Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
6 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
กลับไปที่จุดเริ่มต้น

8:53 6/6/2550




.
.
.


" สวัสดีครับ ผมกัปตัน ... "

.
.
.

แม้หูผมอื้ออยู่ กับความคิดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอร์ ผมก็ได้ยินเสียงนี่ชัดเจนเลยทีเดียว
ความรู้สึกผมตอนนี้ ... คงเหมือนกับ ซานดร้า บุลล๊อก กำลังถูกส่งไป สถานบำบัดผู้ติดเหล้าในหนังเรื่อง 28 days เลย ...


ก่อนหน้านี้ ... และต่อจากนี้หละ ... ชีวิตผมเป็นยังไงมา ...


น่านนะสิ ... มันมีอะไรเกิดขึ้นมาบ้างเนี่ย ... หายไปตั้งหลายวัน ...

.
.
.













วันเสาร์ ... 26 พ.ค. 2550

ผมพุงยื่นอย่างแรงแล้ว ... ทำใจแทบไม่ได้ ... เด็กๆ ครูเคยเล่าให้ฟังว่า ...

ลิงถ้ามือมันเลอะกะปิ มันจะถูจนเลือดออกเลยหละ เพราะมันเกลียดกลิ่นกะปิมาก ...

ไม่รู้จริงป่าวนะ .. แต่ก็เชื่อหละ ... ตอนนี้ตนพุงยื่น ก็เลยแปลกๆ ...

เพราะกินเบียร์เยอะมาก ... เดี๋ยวนี้กินวันนึง อย่างน้อยสามขวด สามขวดก็ยังไม่เมา ยังเดินเปรี้ยวไปโน่นไปนี่
หลังจากนั้น ก็เพิ่มเป็นสี่ขวด กินจนพุงป่องเลยหละ ... น่าเกลียดมากๆ ...

จะไม่ชอบเลยเวลาที่เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแปลกๆแบบนี้ ... ไม่ใช่สำอางค์นะ แต่ไม่ชอบอะ มันคงเหมือนลิงกับกะปิมั้ง ...


.
.
.
.

แล้วก็คิดถึงกิ๊ฟ ...
คิดถึงกิ๊ฟมากๆ คิดถึงอย่างแรง ... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ... ผมจำความได้ว่าอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้สิบกว่าครั้ง
... แต่ผมก็จำทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอ ... จำเสื้อผ้าที่เธอใส่ จำอิริยาบถต่างๆ ... จำคำพูด น้ำเสียง ...

ผมอยากอยู่ใกล้ๆ เธออีกจัง ...




PLC
หัวค่ำวันเสาร์ ... ผมไม่รู้นึกบ้าอะไร จองตัวเครื่องบิน ผ่านบัตรเครดิต PLC (พี่เลงสิ - พ่อผมเอง มุขนี้ยืมพี่ปูมา)
ผมให้พ่อผมจองตั๋วไป-กลับหาดใหญ่ให้โดยพลัน ...

ผมยังไม่รู้เลย ว่าผมจะไปทำอะไรเธอได้ ...




แขวลีก็โทรมา
หลังจากที่เธอโทรมาจากวันนั้น เธอไม่เคยโทรมาอีกเลย ... แขวลีเป็นคนที่ทำอะไรไม่ค่อยถูกใจเราเท่าไหร่นัก
เธอโทรมา ... เราก็ใส่ใหญ่เลย ...

.
.
.

หลังจากนั้นก็ได้ คุยกับกิ๊ฟ ...
ราวกับเธอจะรับรู้ได้ว่า ... " มันกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่ " ตอนนั้นกิ๊ฟยังไม่รู้เลยว่าจะกลับสงขลา (จนกระทั่งวันจะกลับกรุงเทพฯ)
บ่นกิ๊ฟไปเรื่อง พี่ตกงาน ไม่สนใจกันเลย ... วันตกงานวันแรกๆ ... ก็ส่งข้อความไปบอกนะ ...


" กิ๊ฟ ... พี่ตกงาน "

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ... ไม่มีอะไรตอบกลับมา ...


