หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2565
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
3 สิงหาคม 2565
 
All Blogs
 
เกษกนก : อ.ไชยวรศิลป์

เรื่อง : เกษกนก
ผู้ขียน : อ.ไชยวรศิลป์
สำนักพิมพ์ : แพร่พิทยา
ปีที่พิมพ์ : 2503
สองเล่มจบ


           เกษกนก น่าจะเป็นนวนิยายหายาก อีกเล่มหนึ่งของ อ.ไชยวรศิลป์ นักเขียนสตรีล้านนา ที่มีผลงานนวนิยายเป็นที่รู้จักหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น มนต์แม่ระมิงค์ ริมฝั่งแม่ระมิงค์ แม่สายสะอื้น เป็นต้น จากข้อมูลที่ทราบมานิยายเรื่องนี้ เคยนำไปสร้างเป็นละคร ในยุคหนึ่ง และน่าจะตีพิมพ์ออกมาเพียงครั้งเดียว ผมเอง มีโอกาสได้อ่านเฉพาะเล่มจบ ซึ่งเป็นภาคสมบูรณ์ โดยไม่สามารถหาเล่มแรกได้ แต่จากคำนำ ทำให้พอปะติดปะต่อเรื่องราว ในภาคต้นได้บ้าง ด้วยความเสียดาย เลยขอนำมาเขียน สำหรับเพื่อนนักอ่าน ที่ยังไม่เคยได้อ่านนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยครับ

          ชีวิตของเกษกนก หรือเชอลี่ เด็กหญิงกำพร้าใบหน้าลูกครึ่งที่แปลกตาโดยเฉพาะผมสีทองอันเป็นที่มาของชื่อเธอ เด็กหญิงน้อยอยู่ในความอุปการะของ ครูลำเพา รัตนเวช ผู้เมตตา และประภา ที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่จำความได้ เกษกนกรู้แต่เพียงว่าแม่แท้ๆของตนเสียชีวิตไปแล้วและมีชื่อว่ากรรณิการ์ โดยที่ไม่เคยได้รับรายละเอียดใดๆอีก

             ชีวิตที่อาศัยอยู่ยังเมืองเหนือแห่งนั้น แม้จะได้รับความอบอุ่นเพียงใด แต่ด้วยปมด้อยในเรื่องนี้ทำให้ เธอกลายเป็นเด็กสาวที่แข็งกระด้าง เพราะชาติกำเนิดที่ไม่ชัดเจน เมื่อเกษกนก เริ่มมีคนรัก คือ ชวนชัย สุนทรทรรศน์ ลูกชายเพียงคนเดียวของคุณนายช่อทิพย์ ที่ตั้งแง่รังเกียจเธอ ทำให้ ความรักของทั้งคู่เป็นอุปสรรค และต้องจากลากันไป ทั้งที่ความจริงแล้วชวนชัยและเกษกนกเอง ต่างก็รักกันสุดหัวใจ

          ความรักที่ผิดหวังในครั้งนั้น ทำให้เด็กสาวผู้ไม่เดียงสาโลกย์ ไขว่คว้าหาความอบอุ่น จนเมื่อเธอได้พบกับ นายแพทย์ประจักษ์ วัชรอุดม หรืออาหมอ หนุ่มใหญ่ที่เป็นเหมือนร่มไทรให้พักพิง และความมั่นคงแก่จิตใจ ทำให้ เกษกนก เข้าใจไปเอง ว่าตนหลงรัก อาหมอ แต่แล้ว ความฝันสีชมพูนั้นก็ต้องแหลกสลายลง เมื่อเธอรู้ภายหลังว่า อาหมอ ชอบพออยู่กับ คุณลำเพา มารดาบุญธรรมของตัวเอง แม้จะพยายามแสดงท่าทางเรียกร้องความสนใจ แก่เขามากเพียงใด สิ่งตอบแทนที่ได้รับ มันคือความรัก ความเอ็นดู เพียงเท่านั้น!

            ชีวิตของเกษกนก ยิ่งพลิกผัน อีกครั้ง เมื่อเธอล่วงรู้ความจริงจากจดหมาย ที่ส่งมาจากกรุงเทพฯ และคุณลำเพา ได้เก็บซ่อนเอาไว้ มันเป็นจดหมายของสุภาพบุรุษท่านหนึ่ง ที่ชื่อว่า รังสรรค์ บุณยวัฒน์ และแล้ว อดีตอันเป็นชาติกำเนิดของเธอ ก็เริ่มเผยตัวออกมา จากจดหมายฉบับนั้น...

           “แม่พระของฉัน
          นานเต็มที ที่ไม่ได้รับข่าวและส่งข่าวระหว่างเธอกับฉัน แต่มันก็เป็นการดีและถูกต้องแล้วใช่ไหม ลำเพา ฉันพยายามหักห้ามใจไม่ติดต่อกับเธอ แต่ฉันก็ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอไปเสียแล้ว ในยามที่พ้นจากอำนาจของเหล้า

          เมื่อสองสามวันก่อนนี้ ฉันฝันถึงใครหลายคน รวมถึง กรรรณิการ์!”

