อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
20 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 
ตอนที่ 28 ของขวัญ เล่ม 1 โดย ภูระริน (ฉบับตีพิมพ์)

28



นายขมก้มลงกราบพระในโบสถ์ ก่อนจะหันไปหยิบถุงผ้าที่เตรียมมาจากบ้าน วันนี้เขาจะไปดูให้เห็นกับตาว่าบ้านเจ้าฝางมีอะไรกันแน่ ตั้งแต่แม่บัวตายไปก็ไม่ค่อยได้ไปเพราะแม่ฝางยังเล็กและนางดำก็หวงเหมือนไข่ในหิน นายขมยังไม่เคยลืมภาพซ้อนที่เขาได้เห็นในร่างฝางคราวนั้น เห็นนางฟ้าไม่มีผิดเพี้ยนเป็นแน่ ก่อนหน้านี้เขาได้พยายามตรวจดวงชะตาแม่ฝางด้วยเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่หาได้รู้ความอันใดไม่ เคยปรึกษาหลวงพ่อนนท์ก็โดนไล่ตะเพิดราวกับเขาทำผิดอะไรใหญ่หลวงนัก มีวันนี้ได้เพราะความปรารถนาไม่เคยลดลง ข่าวลืออย่างนั้นหรือ ? ไอ้ขมนี่แหละเจ้ากรมข่าวลือทีเดียว เขาพูดเพื่อให้ฝางแสดงตัวตน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลในวันที่พบกัน ตอนนี้ดูเหมือนชะตาจะเข้าข้างเพราะเพียงไม่กี่วันก็มีคนเจอดีจนได้

“ลูกขออภัยที่ทำผิดไปอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่น แต่มันมีมูล การปลอบขวัญพวกคนทำถนนจะเป็นบุญนะขอรับ” นายขมปลอบตัวเอง ลมหอบใหญ่พัดมาจากต้นพิกุล นายขมมองมันอย่างสงบนิ่ง

“มาสิพ่อ ไม่ได้มาบ้านนี้เสียนาน เดินดี ๆ นะพ่อขม” ดำหัวเราะ

“เออ ๆ เอ็งก็พูดเหมือนข้าแก่พร้อมจะแซยิด แข้งขาข้ายังดี ความจำข้าก็ดี เสียแต่ไม่มีลูกเมีย” นายขมหัวเราะ

ใคร ๆ ก็รู้ว่าแกโสด นายขมมีทุกอย่างแต่ไม่เคยแต่งงานได้สำเร็จ คบกับใครก็ไม่ได้นานและสาว ๆ ก็หนีไปแต่งงานก่อนหมด “อย่าคิดจะมีเลยพ่อขม เสียดายสมบัติ เก็บไว้กินตอนแก่ดีกว่า สาว ๆ สมัยนี้มันไว้ใจไม่ได้หรอก”

“แก่อย่างเอ็งก็ใช่จะไว้ใจได้” นายขมเย้าแล้วหัวเราะ

“ปากหรือนั่น ฉันไม่เอาหรอกลูกผัว อยู่เป็นคุณนายคนเดียวสบายจะตาย ว่าแต่ว่าฉันยังข้องใจไม่เลิกนะ พวกช่างมาทำถนนได้แค่คืนสองคืนเอง ทำไมคนมันลือกันไปขนาดนั้นได้”

“แม่ดำเอ๊ย ! ที่วัดนะเอ็งคิดดูว่ามีกี่คนกี่ปาก กลับบ้านไปพูดต่อไปอีกกี่หลังคา อย่าไปโทษปากคนเลยว่ะ ความกลัวของเขาน่าห่วงกว่า คนทุกข์มันทรมานนะเอ็ง”

ข้อนี้ดำเห็นด้วยจึงได้แต่พยักหน้า “เอาจริง ๆ นะฉันก็เคยเห็นอะไรผิดปกติอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้หนักหนา สมัยเจ้าฝางเด็ก ๆ มันพูดจาประหลาด แต่พอโตก็ไม่เป็นแล้วนะ เราคงลำบากกันจนผีสางนางไม้ไม่กล้าอยู่เพราะเวทนานะฉันว่า”