" พี่ไม่มั่นใจว่าจะได้รับข้อความรึเปล่านะ ... พี่จะบอกว่า ... กิ๊ฟ พี่ตกงาน "



.
.
.

-_-" ... ขำตัวเองโคตรๆ ... มานั่งขำอยู่ โอ้ว กรู ... ทำไปได้ ...

แหม ... มันก็อารมณ์นั้นอะนะ ...




วันอาทิตย์ ... ที่ 27 พ.ค. 2550
มีข่าวระเบิดที่หาดใหญ่ 7 หรือ 8 จุด อ๊าบหย๋า ฉิบหายเลยกรู ... ยกเลิกตั๋วดีไหมว่ะ ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

ประกันก็หมด ประกันสังคมก็ไม่มี กร๊ากๆ ... ตายห่าแล้วคราวนี้ ... เอิ่กๆ ..


.
.
.

วันจันทร์ที่ ... 28 พ.ค. 2550 : ณ เวลาที่ T+3
เตรียมตัวเรื่องเกี่ยวกับการเดินทาง เอาเช็คเงินปันผลไปเข้าธนาคาร ถอนเงินสดออกจากพอร์ต
เตรียมมาใช้ชีวิตเดือนหน้า ... เพราะ สินเดือนนี้ จะไม่ได้รับเงินเดือนแล้ว ...
เลยต้องเตรียมเงินเอาไว้ใช้ตอนที่กลับมาจากสงขลา

พ่อก็ส่งเงินสดมาให้ใช้จำนวนหนึ่ง ที่มันหมดไป ของเดือนพฤศภาคม ไม่ใช่เกิดจากการคำนวณพลาดนะ แต่ ...

๑. ค่าซ่อมโทรศัพท์
๒. ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่
๓. ปริมาณการดื่มเบียร์เพิ่มมากขึ้น ...


เงินเลยขาดมือจนต้องควิกแคชบัตร PLC (พี่เลงสิ ...)

เงินผมอยู่ในพอร์ตหมด ทำให้เวลาใช้ต้องมีการวางแผนล่วงหน้านิดนึง ไม่ใช่นึกจะใช้ ก็ใช้ได้ทันที
ดีนะ ทำให้มีระเบียบทางการเงินเพิ่มมากขึ้น ...

เพราะเวลาจะถอนเงินจากพอร์ต จาก ณ วันที่ถอน ต้องรอไปอีกสามวันแหนะ ...



.
.
.

วันอังคาร ... 29 พ.ค. 2550 : คุยกับเป้ ...
ได้ฤกษ์คุยกับเป้เสียที หลังจากที่ไปพูดอะไรไม่ดีกับเธอไว้ ... แค่ได้คุยกันเฉยๆนะ ไม่ได้เข้าใจอะไรหรอก (ฮา)
แต่ก็ดีใจว่ะ ... ที่ได้คุยกัน ... ก็ได้พูดอะไรหลายอย่าง เล่าถึงชีวิตช่วงที่ผ่านมา ความรู้สึก


" เมาหรอ "

" อืม ... แต่เป้เชื่อเราเหอะ ... เรามาสภาพนี้อะดีแล้ว เธอไม่อยากให้เรามาแบบฟูมฟายหรอก "

ฮ่าๆ ... มันก็จริงนะ ...

กินเบียร์ ...

ของยังไม่ได้เก็บเลย พรุ่งนี้ต้องเดินทางตั้งแต่เช้า ... ยังนั่งเมาไปป่วนในบล็อกตัวเอง
ป่วนในบอร์ด ...

ก็เป็นปกตินะ ไอ่เรื่องที่เมาแล้วป่วน เมื่อก่อนเล่นบอร์ดการเมือง : ราชดำเนิน สมัยยุคก่อนราชดำเนินผลัดใบ

พอดึกๆ ก็จะมีพวกลุงๆ น้าๆขี้เมา เข้ามาโพสรูปโป๊ๆ ... ฮากันดีจริงๆ ...


