หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2561
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
19 มีนาคม 2561
 
All Blogs
 
นายอำเภอที่รัก : สีฟ้า



เรื่อง : นายอำเภอที่รัก
ผู้เขียน : สีฟ้า
สำนักพิมพ์ : คลังวิทยา
ปีที่พิมพ์ : 2516
สองเล่มจบ




        นายอำเภอที่รัก เป็นนวนิยายอ่านสนุกแฝงสาระ อีกเรื่องหนึ่งของสีฟ้า สะท้อนภาพสังคมไทยในยุคกระแสคอมมิวนิสต์เข้ามามีบทบาทในพื้นที่ชายแดน และข้าราชการเองก็ถูกมองว่าเป็นศัตรูกับประชาชน นายอำเภอสร้างบุญในเรื่องนี้ เป็นเสมือนตัวแทนข้าราชการ “น้ำดี” ที่สีฟ้า เกริ่นนำในตอนต้นเรื่องไว้ว่า

     นายอำเภอในเรื่องนี้ น่ารักจนกระทั่งอาจจะมีตัวจริงไปไม่ได้ในยุคนี้ ส่วนคนอื่นๆในเรื่อง ก็อาจจะน่ารักมาก น่าเกลียดมากเกินธรรมดา ตามประสานวนิยาย ซึ่งไม่ใช่เรื่องจริง เพราะฉะนั้น โปรดอย่านำคนจริงๆเข้ามาสวมรอยตัวละคนในเรื่องว่าเป็นคนโน้นคนนี้เป็นอันขาด


        ฉากแรกของ นายอำเภอที่รัก เริ่มต้นที่อำเภอชายแดนของจังหวัดภาคใต้ ที่มีผู้ก่อการร้ายชุกชุม และไม่มีผู้ใดอยากจะมาอยู่นอกจากคนในพื้นที่ “เขา”บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมคาย ผู้เดินทางมาถึงที่นั่นเพียงลำพัง โดยไม่มีใครล่วงรู้ว่าเป็นใคร ไม่ว่าจะเป็นนายบุก สามล้อ จนกระทั่งชาวบ้านอื่น หรือแม้แต่ปลัดสมัย ปลัดตรีวัยใกล้เกษียณ และปลัดภูวดล ปลัดโทหนุ่มฟ้อ ที่วันๆคอยแต่หาโอกาสเลี่ยงงานเข้าไปประจบประแจงเจ้านายในเมืองเพื่อเลื่อนขั้น รวมถึงเจ้าหน้าที่ราชการหลายคนที่ชินกับวิถีปฏิบัติแบบเดิมๆชนิดเช้าชามเย็นชาม ในเวลานั้นเอง สร้างบุญ จึงมีโอกาสได้รู้ความเป็นไปจากความเห็นของคนจริงๆที่มีต่อ ข้าราชการ โดยเฉพาะ “นายอำเภอ”

    “นายอำเภอเก่าย้ายไปนานแล้วรึ น้องชาย?”
     “เกือบสองเดือนแล้วครับ ตอนนี้เป็นว่ากำลังเตรียมตัวเป็นผู้ว่าฯ จังหวัดไหนได้ผู้ว่าฯ อย่างนายอำเภอเก่า ก็ซวยไปเท่านั้นเอง”
       “อ้าว ทำไมล่ะ?”
        “ก็พุทโธ่ ท่านเอาไหนที่ไหนเล่าครับ? พูดก็พูดเถอ ท่านย้ายจากปลัดอำเภอ มากินตำแหน่งนายอำเภอที่นี่ อย่างที่เขาเรียกหาว่าหาลานบินน่ะครับ พอเป็นนายอำเภอได้สองปี ท่านก็ไปเมืองนอกกลับมาเป็นสายอำเภอแต่ชื่อได้อีกปีเดียวกท่านก็ย้ายเตรียมเป็นผู้ว่าฯ ก็คุณนายของท่านเป็นลูกสาวนายพลนี่ครับ... นายอำเภอคนใหม่นี่ก็คงไม่พ้นอีแบบเดียวกันอีกแหละครับ”
เสียงผู้โดยสารหัวเราะเบาๆ...


