อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ NEW คุณเท่านั้นที่รู้ว่า 'บัวหลวง’ งดงามอย่างไร และคุณเท่านั้นที่จะรู้ว่า ‘เส้นทางสู่บัวหลวง’ มอบอะไรให้
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และซีเอ็ดค่ะ
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2564
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
17 สิงหาคม 2564
 
All Blogs
 
ตอนที่ 1 : เจ้าพระยา-ไนล์ โดย ภูระริน




นิยายเรื่องนี้จะนำท่านไปสู่โลกเร้นลับของครอบครัวหนึ่ง ท่ามกลางความเชื่อและวิทยาศาสตร์ และดินแดนอียิปต์โบราณอันน่าค้นหา เอกสารในมือที่ดิฉันมีเป็นหลักฐานชั้นยอดของการเปิดโลกแห่งไอยคุปต์ อาณาจักฟาโรห์ท่านอาจจะเคยอ่าน แต่ต่อไปจะได้อ่านอีกมุมมองของนักโบราณคดีและมันเป็นนิยายที่บอกเล่าอีกหลายเรื่องราว



แล้วพบกันนะคะ



เจ้าพระยา-ไนล์

ภูระริน



1



“โค้ก ออกมาคุยกันหน่อย ! ” วีณาเรียกน้องชายคนเล็ก

เขาเปิดประตูห้องนอนออกมาแล้วเดินตามมาอย่างเอื่อย ๆ เมื่อนั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้าพี่สาวก็ยื่นแก้วนมให้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เมื่อนั่งลงแล้วก็ยังดูตัวโต วีณาอมยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้ามน้องชาย “เจ็ทแลคเหรอ ? เปิดไฟทั้งคืน”

“เว่อร์ ช้ากว่าแค่ 5 ชั่วโมง ไคโรไม่ใช่โลกหน้า จะได้ปรับตัวไม่ได้ ขอบคุณครับสำหรับอาหารเช้า”

วีณายิ้ม “อย่าพึ่งเข้าบ้านเลยนะ เดี๋ยวแม่ไม่ให้ออกมา พี่กลับบ้านไม่ได้ด้วยพักนี้ เข้าเวรแทบไม่ได้หยุด แค่อยุธยาฉันก็ไปไม่ถึง บอกพ่อแม่ว่ามีงานหรือรอพบอาจารย์อะไรว่าไป อย่างมากก็ขับรถมาหาเราเอง อยู่กับพี่ก่อนนะ คิดถึงมาก”

อาณาจักรพยักหน้ารับ เขาพึ่งกลับมาจากกรุงไคโรประเทศอียิปต์หลังเรียนจบปริญญา ชายหนุ่มเป็นลูกชายคนเล็กที่ไม่ได้จบแพทย์เหมือนทุกคนในครอบครัว เธอออกจะเห็นใจน้องคนเล็กอยู่มากเพราะเธอก็ไม่ได้เป็นแพทย์ใหญ่โตเหมือนพ่อแม่และน้องชายคนรองที่เป็นศัลยแพทย์ทั้งหมด ความชอบของคนไม่เหมือนกันและเธอกับน้องชายคนเล็กดูจะเป็นแกะดำในครอบครัวที่ส่วนใหญ่ฉลาดปราดเปรื่องเข้มงวดและเย็นชา

วีณาเป็นลูกสาวคนโตที่รู้สึกเหมือนน้องชายคนเล็กเป็นลูกชายตัวเองด้วยซ้ำ และหล่อนยังโสดแม้จะอายุ 50 ปีแล้ว น้องคนเล็กอายุเพียง 26 ปี “จะไปสอนหนังสือหรือเขียนหนังสือขายดี ? ฉันเห็นนายไปท่องโลกมามาก น่าจะมีอะไรเขียนได้มากนะ ไหน ๆ ก็ไม่เหมือนคนอื่น ก็ไปให้สุด โลกนี้มันดีตรงที่ถ้ามีเงินก็หนีพ่อแม่ได้นี่แหละ”

อาณาจักรก้มหน้ารับประทานอาหารเช้า แต่ปากก็พูด “ตัวเองก็มีเงิน ไม่เห็นหนีไปไหนได้ ทำคุย”

“ฉันก็แค่รักอาชีพฉัน การอยู่ในห้องผ่าตัดคือสวรรค์ ถึงจะแค่ให้ดมยาและดูแลคนไข้ก็เถอะ แกไม่รู้หรอกว่าอาชีพวิสัญญีแพทย์นี่มันอัศจรรย์แค่ไหน พ่อแม่พี่ชายแกก็ไม่มีวันเข้าใจ พวกเจนศัลย์นี่ไม่เข้าใจความติสท์นี้หรอก”