แต่นี่เมาแล้วป่วนบล็อกตัวเองนี่สิ ... ฮ่าๆ ... อาการหนัก ...



ก็ ... ดีใจนะ ...




วันพุธ ... ที่ 30 พ.ค. 2550
ตื่นมางุนงง ปวดหัว แฮงก์อย่างแรง
ส่องกระจก ผมเพ้า ... หนวดเครารุงรัง ...

นี่ฉัน ... เอิ่ม ... ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ...

... แต่ก็ดูเหมือนเป็นอาการปกติของตัวเองไปแล้ว ... รีบเก็บข้าวเก็บของ
เตรียมรองเท้าไปวิ่งด้วย ... จะกลับไปวิ่งที่สนามติณสูลานนท์ ... ลดพุงหน่อย ...



นั่งคุยกับแทกซี่
เนื่องจากวันนี้จะเป็นพิจารณาคดียุบพรรค คงอดเป็นทอร์คออฟเดอะแทกซี่ไปเสียไม่ได้

.
.
.

มาถึงสนามบิน ... เดินงงๆ ... มึนๆกับฤทธิ์เบียร์อยู่อีก ...
.
.
.


" สวัสดีครับ ผมกัปตัน ... "

.
.
.

แม้หูผมอื้ออยู่ กับความคิดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอร์ ผมก็ได้ยินเสียงนี่ชัดเจนเลยทีเดียว
ความรู้สึกผมตอนนี้ ... คงเหมือนกับ ซานดร้า บุลล๊อก กำลังถูกส่งไป สถานบำบัดผู้ติดเหล้าในหนังเรื่อง 28 days เลย ...


.
.

บนเครื่องคนน้อยยิ่งนักวันนี้ นั่งกันแทบไม่เต็มเครื่องต้องเว้นที่ด้านหน้า และด้านหลังเอาไว้
ต้องรักษาสมดุลของเครื่อง ... แหงหละ ใครมันจะอยากไป ... ก็เพิ่งระเบิดกันโครมครามนี่หว่า ...


.
.
.

ถึงหาดใหญ่เกือบเที่ยง หิวข้าวเป็นอย่างมาก
พ่อไปรับ แวะ กิน แกงส้มปลากระบอก ที่ร้าน เจ้ามือ ... บนถนนลพบุรีราเมศ ทางไปมาระหว่าง อำเภอเมืองสงขลา กับอำเภอหาดใหญ่


พ่อแกก็นั่งกินเบียร์ผ่าเที่ยง อากาศร้อนๆ ...


" พ่อ เที่ยงๆ ร้อนๆ อย่างนี้ ยังจะกินเบียร์อีก ... "

ไม่หรอก ความจริงตัวเองอะ ... นั่งเปรี้ยวปาก อยากถอนสักกรึ๊บ ... ฮ่าๆๆ ...


พอกินเสร็จ แกก็กรึ่มๆ ... แต่แกก็มีประชุมต่ออีกที่หาดใหญ่ รีบมาส่งก่อน แกก็เลย โชว์ Overdrive ของรถแกให้ดู

(ก็ยังดีกว่าดริ๊ฟละว้า ...)



กลับมาถึงบ้านที่สงขลา ... นอนเป็นตายตามสูตร ซัดไป 3-4 ชั่วโมง
อยู่กรุงเทพไม่ค่อยจะได้นอนนานขนาดนี้เลย กลับมาถึงสงขลาทีไร ... นอนยาวทุกที

นอนฟังคำวินิจฉัย ... และหลับเผลอไผลไปกับ ... บรรยากาศที่คุ้นเคย ...

ตื่นมาอยากดูหุ้นสักหน่อย ออกไปหาร้านเนตนั่งเล่น ... เชคเมลล์ ส่งเรซูเม่ไปสมัครงาน


เขียนเมลล์ ถึงแขวลีที่อยู่ที่กระบี่ ...




กินสำรับที่อาต้อยจัดเตรียมไว้ให้ ... แล้วก็นอน ...


.
.
.

วันพฤหัสบดี ... ที่ 31 พ.ค. 2550
ตื่นเช้ามา ข้อความส่งมา ... อ่าว ยุบไทยรักไทย ... นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย ...