       สร้างบุญ จบปริญญาเอกจากเมืองนอกด้วยทุนรัฐบาลไทย แล้วตัดสินใจมาทำงานเป็นข้าราชการยังอำเภอชายแดนแห่งนี้ด้วยตัวเอง แม้จะมีเสียงทัดทานจากครอบครัว รวมถึงภควดี หญิงสาวคนรักที่คุ้นชินกับชีวิตสะดวกสบายในเมือง แต่ด้วยอุดมการณ์ของเขา ทำให้ตัดสินใจเดินทางมาที่นี่ และรับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้น นอกจากสังคมข้าราชการที่แยกออกจากชาวบ้านจนทำให้เกิดความรู้สึกแตกต่างกันอย่างมากแล้ว เขายังพบว่า ชาวบ้านเองก็มีท่าทีต่อต้าน โดยเฉพาะไอ้น้อย เด็กหนุ่มที่เข้าไปทำงานในเหมือง ดูเหมือนมันจะรู้อะไรมากมายมากกว่าเรียนจบแค่ ประถมสี่ และจันพอ เด็กสาวลูกสาวกำนัน ที่พ่อของเธอถูกข้าราชการยิงเสียชีวิต และป้ายความผิดมาให้ สิ่งเหล่านั้นยิ่งบ่มเพาะให้คนเหล่านี้ เกิดความเกลียดชัง ต่อต้าน และเข้าร่วมกับกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่สุมกำลังอยู่ในตำบลชายแดน

        นายอำเภอคนใหม่พยายามสร้างความเป็นมิตรกับชาวบ้าน ขณะที่ลูกน้องของเขาเอง ก็มีท่าทีต่อต้าน เพราะขัดกับความคุ้นชิน บางคนมองว่าเขาพยายามหาเสียงกับชาวบ้าน บางคนมองว่าเขา “แหย” หรือแม้แต่บางคน ก็มองว่า เขามีอุดมการณ์แค่ช่วงแรกๆเท่านั้น เพราะปฏิเสธข้าวของที่บรรดาพ่อค้าคหบดี นำมา “เซ่น” ต้อนรับนายอำเภอใหม่ 

          หรือแม้แต่การเดินไปร่วมงานวันเกิดผู้ว่าตามธรรมเนียม แต่เลือกที่จะไปช่วยเหลือชาวบ้านจนๆที่กำลังมีปัญหาและมาขอความช่วยเหลือจากเขาแทน โชคดีที่ผู้ว่าเอง ผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากจนมองเห็นความตั้งใจจริงของเขา จนเกิดความเอ็นดู แต่คุณนาย และลูกสาวแสนสวย ที่ขัดหูขัดตา จนเกิดอคติว่า สร้างบุญจองหอง ไม่รู้จักพินอบพิเทา ต่างจากปลัดโท ที่พยายามเข้ามา ตีสนิทเธอ เพื่อหวังประโยชน์จากผู้ว่า บิดาของเธอนั่นเอง

        สร้างบุญพร้อมไอ้เสือ หมาคู่ใจที่ตามติดเขาแจด้วยความรักและกตัญญู ไปทั่วทุกแห่งในอำเภอ แม้ว่าเขาจะถูกลอบยิง หรือแม้แต่เดินทางไปยังตำบลชายแดน ด้วยความช่วยเหลือของ ไอ้น้อย ที่เริ่มศรัทธานายอำเภอคนใหม่ ที่นั่นเอง เกิดเหตุฆ่ากันตาย และเขาก็ได้รู้จักกับหมอโสธรา หมอคนใหม่ ซึ่งมีท่าทีแข็งด้าง หล่อนเพิ่งเพิ่งย้ายมาประจำการที่อำเภอแห่งนี้เช่นกัน

       โสธราเอง มีปมในชีวิต หล่อนถูกหมอนพคุณ ชายคนรักทิ้งไปแต่งงานกับเพื่อนหมอด้วยกัน และไปใช้ชีวิตต่างประเทศ ทั้งคู่เคยรักกันมาตั้งแต่ยังยากจน และสัญญาว่าเมื่อจบแพทย์มาจะช่วยกันทำงานเพื่อประโยชน์แก่คนยากไร้ในชนบท แต่เมื่อเขาจบมาก็เริ่มห่างเหิน และไปสนิทกับแพทย์สาวที่เป็นบุตรีนักธุรกิจ ก่อนทิ้งอุดมการณ์ทั้งหมดรวมทั้งความรักของหล่อนไปด้วยอย่างไม่ไยดี 

