หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2562
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
14 ตุลาคม 2562
 
All Blogs
 
ความรักสีดำ : เพชรน้ำค้าง

เรื่อง : ความรักสีดำ
ผู้ขียน : เพชรน้ำค้าง
สำนักพิมพ์ : คลังวิทยา
ปีที่พิมพ์ : 2519
สองเล่มจบ



          ฉากแรกของ ความรักสีดำ เปิดตัว มายาวี มัฆวาน สาวน้อยวัยยี่สิบสามที่เข้ามาสมัครงาน กับชายหนุ่มใหญ่ ผู้มีนามว่า ลุพธ์
+++++++++++++++++
        “อายุ...?”
      “ยี่สิบสาม”
        “การศึกษา...”
        “วิชาเลขานุการจากปีนัง...” เขาเงียบไปชั่วอึดใจต่อจากนั้นยักไหล่ แล้วถามถึงสัดส่วนของหล่อน เมื่อมายาวี จำใจตอบออกไปอย่างไม่พอใจ เขาจึงบอกว่า งานที่ประกาศรับสมัครนั้น ก็คือการถ่ายแบบนู้ด!
++++++++++++++++++
            หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธทันที แต่ลุพธ์ก็ยังไม่จบการสนทนา ดูเหมือนว่าเขาสนใจชีวิตของหล่อน เมื่อมายาวี บอกว่า หล่อนมีลูกติดอายุสองขวบชื่อตาโอ และนักสิทธิ์ สามีนายทหารอนาคตไกลของหล่อนหายสาบสูญไปในสงครามเวียดนาม เมื่อสองปีก่อน ทำให้ไม่อาจใช้ชีวิตอยู่กับแม่และพี่สามีได้ จำต้องออกมาอาศัยเช่าบ้านอยู่อย่างอัตคัต ด้วยเงินที่เก็บออมไว้ จนใกล้หมด ซ้ำศลิษา พี่สามี ก็พยายามจะมาแย่งเอาตาโอไปเลี้ยงดู แต่หล่อนไม่ยินยอม
++++++++++++++++++++
      “ผมมีงานอีกประเภทหนึ่งให้คุณทำ งานง่ายๆสบายๆ ไม่ต้องตากหน้า ไม่ต้องอับอายใคร ไม่มีใครรู้ใครเห็น แต่รายได้ดีเสียกว่ารัฐมนตรี มันขึ้นอยู่กับว่า... ใจคุณถึงหรือไม่!”

      เท่านั้น หล่อนก็โกรธ จนตัดสินใจ ตอกหน้าเขาแล้วเดินจากมา แต่เมื่อกลับมาถึงห้องเช่า ที่มีลูกน้อยนอนป่วยอยู่ เหตุการณ์ทั้งหมด ทำให้มายาวี ไม่มีทางเลือก เมื่อหล่อนต้องโทรฯ กลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง แล้วยอมรับข้อเสนอ ในการเป็นผู้หญิงเช่าให้กับฝรั่งที่เขาเตรียมจัดหามาให้!
++++++++++++++++++++
          นี่คือการเปิดตัว พระเอกของนิยายเรื่องนี้ ในฐานะ เอเยนต์ค้าผู้หญิงหรือแมงดา ในขณะที่นางเอก ก็คือ แม่ม่ายสาวรุ่นที่ กำลังจะกลายเป็นผู้หญิงขายตัว ของนิยาย ความรักสีดำ ที่ค่อนข้างแรง และพุ่งเข้ากระแทกใจคนอ่านทันที เมื่อได้เปิดอ่านบทแรก

