หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2565
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
4 กรกฏาคม 2565
 
All Blogs
 

ปราสาทสีขาว : วราภา

เรื่อง : ปราสาทสีขาว
ผู้ขียน : วราภา
สำนักพิมพ์ : ผดุงศึกษา
ปีที่พิมพ์ : 2537
สองเล่มจบ



            ภายหลังจากจบนวนิยาย “วันนี้ที่รอคอย” ในนิตยสารสกุลไทยลงไปไม่นาน วราภา ก็ได้เริ่มต้นนวนิยาย “ปราสาทสีขาว” อันเป็นเรื่องลำดับต่อมา แม้ว่านิยายทั้งสองเรื่องจะแตกต่างสไตล์กัน แต่ความสนุกสนานของ ปราสาทสีขาว ก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า วันนี้ที่รอคอย เลยแม้แต่น้อย และนิยายเรื่องนี้ ยังนำมาสร้างเป็นละคร ที่นำแสดงโดยคู่ขวัญ จากเรื่อง “ทวิภพ” ที่ประสบความสำเร็จก่อนหน้ามาแล้ว ก็คือ คุณศรัณยู วงศ์กระจ่างและคุณสิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ ในบทของ ตรีพิมาย และ อันดามัน
            ++++++++++++++++++++
        ตรีพิมาย ปัทมราช หรือ “ตรี” ชายหนุ่มผู้ที่ เอกนรินทร์ ปัทมราช รับเป็นน้องชายบุญธรรม โดยที่คุณเอก เอง ก็มี “โท”หรือทันบดี เป็นน้องชาโดยสายเลือดอยู่แล้ว และสร้างความริษยา ให้กับทันบดี ที่เห็น เอกนรินทร์ คอยให้การสนับสนุน ชายหนุ่มผู้นี้มาโดยตลอดทั้งที่เขาไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของ ปัทมราชเลยสักหยดเดียว!

        หากความจริงแล้ว ตรีพิมาย ไม่ใช่เพียงเด็กกำพร้าที่เอกนรินทร์ นำมาอุปการะเป็นน้องชายบุญธรรมอย่างที่ทุกคนเข้าใจ หากเขาคือ ลูกชายเพียงคนเดียว ของเอกนรินทร์
           ++++++++++++++++++++++
        เอกนรินทร์มีลูกสาวที่เกิดจากภรรยาตามกฎหมาย คือ “บัว”หรือสัตตบุษย์ เด็กสาวที่ตรีพิมายรู้มาตลอดว่า คือน้องสาวของเขา สัตตบุษย์ถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกา และเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา เด็กสาวไม่ต้องการให้เอกนรินทร์และคนอื่นล่วงรู้เรื่องนี้ จึงแอบไปอยู่ยังสำนักนางชีแห่งหนึ่งเพื่อเก็บตัว เตรียมคลอด และทำเรื่องยกเด็กทารกให้กับ สำนักนางชีแห่งนั้น โดยที่ตรีพิมาย ล่วงรู้เรื่องทุกอย่าง และแอบเดินทางมาที่อเมริกา และสวมรอยเพื่อรับเด็กที่กำลังคลอดออกมาของสัตตบุษย์ ไปอุปการะ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครคือบิดาของเด็กทารกคนนั้นก็ตาม

       ทันบดี ไม่พอใจ ที่ตรีพิมายได้รับความไว้ใจจากเอกนรินทร์ มาโดยตลอด โดยเฉพาะการได้รับมรดก เป็นปราสาทสีขาว ที่ตั้งอยู่ใจกลางผืนป่าชายแดนไทย พม่า ของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่เขาเพิ่งมองเห็นคุณค่ามหาศาลของมัน เมื่อ นายโต หรือทวยเทพ ลูกชายของเขาเองที่เรียนอยู่เมืองนอก เป็นฝ่ายชักนำบุรุษผู้หนึ่ง ให้เข้ามาทำธุรกิจร่วมกับเขา
         เนวิน คือชายหนุ่มรูปงามคนนั้น!
             +++++++++++++++++++++
        ในขณะที่ตรีพิมายเอง เมื่อกลับมาจากอเมริกา ด้วยภารกิจลับของเขาแล้ว เขายังตั้งใจว่าจะปรับปรุงซ่อมแซม ปราสาทสีขาว ที่ตัวเองได้รับมาให้กลับคืนมามีสภาพเหมือนอดีต เช่นเดียวกับที่เขาเคยมีความผูกพันกับความรักครั้งแรก กับ อิระวดี หญิงสาวที่ภายหลังกลายมาเป็นภรรยาของ เอกนรินทร์ และเสียชีวิตไปในเวลาต่อมา
       จนกระทั่งได้มีโอกาสได้พบกับอมตะ ชายหนุ่มที่มีบุคลิกสะดุดตา และเหมือนมีพลังอำนาจจิตอย่างประหลาด ซึ่งเสนอตัวเข้ามาดูแล ซ่อมแซม ปราสาทหลังเก่าแก่แห่งนี้ ให้ด้วยตัวเอง