นายขมตาโตขึ้นมาทันที “มันพูดเรื่องอะไร เล่าให้ข้าฟังที” ดำเล่าเรื่องสมัยที่ฝางพูดจาประหลาดให้นายขมฟัง และตอนที่ตัวเองไปขอให้พี่บัวสร้างศาลพระภูมิเพราะมีคนบ่นออกมาจากตัวฝาง คราวนั้นโดนพี่บัวด่าไม่มีชิ้นดี แต่ไม่นานพี่บัวก็ให้คนมาสร้างศาลเล็ก ๆ ไว้ข้างรั้วฝั่งสวน

“แล้วทำไมแม่บัวเขาไม่สร้างไว้ข้างประตูวะ ? ” นายขมสงสัย

“ก็เจ้าฝางมันชี้วันที่เขามาสร้างศาล มันว่าข้าจะอยู่ตรงนั้น” ตอนนั้นพี่บัวถึงกับยืนตะลึง คนมาสร้างศาลยิ้มแล้วทำตามที่สั่ง ก่อนกลับจึงได้บอกว่า “ตามใจผู้อยู่เถิด” ดำกับพี่บัวก็ไม่ได้คุยกันเรื่องนี้อีก เพราะฝางเองก็เหมือนจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ นายขมฟังเรื่องที่เล่าจบก็เดินเข้าไปในสวนทันที ดำวิ่งตามเพราะใกล้จะมืดเต็มที



ศาลพระภูมิปูนสีขาวทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา แต่เจ้าของบ้านก็ใช้ไม้ล้อมไว้อย่างง่าย ๆ ไม่ให้รกตาแม้จะอยู่ในสวน “เอ็งไหว้กันบ้างไหม ? แบบถวายนั่นนี่”

“ก็แล้วแต่จะมีอะไรกินกัน ไม่ได้อะไรมาก ถ้ามีของดีก็ไหว้ท่าน แต่ทำขนมกันบ่อยก็ได้แต่ถวายของหวานเป็นหลัก เบาหวานกินหรือเปล่าไม่รู้เนี่ย บาปหนักอีกนางดำ” ดำหัวเราะ แม้จะรู้ว่าไม่สมควรแต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไรเพราะไม่เคยมีปัญหา

“ทำไมเหรอพ่อขม ? ”

นายขมมองหน้าดำนิ่งไปนานกว่าจะพูดออกมา “เจ้าที่แรงมาก คืนนี้พวกเอ็งอย่าออกมาข้างนอกนะ ข้าจะขอคุยกับท่านหน่อย ถ้าเห็นอะไรก็เงียบ ๆ ไว้ละกัน” คนพูดหน้าเครียดแล้วก็เดินนำกลับขึ้นเรือนไป



พอฟ้ามืดสนิทนายขมก็ใส่ชุดขาวนั่งอยู่กลางแจ้งกลางโถงเรือน ดำและคนอื่น ๆ ยืนมองอยู่หน้าห้องนอน “เข้าไปพวกเธอ อย่าออกมานะ นอน ๆ กันเสีย” ดำสั่งสาว ๆ ที่มาอยู่ด้วย ส่วนพวกผู้ชายก็ไปนอนอีกห้อง ยิ่งดึกยิ่งเงียบสงัด นายขมเปิดไฟฟ้าไว้เหมือนปกติ ไฟสีนวลอบอุ่นทำให้ไม่รู้สึกเคว้งคว้างนัก เจ้าตัวสวดมนต์ตามที่ร่ำเรียนมา ด้วยมีความรู้เรื่องการสวดมนต์และคำบริกรรมต่าง ๆ จากครูบาอาจารย์วัดป่าที่เขารู้จัก

ขอให้ข้ามองเห็นท่านผู้สูงส่ง เขาร้องขอในใจ

ร่างอรชรงดงามห่มสไบจีบสีแดงฝาง นุ่งผ้าหน้านางกรอมเท้าสีเขียวใบไม้ปรากฏอยู่เสากลางเรือน หล่อนมีบ่าวเดินตามออกมาอีกสองนาง ทั้ง 3 ยืนอยู่เบื้องหน้านายขม

“ขึ้นเรือนมาด้วยเหตุใด ? ”