       จากนั้น เรื่องราวก็ค่อยๆเดินเรื่อง ไปสู่เหตุการณ์ต่างๆตามมา เมื่อ มายาวี ตกลงเซ็นสัญญากับเขา แต่หล่อนก็พยายามหาทางบ่ายเบี่ยง และแอบไปสมัครงาน กับอาอิศร์ หนุ่มใหญ่ เจ้าของบริษัทที่เคยเป็นเพื่อนกับ บิดาของ มายาวี มาก่อน
+++++++++++++++
        เขารู้จักเธอที่ปีนัง ในช่วงเดินทางไปเที่ยวพร้อมกับคุณพัสตร์ ภรรยา ที่ป่วยเป็นโรคหัวใจ ตอนนั้น มายาวี เรียนเลขานุการที่ปีนัง และหลังจากกลับมาไม่นาน มายาวี ก็หนีตาม นักสิทธิ์ ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ โดยที่บิดาของหล่อนเอง ก็ไม่อาจตามหาได้พบ

           อิศร์ จำมายาวี แทบไม่ได้ หล่อนเติบโตขึ้น สวยขึ้นกว่าเด็กกะโปโลเมื่อหลายปีก่อน เขาอุปการะหางานให้หล่อนด้วยความสงสาร โดยไม่รู้ว่า หัวใจของเขาเริ่มจะทรยศตัวเอง ในเวลาต่อมา ทั้งที่เขามีคุณพัสตร์เป็นภรรยาอยู่แล้ว ทั้งคน และมีลูกสาวชื่ออมินตา ที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับ มายาวี
+++++++++++++++++++++
          หล่อนนึกว่าตัวเอง หนีพ้นจากอำนาจของ ลุพธ์แล้ว แต่แล้ว ก็พบว่า เขามาสมัครงานในบริษัท ผ่านทางคุณพัสตร์ ท่าทีสนิทสนมกันอย่างผิดปกติในยามลับหลัง อิศร์ ทำให้มายาวี เข้าใจว่า พัสตร์และลุพธ์ มีความสัมพันธ์กันเชิงชู้สาว ยิ่งทำให้หล่อนรังเกียจนายหน้าค้าผู้หญิง อย่างเขามากขึ้น ตรงกันข้ามกับ อมินตา สาวน้อยที่เดินทางกลับมาจากต่างประเทศ หล่อนประทับลุพธ์จนตามติดเขาแจ ด้วยความรักและหลง
++++++++++++++++++++++
         ในขณะที่ตาโอ กลับเป็นเสมือนโซ่ทองคล้องใจ ลุพธ์กับ มายาวี โดยไม่รู้ตัว เด็กชายตัวน้อย ติดลุพธ์แจ และเขาเองก็รู้สึกทั้งรักและห่วงใยตาโอ ไม่ต่างกับลูกของตัวเอง สิ่งนั้นดึงให้มายาวี และลุพธ์เข้ามาใกล้ชิดกันโดยไม่รู้ตัว หล่อนรู้ว่าชีวิตของเขาลำบาก มาตั้งแต่อยู่ฮ่องกง เขากำพร้าแม่ชาวไทย และบิดาชาวฮ่องกง ก็เลี้ยงดูอย่างทิ้งๆขว้างๆ จนลุพธ์ ต้องใช้ชีวิตอย่างเสเพล เมื่อมีภรรยาและลูก ก็พบว่า ภรรยาสุดที่รัก เป็นชู้กับเพื่อนตัวเอง จนทำให้เขาต้องหย่าขาดและเข็ดเขี้ยวกับผู้หญิงมาจนถึงทุกวันนี้
        แต่ในขณะเดียวกัน ประสบการณ์เลวร้ายก็ทำให้เขาเติบโต แข็งแกร่ง และยืนหยัดมาจนถึงปัจจุบัน
++++++++++++++++++++++++
         ความเข้าใจผิด ที่ลุพธ์มองเห็น มายาวี กับอิศร์ สนิทสนมกัน ทำให้เขาเผลอล่วงเกินเธอ ด้วยความรัก แต่มายาวี กลับรู้สึกว่า เป็นเล่ห์อุบายของผู้ชายค้ากามอย่างลุพธ์ สิ่งนั้นยิ่งผลักดันให้เธอเข้าไปใกล้ชิดกับอิศร์มากขึ้น เขาสงสารมายาวีเมื่อรู้ว่าเธอถูก ลุพธ์ย่ำยี
+++++++++++++++++++++
    “เธอเกลียดเขาถึงเพียงนั้นทีเดียวหรือ?”
      “ค่ะ คำว่าเกลียดยังน้อยเกินไป เขาตราความทุกข์ประทับบนตัวดิฉันอย่างไม่มีความทุกข์ใดจะเทียบได้แล้วในเวลานี้”