            ในขณะเดียวกัน ที่เขาก็ได้มีโอกาสพบกับ “ท่าน” ซึ่งเป็นนายทหารระดับสูง และบิดาของ อัญมณี อดีตคนรักที่ เขาเป็นฝ่ายตัดใจจากเธอไป ด้วยความเหมาะสม เวลานี้ “ท่าน” กำลังพยายามสืบหา ผู้อยู่เบื้องหลัง การค้าของผิดกฎหมายข้ามแดน ซึ่งมีตระกูลใหญ่ของ “ฝั่งโน้น”อยู่สองตระกูล ที่ดำเนินธุรกิจนี้มาก่อน
            ตระกูลของ เนวิน และ อองยี!
          +++++++++++++++++++++
           ในขณะที่ฝ่ายหนึ่งต้องการขยายอำนาจของตัวเองข้ามมายังพรมแดนไทย โดยทำธุรกิจกับตระกูลปัทมราช และหลอกใช้ทันบดี ที่มีความโลภในกมลสันดานอยู่แล้วเป็นเดิมพัน อีกฝ่ายหนึ่งก็พยายามยุติต่อสิ่งนี้ลง เพื่อความถูกต้องเหมาะสม หากสิ่งสำคัญที่ทั้งสองตระกูล กำลังตามหา เพื่อใช้เป็นเงื่อนไขนั่นต่างหาก ที่ทำให้ ทั้งอองยี และ เนวิน ต้องห้ำหั่นกันเพื่อให้มีชัยชนะในแต่ละฝ่าย
ของสิ่งนั้นมีชื่อว่า ทิพยมณีพรหม!
           +++++++++++++++++++++
          “...ตรีพิมาย ทิพยมณีพรหมคือมณีแดงค่าควรเมืองที่เคยฝังอยู่บนพระนลาฎของเทวรูปที่พวกเราสักการะในพระเทวสถานอันศักดิ์สิทธิ์ คราวที่เกิดจลาจลในประเทศ ทิพยมณีพรหมสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครพบเห็นนับจากนั้นเป็นต้นมา...”

            และทั้ง “อองยี” และ “เนวิน” ต่างเชื่อว่า ทิพยมณีพรหม ถูกซ่อนไว้ ในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ติดริมแม่น้ำที่กั้นระหว่างอาณาเขตแดนทั้งสองประเทศ
           ซึ่งนั่นก็คือ ปราสาทสีขาว!
         ++++++++++++++++++++
          ตรีพิมาย ล่วงรู้ภายหลังว่า อองยี ก็คือ อมตะ ชายหนุ่มลึกลับผู้มีพลังจิตคนนั้นนั่นเอง เขาเดินทางมายังปราสาทสีขาว ที่นั่น ได้มีโอกาสพบกับ อันดามัน สาวน้อยที่กล้าหาญและมีจิตใจบริสุทธิ์สะอาด หญิงสาวทำไร่กุหลาบที่อยู่ข้างปราสาทสีขาว และเอื้อเฟื้อให้เขาได้มาพัก เธอช่วยเขาเข้ามาดู อมตะจัดการดูแลปรับปรุงปราสาทสีขาว และประทับใจกับต้นกุหลาบ ที่ปลูกไว้ จนขอนำมาเพาะสายพันธุ์ใหม่ขึ้นมา และตั้งชื่อไว้ว่า กุหลาบปราสาทสีขาว ในเวลาเดียวกับ ที่อมตะ ก็พยายามสืบหา “ทิพยมณีพรหม”ที่เชื่อว่าซ่อนอยู่ในสถานที่แห่งนี้

