อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
18 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 
ตอนที่ 26 ของขวัญ เล่ม 1 โดย ภูระริน (ฉบับตีพิมพ์)

26



สายรุ้งกระโจนเข้าใส่เพื่อนรักอย่างดีใจเมื่อฝางเดินเข้ามาในครัว “ฝาง ! กินอะไรหรือยัง ทำไมต้องเข้ามาในครัวเอง ไม่รอกินข้าวที่ห้องอาหารล่ะจ๊ะ ? ”

“คุณนายไหมทองออกไปข้างนอกแต่เช้า คุณในเรือนก็หายไป ฝางไม่ทันเห็น ก็เลยเดินมาที่นี่จ้ะ”

“หลับสบายไหมคุณผู้หญิง ? ”

“ก็ดี ไม่มีคนกวน แล้วรุ้งหลับสบายไหมจ๊ะ ? ”

“ไม่เลย นอนกลัวผีทั้งคืนเลย แถมยังได้กลิ่นยาสูบทั้งคืนเลย ไม่รู้ใครสูบ เรือนคนใช้ก็อยู่อีกตึก ทำไมได้กลิ่นก็ไม่รู้สิ ฝางได้กลิ่นไหม ? รุ้งว่าบ้านนี้ก็แปลก ๆ คนบนตึกก็น้อย เดิน ๆ อยู่ใครมาสะกิดคงร้องลั่นทุ่งแน่”

“ไม่ได้กลิ่นอะไรทั้งนั้น แต่วันนี้ก็ทำใจดี ๆ ไว้ละกัน วันนี้วันพระ คุณในเรือนอาจจะไม่สบายหนักเหมือนเคย แต่ไปไหนก็ไม่รู้ตอนนี้ เห็นเขาไหมจ๊ะ ? ”

“ยังไม่เห็นนะ เดี๋ยวรุ้งไปหาให้นะ เดี๋ยวมา”

พอสายรุ้งวิ่งออกไป ก็ปะทะเข้ากับร่างโปร่งทันที “ฉิบหายแล้ว ! คุณอิง”

“ยังนะ ยังไม่ฉิบหาย จะตกใจทำไมรุ้ง ? ”

อิงกาลไม่ได้สนใจคนตรงหน้านาน หากแต่รีบเดินมาจูงมือฝางเดินออกไปทันที “มานี่กับพี่หน่อยฝาง”



เมื่อหยุดอยู่ตรงหน้าดงกรรณิการ์ จึงปล่อยมือหล่อนให้เป็นอิสระ

“พี่ตัดทิ้งดีไหม ? ”

“ทำไมคะ ? ”

“จะได้เลิกเป็นเรือนกรรณิการ์เสียทีไง เห็นเขาพูดปากต่อปากกันมาว่าบ้านนี้น่ากลัวนัก ดึก ๆ ดื่น ๆ มีกลิ่นหอมประหลาด ไม่ก็กลิ่นยาสูบ ไม่ก็มีแสงวิบ ๆ วับ ๆ พี่ว่ามันน่าจะเกี่ยวกับดงกรรณิการ์นี่แหละ”

“มีอะไรที่เชื่อไม่ได้อีกหรือคะ ? หรือกลัวอะไร ? ”

“ถ้าเราจะอยู่กับปัจจุบัน เราก็ต้องลบล้างอดีต บ้านนี้มีคนอยู่มาหลายชั่วอายุคน หลายอย่างเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน แต่พี่จะเปลี่ยนมันเอง”

“บ้านคุณในเรือนนี่คะ จะมาถามฝางทำไม ? ”

“ก็……มีอีกคนในตัวเรา เขาว่านี่เป็นบ้านเขาด้วย”

“ถ้าเขาตอบได้ตอนนี้ก็ดีสิคะ แต่ฝางไม่ทราบ”

“ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ ? ”

“แล้วคุณในเรือนสบายดีไหมคะ ตัวร้อนไหม ? ”

“พี่สบายมากวันนี้ คงเพราะฝางมาอยู่ข้าง ๆ ไง” คนตอบยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข แต่คำถามเมื่อครู่ของเขาดูตรงกันข้ามกับคำว่าสบาย

ฝางรู้ว่าอิงกาลใจร้อนและใจเย็นได้ในเวลาเดียวกันเสมอ และอะไรที่ยังไม่เกิดขึ้น ไม่ได้แปลว่าจะไม่เกิด แต่อย่างน้อยร่างกายก็ยังไม่ได้ทำร้ายเขา

