Group Blog
 
<<
กันยายน 2549
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
17 กันยายน 2549
 
All Blogs
 
สองขาที่ยังก้าวเดินต่อไป

12:00 17/9/2549
To ... Be .. Continue ...



เกิดเรื่องราวดีๆ และร้ายๆอะไรขึ้นมาหลายอย่าง
ช่วงนี้ออกจะเขียนแนวดรามาติกยังไงไม่รู้ ...

ไม่รู้ว่าเพราะแก่ตัวลง ...
หรือจะมีเรื่องเครียดๆ อะไรหลายๆอย่าง


มาตามติด และติดตาม ว่าเรื่องราวแต่ละอย่าง นั้นเป็นอย่างไร











จากเรื่อง
ระบายด้วยสีสังคม

เที่ยงคืน ... หัวใจหยุดเต้น
รอจนลูกสาวไปถึงตีห้ากว่าๆ ...

ใจเธอเด็ดขาดมาตลอดทั้งชีวิต ...
น้ำตาที่ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นสายเลือดหรือน้ำตา

หลั่งออกมา ครั้งแล้วครั้งเล่า
... ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง
ที่ผู้หญิงคนนี้ต้องเสียน้ำตาอีกครั้ง

...
...

เธอตัดใจ บอกให้หยุดการให้ออกซิเจนเมื่อลูกสาวไปถึง


ต่อจากนี้ไป ...
ไม่มีอีกแล้ว ... ภาพของเขา ที่ๆนั่งตัวเดิม ...
ภาพของตา ยาย สองคนซ้อนท้ายมอร์เตอร์ไซค์ ... ไปไหนไปกัน
ยามเธอเหนื่อย ... แทบจะลากร่างกลับบ้าน ... ก็ไม่มีใครรออีกแล้ว ...



กลับคืนสู่ความเดียวดายอีกครั้ง ...



ตอนนี้สามีของเธอคนนั้นได้เสียชีวิต หลับไหลไปตลอดกาลแล้ว เมื่อเช้านี้เอง
ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้ ... พรากจากกันไปนาน
กลับมาเป็นมิ่งขวัญกัน เพื่อนคู่ทุกข์ ... คู่ยากกันได้ไม่นาน

ชีวิตของเธอ ... ก็ต้องมาปราศจากเค้าไปเสียแล้ว
ต้องกลับไปอยู่ในชีวิตแบบเดิม ๆ

เธอเอ๋ย ... จงแข็งแกร่งเข้าเถอะ ชะตากรรมมันก็มักเป็นอย่างนี้แหละ
โลกเรามักล้อเล่น กับชีวิตคนเสมอ


ส่วนคนที่จากไป ...
เจ้าคงเหนื่อยล้า มาทั้งชีวิต บัดนี้เจ้าก็ได้พักผ่อน
ครอบครัวของเจ้า จะจารึกความทรงจำที่ดีงามไว้ในหัวใจ ... ตลอดกาล

ขอให้กรรมดี และผลบุญใดๆ ... ที่ข้าทำไว้
จงแบ่งปันแก่เจ้า ... นำพาเจ้าไปสู่สถานที่ดีๆ


สู่สุคติเถิด ...






















---------------------------------


จากเรื่อง ...
เซ็นทรัลปิ่นเกล้า



เมื่อวานนี้ ... วันเสาร์ที่ 16 กันยายน 2549

ผมเริ่มต้นตื่นขึ้น ... ปวดหลังนิดหน่อย ..

เพราะเมื่อวาน น้องมานอนด้วย 2 คืน
ต้องนอนพื้น ปวดหลังชอบกล


เลยรีบตื่น ... ไปห้องสมุด ... หาหนังสืออ่าน
มิใช่หนังสืออื่นไกล ... หนังสือหุ้นนั่นเอง ...

กลับมานอน น้องออกไปเซ็นทรัลลาดพร้าว ...

แต่พี่สองคนยังอยู่ ...



เย็นวันเสาร์ จึงต้องนัดคุณหมอนมาเจออีกตามนัด ...