          เช่นเดียวกับเนวิน ที่พยายามกดดันทันบดี เพื่อต่อรอง ซื้อปราสาทสีขาว มาเป็นของตนเอง เนวิน ทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวาง การทำงานของ อองยี หรืออมตะ ศัตรูอันดับหนึ่งของเขา และเมื่อตรีพิมาย ซึ่งดูเหมือนจะอยู่ฝ่ายเดียวกับอองยี ไม่ยอมขายปราสาทสีขาวให้กับเขา ก็ยิ่งทำให้เนวินมองว่า ชายหนุ่มคือศัตรูของเขาด้วยเช่นกัน จนกระทั่งเขารู้ความจริงว่า เอกนรินทร์ มีลูกสาวคนหนึ่งชื่อ สัตตบุษย์

        สัตตบุษย์ นี่เอง คือผู้หญิงที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย โดยการแนะนำของ ทวยเทพ เมื่อนั้นเอง ที่เนวิน เริ่มวางแผนการที่จะใช้สัตตบุษย์ เป็นหนทางเชื่อมต่อไปยัง เอกนรินทร์ และปราสาทสีขาว เพียงแต่ว่าเขา ยังตามหาตัวหล่อนไม่พบ

            เขาสะกดรอยตามตรีพิมาย ไปถึงอเมริกา และพบว่า ชายหนุ่มเดินทางไปที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในคืนที่สัตตบุษย์กำลังจะคลอดทารก หญิงสาวตกเลือด และแท้งเด็กคนนั้นในที่สุด ในขณะที่เนวิน ก็วางแผนการลอบสังหาร ตรีพิมาย จนรถที่ชายหนุ่มกับ ทวยเทพ นั่งไป เกิดอุบัติเหตุสยอง!

           ข่าวตรีพิมายเสียชีวิต มาถึงเมืองไทย ทำให้อันดามัน ที่เริ่มมีความผูกพันกับตรีพิมาย เสียใจอย่างที่สุด คนที่รับรู้ความรู้สึกของหญิงสาวได้ดีที่สุดคือ อมตะหรืออองยี เขาเอง นับถือน้ำใจตรีพิมาย ไม่ต่างกับเพื่อนสนิท ในขณะที่ อันดามัน นั้น เขามีความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งไปกว่านั้น แม้จะรู้ว่าเธอเอง มอบความรู้สึกให้กับเขาได้เพียงแค่ความเป็นเพื่อนก็ตาม
           +++++++++++++++++++++++
         อองยีเองก็เคยถูกเนวินลอบทำร้าย แต่เขาและสมุนผู้ซื่อสัตย์อย่างซานยู ก็สามารถเอาชีวิตรอดมาได้ อองยี มีพี่สาวชื่อ มินมิน ซึ่งคอยดูแลแม่เฒ่า อยู่ยังอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ ภายหลังก่อนแม่เฒ่าเสียชีวิต ได้เขียนแผนที่และบอกที่ซ่อน ของ “ทิพยมณีพรหม” นั้นเอาไว้ แต่ อองยี เองก็ยังแกะปริศนาจากสิ่งที่แม่เฒ่าเขียนไว้ไม่ได้ ตราบจนกระทั่ง...

         ตรีพิมายยังไม่เสียชีวิต!
           เหตุการณ์ลอบสังหารที่ผิดพลาด กลายเป็นว่า ชายชาวไทยที่เสียชีวิตในรถคันนั้น คือ ทวยเทพ บุตรชายของทันบดีที่รับเคราะห์ไปแทน และเมื่อความจริงปรากฏขึ้น ทำให้ ทันบดี รับรู้ว่าผลกรรมได้ตามสนองเขาแล้วอย่างเจ็บปวด เมื่อสิ่งที่ได้มา ต้องแลกกับชีวิตของลูกชายตนเอง และเขาก็มารับรู้ภายหลังว่า แท้จริง ตรีพิมายก็คือ ลูกชายของ เอกนรินทร์ นั่นเอง หาใช่ ปัทมราช แต่เพียงนามสกุลไม่

      อันดามันดีใจมาก และตรีพิมาย ก็รู้ว่าหัวใจของเขาฝากไว้ที่เธอเพียงคนเดียว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจ ขอเธอแต่งงาน ท่ามกลางความยินดีของทุกคน รวมถึง อองยีหรืออมตะ ที่แม้ว่าเขาจะไม่สมปรารถนาในความรัก แต่เขาก็ยินดี ที่ได้เห็นผู้หญิงที่ตนเองรัก มีความสุข

      ขอให้คนที่ผมรักมีความสุข
      อย่าได้พบความผิดหวัง
      แม้ว่าจะต้องบั่นทอนชีวิตของผม เป็นเครื่องแลกเปลี่ยนก็ตาม!


