หมอกมุงเมือง
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2563
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
19 มีนาคม 2563
 
All Blogs
 

สายน้ำที่ไหลกลับ : เพชรน้ำค้าง

เรื่อง : สายน้ำที่ไหลกลับ
ผู้ขียน : เพชรน้ำค้าง
สำนักพิมพ์ : รวมสาส์น
ปีที่พิมพ์ : พ.ศ. 2520
สองเล่มจบ


        นามปากกาเพชรน้ำค้าง ซึ่งเป็นอีกนามปากกาหนึ่งของ ม.มธุการีนั้น สำหรับในผลงานช่วงแรกๆจะเป็นในแนวดรามา สะเทือนอารมณ์อย่าง สายน้ำที่ไหลกลับ เรื่องนี้ หรือ ความรักสีดำ เสี้ยวหนึ่งแห่งกาลเวลา แต่ในระยะต่อมานอกจากจะเป็นแนวชีวิตแล้ว จะมีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น ทั้งแนว ลึกลับฆาตกรรม ผสมสยองขวัญ อย่าง ทวนกระแสธาร แนวเหนือธรรมชาติ อย่าง มายานิรมิต ชีวิตนิรันดร แนวชีวิตคนแรงงาน ในอีกสังคมหนึ่ง อย่าง ชีวิตเปื้อนฝุ่น แนวอุดมการณ์ของวัยรุ่นหนุ่มสาว อย่างดาวที่เอื้อมไม่ถึง สะท้อนปัญหาชีวิตคนติดการพนัน อย่าง ก็รู้ว่าไฟ หรือแม้แต่สะท้อนปัญหาธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม อย่างฝนสีนิล เป็นต้น
++++++++++++++++++
          สำหรับ สายน้ำที่ไหลกลับเรื่องนี้ ตีพิมพ์มาตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2520 นับถึงปัจจุบัน (2563) ก็กว่า สี่สิบปีมาแล้ว และน่าจะเป็นผลงานในระยะแรกๆของผู้เขียน ซึ่งพลอตเรื่องหลายๆจุด อาจจะยังไม่ลงตัวเท่าใดนัก แต่ก็อ่านได้ด้วยความเพลิดเพลิน ยังคงเอกลักษณ์แห่งสำนวนภาษาที่เฉียบคม และสะเทือนอารมณ์ในแบบฉบับของท่าน เหมาะสำหรับ ผู้ที่เป็น แฟนคลับของ เพชรน้ำค้าง ที่จะได้เห็นพัฒนาการงานเขียนของท่านในช่วงต้นๆ ก่อนที่สร้างผลงานอันโดดเด่น ในเวลาต่อมา
        +++++++++++++++++++++
      อาวินน์ ประพล หนุ่มใหญ่ อดีตเจ้าของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ที่บัดนี้ ด้วยพฤติกรรมเสเพล ของเขา ทำให้ ต้องขายกิจการ สำนักพิมพ์ให้กับ คุณคำรณ บิดาของดัสกร สหายของตนเองไป และอาวินน์ ก็รับตำแหน่งเพียงแค่ หัวหน้ากองบรรณาธิการ ของที่นั่นแทน ไม่มีใครล่วงรู้ว่า ทำไม อาวินน์ ถึงกลายเป็นคนเช่นนั้นไปได้ ทั้งที่ในอดีต เขาคือชายหนุ่มผู้มีอนาคตไกลคนหนึ่งเลยทีเดียว