        ในจดหมายฉบับนั้น พร่ำรำพันถึงความดีของคุณลำเพา แต่ในขณะเดียวกัน ก็บริภาษถึงความโฉดชั่วของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง อย่างเจ็บแค้นแสนสาหัส รวมถึง “เด็กเคราะห์ร้ายคนนั้น” ที่เกิดมา ท่ามกลาง ความเกลียดชัง ของ ผู้ใหญ่สองคน กรรณิการ์ แม่ของเธอ และผู้ชายที่ชื่อรังสรรค์... เด็กสาวรับรู้ในทันทีว่า เด็กเคราะห์ร้ายที่รังสรรค์เอ่ยถึง ก็คือ ตัวเธอเอง และเขา ก็คือพ่อบุญธรรม ที่ ลำเพา เคยพูดถึงเมื่อนานมาแล้ว...

           ความน้อยใจ และช้ำใจ เมื่อเห็นหมอประจักษ์ สนิทสนมรักใคร่กับ คุณลำเพา เธอจึงตัดสินใจ หนีออกจากบ้าน ลงมากรุงเทพฯ เพื่อตามหา ผู้ชายที่ชื่อรังสรรค์ บุณยวัฒน์ ผู้นี้ให้ได้!

           ขณะที่ชวนชัยเอง ก็ยังไม่เคยลืม เกษกนกเลย แม้ว่า คุณนายช่อทิพย์ มารดาเขาจะชักนำ คุณอ๊อด หรือวิมลลักษณ์ เด็กสาวเรียบร้อยหน้าตาหมดจดผู้มีฐานะ มาให้เขาคบหาก็ตามที และชวนชัย ก็ต้องตกใจ เมื่อวันหนึ่งเขาได้พบกับเกษกนก ที่เดินทางลงมาจากเชียงใหม่ เพื่อมาตามหา บิดาบุญธรรม เขาพยายามเหนี่ยวรั้งเธอไว้ แต่ด้วยทิษฐิมานะ ทำให้ เกษกนก เดินทางจากเขาไป ชวนชัยรีบติดต่อกลับไปหาลำเพา ด้วยความห่วงใย เธอและหมอ ประจักษ์ จึงตัดสินใจ ลงมาตามหาตัวเกษกนก ที่กรุงเทพฯ ด้วยกัน

            เกษกนก มีโอกาสได้พบกับคุณยายเกษร หญิงสูงวัย ที่ช่วยอุปการะเธอระหว่างระหกระเหินในกรุงเทพฯ และล่วงรู้ภายหลังว่า เธอคือลูกสาวของกรรณิการ์ ซึ่งเป็นลูกสาวของเธอเอง เกษกนกมีโอกาสได้พบกับ รังสรรค์ ผู้ที่ตั้งอคติ ต่อเด็กเคราะห์ร้าย คนนั้น ตั้งแต่เพิ่งลืมตาดูโลก หล่อนเห็นว่า เขากำลังเจ็บหนัก ด้วยโรคร้ายจากพิษสุรา ที่ดื่มกินมาตลอดด้วยความทุกข์

              รังสรรค์ เมื่อรู้ว่าเกษกนกเป็นใคร เขาพยายามขับไล่เธอ แต่ก็ไม่เป็นผล เกษกนก ตัดสินใจช่วยเหลือดูแลเขาในยามยากนั้น และรู้ความจริงว่า เขาเองเคยรักกับลำเพามาก่อน ก่อนที่จะมาแต่งงานอยู่กินกับกรรณิการ์ มารดาของเธอ และจากนั้น กรรณิการ์ ก็แอบไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนใหม่ ที่เป็นชายต่างชาติ หล่อนไม่รู้เหตุผลของ มารดา ที่ทำลงไป แต่ เมื่อเด็กน้อยเคราะห์ร้ายคนนั้นคลอดออกมา รูปร่างหน้าตา ที่เป็นลูกครึ่งนั้นเอง ที่ ชี้บ่งว่า หล่อนไม่ใช่ลูกของรังสรรค์ และสร้างความเจ็บแค้นให้กับเขา ที่จำต้องยอมรับ ลูกชู้ มาเป็นลูกของตัวเอง...