ต้องเอาเอกสารไปให้เธอเซ็น


ไปถึงก่อนเวลานิดหน่อย คราวนี้มีที่หมาย ไปร้านหนังสือ
อ่านหนังสือหุ้น ... ดูเทคนิกการใช้กราฟ

ก็มีคนคนนึง เข้าไปหยิบหนังสือ ... อยากแนะนำเขาใจแทบขาด
ซื้อเลยพี่เล่มนี้ดี ... ผมอ่านแล้ว

แฟนเขา มายืนเลือกให้เจ้านั่น ... แฟนท่าทางรู้เรื่องแหะ

ชี้ไปทางหน้า อ. นิเวศน์ บอก ... "คนนี้ท่าทางเก่งนะ"


ฮิฮิ เมื่อสาวเจ้าแนะนำหนุ่มเล่นหุ้น
ไอ่เราก็อยากคุย อยากพูดจาด้วย ...





หกโมงเย็นนิดๆ ... เธอก็มา ...
ทุกครั้งที่เจอกัน ... เธอก็สวยขึ้นทุกครั้งเลย
แปลกใจจริง ...


หลังจากนั้นก็ทานข้าวกันนิดหน่อย ไม่หน่อยละ
คะน้าหมูย่าง เป็ดย่าง ... ต้มยำกุ้ง ...

การรู้จักกันเจ็ด-แปดปี ... ไม่ได้ทำให้เธอรู้เลยหรอว่าฉันแพ้กุ้ง ..


" เธอแพ้กุ้งจริงหรอ "

" อืม... "

" ถ้ากลับบ้านไป เป็นอะไร อย่ามาโทษฉันนะ ... "

" ไม่เป็นไร ถ้าเป็นก็จะเป็นตรงหน้าตักเธอนี่แหละ ~~~ "

(เพลงขึ้น ... ฉันจะบินมาตายตรงหน้าตัก ... ให้ยอดรักเช็ดเลือดและน้ำตา)



อืม ... นะ ... คนเรา


วันนี้คุณหมอนเธอไม่สบายนิดหน่อย หน้าตาเธอ หูตาเธอแดงชอบกล


...

เธอเป็นคนกลัวความสูง ...

เวลาเดินขึ้นลงบันไดเลื่อน จะมองข้างล่างไม่ได้ ...

น่าสงสารจริงๆ ..


" เป็นไปได้ ว่าหลอดเลือดในหัวใจเธออาจตีบตัน ..."

ผมวิเคราะห์อย่างคุณหมอผู้เชี่ยวชาญ ...

" จริงหรอ "

เธอทำหน้าตกใจมากเลย

" ใช่ ... เพราะอาจมีเราเข้าไปติดอยู่ในหัวใจเธอก็ได้ ... "


-_-"

คุณเต้ย ...


คุณเน่าได้ใจมาก




น่ารักดีเนอะ .. ถ้าชีวิตคู่คนเราเป็นอย่างนี้ตลอดไป ...
แต่ผมรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ ...

วันนึง ผมก็ต้องเบื่อหน่ายที่จะคุยกับเธอแบบนี้ ...


บางครั้งคิดว่า การมาเจอเธอ
ก็อาจจะทำให้เข้าใจอะไรหลายอย่างมากขึ้นในชีวิต
อาจไม่ใช่เรื่องความรักของหนุ่มสาว


แต่อย่างน้อย ก็ช่วยปลุก ความรู้สึกมีชีวิตชีวาที่มันตายด้าน
ไปนานหลายเพลา ...


มาถึงตรงนี้ ผมก็เข้าใจตัวเอง ...


การที่ถูกคนว่า หาว่า "ไม่รู้จักความรัก" ก็อาจจะเป็นเรื่องจริงไปเสียแล้ว ...


เริ่มจะเห็นด้วย


เต้ยเฝ้าปราถนา ที่จะเห็นรักแบบปั๊บปี้เลิฟตลอดชีวิต
พูดจาคำหวานกันตลอดไป ...


แต่จริงๆแล้วนั้นไซร้ ... หาใช่ต้องหวานกัน



ทำไม พี่สาวกับพี่เขย มันถึงทนอยู่กันได้ ...


