตวัดม้วนเอาแขนข้างนั้นเข้าหาลำต้นด้วยความเร็วอันน่าพิศวง ใบยาวใหญ่ทุกใบที่อยู่ใกล้เคียงใบแรกพากันกลุ้มรุมโอบห้อมล้อมใบแรกนั้นเป็นพัลวัน ประมาณครึ่งนาที ใบทุกใบก็คลี่คลายออกจากกัน กลับเข้าสูสภาพปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แขนมนุษย์นั้นหายไป ณ ที่ใดไม่ปรากฏเสียแล้ว
         แต่จากท่อที่ติดอยู่ใต้ใบแรกนั้นเอง อะไรอย่างหนึ่งก็ร่วงพรูลงมา มีสีขาวเป็นท่อนๆ สั้นบ้าง ยาวบ้าง ดร.พิฌาน ยื่นมือไปหยิบมาดูด้วยความพอใจยิ่งยวด
          วัตถุในมือของเขาคือกระดูกนั่นเอง มันจะเป็นกระดูกของอะไรไม่ได้ นอกจากแขนมนุษย์ที่ถูกกลุ้มรุมเล่นงานโดยใบมฤตยูของเจ้าพืชประหลาดต้นนี้
         อากัปกิริยาที่มัน “กิน”แล้ว “คาย” เศษกระดูกออกมานั้นน่าสยดสยองและน่าพรั่นพรึง เกินพรรณนา...

        ต้นไม้มรณะนี้เอง ที่พิฌานตั้งใจไว้ว่าจะใช้เป็นกับดักมรณะ สำหรับการกำจัด “กรีนเน็ตต้า”ทิ้ง!

        ในขณะเดียวกัน สารวัตรกรีฑา ก็ได้ร่องรอยเบาะแสฆาตกร ทุกอย่างมันจำเพาะเจาะจงมายังคฤหาสน์วิสุทธิพฤกษ์ทั้งสิ้น และเขาตั้งใจว่าจะบุกเข้าตรวจค้นคฤหาสน์ของดอกเตอร์พิฌานในคืนวันนี้พอดี... คืนสุดท้ายที่พิฌาน เตรียมทำลายหลักฐานทั้งหมด ก่อนจะบินลัดฟ้าไปสู่อเมริกาเพียงลำพัง

          อเทตยา แอบได้ยินสิ่งที่นายตำรวจคุยกับพี่ชายตนเองและกลุ่มสหาย ความรักที่มีต่อพิฌาน ทำให้หญิงสาวตัดสินใจแอบเดินทางมาพบกับพิฌานที่คฤหาสน์ เพื่อเตือนให้เขารับรู้ แต่หญิงสาวกลับได้พบกับ กรีนเน็ตต้า โดยไม่ทันตั้งตัว การเผชิญหน้าที่เปิดเผยความลับทั้งหมดของเขา อย่างที่หล่อนเคยหวั่นกลัวมาก่อนแล้ว...
มันคือฝันร้ายที่กลายเป็นจริง!

          อเทตยา ถูกกรีนเน็ตต้า ทำร้ายจนแทบเสียชีวิตลงด้วยความหึงหวง แต่พิฌานก็เข้ามาขัดขวางไว้ได้ในเวลาอันวิกฤต ความโกรธแค้นที่หล่อนบังอาจเข้าทำร้ายหญิงคนรัก ทำให้เขาตัดสินใจสังหารกรีนเน็ตต้าในทันทีด้วยความอำมหิต

        “บอกให้ปล่อย!”
        เสียงของเขาเน้นออกมาจากไรฟันที่ขบแน่น กรีนเน็ตต้าตัวงอ ท่าทางหวาดกลัวจนลาน ปล่อยมือจากร่างของหญิงสาวเคราะห์ร้ายในทันใด แล้วหล่อนก็โผผวาเข้ามาหาเขา ทรุดกายลงคุกเข่ากอดขา ดอกเตอร์พิฌานเอาไว้แน่น ท่าทางรู้สึกผิดและขอลุแก่โทษอย่างน่าสงสาร
       “ทำไมถึงทำบ้าๆอย่างนี้ สอนเท่าไรไม่จำ เลี้ยงให้ดีเท่าไรไม่ยอมเชื่อง!”
         สาวสยองร้องไห้โฮ แม้ไม่มีเสียงลอดออกมา แต่น้ำตาไหลฟูมฟายกับสีหน้าปวดร้าวยอกแสยง บ่งว่าหล่อนกำลังเสียใจอย่างใหญ่หลวง
         เขากระชากร่างของมนุษย์ชิ้นส่วนที่สร้างขึ้นมากับมือ ไปยังมุมห้องที่มีต้นไม้ใบสีเหลืองซีด แล้วเหวี่ยงร่างงามในอ้อมแขนเต็มแรง เข้าใส่ต้นไม้อันสงบเสงี่ยมต้นนั้นอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนฝันร้ายอย่างที่สุด
        ทันทีที่ร่างของกรีนเน็ตต้า กระทบกับใบของต้นไม้ มันก็พลันกลุ้มรุมกันโอบรัดรอบตัวของหล่อน เสมือนสัตว์ร้ายกระหายเหยื่อ ใบยาวเรียวทุกใบพากันมะรุมมะตุ้มห้อมล้อมร่างของสาวสยองจนมิด มองไม่เห็นตัว มีเสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากต้นไม้มฤตยูที่รุมกินโต๊ะมนุษย์อย่างหนำใจจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งลำต้นอันหงิกงอ
       กรอด... กรอด.... จุ๊บ- จั๊บ... ซ้วบ!