        “แต่ทุกอย่างก็จะผ่านไป มายาวี ดุจสายลมแสงแดดที่หาความจีรังยั่งยืนใดๆไม่ ปล่อยวางบางสิ่งที่เธอยึดมั่นออกเสีย ลืมในสิ่งที่ควรลืม ลืมเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งที่ทำให้ชีวิตไม่เจ็บปวดมากนัก อย่าลืมความจริงข้อนี้ไปเสีย คนเราทุกคนไม่จำเป็นต้องเศร้าตลอดชีวิต ตลอดวัน ตลอดคืน ชีวิตจะมีทางออกของมันเสมอ ขึ้นอยู่กับสิ่งเดียว นั่นคือกาลเวลา...”

       และในที่สุด ทั้งสองก็มีความสัมพันธ์กันและทำให้อิศร์รู้ว่า เขารักมายาวี มากเพียงใด แต่แล้ว หญิงสาวก็รู้สึกผิดขึ้นมา เมื่อรู้ว่า แท้จริง ลุพธ์ ไม่ได้มีสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับคุณพัสตร์ อย่างที่เธอเข้าใจ แต่ ลุพธ์ คือลูกชายคนเดียว ที่เกิดจากสามีชาวฮ่องกง ของเธอในอดีตนั่นเอง
+++++++++++++++++++++
         พัสตร์รู้ความจริง เกี่ยวกับสามีสุดที่รักของเธอกับมายาวี ทำให้อาการป่วยด้วยโรคหัวใจกำเริบขึ้น มายาวี ยิ่งรู้สึกละอายใจ เมื่อคุณพัสตร์มาพบกับเธอก่อนจะล้มเจ็บหนัก และเสียชีวิตในเวลาต่อมา สิ่งนั้นทำให้ลุพธ์รู้สึกโกรธแค้นมายาวี มาก เขาเข้าใจว่าหล่อนกับอาอิศร์ ต้องการทำร้ายจิตใจมารดาของเขา จนเสียชีวิต

       มายาวี รู้สึกผิด ตัดสินใจ ลาออกจากงาน และอิศร์ ในขณะทีหล่อนกำลังกลับไปที่ห้องพักนั่นเอง ลุพธ์ขับรถออกมาด้วยความเร็วสูง และตาโอ มองเห็นคุณลุง ที่เด็กชายติดใจ จึงวิ่งออกไปหา และตัดหน้ารถโดยไม่รู้เดียงสา
อุบัติเหตุนั้นเอง ทำให้ตาโอกลายเป็นเด็กพิการขาทั้งสองข้างในทันที มายาวี โทษว่าเป็นเพราะชายหนุ่มแค้นตัวเอง เลยมาลงที่ลูกของเธอ ลุพธ์เองก็รู้สึกผิด และต้องการไปจากชีวิตของมายาวี และเขาได้เล่าความจริงกับตัวเองให้หล่อนฟังเป็นครั้งสุดท้าย
++++++++++++++++++++++++
         แท้จริง เขาไม่ใช่นายหน้าค้าผู้หญิงอย่างที่หล่อนเข้าใจเลย เพียงแต่พยายามสร้างอีกตัวตนหนึ่งขึ้นมา เพื่อตนที่ดูเหมือนคนเลวในสายตาของหล่อน ด้วยเหตุผลที่เขาก็ตอบกับตัวเองไม่ได้