“อ่อ General Surgery”

“ศัพท์พวกนี้รู้ตั้งแต่เกิด อย่าแกล้งไม่รู้ แกกำลังต่อต้านครอบครัวนะรู้ไหม ? ”

“เหมือนยูนั่นแหละ”

วีณาหัวเราะลั่นกับความน่ารักของน้องชายคนเล็ก เขาเหมือนเธอจริง ๆ หญิงสาวหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือข้างตัว ก่อนจะมีเสียงดังในโทรศัพท์ของน้องชายที่วางอยู่ใกล้ตัวเขา “เงินเข้า นี่ก็ชอบเอาเงินฟาดหัวน้อง หมอดมยานี่รวยจริงให้เงินน้องทีเป็นแสน ดีลดีจริง ๆ ชอบมาก”

“อาชีพฉันเรียนหมอมาจนต่อเฉพาะทางฉันก็ไม่ได้โง่ ต่อให้ศัลยแพทย์ทำงานได้กว้างกว่าฉัน แต่ถ้าไม่มีฉันก็ผ่าตัดไม่ได้ แกเข้าใจอำนาจนี้หรือไม่ ? และแกก็รู้ว่าฉันรวยมากนะคะน้องพี่“

“ไม่รู้หรอก แต่วันนี้เข้าใจอำนาจเงินของคนสวยโสด ก็แค่นั้น” เขายิ้มตาหยีให้พี่สาว อีกคนส่ายหน้าแต่ยิ้มด้วยความภูมิใจ

“ตกลงเอาไง จะได้หลอกแม่ถูก ? ”

“ขอบคุณครับพี่วี แล้วคุณศีตะนี่เขารู้ไหมว่าน้องกลับมาแล้ว ? ”

“รู้สิ หมอโซดาเขาจ้างนักสืบตามแก แกไม่รู้เหรอ นี่ฉันเปิดเผยความลับเลยนะ”

“รู้สิ นักสืบบอกโค้กเอง ไม่งั้นก็จะไม่ได้ข้อมูลไปขายให้พี่โซ หมอบ้าอะไรทำตัวเหมือนนักสืบ พูดกันถามกันก็หมดเรื่อง หาเรื่องเสียเงินตลอด เบื่อพวกคนรวย” อาณาจักรรวบช้อนแล้วจ้องหน้าพี่สาวเขม็ง

“โซเขาก็ห่วงน้องนั่นแหละ แต่งานเขาหนัก เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะโทรหาใคร เขาสั่งนักสืบครั้งเดียว เขาอ่านอย่างเดียว ต้องขอบคุณสวรรค์ที่แกไม่ได้เกเร ไม่งั้นพี่ชายคนรองของแกต้องทิ้งคนไข้อีกมากเพื่อไปลากน้องชายออกจากคลับบาร์แน่ โซดาเขาเคยบอกพี่ว่า เขามีน้องชายคนเดียว มีพี่สาวคนเดียว ถ้าเราสองคนจะตายเขาเท่านั้นที่จะเป็นคนอนุญาตให้ตาย แกว่ามันเป็นเผด็จการกว่าพ่อแม่อีกไหม ? ”

“ก็แค่หมอผ่าตัดที่ไม่ยอมแพ้อะไรน่า ก็ดีที่เราไม่ได้ทำเรื่องปวดหัว อย่างน้อยก็ว่าเป็นแกะดำไม่ได้เต็มปากนัก เพราะเอาดีได้เหมือนกัน โค้กอาจจะเรียนต่อเพื่อเพิ่มดีกรีให้ตัวเอง แต่ตอนนี้ขอผลาญเงินพ่อแม่พี่สาวพี่ชายก่อน เมื่อคืนก็ได้มาแสน หมอโซดานี่ปากแข็งแต่ใจดีที่สุด จ่ายเป็นวีคนะครับ ไม่ใช่ฟาดธรรมดา ๆ เรียกว่าซื้อตัวเลยก็ว่าได้ โค้กจะออกไปท่องโลก ท่านผู้มีอุปการะคุณทุกท่านไม่ต้องห่วง อย่างมากเจอพ่อแม่ที่กรุงเทพฯ ถ้าท่านรอไม่ไหวที่จะเจอลูกชายคนเล็กที่ท่านเหม็นขี้หน้านัก”