นายขมลืมตาขึ้นมาก้มลงกราบทันที “กระผมชื่อนายขมขอรับ เป็นห่วงแม่ฝางกับแม่ดำเพราะคนเขาลือกันว่าที่นี่มีผีสางนางไม้ขอรับ” ร่างนั้นมองเขานิ่ง หล่อนงามมาก งามจนนายขมหายใจไม่ออก ด้วยภาพนั้นตราตรึงและงดงามเหลือเกิน

“ผีบ้านผีเรือนเขาก็อยู่ของเขา หาที่ใดว่างเปล่าไม่มีเจ้าของไม่ เอ็งก็รู้” คนพูดข่มนายขมอย่างเห็นได้ชัดด้วยสูงศักดิ์กว่าอย่างมิต้องสงสัย

“กระผมทราบขอรับ แต่มันลือกันไปทำให้ถนนหนทางอาจจะไม่เสร็จเพราะไม่มีคนยอมอยู่ขอรับ”

เสียงหวานหัวเราะดังกังวานผิดวิสัยอันน์ แต่หล่อนก็พยายามข่มมันไว้ “เอ็งก็ไปบอกพวกมันเสียว่าให้เร่งทำบุญกรวดน้ำให้แก่เขา หรือมีบุญใดที่เอ็งมองเห็นว่าสมควรก็บอกพวกมันไป อย่ามาเหยียบเรือนข้าเพียงเพราะอยากรู้อยากเห็น ! ” เสียงนั้นเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันใด ทำให้นายขมถึงกับหน้าซีด

“กระผมกราบขออภัยขอรับ กระผมผิดที่สู่รู้ แต่ก็เป็นห่วงแม่ฝางจริง ๆ ขอรับ ท่านคงรู้ว่ากระผมเห็นอะไรมา” คนพูดปากคอสั่น

“เอ็งก็ลองตรองดูว่าการนั้นควรหรือไม่ ผู้ที่เอ็งเห็นหาใช่ข้าไม่ แลไม่ใช่ผู้ที่เอ็งจะไปสวดมนต์เรียกท่านออกมาได้ ถ้าเอ็งจะพูดจะสร้างบุญใด ๆ เอ็งต้องทำกับคน ! อย่าได้คิดจะลบหลู่เพียงเพราะเอ็งอยากรู้ ! ”

บ่าวคนหนึ่งของอันน์เอามือมาแตะที่ข้อศอกนาง ด้วยเห็นว่าเหมาะควรกับการได้สั่งสอนแล้ว หล่อนก้าวออกมาแล้วเอ่ยกับนายขม “เอ็งไปบอกแม่ฝางให้ทำบุญเถิด ให้หล่อนมาถือศีล 8 ในวันพระที่นี่หนึ่งครั้งต่อเดือนให้ได้ แลตั้งสำรับคาวหวานพอควร ส่งบุญให้เจ้าที่เจ้าทางและผีบ้านผีเรือน แม่ฝางมิได้ขัดสนใด ๆ แล้วตอนนี้ ถึงเวลาต้องสร้างบุญที่ได้รับความเมตตามาตลอด” หญิงผู้นั้นหันไปมองรอบ ๆ “เอ็งออกมา ! ”

เมื่อนายขมหันไปจึงได้เห็นหญิงสาวห่มสไบสีเขียวและผ้าถุงสีนวล มือหญิงคนนั้นถือไต้ที่กำลังลุกโชนให้แสงสว่างเสมือนหนึ่งเดินออกมาจากที่มืด

“บอกไปว่าเอ็งจะเอาอะไร ! ”

หญิงที่ปรากฏขึ้นพร้อมไต้นั่งพับเพียบลงอย่างเรียบร้อย “พ่อขมขอให้เร่งไปบอกผู้คน อย่าได้ตัดไม้สุ่มสี่สุ่มห้า เดิมฉันอยู่ริมรั้วมาช้านาน หากแต่พวกชายโฉดเหล่านั้นแผ้วถางไร้ความยำเกรง ทำให้ต้องระเห็จมาอยู่บนดินใต้ถุนเรือน ทุกประตูทุกที่ ทุกยอดไม้มีทั้งเจ้าที่ รุกขเทวดาและผีบ้านผีเรือน หากจะขอให้ฉันจากไปก็ขอให้บอกกล่าวกันก่อน ฉันอยู่ที่แผ่นดินนี้มาช้านาน อย่าได้หักหาญน้ำใจกันนัก” สีหน้าคนพูดเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด หล่อนงามแต่ก็ดูเศร้าหมอง

