อีบุ๊กของ ภูระริน ภูปรดา กุล มีจำหน่ายแล้วที่เว็บซีเอ็ดนะคะ
E-book มีจำหน่ายที่ Meb ร้านนายอินทร์ แอปนายอินทร์ปัณณ์และ ebooks.in.th ค่ะ
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2563
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
6 สิงหาคม 2563
 
All Blogs
 
ตอนที่ 13 ของขวัญ เล่ม 1 โดย ภูระริน (ฉบับตีพิมพ์)

13

มือใหญ่ขยับโอบรัดเอวบาง ชายหนุ่มลืมตาในความมืด ฝางยังหลับใหล แต่หัวใจของอิงกาลเป็นสุข เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ขอให้ฝางตื่นขึ้นมาเป็นตัวเองเถิดหนา พี่ไม่อยากให้คืนนี้ผ่านไปเลย “เอามือออกไป ! ” เสียงหวานสั่งทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังหลับตา

“ไม่ ! ” อิงกาลปฏิเสธพลางยิ้ม “นี่ใครครับ ? ”

“ฝาง…..” หญิงสาวตอบพลางลืมตาขึ้นมามองเขา แววตาดำขลับดูเหนื่อยล้า ริมฝีปากบางอยากเจรจาสิ่งใด อิงกาลมองภาพนั้นอยู่นาน แต่หล่อนยังไม่ยอมเอ่ยออกมา เขาหลบตาหนีเสียเอง หากแต่ขยับเข้าไปใกล้ จุมพิตหน้าผากหล่อนแทนคำร้องขอในหัวใจ อย่ามองพี่แบบนี้คนดี ฝางยังนิ่งอยู่ปล่อยให้อิงกาลทำตัวตามใจตัวเหมือนทุกครั้ง ความผูกพันผ่านกาลเวลาทวีคูณ ความเป็นมนุษย์ยังเต็มเปี่ยมเมื่อเป็นตัวของตัวเอง

“มืดเร็วจัง” เธอลุกขึ้นนั่งมองไปรอบ ๆ ห้อง

อิงกาลรีบลุกจากที่นอนไปเปิดไฟ ชายหนุ่มยืนมองไปที่ฝางไร้วาจาใด ๆ เมื่อยามที่เป็นตัวของตัวเองฝางงดงามนัก สงบและเยือกเย็นทุกกิริยา ความเข้าใจต่อโลกมีให้เห็นเสมอเมื่อถูกปัญหาถาโถม อายุเท่านี้อดทนได้ขนาดนี้เก่งนัก

“หิวข้าวไหม ? เดี๋ยวเขาคงเอาข้าวมาให้ ฝางไปอาบน้ำอาบท่ารอดีกว่านะ” คนพูดยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ทุกครั้งเมื่อเป็นวันพระปัญหาจะเกิด มีเพียงคนในครอบครัวของเขาและฝางเท่านั้นที่เข้าใจ

เสียงถอนใจดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวลุกจากที่นอนเดินออกไปยืนริมหน้าต่าง “คุณในเรือนแต่งงานดีไหมคะ ? เผื่อว่าการมีคนอยู่ข้าง ๆ จะช่วยเบาเทาทุกข์ในวันพระได้บ้าง”

“ไม่แต่ง”

“ทำไมคะ ? ”

“ก็คนที่อยากแต่งด้วยเขาไม่เคยมองพี่เลย สู้ใช้ความเป็นเจ้าหนี้บังคับให้มาอยู่ด้วยทุกวันพระดีกว่า สักวันต้องใจอ่อนสิน่า” ชายหนุ่มหัวเราะ

“แล้วเคยรู้ความรู้สึกของคนที่เขาต้องเป็นลูกหนี้บ้างหรือเปล่า ? ”

อิงกาลสบตาหล่อนนิ่ง คำถามตรงและสะเทือนใจนัก “ความไม่รู้นั่นแหละดี รู้มากก็ทุกข์มาก หลวงพ่อเคยบอกพี่ไว้”

“คุณในเรือนก็พูดจาเห็นแก่ตัว ถ้าไม่รู้ทุกข์ของคนอื่น ก็ทำร้ายเขาอยู่ร่ำไป”

