อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
20 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 
ตอนที่ 29 ของขวัญ เล่ม 1 โดย ภูระริน (ฉบับตีพิมพ์)

29



กลิ่นดอกไม้หอมประหลาดพัดมาตามลม คุณนายไหมทองยืนนิ่งราวกับถูกสะกด ผู้คนมากหน้าหลายตากำลังเดินผ่านหล่อนเข้าไปในโบสถ์ หากแต่มันไม่ใช่โบสถ์ที่หล่อนเคยเห็นด้วยวิจิตรกว่าราวกับเอาภาพวาดบนฝาผนังวัดมาวางไว้เหนือแผ่นดิน ผู้หญิงหลายวัยห่มสไบนุ่งโจงกระเบนสีสันสดใส บ้างนุ่งห่มสีตุ่นหมองเศร้าตามยถากรรม หากแต่ในมือพวกหล่อนถือดอกไม้สดและมาลัยกรองอย่างประณีตเดินเข้าไปในนั้น

สะดุดตาหญิงสาวหน้าตาหมดจดและคนรับใช้ที่กำลังสนทนากันอยู่

“บ่าวจะล้มอยู่แล้วค่ะคุณ” คนพูดดูลุกลี้ลุกลน อีกคนกระชากแขนหล่อนเดินหลบผู้คนไปยืนอยู่อีกฟากห่างออกไปไม่มาก คุณนายไหมทองรู้สึกราวกับตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางพายุที่เหน็บหนาว หล่อนสะบัดหน้าหวังจะให้ภาพที่เห็นหายไป !

“เอ็งมานี่ ! จะเข้าไปทำไมล่ะในโบสถ์”

“ก็คุณแม่เธออยู่ข้างในนะเจ้าคะ” นางเอิบหมายถึงแม่จวง

แม่จีบมองไปรอบ ๆ ตัวแล้วกัดฟันพูด “ก็ข้าบอกให้อยู่ที่นี่ เดี๋ยวนางพวงก็ตามมาแล้วเอาดอกไม้เข้าไปให้คุณแม่ นางพวงจะบอกเองว่าข้าเหนื่อยจะกลับเรือน”

นางเอิบเกาหัวยิก ๆ แต่ก็นิ่งฟัง “มองหาบ่าวคุณรุ้ง ! ” แม่จีบสั่งนางเอิบก็ทำตามทันที “ทางนั้นเจ้าค่ะ ! มันกวักมือเรียกอยู่ทางนั้น” นางเอิบทำท่าทางดีใจ

แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกเลยที่คุณจีบนัดแนะกับผู้ชาย ที่คนเขาลือก็เกินจะเล่า ที่คนเขาเล่าก็ไม่ได้เกินจริง แต่คุณจีบเธอไม่ชอบฟัง เราเป็นบ่าวจึงได้แต่เฉยเสีย

“เอ็งไปหาที่หลับนอนรอ ตะวันตกดินเราค่อยกลับเรือนเหมือนเดิม คุณแม่ถือศีลวันนี้ ไม่ออกมาอีก” นางพวงกับนางเอิบได้ผ้าผ่อนใหม่ปิดปากไปมากโข จึงคอยระมัดระวังให้นายสาวเสมอ พอคุณจีบเดินหลบหายเข้าไปในป่า นางเอิบก็มานั่งอยู่ใต้ต้นจำปี ชันเข่าพิงต้นไม้แล้วหลับไปทุกที เคยแอบตามไปดูคุณจีบก็พบว่าเธอถูกนำทางไปยังเรือนไม้เก่า ๆ ที่นัดแนะไว้ไปพลอดรักกับคุณรุ้ง

“แม่ก็เอาทองเป็นหีบเข้าบ้านเพื่อลูก นี่ก็เอาตัวไปให้อีกคน ข้าละสงสารแม่นายจวง คุณปรุงก็ไม่ได้ขี้ริ้วแถมยังยกย่องสารพัด ยังมีแก่ใจไปทอดกายให้คนต่างถิ่น ก็แค่งามกว่านิดเดียวเอง” นางเอิบพูดแล้วส่ายหน้า