ทั้งๆที่วันนึง มันทะเลาะกับสิบเรื่อง



อาจจะมีสักหนึ่งเรื่อง ที่คุยแล้วหัวเราะหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

ผมได้เห็นภาพนั้นแล้วก็ยิ่งทำให้ฉงน ...
ว่าแท้จริงแล้วความรักมันเป็นแบบนี้นี่เองหรอ


ยอมทนทุกข์ เถียงกัน ทะเลาะกัน เป็นสิบเรื่อง
แลกกับการมีความสุขเพียงแค่การหยอกล้อ หัวเราแกล้งกันไป แกล้งกันมา
เพียงไม่นาที ก็ซึมซับความสุข ยืดอายุชีวิตคู่ไปได้อีก ...



ผมคงยังห่างไกลกับคำว่าความรักจริงๆ ...







หมอน ... เธอจามและหน้าแดงตลอด
ขี้มูกไหลฟืดฟาดด (แต่กระนั้น ก็ยังแลดูน่ารัก)


เธอยังทนฝืนที่จะเดินเล่น พูดคุย ...
เธอยังพยายามเหนี่ยวรั้งเวลา ที่จะอยู่ด้วยกัน แม้เพียงสักนิดก็ยังดี


เกือบสามทุ่ม เราเดินออกมาจากห่าง ...
ฝนก็ยังตก เธอเริ่มแย่ลงทุกขณะ

ใจอยากถามเธอแทบจะขาด ...




" วันนี้เมนส์มาหรอ "



แต่ก็ข่มใจเอาไว้ ...

เธอยังพาไปเดินช๊อปปิ้งต่ออีก
ไม่ได้ซื้ออะไรหรอก ขอให้ได้เดิน
ผมเตือนเธอไปว่า



" ระวังตายในหน้าที่ ..."


เธอหัวเราะหน้าแดงร่วน



" ตัวร้อนมากเลย "

เธอเอามือป้องหน้าผาก ..

" ร้อนจริงรึเปล่า "

ผมพูดขึ้นพร้อมทำหน้าตาว่าพี่นี้มีจิตใจที่บริสุทธิ์ ..


" อย่ามาเลย จะมาหลอกจับอะเดะ "


-_-" ผมโดนอ่านใจ ... ที่บริสุทธิ์ ..



แวะเดินเข้าเมเจอร์กันหน่อย
เธอยังคงถ่วงเวลาเหมือนทุกครั้งที่ผ่าน ... รถเมล์หมดสี่ทุ่มนะ ...
เดี๋ยวฉันกลับไม่ได้ .... ผมคิดในใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกไป


บ่อยครั้งที่แอบเห็นเธอยืนด้อมๆ มองๆ
เสื้อผู้ชาย ตัวใหญ่ๆ ... เห็นแล้วก็แปร่บ เข้าไปที่หัวใจ ...


ทำไงได้ เรื่องราวมันก็เป็นอย่างนี้ ...




" ไอ้เต้ย "





เธอตะโกนขึ้น ผมตกใจหันไปที่เธอ
เธอชี้ไปที่รูปปูนพลาสเตอร์หมาบลูด๊อก แหงนคอตัวนึง ...

ใช่แล้ว มันเป็นพันธ์เดียว กับหมาที่เธอเคยเลี้ยง เมื่อสามสี่ปีก่อน ...
ตอนที่อยู่กับแฟน ...


ผมได้รับเกียรติ ด้วยการเอาชื่อของผม ไปตั้งเป็นชื่อหมา ...



หมอน ... เต้ ... เต้ย


เราสองคนกับอีกนึงตัว ...



น่ารักจริงๆ ...


ครอบครัวที่น่ารักมาก ...



เธอยังประวิงเวลาอยู่
ชวนผมเล่นเกมเครน ...




ไร้สาระน่า .. ผมคิดในใจ ไอ่ตัวน่ารังเกียจ
ขนบ้าอะไรมันวะ เยอะแยะไปหมด ...


หยอดเหรียญลงไป ...


โอ้แม่เจ้า เธอหยิบมันขึ้นมาได้ เครนขยับมายังช่อง


อ้าออก ... มันไม่หล่น มันไม่หล่นจริงด้วย

มันติดขนของไอ้ตุ๊กตาตัวนี้นี่เอง


หลังจากที่ผมและเธอยืนทำหน้าโง่ กันอยู่สองคน

เด็กคนนึงก็เดินเข้ามา เขย่าตู้ให้ตุ๊กตาที่ค้างอยู่

หล่นลงมา ...

แล้วยื่นให้เธอ ...