         +++++++++++++++++++++++
         เปรมา เด็กสาววัยสิบแปด เดินทางติดตามบิดา ชนรพ มาจากเยอรมันเมื่อพ่อของเธอ มาธุระที่เมืองไทย ไปรมา มารดาของเด็กสาว ส่งจดหมายมาเพื่อฝากฝัง ให้เปรมา เข้าทำงานที่สำนักพิมพ์ของ อาวินน์ โดยมีข้อแม้ว่า เรื่องราวนี้ ห้ามมิให้ ชนรพ ล่วงรู้อย่างเด็ดขาด
       แรกเห็นเปรมา เขาถึงกับตกตะลึง เพราะหล่อนมีหน้าตาคล้ายคลึงกับไปรมาผู้เป็นแม่ ราวกับเป็นพิมพ์เดียว และ... ไปรมา นั่นเอง คือความรักครั้งแรกที่เคยเกิดขึ้นกับเด็กหนุ่มอย่างเขา แต่ทว่าในเวลานั้น มันกลายเป็นรักต้องห้าม ที่กลายเป็นข่าวฉาวโฉ่ ไปทั่วเมืองเพราะ ไปรมาเองได้แต่งงานอยู่กินกับชนรพมาก่อนแล้ว และมีคนเห็นว่า หล่อนมีเรื่องทะเลาะจนหนีจากชนรพ มาอยู่กับ อาวินน์!
      เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นชายชู้แย่งเมียชาวบ้าน!!
++++++++++++++++++++++++++
         จากนั้น สองสามีภรรยา ก็หลบหนีข่าวลือบัดสีนั้น ไปใช้ชีวิตอยู่ที่เยอรมันโดยไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย และไม่เคยมีใครต่างพูดถึงเหตุการณ์ในคืนวันนั้นอีกด้วย จนสิบแปดปีต่อมา เมื่อเขาได้พบกับ ลูกสาวของไปรมา อาวินน์ ตัดสินใจรับ เปรมาเข้าทำงาน ขณะที่ดัสกร สหายของเขาเอง ก็มีท่าทีถูกใจความสวยของเปรมาอยู่ไม่น้อย
+++++++++++++++++++++++
        ชนรพ รู้เรื่องเปรมา ที่หลุดปากบอก เขาเกลียดอาวินน์ และไม่คิดว่าจะต้องมาพบกันอีก จึงสั่งห้ามไม่ให้หล่อนไปทำงานที่บริษัทแห่งนั้นอีก
++++++++++++++++++++++++
         “ลูกเป็นนกน้อยๆที่เพิ่งสอนบิน ยังไม่ควรอย่างยิ่งที่จะห่างจากอกของพ่อ เป็นอ้อมอกที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดสำหรับลูก วันนี้ลูกอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่สักวันหนึ่ง เมื่อก้าวพลาดในชีวิต ลูกอาจจะคิดถึงอ้อมอกของพ่อขึ้นมาก็ได้ ว่าไม่มีใครรักลูกจริงเท่าพ่อ”
       “แต่หนูก็ยังไม่คิดจะรักใครนี่คะพ่อ”
        “ความรักมันเกิดที่หัวใจ ไม่ใช่ปลายลิ้น สักวันหนึ่งลูกอาจจะรักใครจนหมดหัวใจ ชนิดที่ลูกไม่รู้สึกตัวก็เป็นได้...”