   “ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้คุณต้องคิดมากดอกนะ”
    “ค่ะ ฉันเข้าใจ แต่คิดว่าอย่างน้อย ฉันควรจะต้องคิดเอาไว้บ้าง ฉันเป็นคนมีอดีต ทั้งก่อนที่จะได้พบคุณและหลังจากที่ได้พบคุณมาแล้ว”
       “ผมไม่ใส่ใจกับอะไรทั้งนั้น นอกจากปัจจุบัน นาทีนี้ที่คุณอยู่กับผม”

+++++++++++++++++++++++
และทั้งคู่ก็ได้ปรับความเข้าใจกัน เมื่อต่างละทิษฐิของตัวเองลง

       “ขอให้เป็นวันสุดท้ายได้ไหมที่คุณ จะร้องไห้ให้กับชีวิตของเรา พรุ่งนี้เราจะเริ่มต้นกันใหม่ ให้กาลเวลาพิสูจน์ตัวของผมกับคุณสักระยะหนึ่ง อย่าหวั่นเกรงว่าผมจะหยาบคายกับคุณ สัญญาว่าผมจะไม่แตะต้องคุณเลย จนกว่าจะถึงวันที่คุณบอกผมว่า คุณรักผม เช่นเดียวกับผมจะบอกคุณว่า ผมรักคุณ ความรักไม่ใช่เรื่องง่าย มันเป็นสิ่งละเอียด เกิดกับหัวใจที่รู้คุณค่าและความหมาย ความรักไม่ใช่การมาเป็นทาสของความใคร่เพียงอย่างเดียว และไม่ใช่การไขว่คว้าอย่างสะเปะสะปะเพื่อหาสิ่งยึดเหนี่ยว แล้วหลงผิดเอาเองว่าสิ่งนั้นเป็นความรัก มันเป็นสิ่งสูงส่งกว่านั้นมากมายนัก...”
++++++++++++++++++++++++
       และเขากับหล่อนและตาโอ ก็เดินทางมายังไร่หม่อน ที่ปากช่อง มรดกชิ้นเดียว ที่คุณพัสตร์ทิ้งไว้ให้ ลุพธ์ตั้งใจจะวางทุกอย่างในอดีตลง และเริ่มต้นใหม่กับ มายาวี และตาโอ ที่เขาถือว่ามีส่วนรับผิดชอบกับชีวิตน้อยชีวิตนี้ แม้ว่าจะต้องเผชิญความยากลำบาก ของชีวิตเบื้องหน้าก็ตาม

      ที่ไร่ปากช่องนั่นเอง ลุพธ์ต้องเผชิญกับอิทธิพลเถื่อน จากไอ้เชน คนงานในไร่ที่กระด้างกระเดื่อง จนมีเรื่องชกต่อยและบาดเจ็บ มายาวี พยายามช่วยเหลือประคับประคอง เพื่อให้ทุกอย่างผ่านพ้นไป และไล่นายเชนออกจากไร่ไปได้ สำเร็จ แต่แล้ว ความรักของทั้งคู่ที่กำลังจะเริ่มต้น ผลิใบอย่างสวยงาม ก็ต้องเผชิญกับปัญหาระลอกใหม่ เมื่อ มีนายทหารผู้หนึ่งเดินทางมาถึงไร่ของเธอ และบอกให้มายาวี รับรู้ว่า นักสิทธ็ยังไม่ตาย!!
+++++++++++++++++++++
        และมายาวี ก็ต้องเผชิญกับ การตัดสินใจครั้งสำคัญ