       หลังจากนั้น ทุกอย่างในคฤหาสน์ของพิฌานก็ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ไม่เหลือมฤตยูเขียวชนิดใดไว้เป็นหลักฐานอีกต่อไป ดอกเตอร์หนุ่มหักใจอำลาจากอเทตยาเป็นครั้งสุดท้าย รู้ดีว่า ในชั่วชีวิตนี้คงจะไม่มีวันได้พบกันอีก
        นี่กระมังคือโทษทัณฑ์ที่เขาได้รับ คือความผิดบาปที่เขาต้องชดใช้ ด้วยความทรมานจากการไม่สมหวังในรัก!
ในขณะที่ทีมตำรวจมาถึง คฤหาสน์ของดอกเตอร์พิฌานก็ไม่เหลือสิ่งใดเป็นหลักฐานอีกต่อไป ...

      นิยายเรื่องนี้ อาจจะจบลงอย่างขัดใจ คนอ่านบางท่าน ที่เนื้อเรื่อง พระเอกนางเอกไม่ได้สมหวังในรัก หรือ ถูกลงโทษให้สาสมกับความผิด แต่ผมคิดว่า การจบแบบนี้ก็เป็นทางออกอีกแบบหนึ่ง ที่พระเอกต้องเจ็บปวดกับโทษทัณฑ์ในใจของตัวเองไปตลอดเช่นกัน และ มฤตยูเขียว-มนุษย์ชิ้นส่วน น่าจะเป็นนิยายในไม่กี่เรื่องของคุณจินตวีร์ ที่สร้างคาแรคเตอร์พระเอกให้ มีด้านมืดปรากฏรวมอยู่ด้วย เรียกว่าเป็นทั้งพระเอกและผู้ร้ายไปพร้อมกันเลยทีเดียว
             ผมมีโอกาสได้อ่านเรื่องนี้อีกครั้ง หลังจากเคยอ่านในสมัยวัยเยาว์ และพบว่า ในตอนเด็กเราอ่านมนุษย์ชิ้นส่วนด้วยความสนุกสนานกับพลอตเรื่อง ที่แปลกแหวกแนวจากนิยายพาฝันทั่วไปในยุคนั้น รวมถึงเรื่องราวมหัศจรรย์ผสมผสานความตื่นเต้นระทึกขวัญเพียงอย่างเดียว แต่เมื่อได้มาอ่านอีกครั้ง แม้ความสนุกจะไม่ได้ลดทอนลงไปเลย แต่กลับเกิดความรู้สึกสงสาร กรีนเน็ตต้า ตัวร้ายในเรื่องนี้ขึ้นมาด้วย

       ...ตัวละครตัวนี้ แม้จะไม่ใช่มนุษย์ เป็นอสุรกายที่ถูกสร้างขึ้น และมีความดุร้ายโหดเหี้ยม ต้องฆ่าคนกินเป็นภักษา แต่ก็มีหัวใจรักอันบริสุทธิ์ ต่อผู้เป็นนาย แม้จะไม่เคยได้รับความรักตอบเลยสักนิดเดียว จวบจนถึงวาระสุดท้าย กรีนเน็ตต้าก็ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ
นั่นหรือคือผลตอบแทนจากความภักดี ที่ช่างแสนอาภัพเสียนี่กระไร?

         ปล. สำหรับนิยายเรื่องนี้ ล่าสุดในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ตุลาคม 56 ที่ผ่านมา ผมยังเห็นมีวางจำหน่ายของบูทโชคชัยเทเวศร์อยู่บ้างเหมือนกันครับ

                **********



Create Date : 20 ธันวาคม 2556
Last Update : 20 ธันวาคม 2556 8:01:40 น. 21 comments
Counter : 2021 Pageviews.