“คงจะยากนะแม่ ความเจริญมันเข้าสู่บ้านเมือง จะหาเหตุใดไปขวางได้”

“ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำร้ายผู้ใด ขอเพียงบอกให้เตรียมตัว ไม่ใช่มาขับไล่เยี่ยวรดราดไม่มียำเกรง ขอให้บอกพวกที่ตัดไม้ฝางว่าไปบวชให้ฉันเสีย 7 วัน ไม่เช่นนั้นจะอยู่ไม่เป็นสุข หากทำแล้วและฉันมีบุญมากพอก็พอจะให้ลาภได้บ้าง วันนั้นมาถึงเขาก็จะได้ลาภดังปรารถนา”

“กลับไปเถิด หล่อนก็รอไปก็แล้วกันแม่พู่” เสียงอันน์ตัดบท

แม่พู่ที่ว่าพนมมือไหว้ทั้งไต้ที่ยังถืออยู่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหายไปในความมืด ร่างของอันน์หันหน้ากลับมาอีกทาง มืองามชี้กราดไปรอบตัว “ส่วนพวกเอ็ง ! หากไปอื้ออึงอยู่ท่าน้ำให้คนเอาไปลืออีก ข้าจะไล่ไปจากที่นี่ให้หมด ! ” เสียงสตรีสูงศักดิ์ดังกังวานและน่าหวั่นเกรงเป็นที่สุด นายขมหันไปก็ได้พบร่างผู้หญิงในชุดไทยโบราณนับสิบคนสไบแพรหลากสีและผ้าถุงสีหม่นละลานตา พวกหล่อนหลบวูบตัวสั่น ไม่ปรากฏว่าพวกนางออกมาจากที่ใด หากแต่อยู่ดี ๆ นายขมก็มองเห็นภาพนั้น

“ท่านเจ้าข้า เราก็อยู่ของเรา หาได้ไปรบกวนผู้ใดไม่” หญิงนางหนึ่งพูดออกมา

“หาไม่แล้วจะมีผู้ใดได้ยินเสียงพวกเจ้า ! ” แม่อันน์เวลานี้เหมือนพายุที่กำลังพิโรธ “ไปเตรียมตัว ! หากแม่ฝางยอมมาถือศีลให้ที่นี่ จักได้มีวิมานของตนเสียที หาไม่แล้วก็เร่ร่อนหายอดไม้สิงสถิตไม่ได้ เดินดินกันให้คนอื้ออึง พวกเจ้าจะหาลาภสักการะได้อย่างไร หากทำให้ผู้คนหวาดกลัว ! ? ” นางเหล่านั้นหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

บ่าวอีกนางของอันน์เอ่ย “ไปเถิด หากสงบปากสงบคำสวดมนต์สร้างกุศลให้ตนบ้างก็พอจะอยู่ได้ หากอยากมีวิมานเร็ว ๆ ก็ให้เร่งสร้างลาภสักการะ แม่ฝางกำลังมีบุญนักหนา หล่อนจะทำได้ทุกอย่าง ส่วนเอ็งพ่อขมไปทำดังที่กล่าวเถิด เอ็งอยากได้บุญก็จะได้บุญ เอ็งอยากสร้างบาปก็จะได้บาปอันจะเกิดจากปากตัวเอง เอ็งจงเลือก”

ร่างทั้งหมดหายวับไปกับตาต่อหน้านายขม เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันทีในห้องนอนที่กลุ่มคนรับใช้นอนอยู่ เสียงฝีเท้าของคนวิ่งกรูกันออกมา ร่างทั้ง 4 วิ่งปะทะกับร่างของนายขมที่นั่งอยู่ทำให้ล้มกันระเนระนาด “อะไรกัน ๆ ! ” นายขมตะโกน

นางอ้นวิ่งไปกอดเสาเรือนทันที “ก็ไฟดับนะสิ อยู่ดี ๆ ไฟดับ” สีหน้าคนพูดราวกับคนจะร้องไห้ “นายขมทำอะไร ทะเลาะกับผีเหรอ ทำไมเป็นอย่างนี้ ! ”