++++++++++++++++++++++++++
         เปรมาคิดว่า เธอจะไปขอลาออกจากงานกับอาวินน์อีกสักครั้ง เพื่อพ่อที่ตัวเองรักแม้จะไม่รู้เหตุผลนั้นเลยก็ตาม แต่แล้ว เปรมาก็แอบเห็น นิรามน เพื่อนของแม่ที่อาศัยอยู่ข้างบ้าน แสดงความรักกับชนรพ ด้วยความรู้สึกเหมือนแม่ถูกทรยศ ทำให้เปรมาตัดสินใจฝืนคำสั่งของพ่อเป็นครั้งแรก

        ดัสกร มีน้องสาวชื่อ มารจันทร์ หล่อนแอบชอบอาวินน์มาตั้งแต่แรก ดูเหมือนว่า อาวินน์จะไม่สนใจหล่อนเอาเสียเลย ความวิตกคงจะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากว่า เขาไม่รับเด็กสาวเปรมาเข้ามาทำงาน และเด็กนั่นก็หน้าตาเป็นพิมพ์เดียวกับ ไปรมา รักแรกของเขา!!
           ++++++++++++++++++++
         อาวินน์ เริ่มรู้สึกคุ้นเคย ผูกพันและประทับใจในตัวเปรมามากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว ขณะที่หล่อนเอง ก็รู้สึกถึงความอบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้ชิดกับเขา แม้ว่าต่างคนจะไม่เอ่ยออกมาเป็นคำพูดก็ตาม และเหตุการณ์ในวันหนึ่งก็ทำให้ อาวินน์ชวนเปรมา นั่งรถออกมาที่พัทยาด้วยกัน และเกิดอุบัติเหตุ ทำให้ทั้งสองต้องค้างคืนอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม แต่เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพฯ มันกลายเป็นข่าวเสียหาย ที่เกิดขึ้น ชนรพ โกรธมากที่เกิดเหตุการณ์นี้ กับลูกสาวของเขา เหมือนกับที่เคยเกิดกับเมียของเขามาแล้ว แต่อาวินน์ ยอมรับผิดทั้งหมด เขาแต่งงานกับเปรมา เพื่อกู้ชื่อให้หล่อน ในขณะที่เปรมาเอง กลับเข้าใจ ว่าทุกอย่างที่เขาทำไป เพื่อความรับผิดชอบ โดยไม่เคยรักหล่อนเลยสักนิดเดียว
+++++++++++++++++++++++++
         ความคิดนั้นเอง ทำให้ทั้งสองมีรอยร้าวระหว่างกัน และเมื่อชนรพ เล่าให้เปรมาฟัง ถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่ทำให้ เขาเกลียด อาวินน์ เข้ากระดูกดำ ยิ่งตอกย้ำความหวั่นระแวงให้ เปรมามากขึ้น หล่อนเสียใจ ที่เป็นแค่เงาของ แม่ตัวเองเท่านั้น เปรมา เจอกับ คุณคำรณ และ เขาก็ชวนเธอออกไปดื่มเพื่อคลายความกังวล จนเปรมาเมามายไม่ได้สติ และในที่สุด...
          +++++++++++++++++++++++
        อาวินน์ สังเกตเห็นท่าที มึนตึง ของ เปรมา ที่มีต่อ คุณคำรณ อย่างประหลาดใจ มีดัสกร เท่านั้นที่สงสัย และคาดว่า พ่อของตัวเอง มีอะไรกับเปรมา เขามองเห็นความต้องการของพ่อตัวเอง ที่ยังชื่นชอบอิสตรีแม้วัยจะล่วงเลยไปมากแล้วก็ตาม
         เปรมา ตัดสินใจที่จะเดินทาง กลับเยอรมัน ด้วยความรู้สึกเสียใจ แต่แล้ว ไปรมา มารดาของเธอ ก็กลับมาเมืองไทยเสียก่อน
           +++++++++++++++++++++
      อาวินน์ ไม่คิดว่าจะพบกับไปรมาอีกครั้ง หล่อนยังเหมือนเดิมทุกประการ มันทำให้ความรู้สึกของรักครั้งแรก ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขายังคิดถึงคำพูดที่เคยบอกกับหล่อนได้เป็นอย่างดี เขารักไปรมาและอยากจะมีลูกกับหล่อน มีครอบครัวกับหล่อน เพียงแต่ในเวลานั้น มันสายเกินไป...

  คำพูดนั้นยังดังอยู่ริมหู ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหล่อนหมายความว่าอย่างไร แววตาของหล่อนบอกทุกสิ่ง ความอาวรณ์รักใคร่... ความมั่นคงในหัวใจ
         หล่อนมาเพื่อทวงสิทธิแห่งหัวใจ... มาเพื่อจะทำลายความเชื่อที่ว่า สายน้ำไม่เคยไหลกลับ
++++++++++++++++++++++++++
       เปรมา ผิดใจกับแม่ และเริ่มเข้าใจ ความรู้สึกเจ็บปวดของพ่อ ที่ถูกอาวินน์ ทำลายศักดิ์ศรี ยิ่งเมื่อตอนหลัง ที่ ไปรมา ตัดสินใจของหย่าขาดจากเขา
++++++++++++++++++++++++++++
ในขณะที่อาวินน์เอง ก็มีความสัมพันธ์กับไปรมา เขาอยากมีลูกกับหล่อนเหมือนกับที่เคยฝันไว้ เปรมา ซึ่งอยู่บ้านเพียงคนเดียว ตัดสินใจออกไปประชดชีวิต          หล่อนเมาจนหัวราน้ำ และเมื่ออาวินน์กลับมา เห็นสภาพของหล่อน ทั้งสองคนต่างมีปากเสียงกัน และในที่สุด เขาเผลอตัวใช้กำลังขืนใจหล่อน
ดัสกร เห็นความโศกเศร้าในตัวเปรมา เขาเข้าใจ และอยากจะช่วยเหลือหญิงสาว
          ขณะที่ ไปรมา ก็ตัดสินใจมาคุยกับลูกสาวของหล่อน