“พี่อยากถามทำไมต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะแต่งงานได้ ไม่ใช่แค่อยากซ่อมเรือนใช่ไหม ? ฝางก็รู้บ้านนี้ไม่มีอะไรให้ซ่อมแซม” อิงกาลมองไปรอบ ๆ ตึก ทุกอย่างรอบเรือนกรรณิการ์งดงามเสมอ เขายังนึกไม่ออกว่าจะซ่อมแซมตรงไหนได้อีก

ฝางก้มหน้ามองที่พื้น “ไม่ทราบเหมือนกัน แต่มันมีที่ต้องซ่อมแซมค่ะ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการแต่งงาน ? ต่อให้มีที่ต้องซ่อมแซมก็เถอะ”

ฝางส่ายหน้าแทนคำตอบ

“งั้นจะให้คนสำรวจทุกที่ จะซ่อมแซมตรงไหนก็ซ่อมได้หมด แต่คงไม่นานถึงหนึ่งเดือนนะ เตรียมตัวไว้ก็ดี พี่อยากแต่งงานเร็ว ๆ รู้อะไรไหมว่าพี่เป็นคนมีสมบัติมาก หากแต่งงานแล้วทุกอย่างก็จะเป็นของฝางและลูกทั้งหมด รู้ว่ามันไม่มีค่าอะไรกับฝางหรอก แต่พี่กำลังบอกข้อดีของการแต่งงานอย่างถูกต้อง” ชายหนุ่มยิ้ม

“คุณในเรือนคะ ตั้งแต่เล็กจนโต ฝางเจอเรื่องประหลาด ๆ มาเยอะมาก แต่ไม่เคยจดจ่อกับมัน ไม่เคยอยากเอาชนะ ไม่เคยต้องการรู้ที่ไปที่มา ข้อดีของความไม่รู้ดีเสมอสำหรับฝาง”

“เราถึงต่างกันไงครับ ทุกอย่างที่ทำให้ฝางมายืนอยู่ตรงหน้าพี่ได้ เพราะพี่ต้องการไงครับ ฝางไม่รู้ดีแล้ว แต่พี่ไม่รู้ไม่ได้”

“ฉันว่าหล่อนควรรู้ไว้อีกเรื่องนะ ว่าสักวันจะต้องเดินออกไปจากบ้านนี้จนได้” คุณโสนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฝาง หล่อนยิ้มเยาะ “ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะฝาง” ฝางยืนสบตาคุณโสนนิ่ง อิงกาลยืนมองหญิงสาวทั้งสองคนพลางอมยิ้ม

“ขอบใจคุณโสน มาทำไมแต่เช้าครับ ? ”

“มาดูห้องหับว่าขาดเหลืออะไรค่ะ คุณป้าจะให้โสนมาอยู่เป็นเพื่อน เด็กกำลังจะขนของมาที่นี่” หล่อนตอบพลางยักไหล่

“คนออกเยอะแยะ คุณแม่ต้องการอะไร ตอบมาดี ๆ ? ”

“ท่านคงต้องการกำลังใจกระมังคะ ท่านว่าลูกชายจะออกเรือน ไม่เห็นหัวแม่เอาเสียเลย” อิงกาลอมยิ้มคว้าข้อมือของฝางออกเดินทันที “เข้าใจแล้วครับ อยู่ให้สบายก็แล้วกัน ยินดีต้อนรับสู่โลกที่มองไม่เห็นนะคุณโสน”

หญิงสาวได้แต่ยืนมองทั้งคู่เดินจากไป คุณโสนไม่ได้สนใจคำเตือนใด ๆ หากแต่เจ็บใจยิ่งนักที่ถูกเมินเฉย



อิงกาลพาฝางเข้ามาในห้องโถงใหญ่ “ตรงไหนเหรอที่คิดว่าควรซ่อมแซม ? ตอบตามความรู้สึกก็ได้” ฝางว่าง่าย หล่อนมองไปรอบ ๆ ห้องราวกับกำลังมองหาของสำคัญ

“คุณในเรือนมีญาติมาเยี่ยมบ้างไหมคะ ? ”

อิงกาลกอดอกยืนมองหล่อนอย่างใช้ความคิด มันก็แปลกดีที่ถูกถามแบบนี้ หลายชั่วอายุคนบนเรือนนี้กว่าจะมาถึงรุ่นของคุณแม่ เขาได้พบญาติที่เป็นญาติจริง ๆ ไม่กี่คน