       นั่นเองทำให้หมอสาว กลายเป็นคนกร้าวกระด้าง หน้าตาบึ้งตึง แม้จะทุ่มเททำงานในหน้าที่มากเพียงใด แตกต่างจากหมอราตรีและหมอมโน เจ้าหน้าที่อนามัยสองสามีภรรยา ที่มาอยู่ก่อนหน้า ทั้งสองทำงานราชการไปวันๆ แต่ไปเปิดคลินิกรักษาโรคต่างหาก ซึ่งที่คลินิกก็จะมีท่าทียิ้มแย้มแจ่มใส ต่อคนไข้ที่มารักษาที่คลินิกส่วนตัว และไม่พอใจที่เห็นหมอโสธรา ทำงานตามหน้าที่อย่างแข็งขัน เพราะตนไม่สามารถแอบหนีงานไปทำงานคลินิกส่วนตัวได้

        ชีวิตนายอำเภอที่นี่ สร้างบุญก็ต้องเผชิญปัญหาต่างๆถาโถมเข้ามามากมาย กระนั้น เขาก็ยังได้รับกำลังใจจากคนเล็กๆที่ดูเหมือนไม่อยู่ในสายตาใคร อย่างนายพงศ์ ภารโรง ที่ไม่เคยศรัทธาในความดี ความสุจริตมาก่อน จนมารู้จักกับสร้างบุญ หรือปลัดตรี ที่ทำงานไปวันๆเช้าชามเย็นชาม และเอาตัวรอดเพื่อให้อยู่ได้ จนเริ่มอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง นายพงศ์บอกเขาว่า

“ผมมารับใช้นายเภอนอกเวลาราชการ ก็เพราะรักนายเภอครับ ถึงนายเภอจะไม่รับอะไรๆของใคร แต่ก็มีอยู่อย่างหนึ่งที่นายเภอต้องรับ น้ำใจไงล่ะครับ เดี๋ยวนี้ นายเภอรวยที่สุดแล้วนะครับ ไม่ได้รวยเงินทองหรอกครับ แต่รวยน้ำใจที่พวกชาวบ้านเขาพากันให้นายเภอ”
          “น้ำใจนั้นกินไม่ได้ แปรเปลี่ยนให้เป็นเงินตราก็ไม่ได้ ทว่ายังให้เกิดความเอิบอาบ ปิติ และกำลังใจ แท้จริงแล้ว เขาตั้งใจมาทำงานในหน้าที่ดวยพลังของคนหนุ่มที่กำลังอยู่ในวัยรักงาน มีเข็มคือความสุจริตและความรับผิดชอบ ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาความรัก ความศรัทธาจากใคร
         ความรักความศรัทธาและน้ำใจ เป็นเพียงผลพลอยได้ แต่ก็เป็นผลพลอยได้ที่ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน


        เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามา ทำให้สร้างบุญและหมอโสธรา มีโอกาสทำงานร่วมงาน และเห็นนิสัยที่แท้จริงของแต่ละฝ่าย หมอโสธราเองแท้จริงก็ทำงานอย่างทุ่มเท ไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อยและคอยเป็นกำลังใจให้กับเขาด้วยวิธีการพูดแข็งๆ เหมือนไม่สนใจ เขา แต่ความจริงแล้ว หล่อนก็เริ่มรู้สึกประทับใจในอุดมการณ์ของเขา อุดมการณ์และความฝันที่หล่อนเคยคิดว่ามันตายจากหัวใจของหล่อนไปแล้ว ตั้งแต่ถูกหมอนพคุณชายคนรักทิ้งไปอย่างไม่ไยดี จนทำให้หล่อนไม่ต่างกับหุ่นยนต์ที่ทำหน้าที่ไปวันๆ โดยไม่มีความรู้สึกใดๆอีก