คุณนายไหมทองไม่ได้ยินสิ่งที่นางเอิบพูด แต่หล่อนเห็นนางบ่าวคนนั้นนั่งบ่นอยู่ เจ้าตัวไม่กล้าก้าวขาออกเดินตั้งแต่ได้เห็นภาพหน้าโบสถ์ ด้วยเกรงว่าตัวเองจะถูกมนต์ดำใด ๆ ที่มองไม่เห็นดึงให้ดำดิ่งไปมากกว่านี้ หล่อนรู้ดีว่ามันผิดปกติที่ได้มองเห็นภาพในยามกลางวันแสก ๆ “ไปไหนของมันแล้วนางเอิบ ! ” ผู้หญิงแต่งตัวอย่างบ่าวอีกคนปรากฏขึ้นให้เห็น คุณนายไหมทองหายใจหอบเพราะคนนี้ดูราวกับผุดขึ้นมาจากดินและมายืนให้เห็นตรงหน้า ! พอหล่อนเห็นนางเอิบก็ตะโกนเรียกทันที “นางเอิบมาทางนี้ ! ”

นางเอิบลุกขึ้นเดินผ่านผู้คนมา แต่ดูเหมือนทุกคนจะมองไม่เห็นคุณนายไหมทอง ผู้ยืนนิ่งอยู่อย่างกล้าหาญ หล่อนบอกตัวเองในใจว่าหากภาพไม่หายไปก็จะไม่มีวันก้าวขาออกไปเองเด็ดขาด ที่นี่คือวัดที่หล่อนรู้จักแน่ แต่ไม่ใช่ภพเดิมแน่ ๆ !

“นางพวงมาแล้วหรือ”

“เออ ! ข้าจะเข้าไปหาแม่นายจวง เอ็งก็ดูคุณจีบดี ๆ ก็แล้วกัน ข้าละกลัวจะท้องไส้ก่อนวันแต่งให้ได้งามหน้า ถ้าไม่เห็นแก่แม่นายจวงข้าเห็นทีจะปิดปากตัวเองไม่ได้ คันปากเหลือเกิน แม่ทำทุกอย่างให้ขนาดนี้ก็ยังไม่ไว้หน้า ยังกล้าเอาตัวมาประเคนให้เขาในป่าในดงได้” นางพวงเป็นบ่าวรับใช้อีกคนของนางจวง แก่กว่านางเอิบอยู่มาก

“เอ็งรีบกลับไปเรือนกรรณิการ์เถอะ พวกบ่าวมันรู้กันหมดแล้วเอ็งก็ทำเฉยไปก็แล้วกัน ข้าสงสารเอ็งต้องมานอนตากแดดตากยุง ไม่รู้จะเลยเถิดไปดึกดื่นแค่ไหน”

นางเอิบยิ้มกว้าง “ข้าก็อยากกลับเรือน แต่ถ้าคุณจีบเธอกลับมาแล้วไม่เห็นข้า เธอเอาตาย ข้าโดนตบโดนด่าก็พอทน แต่ถ้าเธอโมโหไล่เอาข้าคงไม่มีที่ซุกหัวนอน ยังไงเธอก็เป็นนายข้า ผ้าผ่อนนี่ก็ของเธอ ข้าจะรอเธอเหมือนเดิมก็แล้วกัน”

“นางบ่าวหน้าโง่ เอ็งก็ไปหาอะไรกินแล้วกลับมาอีกก็ได้ คนเขาไปหาผัวแถมยังรู้ด้วยว่าแม่ไม่ออกจากวัดแน่ เป็นเอ็งจะกลับมาเร็วไหมวะ ? ”

“มันก็จริง แต่คุณจีบเธออารมณ์ร้อน เกิดคุณรุ้งทำไม่ถูกใจอะไรขึ้นมาเธอกระทืบเท้าเดินหนีออกมาเลยนะ ไม่ใช่ไม่เคยทำ บางทีทะเลาะกันยังไม่ทันจะกลับเรือน เธอก็ต้องกลับไปที่เดิมอีก เอาแน่ได้ที่ไหน” นางเอิบมองไปรอบ ๆ ตัว “บางทีข้าก็คิดว่าข้าบาปหนานัก เป็นนกสองหัวอยู่ข้างแม่นายจวงทีคุณจีบที แล้วก็มาก่อกิเลสในวัดวาวันพระทีไรก็ได้ทำชั่วพาคนมาหลงในกองกิเลส นางพวงเอ๊ย ! ข้ามันชั่วช้านัก”

“ข้อนั้นข้ารู้ดีเพราะข้าก็ทำเยี่ยงนั้น แต่กิเลสมันไม่ใช่ของเอ็งหรอกน่า ดูเอาเถอะมีแต่คนเขาถือศีลอุโบสถกันวันพระ แต่นายเอ็งดันก่อกิเลสทุกที”