         “เดี๋ยวนี้ฉันได้ตระหนักแล้วว่าความรักมันเป็นนามธรรม และหัวใจดวงหนึ่งของคนเรา ก็ไม่ใช่ขนมที่เมื่อแจกจ่ายให้ใครไปแล้ว มันจะหมดสิ้นไปจนไม่อาจแจกจ่ายให้ใครได้อีก... มันเหมือนห้องๆหนึ่งที่ว่างเปล่า แต่สามารถจุคนได้เหลือคณานับ โดยที่แต่ละคนก็ไม่ได้มีคุณค่าหรือที่ทางน้อยกว่าใครไหนอื่น ทุกคนมีสิทธิที่จะครอบครองหัวใจตรงนั้น เท่าเทียมกัน
       ฉันรักนักสิทธิ์ แต่เมื่อฉันรักคุณก็ไม่ได้หมายความว่า ความรักที่มีต่อคุณจะเทียบเขาไม่ได้... คุณอาจจะคิดว่าฉันเป็ฯคนหลายใจ หลายรัก... ฉันก็ไม่ปฏิเสธอีกเหมือนกัน คุณทนได้หรือคะกับการห้ามใจไม่ให้รักใครสักคนที่มีคุณค่าควรแก่ความรักของเรา ค่ะ... ฉันหมายถึงคุณ ในยามนี้คุณมีค่าต่อหัวใจของฉันมาก”
++++++++++++++++++++++++++
          ลุพธ์ รู้สึกว่าความรักที่เริ่มต้นเป็นสีชมพูของเขากำลังจะหลุดลอยออกไป เมื่อข่าวของนักสิทธิ์ปรากฏขึ้นตามสื่อต่างๆ เขาคือวีรบุรุษที่กำลังจะกลับมา พร้อมเหรียญตราเกียรติยศ และคำให้สัมภาษณ์ถึงลูกเมีย ที่รอคอยอยู่

           เขาเข้าใจความรู้สึกของชายผู้นั้นดี ถ้าหากว่านักสิทธิ์กลับมาและรับรู้ว่า มายาวี มาใช้ชีวิตอยู่กับเขา มันก็คงไม่ต่างกับความรู้สึกของเขา ที่เคยได้รับ เมื่อรู้ว่าภรรยาของตนเอง แอบไปอยู่กินกับสหายของตัวเอง!
++++++++++++++++++++++
        ในคืนวันหนึ่ง เขาตัดสินใจเขียนจดหมายอำลาเธอ และเดินออกมาจากชีวิตของมายาวีอย่างเงียบๆโดยไม่ให้หล่อนรู้ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวพ้นจากไร่ของตัวเอง ลุพธ์ก็ถูกนายเชน คนงานที่เจ็บแค้นหลังจากเคยโดนเขาไล่ออก ลอบยิงที่หน้าไร่ จนเสียชีวิต!

         และฉากสุดท้ายของ ความรักสีดำ เมื่อมายาวี คุกเข่าลงที่หน้าหลุมศพของเขา... ชายผู้บอกกับทุกคนว่าเขามีหัวใจของสัตว์ป่า เป็นคนเลว คนโกง บัดนี้ ร่างนั้นนอนสงบนิ่งอยู่ใต้แผ่นดินอย่างผู้ชนะใจทุกคน และหญิงสาวก็ได้แต่รำพึงด้วยรอยน้ำตาที่เอ่อล้น ท่วมไปทั้งหัวใจ
++++++++++++++++++++++++++++
         “สักวันหนึ่ง... ฉันจะตามคุณไปที่ขอบฟ้าโน้น ที่อันสุขสงัดและไร้อุปสรรคใดๆ ความรักของเราจะเป็นสีชมพู... ไม่ใช่สีดำเช่นเดี๋ยวนี้ หลับให้สบายเถอะค่ะลุพธ์ ฉันขอให้คุณฝันดี...”
+++++++++++++++++++
   หมายเหตุ ผมคุ้นว่า นิยายเรื่องนี้ เคยสร้างเป็นละครโทรทัศน์ นำแสดงโดยคุณจินตะหรา สุขพัฒน์ และคุณยุรนันท์ ภมรมนตรี ในบท มายาวี และ ลุพธ์ ครับ