นายขมลุกได้ก็รีบจุดเทียนทันที เขาเดินไปกดเปิดปิดไฟไปมาแล้วไฟก็สว่าง ชายหนุ่มพอจะเข้าใจว่าเกิดจากความพิโรธของนางผู้สูงศักดิ์ที่เรียกว่าเจ้าที่ เมื่อไฟติดแล้วทุกคนก็เงียบ รวมทั้งนายขมและเขาหันไปมองหาแม่ดำ หล่อนไม่ได้ออกมา ชายหนุ่มก้มหน้าไม่พูดจา พอรุ่งเช้านายขมก็หายไปเสียแล้ว เด็ก ๆ รับใช้พูดกันอยู่ในครัว ดำยืนฟังแล้วก็ได้แต่นิ่ง คงต้องไปถามเจ้าตัวเองที่วัด เพราะนายขมเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน



นางอ้นหอบตะกร้าอาหารคาวหวานลงจากรถยนต์คันใหญ่ของคุณนายไหมทอง อีกคนเดินปราด ๆ ขึ้นศาลาแม้อายุจะล่วงเลยไปมากแล้ว ชาวบ้านบนศาลายกมือไหว้ทักทายตามปกติ สายตาของคุณนายไหมทองมองหานายขม เจ้าตัวเดินเข้าไปหาเป้าหมายทันที “นางอ้นเอาอาหารไปใส่โตกพระแล้วไปรอข้างล่าง เป็นอย่างไรบ้างพ่อขมเมื่อคืน ? เห็นนางอ้นมันเล่าว่าฟืนไฟดับ” หล่อนยิ้ม

นายขมรู้ดีว่าคุณนายไหมทองรู้ทุกอย่างว่าเขาสนใจเรื่องของฝาง “ก็เป็นดังเข้าใจคุณนาย บ้านนั้นเจ้าที่แรง เขาขอให้แม่ฝางมาถือศีล 8 ให้ที่บ้านในวันพระอย่างน้อยเดือนละครั้ง นอกนั้นก็พวกคนทำถนนที่ไปลบหลู่ถึงกับต้องบวชให้เชียวคุณนาย ฉันไปบอกพวกมันแล้ว ต้องหยุดงานกันแล้วเร่งบวชให้ น่าเกรงขามนักที่นั่น” คนพูดมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่คนฟังยังยิ้มที่มุมปาก

“ฉันว่าพ่อขมอยากบอกอะไรมากกว่านั้นอีกกระมัง”

นายขมพยักหน้ารับแต่โดยดี “คุณนาย....เจ้าที่ไม่ได้มีคนเดียวนะ ไอ้ที่ฉันเคยสงสัยว่าอะไรอยู่กับแม่ฝาง ไม่ใช่คนเดียวกันกับที่อยู่บ้านแม่ฝาง เขาว่ารายนั้นใหญ่มาก หาใครเอาชนะก็ไม่ได้ ลบหลู่ก็ไม่ได้ ไอ้ฉันก็เคยเห็นข้างหลัง รู้แต่ว่างามมากเป็นนางฟ้านางสวรรค์ทีเดียว ฉันว่าคุณนายต้องหันมามองแม่ฝางแล้วล่ะ มิน่ามันถึงได้รักษาพ่ออิงของคุณนายได้มาตั้งแต่ยังเด็ก เจ้าฝางมันมียิ่งกว่าของดีของขลังอีกนะ”

“งั้นการให้แม่ฝางมาถือศีลก็เป็นเรื่องดี แต่มันก็เท่ากับฉันต้องจับแยกจากลูกชายฉันตั้งหนึ่งวันพระ อะไรจะเกิดขึ้นก็ยากจะรู้”

“ฉันว่าต้องเสี่ยงแล้วคุณนาย ถ้าแม่ฝางมีบุญมากเผลอ ๆ นาลูกคุณนายก็หายป่วยได้เลยทีเดียว ได้เมียแบบนี้ไม่ใช่ของเล่น ๆ นา นับว่ามีบุญมาก ไอ้ฉันก็รู้มาว่าย้ายไปอยู่บ้านแล้ว ถือฤกษ์ถืออะไรแต่งงานกันเงียบ ๆ แล้วก็ไม่อยากพูดมาก ก็อยากบอกคุณนายไว้เท่านั้นว่ามันมีทางที่สร้างบารมีได้ เป็นสะใภ้ด้วยยิ่งดีไปใหญ่”