เขาหัวเราะแล้วลุกขึ้นเดินจากไปทันที

วีณายิ้มกว้าง ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าหมอศีตลารักน้องชายแค่ไหน เราพี่น้องไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้ากันนาน ๆ เพราะอาชีพแพทย์ การให้เงินดูจะเป็นทางแห่งการเยียวยาครอบครัวของเราที่ทำงานเพื่อคนไข้ แต่ไม่มีเวลาใช้เงินกับครอบครัวนัก เธอหวังว่าน้องชายคนเล็กจะมีความสุขตามวัยของเขา และได้ใช้ชีวิตจริง ๆ ที่ไม่ต้องทำเพื่อคนอื่นมากนัก การรับผิดชอบชีวิตคนไข้เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ แต่เราก็ต้องแลกทุกอย่างในชีวิตเช่นกัน และพ่อแม่ของเธอก็ไม่ได้เกลียดลูกคนเล็กอย่างที่เขาพูด อาณาจักรรู้ดีและเขากำลังใช้อำนาจในมือเป็นต่างหาก เด็กคนนี้รวมความเป็นทุกคนไว้ในตัวเอง

เขาคือความภูมิใจของครอบครัว ในฐานะนักวิชาการที่อายุน้อยในต่างแดน ไม่ใช่แกะดำอย่างที่เราประชดประชันกันเอง



อาณาจักรขับรถยนต์อีกคันของพี่สาวออกมาชมกรุงครึ่งวันแล้วจึงกลับมานั่งอ่านหนังสือในบ้านของพี่สาว แม่บ้านชื่อนิลเดินเอาอาหารว่างมาวางไว้ให้ ก่อนจะก้มหน้าแล้วเดินจากไป เขาไม่ได้พูดกับหล่อน เพราะพี่สาวสั่งห้ามไว้ อนุญาตให้สั่งได้เท่านั้นเพราะวีณาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย แม่บ้านเพียงทำหน้าที่ของตัวเองและรายงานเท่านั้น ไม่นานนักแม่บ้านนิลก็เดินกลับมา

“คุณวิหกมาค่ะ ขอพบ”

“ครับ นัดไว้ ขออาหารว่างและกาแฟเพิ่มทุกชั่วโมง ขอบคุณครับป้า”

แม่บ้านนิลอมยิ้ม คุณอาณาจักรดูเย็นชาก็จริง แต่เขาสุภาพและให้เกียรติคนเหมือนพี่สาว แม้รายนั้นจะดุกว่ามากแต่ก็น่านับถือไม่แพ้กัน “ได้ค่ะ”

อีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับแม่บ้านนิลที่ออกไปรับแขกแทน เขานั่งลงที่โซฟาแล้วหันไปมองรอบตัว

“ทำไมวะเซเว่น ? ”

“กลิ่นคนรวยกับกลิ่นหมอดมยานี่มันเต็มบ้านจริง ๆ คลีนแบบหมอ ๆ ”

“บ้านหมอที่ไหนรก เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นฝุ่นในบ้านจริงจังเลย ไปอยู่ไคโรถึงได้รู้จักคำว่าทรายจริงจัง มีอะไรให้ทำหน่อยก่อนกลับอยุธยา อยากรู้เรื่องกรุพระในอยุธยา ที่ไหนน่าสนใจที่สุด ? ”

“ทำไมวะ ? ดูหินดูทรายอียิปต์ไม่จบเหรอ ต้องมาดูพระพิมพ์ของไทยอีก กรุพระที่ไหนก็น่าสนใจหมดนั่นแหละ เขาก็เล่นกันหมด ราคาสูงต่ำว่าไป ไม่เห็นน่าสนใจ”

“ไปเดินแถวท่าพระจันทร์มา เห็นพระเครื่องแล้วก็เลยอยากรู้ ถ้าดูเป็นฉันคงรวยกว่าหมอในบ้าน”

“เสียเวลาเปล่าโค้ก ดูเอาความรู้ก็ดีหรอก แต่จะไปเจาะลึกข้าว่ามันไม่ได้ก่อให้เกิดงานวิชาการใด ๆ กับแกที่พอจะเอาไปสอนคนได้ บางทีนักวิชการนี่ก็คิดเยอะไปหน่อย ต่อให้แกไปดูทุกกรุพระในอยุธยาแกก็หาหลักได้ยาก พ่อฉันเล่นพระมาตั้งแต่เป็นหนุ่ม แกไม่ได้อะไรกลับมานอกจากเล่นแร่แปรธาตุไปตามยุคสมัย ตายไปแล้วฉันก็ไม่ได้รู้เรื่อง จะขายแม่ก็ด่ายับ สรุป เงินก็ไม่ได้งอก เก็บวัตถุล้วน ๆ เพราะทายาทไม่รู้เรื่อง ตายกันไปหมดก็ยังไม่รู้เลยว่าของพวกนี้จะไปตกที่ใคร”