        สร้างบุญเองก็รู้ใจตัวเอง เขาคิดว่า หมอโสธรา คือหญิงสาวที่เขารัก และต้องการจะร่วมชีวิตด้วย แต่เขาต้องเดินทางกลับมาธุระที่กรุงเทพฯ ก่อน คิดว่า เมื่อกลับขึ้นมา เขาจะคุยกับเธออย่างจริงจังและบอกเล่าความรู้สึกทั้งหมดของเขาให้เธอรับรู้ เขาเขียนจดหมายล่วงหน้ามาถึงเธอก่อน

        “คุณหมอที่รัก
           จดหมายฉบับนี้ ถ้าจะเรียกว่าเป็นจดหมายนำทางก็คงจะไม่ผิดนัก นำทางก่อนที่ผมจะมีโอกาสพูดกับคุณหมอด้วยวาจา...
บัดนี้ผมแน่ใจแล้วว่า ผมต้องการทั้งเพื่อนคู่ใจในการทำงานรวมกับการเป็นเพื่อนคู่ชีวิตในตัวผู้หญิงด้วยกัน เวลานี้ ผมต้องการกำลังใจที่จะทำให้ผมต่อสู้กับความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ตามวิสัยปุถุชน ต่อสู้กับอุปสรรค กับความอยุติธรรม ต้องการจริงๆครับคุณหมอ
ผมกำลังจะตามจดหมายฉบับนี้มาพบ และพูดกับคุณหมอด้วยตัวเอง
       เป็นห่วงคุณหมอตลอดเวลาที่ผมอยู่ไกล
             สร้างบุญ

        แต่จดหมายฉบับนี้ของสร้างบุญก็มาถึงช้าเกินไป

        กลางดึกคืนนั้น หมอโสธรา ถูกตามตัวไปรักษาคนไข้กะทันหัน โดยมีกำนันและจันพอที่มาอาสาเป็นพยาบาลผู้ช่วยตามติดไปด้วย แต่แล้ว หล่อนก็ถูกลอบยิง...

     หมอโสธรามาเสียชีวิตที่โรงพยาบาล โดยไม่ทันแม้แต่จะบอกความรู้สึกที่แท้จริงให้กับสร้างบุญเช่นกัน การตายของหล่อนร่วมกับเหตุการณ์ความไม่สงบต่างๆที่เกิดขึ้น ทำให้เป็นประเด็นที่ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามรวมถึงผู้ว่าคนใหม่ ที่ไม่ชอบความ “ขวางโลก” และ ไม่อ่อนน้อมให้กับเขา รวมถึงคิดว่า สร้างบุญใช้ชาวบ้านเป็นฐานเสียงให้ตัวเอง เลือกใช้โอกาสนี้ เป็นเหตุสั่งย้ายสร้างบุญออกจากอำเภอ

นายอำเภอถูกสั่งย้าย!!

             สิ่งที่ไม่คาดคิดของเขา ก็คือ พลังจากชาวบ้านทุกคนที่รักนายอำเภอของพวกเขา ทุกคนรวมตัวกันไปประท้วง คำสั่งย้ายที่จวนผู้ว่า ทุกคนต้องการให้เขาอยู่ที่อำเภอนี้เช่นเดิม และพร้อมที่จะสู้ ให้กับนายอำเภอที่รักของเขา แต่ คำตอบที่เกิดขึ้น ก็คงจะเช่นเดียวกับที่เพื่อนนักอ่านหลายท่านคาดเดาได้ เมื่อ “เสียง” ของชาวบ้าน มีน้ำหนักน้อยเกินไป... และยังถูกกล่าวหาว่าเป็น เครื่องมือ หาเสียงของสร้างบุญ อีกด้วยซ้ำ เขาอำลาจากอำเภอแห่งนั้นไป ด้วยความอาลัย