 
อ่านรีวิวแล้ว รู้สึกทั้งน่ากลัว ทั้งเศร้านะคะ


โดย: kunaom วันที่: 20 ธันวาคม 2556 เวลา:13:54:00 น.  

 
น่าอ่านอีกเรื่องครับอาจารยฺ์... มนุษย์ชิ้นส่วนยังไม่เคยอ่าน แต่อ่านมนุษย์สังเคราะห์แล้วครับ


โดย: อุ้มสม วันที่: 20 ธันวาคม 2556 เวลา:18:02:59 น.  

 
น่ากลัวนะครับเรื่องนี้ ที่มีการนำชิ้นส่วนมนุษย์มาเย็บติดกันเป็นอีกร่างหนึ่ง แต่ก็น่าอ่านอีกนั่นแหละแนววิทยาศาสตร์ลึกลับแบบนี้


โดย: Nat_NM วันที่: 20 ธันวาคม 2556 เวลา:18:12:35 น.  

 
น่าอ่านจังค่ะอาจารย์

แต่เท่าที่อ่านรีวิวแล้ว 'กรีนเน็ตต้า' น่าสงสารมาก ๆ อะค่ะ ถ้ามีโอกาสได้อ่านคงเศร้ากับชะตากรรมในตอนจบของมนุษย์ชิ้นส่วนไม่น้อยเลยค่ะ


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 20 ธันวาคม 2556 เวลา:18:46:16 น.  

 
สนุกมากๆเลยค่ะ แต่อีตาพระเอกนี่ช่างใจดำ


โดย: Sab Zab' วันที่: 21 ธันวาคม 2556 เวลา:10:43:10 น.  

 
น่าอ่านมากเลยค่ะ


โดย: Pdจิงกุเบล วันที่: 21 ธันวาคม 2556 เวลา:12:38:05 น.  

 
ลอกคนข้างบนค่ะ


โดย: ~:พุดน้ำบุศย์:~ วันที่: 21 ธันวาคม 2556 เวลา:15:32:12 น.  

 
เรื่องนี้ 'กรีนเน็ตต้า' กับ 'ต้นไม้' น่ากลัวสุดๆ!


โดย: Lek IP: 114.109.146.112 วันที่: 21 ธันวาคม 2556 เวลา:23:55:57 น.  

 
อ่านแล้วนึกถึงแฟรงเกนสไตน์เลยค่ะ
แต่ชอบตอนจบนะคะ ตัวเอกที่เลวร้ายจะให้จบแบบดี ๆ มันก็กระไรอยู่นะ


โดย: Serverlus วันที่: 22 ธันวาคม 2556 เวลา:8:40:28 น.  

 
ชื่อเรื่องชวนสยอง
แต่อ่านจากรีวิวกลับน่าสงสาร ชวนหดหู่ซะงั้น

เคยผ่านตาค่ะ แต่อาจจะเป็นด้วยชื่อเรื่องนั่นกระมัง ที่ทำให้ไม่ได้หยิบมาพลิกอ่าน


โดย: แม่ไก่ วันที่: 22 ธันวาคม 2556 เวลา:15:53:43 น.  

 
ทั้งน่าอ่าน ทั้งน่ากลัวเลยค่ะ


โดย: Aneem วันที่: 24 ธันวาคม 2556 เวลา:19:35:15 น.  

 
คุณ kunaom : เห็นด้วยเลยครับ ผมมีโอกาสอ่านอีกครั้งเกิดความรู้สึกทั้งสนุกและเศร้าใจไปพร้อมกันเลยครับ

น้องอุ้มสม: มนุษย์สังเคราะห์ก็สนุกไปอีกแบบครับ เรื่องนั้นสงสารนางเอกแทน

คุณ Nat_NM : คิดว่าคนเขียนน่าจะได้ไอเดียจากแฟรงเกนสไตน์มาผสมกันด้วยครับ

คุณ หวานเย็นผสมโซดา : น่าแปลกมากเลยครับ เรื่องนี้ผมอ่านแล้วกลายเป็นเห็นใจ ตัวร้าย คือกรีนเนตต้า ไปแทน

คุณ Sab Zab' : เป็นเรื่องเดียวของคุณจินตวีร์ (รวมมฤตยูเขียว) ที่ผมรู้สึกว่าพระเอกในเรื่องมีด้านมืดอยู่ในตัวมากที่สุดครับ

คุณ Pdจิงกุเบล , คุณพุด : สนุกมากเลยครับ เสียดายที่มฤตยูเขียวยังไม่พิมพ์ใหม่ ถ้าออกพร้อมกัน จะอ่านเพลินและต่อเนื่องมากเลยครับ