อาณาจักรนิ่งไปไม่นานก็พยักหน้า “ก็จริง แม้แต่กรุสมบัติระดับฟาโรห์ยังถูกคนขุดเอาไปได้ ฉันก็แค่หาเรื่องสนใจไปวัน ๆ อย่างน้อยเราก็อยู่ในท้องที่นั้น พ่อเป็นคนอยุธยาแท้ ๆ จะไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยก็ดูไม่สมศักดิ์ศรีนักโบราณคดี”

“อย่าได้ไปหลงเล่นพระเชียว ฉันไม่อยากให้แกเสียเวลากับวัตถุ มันไม่เหมือนที่แกไปเรียนมา นั่นมันโบราณสถานล้ำค่าของโลก อย่างน้อยเราก็ได้เรียนรู้จากมัน แต่เรื่องพระเครื่องนี่เรียกว่าสนองต่อความอยากมีเท่านั้นแหละ”

“ก็เขารักของเขาก็ไม่แปลก แกอย่าไปดูแคลนของรักใคร แกไม่กล้าขายของพ่อกินก็เพราะแกเห็นค่ามันนั่นแหละ”

“ผิดครับคุณโค้ก กระผมไม่ขายเพราะกระผมกลัวคนมาหลอก เก็บไว้ให้เจ็บใจเล่นไปงั้น เอางี้นะไปมันทุกวัดที่ได้ไปนั่นแหละแล้วก็ถามเขา ถ้าเห็นอะไรมาก็ส่งรูปมาละกัน ลุงฉันยังไม่ตาย แกเป็นพี่ชายพ่อแกน่าจะรู้อะไรมาก ลุงมืดนั่นไง”

“ขอบใจ ได้ข่าวว่าจะหมั้นกับหมอฟันเหรอ ชวนได้นะ ว่างมาก”

“ไม่มีงานหรอก แม่ไม่ปลื้ม ก็จัดภายใน สงสารแฟนมากเลย ไว้แต่งงานค่อยไป จะเอาให้ลือทีเดียว ตอนนี้ฉันไม่อยากให้แม้แต่เพื่อนสนิทเห็นหน้าแม่ฉันเวลาไม่ปลื้มคน นี่หมอบี๋เขายอมหมั้นก็บุญแล้ว ดูไว้นะถ้าจะหาเมียนี่อย่าไปฟังแม่มาก จะให้แต่งกับลูกสาวเจ้าของโรงสีไปโน่น ค้าขายเป็นเรื่องดี แต่เข้าระบบกงสีข้าว่ามันไม่โอเค ธุรกิจครอบครัวมันไม่เหมาะกับข้าหรอก เปิดคลินิก ทำร้านอาหารกับหมอบี๋ดีกว่า ที่สำคัญเขารักฉันมากและฉันก็รักเขามาก ว่าแต่แกคบใครอยู่ไหม ? หรือสาวเปอร์เซีย ? ”

“ไม่มี หมอโซดาจ้างนักสืบตาม ขี้เกียจหาเรื่องเข้าบ้าน มีแต่เพื่อน ๆ กัน วัน ๆ ดูแต่หินทรายวัตถุโบราณ ไม่มองสาวหรอก รู้ชะตาตัวเอง ถ้าเอากลับมาพ่อแม่เอาตาย ไม่ใช่กลัวนะ แต่เขายอมฉันมามากเหลือเกิน เกรงใจไม่อยากทำให้ทุกข์”

“แกก็ยังน่ารักเหมือนเดิมนะโค้ก ฉลาดเหมือนเดิม ครอบครัวเลยให้ได้ทุกอย่างจริง ๆ ”