Create Date : 14 ตุลาคม 2562
Last Update : 14 ตุลาคม 2562 14:36:23 น. 6 comments
Counter : 207 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 
อ่านแค่รีวิวก็รู้สึกบีบคั้นหัวใจมากแล้ว
เรื่องนี้เคยสร้ายเป็นภาพยนตร์ เมื่อหลายสิบปีก่อน
นำแสดงโดยคุณสมบัติ กับคุณพิศมัย แต่ไม่ได้ไปดู
รู้ว่าเป็นหนังเศร้า พระเอกตายด้วย ก็เลยไม่อยากไปดูกลัวร้องไห้ค่ะ
ขอบคุณสำหรับรีวิวค่ะ


โดย: นักอ่านรุ่นเก๋า IP: 134.196.85.93 วันที่: 15 ตุลาคม 2562 เวลา:1:09:42 น.  

 
สวัสดีครับ คุณนักอ่านรุ่นเก๋า เพิ่งเห็นว่า เป็นเวอร์ชันภาพยนตร์ด้วยครับ เมื่อก่อนงานของคุณ ม.มธุการี นำไปสร้างจอเงินมากเลยนะครับ ผมเคยเห็นทั้งจักรวาลยอดรัก ปริศนาแห่งหัวใจ หรือ คนมีคาว ทุกเรื่องอ่านแล้วหน่วงใจ แต่ชวนให้ติดตามมากๆครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 15 ตุลาคม 2562 เวลา:10:41:37 น.  

 
อ่านเรื่องนี้ 3 รอบแล้วมั้งคะ อ่านรีวิวของอาจารย์หนุ่มแบบนี้สงสัยต้องเอามาอ่านอีกรอบแล้วล่ะค่ะ เรื่องนี้กับ วันนี้ที่ยังเหลืออยู่ กับ กว่าจะถึงวันนั้น 3 เรื่องนี้มีพล็อตชวนหดหู่เหมือนกันเลย จนบางครั้งจำผิดว่าเหตุการณ์ไหนเกิดขึ้นในเรื่องไหน ตัวละครตัวไหนอยู่ในเรื่องไหน บ่อยเลยค่ะ


โดย: กุลธิดา (kdunagin ) วันที่: 16 ตุลาคม 2562 เวลา:5:50:55 น.  

 
สวัสดีครับคุณไก่ : เรื่องนี้แม้ว่าจะเป็นงานเขียนช่วงแรกๆของท่าน แต่อ่านแล้วก็ยังประทับใจสำนวนภาษาและพลอตหน่วงอารมณ์เหมือนเดิมเลยครับ ตอนนี้เพิ่งได้ สายน้ำที่ไหลกลับ ของท่านมีอีกเรื่องครับ คาดว่าจะเขียนรีวิวเร็วๆนี้ครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 16 ตุลาคม 2562 เวลา:7:49:52 น.  

 
เป็นนิยายอีกเรื่องที่ชอบมากๆๆๆ ค่ะ จำได้ว่าใจห่อเหี่ยวไปหลายต่อหลายวันหลังอ่านจบ พอมารีวิวที่นี่อีกครั้ง...ใจก็ห่อเหี่ยวอีกครั้ง อิอิ แต่ยังจำความประทับใจที่คนเขียนใส่ไปในนิยายตอนอ่านครั้งแรกได้ดีค่ะ


โดย: ชบาหลอด วันที่: 18 ตุลาคม 2562 เวลา:13:40:41 น.  

 
สวัสดีครับน้องชบาหลอด เรื่องนี้อ่านแล้วทั้งประทับใจและหน่วงใจเลยทีเดียวครับ แม้ดูจากชื่อจะรู้ว่าตอนจบ น่าจะลงเอยแบบนี้ก็ตามครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 20 ตุลาคม 2562 เวลา:14:03:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15


 
สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 74 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.