คุณLek : คุณจินตวีร์ บรรยายภาพ ต้นไม้กินคน ได้น่ากลัวมากๆเลยครับ ส่วนกรีนเน็ตต้า ตอนแรกก็ดูโหดปนสยองไม่น้อย แต่มาถึงบทที่น่าสงสาร ก็น่าสงสารไม่น้อยเหมือนกัน

คุณServerlus : คิดว่าคนเขียนน่าจะได้ไอเดียจากเรื่องแฟรงเกนสไตน์ด้วยครับ เห็นด้วยว่าเรื่องนี้ตอนจบเป็นอย่างที่ควรจะเป็นครับ ถ้าจบแบบ happy ระหว่างพระเอกนางเอก ผมว่าก็ไม่ประทับใจเท่านี้ครับ

คุณแม่ไก่ : เรื่องนี้ชื่อเรื่องไม่ดึงดูดใจ เหมือนชื่อมฤตยูเขียว เลยครับ ถ้าไม่เห็นว่าต่อเนื่องกัน ก็คงไม่ได้อ่านเหมือนกันครับ แต่พอมีโอกาสอ่านแล้ว กลับรู้สึกว่า เป็นภาคต่อที่ทำให้มฤตยูเขียว สมบูรณ์ขึ้นครับ

คุณAneem : น่ากลัวมากครับ โดยเฉพาะฉากกรีนเน็ตต้า จัดการกับเหยื่อ รวมถึงฉากต้นไม้กินคนที่บรรยายแบบจัดเต็มเลยครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 25 ธันวาคม 2556 เวลา:8:15:34 น.  

 
เรื่องนี้ก็สนุกครับ เคยเป็นละครหรือเปล่าครับ หาทางเนทเห็นว่าทางช่อง 3 เคยทำละคร มฤตยูเขียว แต่ภาคต่อนี้ไม่แน่ใจครับ


โดย: Patapon IP: 202.57.134.206 วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:13:42:49 น.  

 
ผมเคยดูแต่มฤตยูเขียว ครับ แต่ไม่แน่ใจว่า สร้างต่อเนื่องกันในชื่อมฤตยูเขียวไปเลยหรือเปล่า จำได้แต่ฉาก คุณเพ็ญพักตร์ ที่รับบทรติรส แอบบุกเข้าไปในเรือนเพาะชำของ พระเอก แล้วถูกต้นไม้มฤตยูเล่นงาน


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:15:37:58 น.  

 
ครับ การวางตัวละครนิยายในสมัยก่อนๆ ค่อนข้างโอเคและตรงกว่าปัจจุบันนะครับ อย่างพอรู้ว่าคุณเพ็ญพักตร์เคยรับบทนี้ ผมว่าก็ใช่เลย


โดย: Patapon IP: 202.57.134.206 วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา:17:46:53 น.  

 
อ่านรีวิวแล้วรู้สึกเหมือนกันค่ะว่า น่าสงสารกรีนเน็ตต้า เมื่อก่อนตอนอ่านก็คงสยองอย่างเดียว


โดย: ชามินต์ IP: 1.10.201.124 วันที่: 12 เมษายน 2557 เวลา:23:40:07 น.  

 
คุณ Patapon : บทรติรส ผมว่าตรงกับคุณเพ็ญพักตร์ในตอนนั้นเลยครับ หรือคุณนพพลเองก็เหมาะกับบทดอกเตอร์พิฌานด้วย

คุณชามินต์ : พอมาอ่านแล้ว สัมผัสได้ถึงความน่าสงสารกรีนเนตต้าครับ ทุกอย่างที่ทำลงไป เพราะรักและศรัทธาในพระเอกจริงๆ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 15 เมษายน 2557 เวลา:13:09:49 น.  

 
เรื่องนี้จะตีพิมพ์ใหม่ต้นปีหน้าเช่นกันครับ


โดย: Patapon IP: 202.57.134.206 วันที่: 8 ธันวาคม 2557 เวลา:18:52:54 น.  

 
คุณ Patapon : เป็นข่าวดีมากเลยครับ ยิ่งมฤตยูเขียวนี่หายากมากๆเลย ส่วนเรื่องนี้ ล่าสุดงานสัปดาห์หนังสือ ผมยังเห็นวางจำหน่ายประปรายที่บูทของ โชคชัยเทเวศร์ ครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 9 ธันวาคม 2557 เวลา:7:20:12 น.  

 
เรื่องนี้หนาประมาณกี่หน้าหรอคับ


โดย: เอิร์ท IP: 171.98.53.109 วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา:14:00:41 น.  

 
คุณเอิร์ท เล่มนี้น่าจะบางกว่ามฤตยูเขียวเล็กน้อยครับ สองเล่มจบเหมือนกันครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา:17:30:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 63 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.