“เอาจริง ๆ นะ มีญาติไม่กี่คนที่พี่เคยพบ ส่วนญาติที่ไม่ได้พบคุณแม่ก็ไม่ได้เล่า ทำไมอยู่ดี ๆ ถามเรื่องนี้ล่ะครับ ? ”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่รู้สึกว่าที่นี่คนพลุกพล่าน” ฝางตอบหน้านิ่ง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็รู้ดีว่าบนตึกนี้มีคนเดินอยู่ไม่กี่คน คุณนายไหมทองไม่ชอบให้คนรับใช้ขึ้นมาบนตึกหลายคนนัก ฝางก็เห็นบ้านนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก

“เราสองคนนี่เหมือนคนบ้านะฝาง พูดอะไรที่คนอื่นไม่เข้าใจ บางทีตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจ แต่ก็ช่างมันเถอะนะ แล้วตกลงอยากซ่อมแซมตรงไหน ขอแค่ฝางบอกพี่ พี่จะรื้อมาซ่อมให้หมด”

เสียงคุณโสนกำลังดุคนรับใช้ดังใกล้เข้ามา “ไปไหนพ้นเลย ! ไปเอาของที่ฉันสั่งมาให้ครบ ! ” เมื่อหล่อนมายืนอยู่ในห้องโถงแล้วจึงได้หยุดใช้อารมณ์ หางตาของหญิงสาวค้อนขวับให้คนรับใช้ที่วิ่งออกไปแล้ว “หาอะไรกันคะ ? ”

“เปล่าครับ มาเดินเล่น”

“ก็เห็นอยู่ว่าเดินหาอะไรสักอย่าง ทำไมต้องปิดบังน้องคะ ? ”

“ไร้สาระน่าคุณโสน ว่าแต่จะมาอยู่สักกี่วัน คุณแม่ให้นอนห้องไหน ? ”

“ฝั่งซ้ายเป็นของห้องท่าน ฝั่งขวาก็ห้องพี่อิง ห้องริมน้ำเห็นทีจะเป็นของน้องนะคะ” คนตอบถอนใจที่ไม่อาจเลือกห้องใดได้ บ้านนี้เขามีลูกชายคนเดียว ห้องหับถูกยุบให้แยกเป็นสองฝั่งอย่างเห็นได้ชัด ห้องริมน้ำอยู่ตรงส่วนกลางของตึก หากแต่ห่างออกไปจากห้องนอนของครอบครัวและถูกคั่นไว้ด้วยห้องโถงรอบบันได

“ลงไปนอนเสียข้างล่าง ห้องหับอยู่ถัดไปนี่เอง”

“มันเรื่องอะไรของหล่อนไม่ทราบแม่ฝาง ! ? ”

“ห้องริมน้ำต้องปิดซ่อมแซมนับแต่วันพรุ่ง”

อิงกาลรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในทันที ภาษาของเจ้าตัวเปลี่ยนไปราวกับกุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ คนที่ต้องการให้ซ่อมเรือนเป็นคนนี้ ! ชายหนุ่มคิด

“จริงเหรอคะพี่อิง ? คุณป้าไม่เห็นบอกอะไรโสน”

“จริงทุกคำครับ อยากจะปรับปรุงอะไรนิดหน่อย คุณโสนนอนข้างล่างแทนก็แล้วกันนะ ฝางครับขึ้นไปดูห้องดีกว่านะ พี่จะเรียกช่าง”

“เดี๋ยวค่ะ ! ” คุณโสนเดินพุ่งเข้าไปหาฝางไม่รีรอ “ตกลงนี่หล่อนอายุเท่าไรกันแน่ ทำไมพูดจาเหมือนคนแก่ ออกมาจากเสาต้นไหนมิทราบ ฉันจะถามหลายทีแล้ว ทำไมหล่อนดูแปลก ๆ ปกติหรือเปล่าเรา ? ”

“ห่วงหรือ ? ” ฝางถามหน้านิ่ง

“ก็ไม่นะ ฉันแค่สงสัย เพราะบางทีฉันว่าหล่อนก็น่ากลัวเกินคน”