อ่าวเวรแล้ว ... ไอ่เด็กเปรต มึงแย่งซีนกู
ขอกูยืนอึ้งสักแป๊บไม่ได้หรอ ...






จากนั้นผมก็เดินไปส่งเธอ (ที่คอนโดเสี่ยเลี้ยงแน่ๆ)


ผมฝอย ...


" ป้าดโถ่ ... ถ้าไอ่เด็กนั่นไม่มา เราอะเตะตู้นั่นกลิ้งไปแล้ว "



เธอหัวเราะร่วน ... น่ารักอีกแล้ว ...




" อาทิตหน้า ไม่ต้องมาแล้วนะ ..."


เธอพูดคำกล่าวลา หัวใจผมหยุดเต้นไป 0.21 * 10 ^-5 มิลลิเซกคั่น


...


" เดี๋ยวเราไปหาเอง .. "



อ่อ แล้วไป


" หรอ อืมๆ ... "



ผมเดินกลับมาขึ้นรถ ย้อนกลับมา
อีกสองป้ายรถเมล์ ... เธอเคยสั่งไว้ต้องมาขึ้นที่ป้ายนี้ ...


ฝนตกพรำๆ ใส่หัวตลอดทาง ...



รถเมล์มา ... ขึ้นไปบนรถเมล์ ...


สักแป๊บเธอก็โทรมา ....


ดื่มน้ำกินยา พักผ่อนมากๆ ...

ถึงบ้านแล้วจะส่งข้อความไปบอก ...



หลังจากวางสายเธอ ...

เอาหัวพาดกระจก สายตาทอดยาว ไปไกลแสนไกล ...

ไม่รู้ไกลสักเพียงใด ...



























------------------------------------------------------------









ระหว่างที่นั่งบนรถเมล์ สาย ปอพ. 4 (สายใต้ ม.ราม ร่มเกล้า)


แมสเสจเข้า ...

อืม ...

INN

ระเบิดอีกแล้วหรอ
สับสนวุ่นวาย โกรธแค้นมาก

แต่สี่ทุ่ม กว่า พ่อฉันกลับบ้านแล้วมั้ง



ใกล้ๆจะถึง น้ำท่วม ตลอด พระาม ๙ ดินแดง



พี่หนิง โทรมา ถาม พ่อแกเป็นไง

เฮ้ย แกเข้าบ้านแล้วมั้ง สี่ทุ่มแล้ว

เฮ้ย ระเบิด ตอนสองทุ่มกว่าๆ นะ ...


ตาลีตาเหลือก โทรไปหาพ่อ


แกรับสายแล้วงัวเงีย ...


อืม ... ระเบิดหรอ โอเดียน หรอ

อืม ตื่นเลย

แกนอนอยู่บ้าน ไม่รู้เรื่อง



เฮ้อ ... ถึงบ้าน ห้าทุ่มกว่า ฝนยังคงตกต่อเนื่อง








































--------------------------------------




เหตุที่เอามารวมกัน

เพราะมันก็เป็น ชีวิตหละครับ


ยามสุข ก็ต้องสุข

ยามเศร้าก็ต้องเศร้า


เพิ่งจะผ่านพ้นอายุ 28 มาไม่กี่วัน
แต่หัวใจกลับรู้สึกด้านชาขึ้นทุกวัน ...


ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ...


จะร้ายจะดี ...

สุดท้าย หน้าแห่งชีวิต ก็ยังคงต้องเปลี่ยนหน้าไป



ชักเริ่มเข้าใจ วิญญาณของนักเขียนเข้าทุกวัน


แม้กระนั้นก็ออยากเป็นนักเล่าเรื่องเสียมากกว่า




พลิกหน้าต่อไปเถอะครับ ...





หน้าแรก




Create Date : 17 กันยายน 2549
Last Update : 17 กันยายน 2549 18:12:28 น. 2 comments
Counter : 371 Pageviews.

 
มาสุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะ

และแอบฟังเรื่องเล่าค่ะ


โดย: varissaporn327 วันที่: 17 กันยายน 2549 เวลา:21:21:19 น.  

 


โดย: ... IP: 58.9.149.246 วันที่: 27 เมษายน 2551 เวลา:0:02:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Register_AC
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




 หยาบหน่อยนะ แต่จริงใจ
Friends' blogs
[Add Register_AC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.