          บทสุดท้ายของนายอำเภอที่รัก เริ่มต้นที่อำเภอชายแดน อีสานแห่งหนึ่ง เมื่อนายอำเภอคนใหม่ พร้อมกับสุนัขคู่ใจ เดินทางมาถึง และการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ ในสถานการณ์ที่แทบไม่แตกต่างกับเหตุการณ์ในอำเภอก่อนหน้านั้นเลย รุ่งอรุณที่นายอำเภอจะออกวิ่งออกกำลังกายพร้อมไอ้เสือ ที่ตามติดเขามาด้วยอย่างซื่อสัตย์ และบรรดาเด็กเยาวชน ที่ยึดเขาเป็นต้นแบบด้วยความศรัทธา นายอำเภอที่พร้อมจะวิ่งต่อไปข้างหน้า อย่างน้อย อุดมการณ์ในตัวตนของเขา ก็ยังไม่ยอมพรั่นแพ้ ต่ออำนาจอยุติธรรม สีฟ้าได้ทิ้งประโยคสุดท้ายของเรื่องนี้ ด้วยความเห็นของชาวบ้านที่มองภาพเบื้องหน้านั้น ไว้ว่า

         ภาพข้างหน้า ... เขาเห็นนายอำเภอคนใหม่ของเขา วิ่งนำขบวนผู้ชายนับสิบ ลับหายไปในกลุ่มหมอกจางๆ ข้างหน้า
วิ่งต่อไปเถิด... วิ่งต่อไป นายอำเภอที่รัก!!


          นิยายเรื่องนี้ อาจจะไม่ได้จบลงอย่างมีความสุขของคู่พระเอก นางเอก แต่อย่างน้อย ก็ยังสร้างความหวังให้กับคนอ่าน ผมชอบประโยคหลายๆประโยคในเรื่องโดยเฉพาะ บทสนทนาของ ผู้ว่าคนเก่า ก่อนเกษียณที่เอ็นดูสร้างบุญ และให้ข้อคิดกับเขาไว้อย่างน่าสนใจ

             รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะคุณ ถ้ามีอะไรให้ต้องท้ออกท้อใจ ขอให้คิดเสียว่าถึงตัวบุคคลใครจะไม่ต้องการคุณ แต่บ้านเมืองกำลังต้องการข้าราชการอย่างคุณ 

          แรกๆ ผมก็คิดว่าคุณเป็นคนขวางๆโลกอยู่เหมือนกัน แต่มาคิดดูอีกที ถ้าทุกคนพลอยไหลตามกันไปทุกรุ่นๆ ไม่มีใครยอมว่ายทวนน้ำเสียบ้าง มันก็แย่เหมือนกัน... คนอย่างคุณก็คงจะยังมีอีกหรอกในวงการของเรา คุณกับพวกนั้นก่อนแล้วต่อไปก็คนอื่น.... รุ่นหลังๆต่อไปอีก ถูกแล้วละคุณ มันต้องแก้เสียตั้งแต่ตอน ตอนนี้ที่คนแก่ๆ อย่างผมกำลังจะหมดความหมายลงไปทุกที

         นายอำเภอสร้างบุญในเรื่องนี้ จะมีตัวตนจริงๆหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ แต่เมื่ออ่านนิยายเรื่องนี้จบลงแล้ว ผมอยากจะให้มีคนที่มีอุดมการณ์และความมุ่งมั่นทุ่มเทเช่นนี้ ไม่ได้มีอยู่เพียงแค่ในนวนิยายเช่นนี้ เท่านั้นเลยครับ
                       *******************



Create Date : 19 มีนาคม 2561
Last Update : 19 มีนาคม 2561 15:31:53 น. 8 comments
Counter : 578 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณวลีลักษณา, คุณruennara, คุณคอเล่า, คุณJim-793009, คุณnewyorknurse


 
นิยายสีฟ้าผมมีอยู่เรื่องหนึ่งครับ แต่ยังไม่ได้มีโอกาสอ่านเลย
เรื่องราวบางเรื่องมันไม่สมหวังเพราะชีวิตจริงมันก็ไม่สมหวังทุกเรื่องเช่นกันครับ เรื่องนี้เป็นกระจกสะท้อนข้าราชการได้อีกด้านหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันก็มีข่าวกันอยู่ เอาจริงๆการทำงานที่ระบบมันเป็นอย่างนี้มานาน การขวางทางหรือสวนกระแสเราก็มักต้านไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นตัวอย่างให้คนอื่นเริ่มตระหนักได้
ขอบคุณที่นำมารีวิวครับ


โดย: ruennara วันที่: 20 มีนาคม 2561 เวลา:4:26:05 น.  