          สัตตบุษย์เดินทางกลับมาเมืองไทย ในขณะที่เนวิน ก็รับรู้ภายหลัง ว่าลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เสียชีวิตไปแล้ว แม้จะเสียใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เนวิน ก็มุ่งมั่นในภารกิจสำคัญของตัวเอง ที่มีเหนือกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่ความรัก!

           เขาไม่อาจจัดการตรีพิมายได้ และรู้ภายหลังว่า ชายหนุ่มได้แต่งงานกับ อันดามัน เนวิน จึงวางแผนเพื่อให้ อันดามัน หลงเข้ามาติดกับของเขา ในขณะที่ ท่านนายพลเอง ก็ได้ข้อมูลหลักฐานเกี่ยวกับเนวิน และพร้อมที่จะจัดการเอาผิดกับเขา

          ตรีพิมาย ได้รับข้อมูลว่า อันดามัน ตกอยู่ในเงื้อมมือของ เนวินแล้ว มันต้องการปราสาทสีขาวเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน แต่ เขาได้ยกปราสาทสีขาว ให้กับ อองยี ไปแล้ว เมื่อล่วงรู้ในเจตนารมณ์ของอีกฝ่าย ที่จะตามหาทิพยมณีพรหม นั้น
            ++++++++++++++++++++
         และอองยี ก็ตัดสินใจ ที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยคนที่เขารักทั้งสองคน เขาเดินทางไปพบกับเนวิน พร้อมกับตรีพิมาย โดยมีข้อเสนอสำคัญเพื่อแลกเปลี่ยนอันดามัน กลับมา

          นั่นคือ ตำแหน่งที่ซ่อนของ ทิพยมณีพรหมที่ ตรีพิมาย ช่วยเขาถอดรหัสจากแม่เฒ่า นั่นเอง ด้วยเงื่อนไขนี้เอง ทำให้เนวิน ยอมปล่อยตัว อันดามัน โดยที่ อองยีตัดสินใจขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปพร้อมกับเนวิน เพื่อไปยังปราสาทสีขาว
ก่อนที่เฮลิคอปเตอร์จะตกกลางป่าอย่างเป็นปริศนา โดยที่ผู้โดยสารทุกคนบนนั้นเสียชีวิตทั้งหมด!
            +++++++++++++++++++++
          ฉากสุดท้ายของ ปราสาทสีขาว ภายหลังเหตุการณ์ทั้งสิ้นจบลง พร้อมกับการสูญเสียชีวิตของคนใหญ่ทั้งสองตระกูล อันดามันและตรีพิมาย ก็มีโอกาสได้ต้อนรับซานยู อีกครั้ง อันดามันอดใจหายไม่ได้ เมื่อคิดถึง “เจ้านาย”ของซานยู ที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ตอนนี้ซานยูแวะมาเพื่อบอกว่า กำลังจะเดินทางกลับไปยังฝั่งโน้น

        ซานยูมองดูหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นหน่วยตาของหล่อนวาววับด้วยน้ำใส
        “นายใหญ่คงจะดีใจหากรู้ว่า... คุณหนู คิดถึง...”
           “ฉันเองก็อยากจะให้คุณอมตะรับรู้ ฉันจะคิดถึงเขาตลอดไป...”                     อันดามันกระพริบตาถี่ กลั้นน้ำตาไม่ให้หยาดหยดต่อหน้าซานยู พลางฝืนยิ้ม

            “รู้ไหมว่าฉันส่งกุลาบไปประกวดที่เมืองนอก กุหลาบที่ฉันเพาะพันธุ์มาจากกุหลาบป่าต้นนั้น ฉันตั้งชื่อมันว่า “อิมมอทัล” แปลว่า อมตะ เพื่อจะได้เป็นที่ระลึกถึงนายใหญ่ของซานยู”
          อันดามันเดินจากไปขึ้นรถ ซานยูมองจนกระทั่งรถแวนคันนั้นแล่นหายไปกับตา


          “อันดามันไปแล้วรึ ซานยู?”
         เขาหันกลับมาทางเสียงถาม ประตูหน้าตึกที่ยังเปิดกว้างมีร่างสูงของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบเชียบใบหน้าเศร้า
       
  “ครับ นายใหญ่!”

          นับเป็นฉากจบของนวนิยายอีกเรื่องหนึ่ง ที่ประทับใจผู้อ่านไปอีกนานแสนนานเลยทีเดียว...
 




 

Create Date : 04 กรกฎาคม 2565
0 comments
Last Update : 4 กรกฎาคม 2565 16:07:45 น.
Counter : 551 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


BlogGang Popular Award#18


 
สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 79 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.