เตรียมตัวไปตักบาตร ... วันนี้วันวิสาขบูชานี่จ๊ะ ... ไปตักบาตรที่วัดเลียบ สงขลา ...

เป็นวัดที่เคยมาบวชหน้าไฟให้ย่า ...


กลับมานอน ...


(เอิ่กๆ ... )


ตื่นมา อาต้อยชวนไปซื้อหมูสะเต๊ะ ที่หน้าไปรษณีย์ เจอหมอง เพื่อนตอนเรียน ม.ปลาย ...


ตอนค่ำ ก็ออกไปเวียนเทียนที่วัดเดิม ...

ชอบจัง เวลาที่มีคนเตรียมที่หลับที่นอนให้ ... ห้องนอนที่ใช้นอนประจำที่บ้านอาต้อย
เป็นเตียงปูด้วยผ้าสีขาว ... ปลอกหมอนก็สีขาว ... ทุกอย่างดูระรานตา น่านอนนุ่มนิ่มไปหมด




เฮ้อ ... อยากมีคนเตรียมให้นอน เตรียมชุดนอนให้ ... อย่างนี้ไปทุกวันเลยหละ ...




วันศุกร์ ... ที่ 1 มิ.ย. 2550

อยากให้นางเอกตายห่า ...
ตื่นเช้ามา ดูหนังเรื่อง "แค่เพื่อนค่ะพ่อ" ทางช่องเจ็ดสี ทีวีเพื่อคุณ นั่งหัวเราะเอิ่กอ๊าก อยู่คนเดียว
เป็นเรื่องที่อยากดูมานานแล้วนะ ... เห็นโปสเตอร์มาก็นานโข ชอบหนังเรียบๆ สบายๆ แบบนี้แหละ

อ่าว ปรากฏว่า นางเอกตายตอนจบ ...


ขำดี ... ขำเพราะนึกไปถึงตัวเองเมื่อสักสองสามอาทิตย์ก่อน
เป็นช่วงเวลาที่กำลังเศร้าสร้อย เหงาหงอย น้อยใจ อยู่มากมายเลยนะ ...

ก็เลยหาหนังดู ... คอนเซปในตอนนั้น ก็คือ อยากหาเรื่องประมาณ ให้นางเอกตาย ... เอาแบบโศกๆอะ
หรือถ้าจะให้ดีก็ตายคู่ไปเลย ... (ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)


จริงๆนะ อารมณ์ตอนนั้น ...

เปิดดูทางเคเบิลทีวี ก็มีเรื่องอะไรน้า ที่นางเอกมันไปจ้างแบบ คู่ควงมาอะ จบแม่งหวานแหววโคตร
บรึ๋ย เปลี่ยนๆ ... ไปเจออีกช่อง ... ทรูทออร์คอนซีเคว้นช์

โอ๋ย ใช่เลยเรื่องนี้ (แม้จะดูมาแล้วเป็นสิบรอบ ...) นั่งดูไปกระซิกๆ ไป นางเอกกับพระเอกตายห่าสมใจ ...


ตอนจบ นางเอกท้องอ่อนๆ โดนยิงตาย พระเอกอุ้มขึ้นมา โดนตำรวจล้อม ... ฮือๆ ... กูไม่รู้จะอยู่ทำไม
ยกปืนขึ้นมายิงโจรที่จะลอบยิงตำรวจ โดนตำรวจกระหน่ำซัลโว แบบไม่ลดละ ...


ตายห่ากันทั้งคู่ ... โอย ... สมใจกู ... (กระซิกๆ)


ยังเว้ย ... ยังไม่หนำใจ ไปหาเรื่องอื่นมาดูอีก ... หนังเกาหลีซึ้งๆ บ้างดีกว่า ในยามที่หัวใจอ่อนไหว

คราวนี้ เรื่องอะไร นายเจี๋ยมเจี๊ยม อะไรสักอย่าง ตอนหลังนางเอกตายอีก ... (คล้ายเรื่อง แค่เพื่อนค่ะพ่อ มั่กๆ)

พระเอก ยัยตัวร้ายอะไรนะ .... โอย สมใจกูอีก ... หาดูไปอีก

เจอเรื่อง มิลเลี่ยนแนร์ เฟิร์ส เลิฟ (เพลง คำสาปของ ปราโมทย์ ไง) โอย แม่ง นางเอกตายห่าอีก ...