“อ้าว ! นางนี่มาว่านายข้า ตบกันเลยไหมในวัดนี่แหละ ข้าทนให้เอ็งด่าคุณจีบได้หรอกนะ แต่ไม่ใช่ตลอดเวลา ยังไงเธอก็เป็นนายข้า” นางเอิบขึ้นเสียง

“มาทำพูดดี ข้าไม่อยากพูดกับเอ็งแล้ว แม่นายจวงรอดอกไม้แย่แล้ว ข้าจะไปบอกท่านเรื่องคุณจีบขอกลับเรือนก่อนด้วย เอ็งก็รีบไปหาอะไรกินเสีย ! ” นางพวงเดินเข้าไปในโบสถ์พร้อมกับกระจาดดอกไม้ ส่วนนางเอิบผู้นั้นวิ่งไปอีกทาง

คุณนายไหมทองตัวสั่นเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น เรือนกรรณิการ์ ! พวกนั้นเรียกเรือนกรรณิการ์ ! แล้วผู้หญิงที่หลอกแม่ว่ามาวัด แต่หนีไปพลอดรักกับผู้ชายคนนั้นคือบรรพบุรุษของตัวฉันเองงั้นหรือ ! ร่างของหล่อนสั่นไหว น้ำตารื้นขึ้นมาราวกับถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด นางบ่าวสองคนนั้นด่าทออย่างไม่ยำเกรงลับหลัง !

“โยม” เสียงเรียกอยู่ข้างหลัง คุณนายไหมทองหันไปพร้อม ๆ กับขาตัวเองที่ตั้งใจขยับเพราะพระสงฆ์ตรงหน้าคือพระรูปหนึ่งในวัดที่หล่อนรู้จัก ท่านมองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เสร็จธุระแล้วก็กลับบ้านเถิด มายืนตากแดดทำไมกัน ? ”

คุณนายไหมทองยังตัวสั่นแต่พยายามฝืนยิ้ม หล่อนเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินจากไป แสงสีทองวูบวาบปรากฏอีกครั้งที่โคนต้นพิกุลใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นกำจาย พระรูปนั้นมองอยู่อย่างสงบ อำนาจล้นฟ้าหาได้อ่อนแรงลงเพราะศีลของพระสงฆ์ หากแต่เจ้าของสไบสีทองนั้นจากไปเพราะได้ใช้อำนาจสมดังใจของหล่อนแล้วต่างหาก !



“คุณแม่ไปไหนป้าฟื้น ? ” อิงกาลถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องโถง

“อยู่ในห้องนอนค่ะ เธอไม่สบายตั้งแต่กลับมาจากวัด คุณโสนปรนนิบัติจนหลับ”

ชายหนุ่มยืนนิ่ง รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาดจากคำพูดของป้าฟื้นคนสนิทของคุณแม่ “ความดันขึ้นหรือเป็นลมล่ะ ? ตามอาหมอมาดู ตื่นแล้วให้คนไปเรียกด้วย ” หางตาของชายหนุ่มบอกความในใจว่าไม่เชื่อ ! เขาเดินหนีไปทันที

พอกลับเข้าห้องตัวเองก็เห็นฝางนั่งอ่านหนังสืออยู่ “ฝางพี่ดำมาหรือยังวันนี้ ? ”

ฝางส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะกำลังเพลินกับการอ่าน

“พี่ว่าคุณแม่แปลก ๆ ป่วยแค่ไหนก็ไม่ยอมนอนซมให้คนปรนนิบัติหรอก ต้องเรียกอาหมอเท่านั้น นี่ให้คุณโสนดูคนเดียว”

ฝางไม่ได้สนใจเรื่องที่อิงกาลพูดเลย ชายหนุ่มมองฝางที่กำลังสนใจหนังสืออยู่อย่างใช้ความคิด นี่เองที่เขาเรียกว่ามีทุกอย่างแต่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ผู้หญิงคนนี้เหมือนมีสองคนในร่างเดียวตลอดเวลา แม้เคยได้รู้หัวใจหล่อนอยู่บ้างว่ามีใจให้กับเขา แต่แววตาฝางก็ยังเย็นชาเสมอ จะบังคับขืนใจให้เป็นเมียทางกายก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเหลือเกิน ที่คิดจะทำแบบนั้น เราคงรักผู้หญิงคนนี้มากจริง ๆ ถึงได้หวงแหนนัก คิดถึงเหลือเกินทั้ง ที่อยู่ใกล้เพียงนี้ จะทำยังไงดีให้ได้เข้าไปในหัวใจหล่อน ?