อิงกาลอมยิ้มที่มุมปาก คุณโสนเถรตรงจนน่าใจหาย หล่อนจะรู้หรือไม่ว่ากำลังเล่นกับใครอยู่ ? ฝางยังยืนหน้านิ่ง หล่อนยกสองมือขึ้นประสานกันเรียบร้อยสง่างาม ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จริตนั้นงดงามอย่างประหลาด ทำให้อิงกาลรู้สึกวูบวาบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก “คนที่น่ากลัว คือคนที่ไม่รู้จักตนเลยสักวันเดียว หากแต่ปกคลุมด้วยอาภรณ์และท่าทาง ซ่อนเร้นไว้ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ หล่อนรู้หรือไม่ ? ”

“หล่อนว่าใคร ? ! ” คุณโสนชักสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“อยู่ให้ห่างเรา” ฝางตอบก่อนจะก้าวเดินนำอิงกาลออกจากห้องไป คุณโสนหายใจหอบ โกรธนักหากแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ไม่ยอมก้าวตามออกไป ผิดวิสัยตัวนัก ความเยือกเย็นเข้าครอบงำกายอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้าตัวได้กลิ่นน้ำอบหอมอวลไปทั่วห้อง หญิงสาวไม่รอช้าวิ่งออกจากห้องโถงในทันที !



อิงกาลเดินตามฝางขึ้นไปบนตึก เจ้าตัวเดินเร็วราวกับปลายเท้าไม่ได้สัมผัสพื้น เขามองพลางอมยิ้ม ชายหนุ่มได้กลิ่นน้ำอบฟุ้งไปทั่วกาย หล่อนมาแล้ว ไม่ผิดตัว !

เมื่อถึงห้องโถงกลางตึกชั้นบน ร่างของฝางก็หันหน้ามายืนประสานมือสงบนิ่ง “เข้าไปได้หรือไม่ห้องริมน้ำที่แม่โสนกล่าวถึง ? ” อังควิภาที่ซ่อนอยู่ภายในร่างฝางถาม

“มาแต่หัววันเลยนะครับ”

“หากแม้นมิใช่คำถาม อย่าได้เอ่ยอะไรไร้แก่นสาร เรากำลังขออนุญาต”

“ขอโทษครับ เชิญตามสบาย” ชายหนุ่มยิ้มให้ตาหยี รู้สึกชอบใจในท่าทางแบบนี้ในกายฝางเหมือนกัน ฝางดูสง่างามมากกว่าเดิมหลายเท่า

ในขณะเดียวกันก็ดูตรงไปตรงมา ไม่เก็บงำความในใจใด ๆ ไว้ หากจับสองกายนี้แยกออกจากกันได้ ฝางตัวจริงจะเป็นอย่างไรหนอ ? จะเหมือนตัวจริงที่เอาแต่เก็บงำความรู้สึกไว้หรือไม่ ? องค์อังควิภาก้าวข้ามธรณีประตูอย่างงดงาม ภาพที่เห็นเกิดขึ้นรวดเร็วนัก อิงกาลไม่สงสัยว่าทำไมหล่อนรู้ว่าห้องนี้มีธรณีประตูสูง แต่การเคลื่อนย้ายกายนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝัน



ร่างงามเอนกายพิงหมอนอยู่บนพรม ท่านเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างเมตตาให้ผู้มาใหม่ “องค์อังควิภาหรือ ? ” องค์ขาลถามเมื่อนางก้มลงกราบที่พื้น

“ไม่ได้มาเสียนาน ต้องกราบขออภัยเจ้าข้า”

“อย่าไปกังวลใด ๆ มีเหตุอันใดนำเจ้ามา ? ” องค์ขาลลุกขึ้นนั่งตั้งใจฟัง

“ได้ยินเสียงเล่าอื้ออึงนักว่าแม่จีบจักออกเรือนในไม่ช้า หากแต่ที่ทุกคนกำลังเจรจาและกังวลกลับเป็นเรื่องขององค์ขาลเจ้าข้า เหตุใดไม่ได้ก้าวออกจากวิมานมาช้านาน มิได้สำราญอยู่หรืออย่างไร ? ” คนถามดูห่วงใยนัก หล่อนคลานเข้ามาใกล้ สองมือกุมปลายเท้าขององค์ขาลไว้อย่างเทิดทูน