คุณนายไหมทองเชิดหน้าขึ้นทันที ไอ้ที่คิดไว้ว่าจะมาปฏิเสธข่าวลือเด็ดขาดให้ชาวบ้านรู้ก็เห็นทีจะไม่เข้าท่าเสียแล้ว ถ้าเพื่อแลกกับการรักษาลูกก็ต้องยอม

“อ้อ ! เรื่องนั้นเรอะ เขาก็หมั้นกันตามสมควร ยังไม่ได้ตบแต่งหรอก ยังไม่ได้เข้าหออะไรด้วย แม่ฝางมีแม่รุ้งไปอยู่ด้วย แม่โสนก็อยู่กับฉันตลอด ไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหรอก แม่ฝางเป็นคนมีบุญหล่อนไม่ทำอะไรไม่ดีเป็นแน่ แม่บัวก็ฝากฝังกันไว้ก่อนตาย ฉันก็ไม่หักหาญน้ำใจเด็กหรอก”

“แล้วแม่โสนเล่าคุณนาย ? ”

“ลูกฉันเลือกแม่ฝางก็ต้องตามน้ำไป แต่แม่โสนเขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เขามาปรนนิบัติฉันอย่างหลาน อย่าไปพูดไปเกินกว่านี้มันจะบาปเอานะพ่อขม หากอยากรู้อะไรมากกว่านี้เราก็ต้องเสี่ยงกันทุกคน ไอ้ฉันก็มองหาทางรักษาลูก ส่วนพ่อขมจะมองหาอะไรก็สุดแล้วแต่เถอะ ฉันก็จะช่วยเท่าที่ทำได้”

บางอย่างก็ต้องแลก นี่กระมังที่เขาเรียกสมน้ำสมเนื้อ หนีเสือปะจระเข้ ไอ้ฆ้องปากแตกอยู่ตรงหน้านี่ไม่ผิดตัว แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ คุณนายไหมทองคิดว่าต้องกดนายขมไว้ด้วยเงื่อนไขที่เขาต้องการ ไม่อย่างนั้นหล่อนก็จะคุมข่าวลือไม่ได้เลย

“ฉันดีใจที่คุณนายเข้าใจนะ ไอ้ฉันก็แค่อยากรู้อยากเห็นตามประสาคนมีวิชาติดตัว ดีชั่วยังไงแม่ก็ได้ประโยชน์มากกว่าหนา” นายขมหัวเราะอย่างพอใจ

“งั้นก็ไม่ต้องไปบอกแม่ฝางให้มากความ ฉันจะไปบอกเขาเองและจัดการเรื่องลูกชายฉันด้วย วันพระหน้าแม่ฝางก็คงไปทันที” คุณนายไหมทองไม่รีรอ ไม่อยากจะเสวนาด้วยให้มากความไปกว่านี้ แม้ใจจะรู้ดีว่าตัวเองได้ประโยชน์แต่กลับรู้สึกเสียหน้าอย่างบอกไม่ถูก แม่โสนเลยต้องกลายเป็นเพียงคนอื่น แต่แม่ฝางได้ขึ้นชื่อว่าคู่หมั้นอย่างเสียไม่ได้ หล่อนเป็นห่วงแม่โสนอยู่เหมือนกัน แต่ก็ต้องยอมจำนน



เมื่อทำบุญเสร็จคุณนายไหมทองก็เดินผ่านหน้าโบสถ์ กลิ่นหอมอะไรบางอย่างลอยมาติดจมูก นางอ้นเดินนำหน้าไปแล้ว กลิ่นดอกไม้หอมประหลาดมาจากที่ใดกัน หางตาของหล่อนมองเห็นสไบสีทองอร่ามระยิบระยับอยู่ที่โคนต้นพิกุลใหญ่ จ้องอยู่นานจนต้องกะพริบตาเตือนตัวเอง ! “เอ็งจะชักช้าอีกนานไหมนางเอิบ ข้าบอกให้รีบเดิน ! ”

เสียงผู้หญิงมาจากที่ไหน ? คุณนายไหมทองหันหลังไปมองหน้าโบสถ์ พลันสายตาก็เห็นเงาผู้คนเดินขวักไขว่




Create Date : 20 สิงหาคม 2563
Last Update : 20 สิงหาคม 2563 9:40:41 น. 0 comments
Counter : 97 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.