     และทุกอย่างก็มาถึงจุดสิ้นสุด เมื่อ ไปรมา ตั้งครรภ์กับอาวินน์! ชนรพ ยอมแพ้ เขาตัดสินใจหย่าให้หล่อนตามความต้องการ โดยไม่รู้เหตุผลเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ในครั้งนี้ เปรมาออกจากบ้านและอาวินน์ก็เข้าใจว่า หล่อนกลับไปเยอรมันแล้ว เขาควรจะดีใจที่ทุกอย่างลงตัวอย่างสวยงาม แต่ทำไมหัวใจของตัวเองถึงได้เจ็บปวดมากเหลือเกิน?
          +++++++++++++++++++++++++++++
        ไปรมาคลอดลูกเป็นชายแต่สิ่งไม่คาดฝันก็คือ หล่อนเสียชีวิต ความจริงแล้ว ไปรมาเป็นโรคหัวใจ และหล่อนไม่สามารถมีลูกได้อีก แต่ก็ตัดสินใจที่จะมีกับเขา เพราะความรัก หล่อนรู้ชะตากรรมของตัวเองดีอยู่แล้ว
จดหมายฉบับสุดท้าย ถูกส่งให้กับเปรมา และหล่อนก็มีโอกาสได้เปิดมันอ่าน เมื่อทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว
           ++++++++++++++++++++++++++++
   เปรมาลูกรัก
     แม่ไม่แน่ใจว่า หนูจะอ่านจดหมายฉบับนี้ของแม่หรือไม่ แม่รู้ดีว่าแม่ทำร้ายหนู แต่แม่อยากจะบอกว่า แม่ไม่มีทางเลือก แม่ต้องการให้ความรักของแม่และอาวินน์สมบูรณ์สักครั้ง ก่อนที่เขาจะไม่มีแม่อีกจนชั่วชีวิต
      แม่รักกับเขามาเนิ่นนาน ผจญกับความขมขื่นมาร่วมกัน ได้รับความอัปยศไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เขามั่นคงกว่าแม่ เพราะเขารอคอยแม่จนนาทีสุดท้าย
แม่ใช้ชีวิตร่วมกับเขา เพราะทนเห็นความเจ็บปวดของเขาไม่ไหว ทั้งๆที่รู้ว่าอยู่กับเขาได้ไม่นาน แม่ดีใจที่แม่ให้ลูกกับเขาได้ นั่นคือสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุด เท่านี้ลูกคงรู้แล้วใช่ไหมว่าแม่รักเขามากเพียงไร
        เปรมา หากแม่เป็นอะไรไป สัญญาได้ไหมว่าหนูจะกลับมา แม่รู้ว่าหนูรักเขาและเขาจะรักหนูอย่างมากที่สุดหากไม่มีแม่ กลับมาเลี้ยงเด็กคนหนึ่งซึ่งมีศักดิ์เป็นทั้งลูกและน้องของหนู แมยังมองไม่เห็นว่าใครจะรักแกได้เท่ากับที่หนู          รัก
        รักลูกเสมอ
          ไปรมา

         เปรมาเอง ก็มีชนักติดหลัง จากเรื่องของคุณคำรณ และทำให้อาวินน์ เอง ก็รู้สึกกินใจกับหล่อน
+++++++++++++++++++++++
        ท่ามกลางความว้าเหว่ที่มีเพียง น้องฟรี ลูกชายที่เกิดกับไปรมา ทำให้ อาวินน์ อ่อนแอ และในที่สุด เขาก็เผลอไปมีความสัมพันธ์กับ มารจันทร์ โดยไม่ได้ตั้งใจ!

       มารจันทร์ ท้อง!!
          หล่อนบอกกับเขาเช่นนั้น และทำให้อาวินน์ ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกับหล่อน และเปรมา ก็มาเอาตาฟรี ไป หล่อนต้องการจะดูแลน้องของตัวเอง และเดินทางกลับเยอรมัน
            +++++++++++++++++++++++++
          ดัสกร ดูเหมือนจะเป็นคนเดียว ที่เข้าใจเปรมา ในห้วงเวลานี้ เขาตำหนิผู้เป็นบิดา และตัดสินใจขอหล่อนแต่งงาน เปรมา บอกกับเขาว่า ถ้าดัสกรยอมรับตาฟรีได้ หล่อนก็พร้อมจะแต่งงานกับเขา
         คำรณ ตัดสินใจเล่าความจริงที่เกิดขึ้นในคืนวันนั้น ให้ดัสกร ฟัง เขาไม่มีอะไรล่วงเกินเปรมา หล่อนเมามายจนไม่ได้สติ และด้วยความสงสาร คำรณจึงพาหล่อนมานอนพักที่โรงแรม เพื่อให้เด็กสาวได้สร่างจากอาการเมามายในคืนวันนั้น โดยที่หล่อนจดจำเหตุการณ์อะไรไม่ได้เลย
               +++++++++++++++++++++++++
“ฉันบอกแกตั้งแต่ต้นแล้วว่า ไม่คัดค้านอะไร แต่ฟังนะดัสกร... ผู้หญิงคนนั้น รักแกหรือ?”
        เขานิ่ง... อีกแล้ว... ปัญหานี้มีมาให้เขาคิดอีกแล้ว จริงสิ... หล่อนไม่เคยบอกเขาแม้แต่คำเดียวว่าหล่อนรักเขา