ชายหนุ่มส่ายหน้าแม้จะได้รับคำชม “มีครอบครัวก็ต้องสร้างค่าให้ตัวเองด้วย ถ้าไม่เป็นหมอก็ต้องเจ๋งกว่าหมอให้ได้สักทาง แกไม่รู้หรอกว่าการโตมากับครอบครัวหมอมันสอนอะไรเราได้บ้าง ฉันทำเรื่องไร้สาระมากไม่ได้ แต่ทุกอย่างต้องมีเหตุผลรองรับ แม้กระทั่งจะกินอาหาร ถ้าโลกนี้ไม่มีพี่วีก็คงน่าเบื่อที่สุด ดีว่าพี่สาวฉันเจ๋งและเป็นคนสนุกสนานที่สุด ถ้าชีวิตนี้หาเมียไม่ได้อย่างพี่วี ฉันก็จะอยู่กับเขาไปแบบนี้แหละ”

“หมอวีไม่มีแฟนจริงๆ เหรอวะ ? ออกจะสวยและรวย”

“ก็คงมี แต่พี่วีก็เยอะ ใครจะเอาใจถูก หล่อนใช้อำนาจเงินเก่งมากด้วย ผู้ชายที่กลวงอยู่กับพี่วีไม่ได้ เพราะแกมีเงินมากกว่า และยังไม่มีเวลาให้ใครด้วย”

“ของแกนี่ให้หาให้ไหม ? หมอฟันน่ารักนะ เพื่อนหมอบี๋เยอะแยะ”

“ไม่อยากมีเมียเป็นหมอ จบนะ แต่ขอบใจ”

วิหกหัวเราะร่วน “เอา ๆ ไว้เอาหนังสือกรุพระพ่อมาให้อ่านเล่น ตกลงวันนี้เรามาเล่นเกมกันใช่ไหม เห็นถามแต่เรื่องพระเครื่อง ใจไม่ดี ลาแฟนมาวันหนึ่งคืนหนึ่ง ข้าจะอยู่กับเอ็งให้หายคิดถึงเลย”

ชายหนุ่มทั้งสองยิ้มให้กัน ความผูกพันมีมาตั้งแต่เด็กเพราะมารดาของวิหกก็อยู่ใกล้ ๆ บ้านเขามาก่อน ทำให้สองครอบครัวได้ไปมาหาสู่กัน วิหกเป็นเพื่อนที่โตมากับเขาที่บ้านอยุธยา เขาจึงสนใจหมอสาว ๆ มากกว่าลูกสาวเจ้าของกิจการที่มารดาของเขารู้จัก ชายหนุ่มศรัทธาคนด้วยอาชีพอย่างเห็นได้ชัด ทว่าทั้ง ๆ ที่โตมาด้วยกัน เขาก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ อาจจะเป็นเพราะเขามีครอบครัวเป็นแพทย์นั่นเอง



อาณาจักรอ่านหนังสือหลายเล่มที่เพื่อนส่งมาให้อยู่หลายวัน หมอวีณาก็ไม่ได้กลับบ้านเพราะต้องไปสัมมนา ชายหนุ่มอยู่เพียงลำพังในบ้าน เขาอนุญาตให้แม่บ้านและสามีกลับบ้านต่างจังหวัดได้เพราะพี่สาวไม่อยู่ หมอวีณาเลี้ยงแม่บ้านอย่างดีและอยู่ด้วยกันมาหลายปี แม้มีลูกไม่ได้แม่บ้านนิลก็ยังมีหลานที่ต้องส่งเสีย เขาจึงอนุญาตให้กลับอยุธยาชั่วคราว ตอนนี้เขากำลังนึกถึงอนาคตของตัวเองเมื่อเปรียบเทียบกับวิหกที่เข้าพิธีหมั้นไปแล้ว ชายหนุ่มกำลังคิดว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตที่แตกต่างจากคนทั่วไป

ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะมีครอบครัว อาจจะเป็นเพราะเห็นหมอวีณาสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง เขามีเพื่อนผู้หญิงในต่างแดนมากมาย แต่ไม่มีใครเลยที่จะได้หัวใจของเขาไป บางทีก็สงสัยว่าหัวใจตัวเองอยู่ที่ไหนกัน ? เสียงไขกุญแจดังขึ้นชายหนุ่มจึงลุกขึ้นยืน มีคนเดียวเท่านั้นที่เข้าบ้านนี้ได้เพราะมีกุญแจและไม่เคาะประตู

ร่างสูงใหญ่งดงามผลักประตูเข้ามา เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่อยู่แทบไม่มีรอยยับ อาณาจักรยกมือไหว้ทันที อีกคนมองมาแล้วพยักหน้า “อยู่ได้นะ”

“ครับหมอ”

“พี่หมอวีไปหลายวัน ก็เลยแวะมาดูว่านายอยู่ได้ไหม” เขานั่งลงที่โซฟา ขายาวนั่งไขว่ห้างและเอนหลังพิงโซฟาทำให้ดูผ่อนคลาย ชายหนุ่มมองไปรอบบ้าน