โอย สมใจกูฉิบหาย ...



(กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ )


แบบไม่อยากพบไม่อยากเจอมากเลยนะ อารมณ์นั้น มันเศร้าอะไรได้พรรค์นั้นที ... ถูกใจอย่างแรง ...

.
.
.


พอดูหนังเต็มอิ่ม ยังไม่ทันจบ เพราะเปิดสับไปสับมากับหุ้น อะโห วิ่งขึ้นไป สิบกว่าจุด ... ยุบ ทรท. มันดีอย่างนี้เองหรอ
น่าจะยุบนานแล้วนะ ... เอิ่กๆ ...


ออกไปดูทรัพย์สมบัติตัวเอง ที่ร้านอินเตอร์เนตหน่อยดีกว่า ...

.
.
.


ถึงร้านเนต ... เปิดเมลล์มา ..

ก็มีเมลล์ เรียกไปสมัภาษณ์งาน ..





เมื่อก่อนนะ ... เวลาจำต้องจากใครไป .. เราก็เสียใจนะ ...
รู้สึกเหมือนเข้าไปป่วนในชีวิตเขา ... สงสารเขา ... เสียใจด้วยอย่างมากอะ ... แล้วก็รู้สึกผิดมากๆ ...



.
.
.

แต่พอเรามานั่งมองชีวิตเค้าจากภายนอก ... จริงๆแล้ว เค้าก็แทบไม่ได้ต่างจากที่ตอนก่อนที่เราจะรู้จักเลย
ชีวิตเค้าก็ยังเป็นแบบเดิม ดำเนินไปแบบเดิม ... เราไปเปลี่ยนอะไรแกโลกคงไม่ได้หรอก ...

เรานึกว่า ตนเองจะเปลี่ยนอะไรหลายอย่างในชีวิตใคร แต่แท้จริงแล้ว เราทำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก ...


คิดได้อย่างนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำอีกนะ ... แต่คิดว่า ก็ปลงตกเท่านั้นเอง
เหลือไว้เพียงความทรงจำที่ดีต่อกันดีกว่า ... อย่าไปแสดงความเห็นอกเห็นใจกันเลย ...



.
.
.

อีเมลล์ของแขวลี ...



.
.
.

ค่อนข้างคิดเหมือนกันนะ ว่าตัวเอง มีมุมมองที่เหนือกว่า ... มองเห็นอะไรได้กว้างกว่า ... เร็วกว่า ...

สร้างกฏเกณฑ์อะไรขึ้นมากมาย ... มันก็เลยทำให้ตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่า ...

114. Size of ...[24/01/49]


แต่รู้อะไรไหม ... ผมค้นพบว่า ถึงจะมองอะไรได้เหนือกว่าคนอื่น ตั้งทฤษฎีขึ้นมา ... แต่ผมก็ไม่เคยอยู่เหนือกฏเกณฑ์เหล่านั้นเลย



.
.
.




อันนี้เป็นเวอร์ชั่นเก่านะ




เขียนนานแล้ว ค่อนข้างจะได้อารมณ์กว่า แต่ของใหม่ มีระเบียบกว่าอะ ...


.
.
.

ไม่รู้ว่าผมมีอารมณ์ไหนเหมือนกันนะ ... ตอนที่ผมอ่านเมลล์แขวลี
ยังตอบตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน ...


แต่พอตั้งสติได้ ...



ผมอยากจะใส่เธอไปว่า ...