“คุณคะคุณแม่ให้หาค่ะ ให้พาคุณฝางไปด้วย” เสียงคนรับใช้ดังอยู่นอกห้อง ฝางกับอิงกาลสบตากันนิ่ง



“มากันแล้วหรือ แม่ไม่เป็นอะไรมากหรอก คงเป็นลมแดด” คุณนายไหมทองลุกขึ้นนั่งเมื่อฝางและอิงกาลนั่งลงที่พรมหน้าเตียง คุณโสนนั่งพับเพียบอยู่ก่อนแล้ว สายตาเจ้าตัวไม่บอกอารมณ์ด้วยภาพที่เห็นตรงหน้าชินตามาตั้งแต่เด็ก

“ครับ ดีแล้ว คุณแม่มีอะไรจะบอกเรา ? มีอะไรที่วัดครับ ? ”

“พ่อขมเขาเชิญเจ้าที่ผีบ้านผีเรือนมาเจรจา ทางนั้นขอให้แม่ฝางไปทำบุญให้ ให้ถือศีล 8 อย่างน้อยหนึ่งวันพระในหนึ่งเดือน ตั้งเครื่องไหว้ตามสมควรด้วย แม่คงไม่ต้องบอกว่าเราควรจะเชื่อไหม มันก็ไม่ได้ยากแต่แม่ก็ห่วงพ่ออิง”

ฝางก้มหน้าฟังอยู่เงียบ ๆ พอจะเข้าใจว่าต้องไป สิ่งที่คุณนายไหมทองพูดออกมาจากปากไม่เคยพูดเล่น ๆ พี่ดำไม่มาคงมีเรื่อง “ไปค่ะ ปกติฝางก็ไหว้บ้างแต่ถ้านายขมบอกอย่างนั้นก็จะลองทำดูค่ะ อาจจะช่วยอะไรคุณในเรือนได้มากกว่าเดิม ถ้ามีอะไรหนักหนาฝางก็จะรีบกลับมาที่นี่”

คุณโสนอมยิ้มในชัยชนะที่คิดไว้ แม่ฝางก็เจียมเนื้อเจียมตัวได้ถูกเวลา “เธอก็ไปเถอะ ทางนี้มีอะไรฉันก็ช่วยดูได้บ้าง นางอ้นมันว่าฟืนไฟดับทีเดียว แรงไม่ใช่เล่น”

“เขาขอแค่บุญหรือขอให้แลกครับคุณแม่ ? ”

“แค่บุญ แม่ฝางเป็นคนมีบุญเขาก็มาขอให้ช่วย ที่มาให้เห็นก็เพราะบุญน้อย แม่ห่วงพ่ออิงแต่แม่ก็จะยอม เรื่องที่เขาลือกันว่าตบแต่งแม่ฝางแม่ก็บอกว่าได้หมั้นไว้เท่านั้น ยังไม่ได้เข้าหอลงโรงอะไรกันให้เสื่อมเสีย” หางตาหล่อนมองแม่โสนอย่างห่วงใย แต่ด้วยได้เล่าให้ฟังมาก่อนแล้ว หญิงสาวดูจะเข้าใจและพอใจทุกอย่าง แม่โสนบอกเพียงแต่ว่าแม่ฝางไม่ได้รักอิงกาลและจะไม่แต่งงาน

“ทำไมคุณแม่พูดอย่างนั้นครับ ? ” อิงกาลก้มมองพื้น

“แต่งไม่แต่งมันเป็นเรื่องของเรา วันหน้าจะพูดก็ไม่สาย พ่ออิงอย่ามาโกรธแม่ เขาลือกันไม่ได้ลือแค่เรื่องแต่งงาน แม่โสนก็อยู่คาเรือนด้วย เขาว่าแม่แอบหมั้นไว้ให้แต่ลูกก็ไม่เอา ไม่สงสารน้องหรือ ยังไงก็โตมาด้วยกัน เห็นแก่แม่แก่น้องนะ แค่เพียงเราไม่พูดให้เรื่องมันยาว เราก็ปิดปากคนได้มากแล้วนะลูก”

“แล้วเอาฝางไว้ที่ไหน ทำไมคุณแม่ไม่นึกถึงฝางบ้าง ? ”

“อย่าเอาแต่ใจตัว แม่ฝางได้ขึ้นชื่อว่าคู่หมั้นแล้วลูก แม่ไม่ได้ละเลยใครเลย แม่ทำเพื่อทุกคน แม่ฝางเข้าใจใช่ไหม ? ”