          “หากไม่แน่ใจ... อย่าผูกชีวิตไว้กับสิ่งที่จะทำให้แกเศร้าและขมขื่นไปจนตลอดชีวิต ดูชีวิตของใครต่อใครแล้วแกจะรู้ ชนรพก็เป็นเหมือนแกขณะนี้ แม้มีลูกด้วยกัน แต่ความรักก็วิ่งกลับมาสู่กันได้ ไปรมากลับมาหาอาวินน์อีกจนตายจากไป ฉันจึงเชื่อว่า หากความรักเป็นสายน้ำมัไหลย้อนทวนต้นได้เสมอ”
           ++++++++++++++++++++++++
          และนั่นเองที่ทำให้ดัสกรได้สติ และเขาก็รู้เรื่องของมารจันทร์ น้องสาวของตัวเองดี แท้จริง มารจันทร์ไม่ได้ท้อง แต่ต้องการจะยึดอาวินน์ไว้ครอบครอง โดยไม่ได้สนใจว่า แท้จริงเขารักหล่อน หรือแต่งงานเพราะความรับผิดชอบกันแน่
          +++++++++++++++++++++++
           ชนรพ แต่งงานใหม่กับนิรามน และตัดสินใจเดินทางกลับมารับ เปรมาไปอยู่เยอรมัน ในขณะที่มารจันทร์เอง เริ่มเข้าใจตัวเอง มากยิ่งขึ้น หล่อนไม่ต้องการทำลายความรักของ อาวินน์ กับ เปรมา และเลือกที่จะเป็นฝ่ายจากไปเสียเอง

        เป็นโอกาสสุดท้าย ที่อาวินน์จะได้เปิดเผยความในใจของเขาที่มีต่อเปรมา เขารักหล่อน ต้องการหล่อน และตาฟรี ให้อยู่ร่วมกันกับเขา ท้ายที่สุด เมื่อมาถึงทางเลือก เปรมาก็ตัดสินใจ...
        +++++++++++++++++++++++
          สำหรับนิยายเรื่องนี้ที่ผมอ่านเป็นฉบับพิมพ์ครั้งแรก (ไม่แน่ใจว่ามีพิมพ์ครั้งที่สองตามมาหรือไม่) มีขนาดยาวสองเล่มจบ และแน่นอนว่า ตามสไตล์ของ ผู้เขียน ที่ในระหว่างการอ่านก็จะมีเหตุการณ์ต่างๆแทรกผ่านเข้ามา จนไม่สามารถคาดเดาตอนจบไม่ได้เลย ผู้อ่านจะต้องตามลุ้นกับชะตากรรมของตัวละครเอก มาตราบจนถึงบรรทัดสุดท้าย จึงจะพบว่า เส้นทางของพระเอกและนางเอกของเรื่องจึงได้มาบรรจบกัน แล้วสายน้ำนั้น ก็ไหลกลับ อย่างเดียวกับชื่อของเรื่องนี้เลยครับ


 




 

Create Date : 19 มีนาคม 2563
0 comments
Last Update : 19 มีนาคม 2563 16:28:36 น.
Counter : 267 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณhaiku

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


สามปอยหลวง
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 75 คน [?]




ฉันติดคุก ครั้งนี้ ชั่วชีวิต เพราะทำผิด คิดรัก ตัวอักษร ถูกคุมขัง ตั้งแต่เช้า จนเข้านอน ขอวิงวอน โปรดอย่า มาประกัน

คุกหนังสือ คือโซ่ทอง ที่คล้องล่าม คุกหนังสือ คือความงาม ในความฝัน คุกหนังสือ คือดนตรี กล่อมชีวัน คุกหนังสือ คือสวรรค์ ฉันรักเธอ

จาก คุกหนังสือ : แคน สังคีต

New Comments
Friends' blogs
[Add สามปอยหลวง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.