“เห็นทีวิมานจะจางหายในไม่ช้า แต่องค์อังควิภาอย่าได้กังวล มีเหตุมีผลมิใช่เรื่องบังเอิญไม่ว่าภพภูมิใด อังควิภาเจ้าจำคำข้าไว้ การจุติเข้าสู่ภพภูมิใหม่หาใช่เรื่องใหญ่โต ดีแล้วที่มาหาในวันที่อันกายข้า ผ้าทิพย์ แลเครื่องประดับยังมิได้เศร้าหมองมากนัก ยังได้เจรจาเห็นพักตร์เจ้า เล่ามาเถิดมีสิ่งใดคับข้องใจ หากหาเหตุได้ ความเศร้าหมองใด ๆ จักได้คลายลง”

อังควิภาถอยออกมานั่งตรงหน้า “ข้าหาอยู่ได้ไม่ ด้วยหลายราตรีที่ผ่านมามีชายฉกรรจ์มากหน้าหลายตาลอบเข้ามาในเขตแดน แม่จวงเจ้าของเรือนหล่อนรู้เห็น หากแต่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด ดูผิดแผกไปราวกับคนละคน”

“หาได้พ้นหูพ้นตาดอก มันเข้ามานำทองหยองมอบให้แก่เจ้าของเรือน เป็นบ่าวเป็นข้าของพ่อปรุง แม่จวงหล่อนเก็บงำไว้ เพราะต้องการฉุดรั้งแม่จีบไว้ในอกตนนานเท่านาน อันจะทำการใดอื้ออึง ก็เกรงจะลือกระฉ่อนไปทั่วคุ้ง ด้วยตกปากรับคำยกลูกสาวให้คุณรุ้งไปเสียแล้ว” องค์ขาลหัวเราะ

“หล่อนจะทำการใดหรือเจ้าข้า ? ”

“อีกไม่กี่เพลา แม่จวงจะปรุงยาให้คุณปรุงเข้าหอกับลูก ก่อนที่จะแต่งกับคุณรุ้ง”

“แม่จีบอาจจะดีใจที่ได้ทองหลายหีบหากได้รู้ เหตุใดแม่ลูกไม่เจรจากัน ? ”

“ก็คงเหมือนองค์เองที่ไม่ยอมรับองค์อจลา เหตุนี้จึงได้เกิด ทุกผู้มีความปรารถนา แต่คนที่จะชนะคือคนที่แข็งแกร่งกว่าอย่างไรเล่า แม่จีบคิดว่าหล่อนฉลาดกว่าแม่ตน แต่หัวอกคนเป็นแม่ไม่เห็นดีเห็นงามในการออกเรือนไปไกล ๆ ยังดีนักหนาที่คุณปรุงรักใคร่แม่จีบด้วยใจจริง นางจวงแลเห็นช่องจะดึงลูกไว้ นางจึงได้ใช้พ่อปรุงหวังให้ตนคลายทุกข์ แลนางยังได้ทองไว้ให้ลูกรักด้วย คุณปรุงมาพบปะนางจวงในยามที่แม่จีบไม่อยู่ พวกเขาจึงได้เจรจาเรื่องนี้กัน ข้าก็ได้แต่ดู เพราะมันเป็นชะตา”

“ข้าอาจจะโชคดีกว่ามนุษย์เหล่านี้ ที่ไม่มีผู้ใดมาก่อเหตุให้เกิดความร้าวฉานระหว่างวิมานได้นะเจ้าข้า องค์อจลาก็เมตตาไม่หักหาญน้ำใจกัน” องค์ขาลได้แต่อมยิ้ม ไม่ปรารถนาจะเอ่ยถึงข้อนี้ ด้วยรู้อยู่แก่ใจดีว่าองค์อจลารู้สึกอย่างไร

“เรื่องเรือนกรรณิการ์จะปล่อยให้เกิดเหตุไปกระนั้นหรือเจ้าข้า ? ”

องค์ขาลพยักหน้ารับ “หากแม้นเป็นชะตา แม้แต่อยู่สูงกว่าข้าก็หาทำอันใดได้ไม่หักใจเสียเถิด เหตุใดจะเกิดเราก็เป็นได้เพียงผู้ดู หมั่นบำเพ็ญสร้างสมบุญกุศลไว้ จุติเมื่อใดจักได้อยู่ในวิมานที่ดี ใครใคร่ทำการใด จักได้รับผลในสิ่งนั้นเสมอ”

ร่างโปร่งที่ยืนมองภาพนั้นอยู่สั่นเทิ้มไปทั่วกาย คำว่าเรือนกรรณิการ์ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความอยากรู้และความหวาดกลัวเคลื่อนคล้อยเข้ามาโดยไม่รู้ตัว อิงกาลถอยหลังชิดผนัง มือของเขาปะทะแจกันสูงที่ตั้งอยู่มุมห้องล้มครืน !