“เข้าใจค่ะ ฝางจะไปวันพระนี้เลย ขอตัวนะคะ” หญิงสาวคลานออกไป คุณโสนมองวูบเดียวก็เชิดหน้าขึ้น “คุณโสนออกไปเถอะ พี่มีเรื่องจะคุยกับคุณแม่” อิงกาลสั่ง ทำให้คุณโสนต้องคลานออกไปอีกคน พอคุณโสนออกไปอิงกาลก็เงยหน้าขึ้นประจันหน้ากับมารดา “คุณแม่พูดให้หมดได้ไหมครับ ? ” แววตาจริงจังนั้นเหมือนหล่อนไม่มีผิด คุณนายไหมทองเชิดหน้าขึ้นทันทีเช่นกัน

“ในตัวแม่ฝางมีนางฟ้าตามอยู่ เขาว่าดุและมีฤทธิ์มาก นายขมเขาอยากรู้ว่าเป็นใคร แม่ไม่ยุ่งเรื่องนี้ แม่ถึงได้กดมันไว้ มันอยากทำอะไรให้มันทำไป อย่างน้อยเราก็จะได้รู้ว่าพวกในความมืดที่เรามองไม่เห็นเป็นใคร มันเกี่ยวกับการป่วยของลูกแน่”

“เกี่ยวครับ เขาอยู่เรือนกรรณิการ์มานาน แม้แต่ผีบ้านผีเรือนเราก็ต้องหลีกทาง เขาอยู่กับฝางนั่นแหละ คุณแม่จะหาว่าเราบ้าก็ไม่เป็นไร แต่เราสองคนกำลังพบกับเรื่องที่เหลือเชื่อ แล้วเจ้าที่บ้านนั้นอิงก็เคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก”

คุณนายไหมทองค่อย ๆ ลงมาจากเตียง ก่อนจะนั่งพับเพียบลงตรงหน้าลูกชาย “แม่เชื่อ เชื่อหมดหัวใจ แล้วผีบ้านผีเรือนเราเป็นใคร ? ”

“ก็เจ้าที่ปกติ แต่คนที่สื่อกับอิงได้ชื่อนายไม้ ที่ได้กลิ่นยาสูบนั่นแหละ”

“เห็นเลยหรือ ? คนโบราณงั้นหรือ ? ”

“เห็นครับ ไม่ใส่เสื้อ นุ่งโจงกระเบนครับ”

คุณนายไหมทองนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด อยากจะเล่าให้ลูกฟังในสิ่งที่ตัวเองได้เห็นที่วัด แต่คิดว่ายังไม่ถึงเวลา ลองคนโบราณเหล่านั้นให้หล่อนเห็นเพียงผู้เดียวก็ต้องมีเหตุผล มันเกี่ยวกับเรือนกรรณิการ์แน่นอนและมันต้องเกี่ยวกับอิงกาล !

“เอาเป็นว่าแม่เชื่อ บ้านนั้นเขาต้องการอย่างนั้นเราก็ให้แม่ฝางไป ส่วนทางนี้เราต้องระวังแม่โสนเพราะหล่อนขี้กลัวและระงับอารมณ์ไม่ค่อยได้ จะให้นิ่งเหมือนแม่ฝางไม่มีทางเลย นี่เห็นไปคุยกันว่าแม่ฝางจะไม่ตบแต่งกับลูก แม่โสนถึงได้สงบได้ ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกัน” คุณนายไหมทองส่ายหน้า

อิงกาลนั่งนิ่งเขาเสียใจที่ฝางพูดความในใจกับคุณโสน ฝางจะทำอย่างที่เคยบอกสินะ ขอให้ได้บ้านคืนเท่านั้นก็พอ ถ้าเขาหายป่วยแล้วก็เลิกแล้วต่อกัน มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก ! ฝางกำลังประกาศกับทุกคนว่าไม่ได้รักเขา ดูเหมือนใครที่มีอำนาจสักคนกำลังเป็นผู้ชนะ เมื่อเรื่องราวมันดำเนินไปได้อย่างง่ายดาย แต่เขาจะเปลี่ยนทุกอย่างเอง !

“ลูกจะจัดการเรื่องคุณโสนเอง คุณแม่ดูนายขมเถอะ อย่าให้มีเรื่องวุ่นวาย อิงรู้ว่าเขาคุมคนที่เรากำลังเกี่ยวข้องอยู่ไม่ได้หรอกครับ” แววตานั้นใช้ความคิด มือที่ประสานกันอยู่นั้นกำแน่น




Create Date : 20 สิงหาคม 2563
Last Update : 20 สิงหาคม 2563 18:17:43 น. 0 comments
Counter : 10 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.