"

แขวลี ...
เราไม่พอใจเธอเป็นอย่างมาก

๑. ทำไมเธอถึงไม่ยอมโทรมาบอกเราเรื่องใหญ่เช่นนี้
๒. ไอ่การลงท้ายนั่นมันหมายความว่ายังไง (ไอ่ที่บอกว่า ไม่เก่งเรื่องการแปล)

มันหมายความว่ายังไง ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้ ... เธอแย่มากเลยนะ เราหัวเสียว่ะ ...

เรานะ คิดไว้แล้วนะ ว่าต่อไป เราไม่เข้าใจอะไร เราก็จะไม่คิดไปเอง แล้วเราก็จะโทรไปหาเค้าโดยตรง
ถามให้ชัดเจน ... แต่เรื่องนี้ เธอต้องมาอธิบายเราก่อนวะ เธอต้องมาชี้แจงก่อน ... เราจะไม่เป็นฝ่ายไปถามเธอหรอก ...

"




นี่คือสิ่งที่ผมคิดอยากจะเขียน ...

.
.
.


แต่ผมมาค้นพบก่อนหน้าที่เขียนบล็อกหน้านี้ว่า ...

ไอ้การที่ผมโกรธกิ๊ฟ ... ที่เธอไม่สนใจเรื่องงาน ...
หรือ การที่ไม่อาจจะทนเห็นอะไรที่เกี่ยวกับเป้ได้ ... มันพาลหงุดหงิดหัวใจไปหมด

หรือไอ้ที่เราจะโมโหใส่แขวลีอย่างหนัก ...


แท้จริงแล้ว มันไม่ใช่อะไรที่เป็นประเด็นเลยว่ะ ... คือ มันเหมือนกับเราไม่ได้รับการเอาใจใส่ดั่งที่เราต้องการเสียมากกว่า
เราก็เลยพาลเรื่องโน้น เรื่องนี้ .. (มันก็พาลไปได้ทุกเรื่องแหละ ... )


ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นต่างหาก ... ไม่ใช่การกระทำของเขาเลย ... ไม่ใช่เลย ...



.
.
.

ความจริงนี่ก็แปลก ... พอเราหนีความจริงอย่างนึง ... เราก็จะมาพบกับความจริงอีกอย่างนึงเสมอ ...

นั่นก็แสดงว่า ... ความจริงนอกจากจะเป็นสิ่งไม่ตาย แล้ว ... ยังเสือกหนีไม่ได้อีก ...




.
.
.


แต่พูดก็พูดเหอะนะ ....

(ทำหน้าซีเรียส)

ไอ้ที่มาบอกอย่างเนี่ย ... ก็ใช่ว่าต่อไปจะหายไปนะ ... ไอ้อาการอย่างเนี่ย ...



ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



.
.
.
.


ตกเย็นพ่อมารับ ... ไปกินข้าวกันที่ร้าน มณฑาทิพย์ ที่ชายทะเลกัน ...

แดดอ่อนๆ ... เก้าอี้เอนนอน ... แกงส้มปูไข่ ... ปลาสาดทอดขมิ้น ... กุ้งเผา ... เสียงคลื่น .. ชายทะเล ...


แม่ง อะไรจะเหมาะ กับการกินเบียร์ปานนั้น พ่อนั่งซดมึกๆ ...

หัวใจลูกแทบสลายไปพร้อมๆกับลูกกระเดือกของพ่อ ... ในยามที่ท่านซดเบียร์ ...


.
.
.

กลับมานอน ...

.
.
.

วันเสาร์ที่ ... 2 มิ.ย. 2550

อยากไปหากิ๊ฟจัง ... โอย ... โอย ... ถ้าไปแล้วจะเป็นยังไง

อาจจะ ...


" สวัสดีครับพ่อ ... กิ๊ฟอยู่บ้านไหมครับ "

" อ่อ ยังไม่กลับมาก่อนเลยลูก ใครอะลูกอะ "

" อ่อ หลาน ย่าเหลียว บ้านตรงนี้ไงครับ เต้ยครับ "

" อ๋อ แล้วทำงานทำการอะไรแล้วหละ ..." จำไม่ได้หรอก รู้ แต่แกล้งถามไปงั้น

" ตกงานอยู่ครับ "

-_-"

" กิ๊ฟไม่อยู่ งั้นเอากร๊อกไปก่อนไหม สักสองสามนัด "



ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กร๊อก เป็นชื่อรุ่น ปืนนะ ผมชอบมาก สวยดี ฮ่าๆๆ




.
.
.