             และจากนั้นไม่นาน ทั้งกรรณิการ์และชายชู้ก็ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ความเศร้าโศกเสียใจ ทำให้เขา กลายเป็นคนติดเหล้าอย่างหนัก และลำเพานั่นเอง ที่รับอุปการะเด็กเคราะห์ร้าย คนนั้นเอาไว้ในฐานะมารดาบุญธรรม ความเป็นมานี้เอง ทำให้เกษกนกยิ่งสงสารรังสรรค์ และตัดสินใจอยู่ช่วยดูแลเขา ในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต ในจังหวะที่ลำเพา ตามมาถึงพอดี

            ลำเพา เห็นรังสรรค์ชายที่หล่อนเคยรัก และสูญเสียให้กับ กรรณิการ์ แม่ของเกษกนกไป ความสงสารนั้นเอง ทำให้หล่อนดูแลเขาอย่างสนิทสนม และเมื่อหมอประจักษ์ มาเห็นภาพบาดตานั้นเข้า ทำให้เขาเข้าใจผิด และเดินทางกลับเชียงใหม่ ทันที

            รังสรรค์ เสียชีวิตอย่างสงบในเวลาต่อมา และลำเพาก็เดินทางกลับเชียงใหม่ เมื่อภาระที่หล่อนเคยติดค้างกับเขาได้ปลดเปลื้องลงแล้ว เหลือเพียงแค่การปรับความเข้าใจกับหมอประจักษ์ ชายหนุ่มที่หล่อนเคยหวังฝากชีวิตไว้กับเขา ด้วยความช่วยเหลือจากประภา และเกษกนก ทำให้ในที่สุดทั้งคู่ก็เข้าใจกันได้ในที่สุด

           ในขณะที่ ชวนชัยเอง กำลังเผชิญกับปัญหาสุขภาพ เขาเป็นผู้ป่วยวัณโรค จนต้องถูกส่งตัวไปรักษา และคุณอ๊อด เอง ก็รู้ว่าตนกับ ชวนชัย คงจะไม่ได้รักกัน เธอตัดสินใจไปเรียนต่อเมืองนอก ส่วนครอบครัวที่เคยมีฐานะของคุณนายช่อทิพย์ ก็เริ่มสั่นคลอน ตรงข้ามกับเกษกนก ที่ในเวลานี้ เธอคือทายาทคนเดียวของคุณยายเกษร มหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก

         ชวนชัยรักษาตัวจนหาย และคุณนายเอง ก็เริ่มเข้าใจถึงสัจธรรมของชีวิต เธอจึงไม่ห้าม เมื่อชวนชัย และ เกษกนก เริ่มต้นที่จะคบหากันอีกครั้ง

             เกษกนก เข้าใจชวนชัย มากยิ่งขึ้น เมื่อได้เห็นจดหมายที่เขาเขียนมาถึง คุณลำเพา แสดงถึงความห่วงใยที่มีต่อเธอมาโดยตลอด แม้แต่ในเวลาที่เขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ความรักที่เคยคิดว่ามัน เหือดหายหมดสิ้นไปแล้วจากหัวใจ เกษกนกเพิ่งรับรู้ว่ามันยังคงอยู่เสมอมา
และเหนืออื่นใดคือความรัก อันบริสุทธิ์ จากคุณลำเพา ที่แม้จะไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิด แต่ก็เต็มเปี่ยมด้วยความอาทร ห่วงใย ไม่ผิดแผกกัน


         “คุณเพาขา ถ้าหากชีวิตหนู่ไม่มีคุณเพา เดาไม่ถูกว่าจะเป็นอย่างไร ในเมื่อไม่มีทั้งพ่อและแม่ ไม่มีใครปรารถนา คุณเพาเลี้ยงหนูมา ให้ชีวิตแก่หนูมาจนถึงเพียงนี้ เดี๋ยวนี้หนูเข้าใจแล้วว่า โลกต้องการความรักอันสูงส่งแบบนี้มากมายนัก ความรักอย่างของคุณเพา อย่างของอาหมอ ซึ่งมุ่งเพื่ออุ้มชูชีวิตที่ถูกทิ้งทั่วไป...”
        ลำเพาก้มลงกอดร่างเล็กนั้นเอาไว้กับอก และปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความปิติตื้นตันของตน ร่วงลงบนศีรษะที่มีผมสีทองคลุมสยายเต็มตัก
         “มีชีวิตเช่นนี้อยู่อีกมากมายนักที่กำลังรอคอยความรักของเรา หนูที่รัก ความผิดพลาดควรได้รับการให้อภัยและความเห็นใจ ก็ต่อเมื่อเขาสำนึกได้ มิฉะนั้นแล้ว ความรักของเราก็จะเป็นพืชที่หว่านลงไปสูญเปล่า คุณเพาดีใจที่ความรักของคุณเพา มิได้เป็นพืชที่สูญเปล่าเลย มันงอกงามจำเริญ และพร้อมที่จะแผ่ขยายออกไปไม่สิ้นสุด”

           และชีวิตของเด็กสาวแสนสวยเกษกนก ก็ดำเนินมาถึงปลายทางแห่งความสุขอย่างแท้จริง

หมายเหตุ สำหรับภาพปกเล่มแรก ผมนำมาจากเพจ ประมูลหนังสือครับ






Create Date : 03 สิงหาคม 2565
Last Update : 3 สิงหาคม 2565 13:16:38 น. 0 comments
Counter : 344 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku, คุณnewyorknurse


ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#18


 
สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 79 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.