สองร่างในอาภรณ์โบราณสีสันงดงามมองมาที่เขา ก่อนจะหายวับไปกับตา เหลือเพียงร่างของฝางนั่งพับเพียบอยู่ตรงกลางพรม หล่อนหันมามองแจกัน

“เห็นอะไรหรือคะคุณในเรือน ? ”

อิงกาลก้มลงยกแจกันขึ้นตั้งในตำแหน่งเดิม แล้วยิ้มจางให้ฝาง

“เห็นภาพประหลาด ๆ อาจจะเพราะอากาศในห้องนี้อบอ้าว ไม่ได้เปิดใช้มานาน ฝางทำอะไรอยู่ ? นั่งทำไมครับ ? ” ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่อง

“อยากรู้เหมือนกันค่ะว่ามานั่งอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง แล้วฝางบอกไปหรือยังคะว่าต้องซ่อมแซมตรงไหน ? ”

“บอกแล้วครับ พี่จะรื้อพรมเก่าทิ้ง แล้วก็เปลี่ยนสีห้องเท่านั้น” อิงกาลมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงดังที่กล่าว แต่เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจับผิด จากหญิงที่ถูกเรียกว่าองค์ขาลในชุดโบราณเมื่อครู่ ความอัปยศที่หล่อนกล่าวเกี่ยวกับเรือนกรรณิการ์ ชายหนุ่มก็ไม่ต้องการให้ฝางรับรู้เช่นกัน แม้ลึก ๆ จะรู้ว่าความคิดของตนไม่อาจรอดพ้นจากสายตาใครได้ ! แต่ฝางยังไม่รู้แน่ ๆ อิงกาลเดินไปฉุดแขนฝางให้ลุกขึ้นแล้วออกไปจากห้องนี้ทันที



พอฝางปลีกตัวออกไปอ่านหนังสือที่ริมน้ำ อิงกาลก็ใช้เวลาอยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่ได้เห็นอย่างหงุดหงิด นี่ตะวันยังไม่ตกดินด้วยซ้ำ เขากลับได้เห็นภพภูมิที่ไม่น่าจะได้เห็น สองนางเจรจากันเรื่องอาภรณ์เศร้าหมอง เรื่องวิมาน เรื่องการจุติ เขารู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้แปลว่าอะไร

หลวงพ่อเคยเล่าให้ฟังเมื่อครั้งท่านยังอยู่หลายครั้ง อันเทวดานั้นเมื่อหมดสิ้นซึ่งบุญกุศลที่สั่งสมมาก็จะถึงคราต้องไปจุติ อันเป็นการเคลื่อนจากอีกภพหนึ่งไปสู่อีกภพหนึ่ง ก่อนจะจบสิ้นจากภพเดิมนั้นจะเกิดจุตินิมิตหลายประการ หนึ่งในนั้นคืออาภรณ์ผ้าทิพย์จะมีสีเศร้าหมองดังที่ได้ยินมาเองกับหูเมื่อครู่ คนสำคัญบนเรือนกรรณิการ์กุมชะตาไว้อย่างเงียบ ๆ ทั้งแม่จวงและองค์ขาล อิงกาลหลับตาลงหวังเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา คนที่พาเขาก้าวกลับเข้าไปสู่อดีตมีเจตนาไม่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย !

เลือดเนื้อในกายเราเกิดจากบรรพบุรุษผู้ผ่านพ้นเวลามา เรือนกรรณิการ์เป็นของเรา แต่แม่จะรู้ประวัติของต้นตระกูลหรือไม่ ? ชายหนุ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิด ในอดีตเหตุหญิงหนึ่งชายสองเกิดจากแม่จวงมารดาของแม่จีบ ในปัจจุบันเหตุชายหนึ่งหญิงสองจะต้องเกิดจากมารดาของเขาอย่างแน่นอน !

แม่ได้ก่อกองไฟขึ้นในเรือนแล้วหนออิงกาล




Create Date : 18 สิงหาคม 2563
Last Update : 18 สิงหาคม 2563 18:06:25 น. 0 comments
Counter : 92 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณnewyorknurse


ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.