วันอาทิตย์ ... ที่ 3 มิ.ย. 2550
เดินท่องตลาดนัดกับต้อย ... ไม่ได้ซื้ออะไรหรอก แค่อยากเดินเล่นเฉยๆหนะ ...

ไปกินส้มตำกับน้องๆ ที่เกาะยอ


กลับมา แวะไปดูไอ้กอล์ฟ .. ลูกพี่ลูกน้อง
อายุ รุ่นราวคราวเดียวกัน แต่มันมีลูกไปแล้ว ไปเล่นกับลูกมัน ...

ตามศักดิ์ ผมเป็นลุงไปแล้ว
ตามอายุ ผมเป็นเป็นอา ... (จริงๆ ก็เป็นมานานแล้วนะ ... ตั้งแต่ลูกพี่โทนี่ หรือลูกพี่หนิงแล้วหละ)

น่ารักมากเลยอะ ... โอ้ว ... กรู ... แบบ ไม่อยากจับไม่อยากอุ้มเลยนะ ... ติดมากอะ เราอะ อยากได้อะ อยากมีเป็นของตัวเอง

ลูกกูแม่ง เดี๋ยวเวลาเจอคนแปลกหน้า ลูกอย่าไปสนิทไปให้เค้าอุ้มง่ายๆเว้ยๆ ... ต้องแม่งตั้งพาสเวิร์ดก่อน
ให้คนที่จะอุ้ม จะเล่นด้วยต้องแม่ง ทำเสียงเป็น พาสเวิร์ดก่อนเว้ย ... (ไบโอเมททริกซ์มากๆ ... สั่งการด้วยเสียง)

เช่นแบบ อ้อแอ้ อ้อแอ้ ... เป็นต้น


ต้องให้มันให้ใช้เมาส์ตั้งแต่เด็กๆเลยเว้ย ... หัดกับนมแม่มัน คลิกซ้ายคลิกขวาต้องให้ถนัด

มือซ้าย จับนมอีกข้าง ซ้อมกดปุ่ม
W - เดินหน้า
A - ไปทางซ้าย
D - ไปทางขวา
S - ถอยหลัง
R - Reload

ต้องให้มันซ้อมไว้ก่อนเว้ย ...


วันนี้ต้องไปนอนที่บ้านพ่อ ... พ่อเขาชวนเอาไว้ ...

ค่ำๆ พ่อมารับ ...
แวะกินข้าวที่ร้านต้มแซ่บ ที่แถวบางดาน ... เจอพี่จุ๊บ เจ้าของร้าน อดีตลูกศิษย์ลูกหา

(กร๊ากกกกกกกกกกกกก) แกเป็นคนคุมบางดานอยู่นะเมื่อก่อน ... เป็นเหมือนประมาณ "หลวง"
แกจะสนิทกับผมในระดับนึงเลยหละ แกอายุ สี่สิบได้แล้วกระมัง

เป็น อบต. ที่นั่นด้วย ... แกก็ยกมือไหว้ พ่อผม กับเมียพ่อผมด้วย ...

น่ารักจริงๆ ...



(อ๊ะ เมื่อกี้มีคนโทรมา ... ถามเรื่องคอมพ์หละ)

ขากลับ ตอนเย็นวันอาทิตย์ ฝนตกแบบไม่ลืมหูลืมตาเลยนะ มองแทบไม่เห็นถนน

เลยส่งข้อความไปหาพี่สาวของคนที่โทรมาตะกี้ ...


(อ่าว งง งง พวกเมิงงงกันอะเดะ ...)


แต่เค้าก็ยังไม่รู้หละนะ ... ว่าผมมาสงขลา ...