“นี่ไม่ได้ออกนอกบ้านกี่วันแล้ว ? ”

“สองสามวันครับ โค้กอ่านหนังสือและสั่งอาหารมากิน” เขานั่งลงตรงข้ามพี่ชาย

“แม่หาว่าคู่หมั้นไว้ให้ คงจะต้องแวะไปเจออีกไม่นาน พี่สะใภ้นายบอกว่าไม่เลวนักหรอก เป็นรุ่นน้องสมัยมัธยม ตอนนี้เป็นอาจารย์สอนวิทยาลัยที่อยุธยา”

“พี่หมอขวัญชอบผู้หญิงคนนั้นไหมครับ ? ”

“ชอบ แต่นายอาจจะไม่ชอบเพราะนิ่งเกินไป เคยพบแค่ไม่กี่นาทีไม่เข้าตานัก แต่หมอขวัญบอกนิสัยดี ก็ลองคบดูก็ได้ หมอขวัญไม่ค่อยรับรองใคร แต่คนนี้เขาแนะนำ”

“พ่อว่าไงครับ ? ”

“นายก็รู้ว่าทุกอย่างอยู่ที่แม่”

“เจอก็ได้ แต่ถ้าไม่ชอบก็ว่ากันไม่ได้นะครับ”

“ก็ต้องอย่างนั้น ชีวิตคู่ก็ต้องอยู่ที่เรา แม่บังคับพี่วีไม่ได้ ก็คงบังคับนายไม่ได้ เพราะมีคนถือหาง” อาณาจักรหัวเราะแล้วก้มหน้านิ่ง

หมอศีตลาถอนหายใจ “ที่สุดแล้วชีวิตก็เป็นของนาย แต่อย่าไปฟังพี่วีมาก นั่นเลอะเทอะ มีเรื่องที่เราไม่รู้อีกมากเกี่ยวกับพี่สาวแกที่แม้แต่นักสืบก็ทำอะไรหล่อนไม่ได้”

“เขาฉลาดกว่าเราเยอะ ลูกสาวคนเดียวนี่มันน่ากลัวจริง ๆ นะครับ”

“อะไรก็แล้วแต่ จำคำพี่ไว้อย่าง อย่าไว้ใจพี่วีไปหมดเสียทุกเรื่อง เขามีโลกที่แกไม่รู้และมันอันตราย หมอวีณาไม่เคยแพ้ใคร แต่หล่อนแพ้ตัวเองเสมอ เพราะเอาแต่ใจตัว เขาจะตามใจอะไรแก แกก็ต้องรู้จักแยกแยะ ดึงเขากลับมาจุดที่พอดี ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกและพี่สาวของฉันสร้างปัญหาให้ตัวเอง”

“พูดจาน่ากลัว ก็แค่หมอดมยาที่ตามใจน้อง ไม่เห็นมีอะไรเลย”

“ก็แค่เตือนไว้ พรุ่งนี้ไปหาแม่ได้แล้ว คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ กลับไปด้วยกัน ถ้าแกไม่กลับ แม่กับพ่อคงไม่เลิกโทรหาฉัน เพราะหมอเจ้าแม่วีของแก ปิดมือถือส่วนตัวหนีพ่อแม่ กักตัวน้องชายไว้เพื่อตัวเอง” อาณาจักรหัวเราะ พี่ชายของเขาส่ายหน้า การจะพาตัวเองกลับไปบ้านเกิดเป็นเรื่องใหญ่สำหรับศัลยแพทย์ที่ตารางผ่าตัดยาวเหยียด นี่น่าจะเป็นการ ‘ดูตัว’ ว่าที่น้องสะใภ้ที่แม่หามาและสั่งมา เขาถึงได้ปล่อยให้ตัวเองลางานได้ วิสัญญีแพทย์พี่สาวคนสวยของเขา แพ้น้องชายคนรองตัวเองเพราะปิดมือถือจนได้




Create Date : 17 สิงหาคม 2564
Last Update : 17 สิงหาคม 2564 17:16:32 น. 2 comments
Counter : 327 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณ**mp5**


 
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ


โดย: **mp5** วันที่: 19 สิงหาคม 2564 เวลา:11:00:26 น.  

 
ขอบคุณนะคะคุณ **mp5**


โดย: Handmade วันที่: 20 สิงหาคม 2564 เวลา:16:00:07 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#17


 
Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537


New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.