 
เรื่องนี้ยังไม่ได้อ่านเลยครับ
อ่านรีวิวแล้วอยากอ่านเลยครับ
แต่คงต้องเอาไปซ่อมก่อนครับ เล่มเก่าของผมพังแล้ว
ขอบคุณที่เอามาบอกเล่านะครับ คุณสามปอยหลวง :)


โดย: Jim-793009 วันที่: 21 มีนาคม 2561 เวลา:11:25:18 น.  

 
คุณ ruennara : นิยายของสีฟ้าเรื่องนี้ สะท้อนภาพข้าราชการในยุคนั้น ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน ก็ยังมีอยู่ แทบไม่แตกต่างกันเลยครับ แต่อย่างน้อย นายอำเภอสร้างบุญ ก็เป็นเหมือนตัวแทนของฝ่ายน้ำดี ที่ผมคิดและหวังว่า ยังมีอยู่เช่นกันครับ อ่านเรื่องนี้แล้ว แม้จะให้ความรู้สึกเศร้าใจกับชะตากรรมที่เกิดขึ้นกับพระเอก แต่ผู้เขียนก็ยังทิ้งท้ายให้เห็นถึงแสงของความหวัง ที่มีอยู่เช่นกันครับ

คุณ Jim-793009 : ผมมีโอกาสอ่านเรื่องนี้สองครั้งครับ ครั้งแรกสมัยเด็กๆที่สำนักพิมพ์ดอกหญ้านำมาพิมพ์ แล้วทิ้งช่วงห่างกันไปหลายปี จนมีโอกาสหยิบเรื่องนี้มาอ่านอีกครั้ง พบว่า ความรู้สึกชอบมากๆ นั้น ยังคงอยู่เหมือนเดิม และเป็นนิยายเล่มหนา ที่ผมอ่านจบในเวลาอันรวดเร็วมากเลยครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 21 มีนาคม 2561 เวลา:11:45:39 น.  

 
ขอบคุณที่แวะไปให้กำลังใจค่ะ


โดย: วลีลักษณา วันที่: 22 มีนาคม 2561 เวลา:12:27:15 น.  

 
นายอำเภอคืออะไร 555
ไม่ค่อยเห็นอาชีพนี้ในนิยายปัจจุบันเลยค่ะ

ปล.อยากกินกาแฟเหมือนกันนะคะ
แต่กินมันเหลือทน
พอจะกินได้บ้างก็แค่กาแฟโบราณค่า


โดย: เหมือนพระจันทร์ วันที่: 22 มีนาคม 2561 เวลา:22:07:40 น.  

 
คุณ วลีลักษณา : ขอบคุณเช่นกันครับผม

คุณตูน : เพิ่งสังเกตว่า เดี๋ยวนี้ ตัวละครเอกที่เป็นนายอำเภอ ไม่ค่อยเห็นเหมือนกันครับ นอกจากในหนังไทยยุคก่อน
สำหรับกาแฟ เมื่อก่อนผมก็ไม่ค่อยดื่มเหมือนกันครับ แต่หลังๆพอดื่มแล้ว สงสัยติดคาเฟอีน เลยกลายเป็นต้องจัดทุกเช้า แต่ควบคุมแค่วันละแก้วเดียวพอครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 23 มีนาคม 2561 เวลา:11:53:53 น.  

 

มาอ่านรีวิวค่ะ

ชอบอ่านหนังสือของ คุณสีฟ้าค่ะ


โดย: newyorknurse วันที่: 24 มีนาคม 2561 เวลา:1:57:39 น.  

 
คุณ newyorknurse : ชอบงานของคุณสีฟ้า เหมือนกันครับ งานของท่านอ่านแล้ว นอกจากความบันเทิง สอดแทรกสาระซึ่งช่วงหลังๆจะเป็นแนวการเมืองผสมผสานไปด้วย แล้ว ยังให้ข้อคิดดีๆ มากเลยครับ


โดย: สามปอยหลวง วันที่: 26 มีนาคม 2561 เวลา:8:23:46 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#14


 
สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 70 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.