มาถึงบ้านพ่อ ก็อาบน้ำอาบท่า ... แกก็โชว์ โอมเธียร์เตอร์ 7.1 ของแก ... กระหึ่ม ...
แกก็นั่งกินเบียร์(อีกแล้ว)

นอนหลับไป ... สองพ่อลูก บนเตียงเดียวกัน ...


กิ๊ฟอยู่ไหนหว่า ... เราห่างกันไม่ถึงยี่สิบกิโลเมตรแล้วนะ ...



.
.
.
.


วันจันทร์ ... ที่ 4 มิ.ย. 2550 : วันเดินทางกลับ กทม.

ตื่นเช้ามา ... นอนเล่นสักแป๊บ แต่ต้องรีบไปอาบน้ำ ... เข้าไปกิน ติ่มซัม กันที่ร้าน "โชคดีแต่เตี๊ยม" ในตัวเมืองหาดใหญ่


" กาแฟครับ "
" กาแฟอะไรดีค่ะ เนสกาแฟ หรือ กาแฟโบราณดีค่ะ "
" เนสกาแฟโบราณครับ " ผมสั่ง ...


พ่อบอกเดี๋ยวยันตึง ...

มาถึงสนามบิน ...


เจอไอ้โถ ... รูมเมทเก่า ... ตอนเรียนกรุงเทพใหม่ๆ นั่งคุยกันมาตลอดการเดินทาง .. ฮาดี

มันมาถอยรถใหม่ ...



ถึงสุวรรณภูมิ ก็เลยบอกว่า ไปด้วยกันซิ เดี๋ยวจะไปส่ง


กลับมาถึง ก็งุนงงงสักแป๊บ ...


ออกไปถ่ายรูป ถ่ายเอกสารหลักฐานเตรียมสมัครงาน ...


พี่หนิงอยู่กรุงเทพฯ มากับพี่ปู แล้วก็ น้องสองคน ไอ้ป๊อบ กับ ไอ้เปอร์


ไปกิน โออิชิเอ๊กเพรสด้วยกัน ...


ครั้งแรกในชีวิตอีกแล้ว ...

มันมีอะไรนะ โออิชิ ชาบุชิ นี่ก็ไปกินกับพี่หนิง

แล้วก็ โออิชิ เอ็กเพรสใช่ปะ

แล้วก็ ฟูจิ ก็ไปกินมาแล้วอย่างละครั้ง



วันที่ ... 5 มิถุนายน ... 2550 : วันนัดสัมภาษณ์งาน ..

ก็นั่นแหละ ที่เขียนเมื่อวาน ...



.
.
.
.




วันนี้ ก็ค่อนข้างจะเขียนชัดเจนอะไรหลายเรื่องเลยทีเดียวนะ ... ชัดเจนนะ ...
แล้วใครที่ว่า ผมไปเป็นกิ๊กกั๊กอะไรกับน้องเค้า ก็ขอให้ทราบด้วยนะครับ
ว่าผม ไม่ได้เจอ ไม่ได้ออกเดทกับใคร กินข้าวอะไรกับใครมาปีครึ่งปีแล้ว ...

อย่ามาโบ้ยใส่ ... ...

เนื้อไม่ได้กิน ... จิ๋มไม่ได้เอา ...

อย่ามา อย่ามา ...


จึงเรียนมาเพื่อทราบ


ผมก็อยากให้คุณมาอธิบายนะ ... แต่เสียใจจ๊ะ ... วันนี้ห้ามคอมเมนท์ใดๆ ...

เพราะเนื้อหาค่อนข้างชัดเจนอยู่แล้นนนนน



ฮ่าๆๆๆ




ปล. ใช้เวลาเขียน สองชั่วโมงครึ่งอะ ... ~~~







ฝากเพลงนี้ให้ฟังกันนะ ...

คงไม่มีหน้าใดที่จะเหมาะกับเพลงนี้อีกแล้วหละ ..


















index2




Create Date : 06 มิถุนายน 2550
Last Update : 6 มิถุนายน 2550 12:22:46 น. 0 comments
Counter : 354 Pageviews.

Register_AC
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




 หยาบหน่อยนะ แต่จริงใจ
Friends' blogs
[Add Register_AC's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.