“ไม่นี่ ! ใครบอกว่าพี่ทำร้ายฝางกัน ? ที่ทำอยู่ทุกวันก็เพราะรักทั้งนั้นนะ” ชายหนุ่มเดินเข้ามารวบมือทั้งสองของหล่อนไว้ “เราโตมาด้วยกัน ทำไมพี่จะไม่รู้ว่าฝางทุกข์และเจ็บปวดแค่ไหนกับการต้องเป็นลูกหนี้ พี่ให้เงินฝางก็ไม่เอา ฝางอดทนเพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง แล้วทำไมคิดว่าคนอื่นทำร้ายล่ะครับ ? สุขไม่ใช่เหรอที่ยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง ? เชื่อไม่ใช่เหรอว่าสักวันจะหลุดพ้นจากการเป็นลูกหนี้ได้ด้วยตัวเอง ? รอให้คุณแม่พี่คืนบ้านให้ไม่ใช่เหรอ ? ” ฝางสบตาอีกคนนิ่ง จริงของเขาที่เราอดทนก็เพราะต้องการหลุดพ้นให้ได้ด้วยตัวเอง แต่เขาคงไม่รู้ที่ดิ้นรนหนีอีกอย่างไม่ใช่คำครหาและหนี้ หากแต่เป็นหัวใจของตัวเอง เธอถอยห่างออกมาจากเขา นั่งลงที่พื้นกอดเข่าทั้งสองข้างตัวเองไว้

“คิดว่าจะมีจุดจบไหมคะ ? ทำไมเวลามันเดินช้าจังเลย”

อิงกาลลงนั่งยอง ๆ สบตานิ่ง ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของฝางแรง ๆ “ฝันไปเหอะ ! นี่ นี่ นี่ ! และนี่คือปัจจุบันของตัวเอง จำไว้ ! จำแต่เรื่องดี ๆ เถอะนะคนดี พี่จะไม่ทิ้งฝางไปไหน ไม่เชื่อก็คอยดู” เขายิ้มส่งมาอย่างเมตตาสุดหัวใจ

เขาเหมือนเทวดาจังเลย ฝางคิด

“ไปอาบน้ำเถอะ กินข้าวแล้วเดี๋ยวไปหาคุณแม่พี่ พี่จะออกไปกินข้าวข้างนอก เดี๋ยวให้คนเอาเข้ามาให้ในนี้ รอที่ห้องโถงข้างล่างนะ” เขาไม่รอให้ฝางได้พูดอะไร เดินจากไปทันที ฝางรู้ดีว่าอิงกาลกำลังให้เวลาส่วนตัวกับเธอ วันนี้เราหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าทั้งคู่โดยที่ไม่รู้ตัว และคืนนี้ยังเหลืออีกยาวนานเหลือเกิน

หญิงสาวเดินไปรอบห้องอย่างใช้ความคิด ไม่นานนักคนรับใช้ในบ้านของอิงกาลก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาวางถาดอาหารไว้ให้ ก่อนจะจากไปเงียบ ๆ ฝางยืนมองอยู่ ทุกอย่างที่เอามาให้กินดีเลิศเทียบเท่ากับคุณในเรือนกินทุกอย่าง เธอยิ้มจางเมื่อนึกถึงความเมตตาที่ได้รับ เสียงใครบางคนเปิดประตูห้องเข้ามาไม่บอกกล่าว คุณโสนยืนกอดอกมองมาตาขวาง “ลูกหนี้อะไรกินดีอยู่ดี”

“คนดี ๆ เขาก็ปฏิบัติอย่างนี้กันทั้งนั้นแหละ” ฝางตอบหน้านิ่งแล้วนั่งลงที่โต๊ะอ่านหนังสือของอิงกาล ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารเย็น “กินด้วยกันไหม ? ”

“ไม่ล่ะ ! ฉันเห็นภาพนี้มาหลายปี เอือมระอาเต็มที ฉันมาวันนี้ก็เพราะจะมาเตือนว่าวันแบบนี้มันควรจะหมดไปได้แล้ว รับเงินนี่ไปแล้วออกจากชีวิตพี่อิงเถอะ ! ” คุณโสนล้วงซองสีน้ำตาลในกระเป๋าถือของเธอแล้ววางลงที่โต๊ะ

ฝางหยิบซองเงินไปเปิดดูแล้ววางลง “คงไม่พอหรอก เพราะบ้านฉันราคาสูงมาก ป่านนี้คุณนายคงขึ้นราคาจนฉันคงไม่มีปัญญาหาเงินมาไถ่ได้”

“เมื่อรู้ว่าไม่มีปัญญาก็วางเสียสิ ! จะไปนอนวัดหรือที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่เรือนนี้ พี่อิงต้องแต่งงานกับฉัน เธอก็น่าจะรู้ดี อย่าโลภนักเลยฝาง หรือจะจับเขาให้ได้ ? เงินที่ฉันให้เธอก็น่าจะตั้งหลักได้ถ้าอยู่อย่างเจียมตัว”

ฝางเคี้ยวอาหารในปากสงบนิ่ง หล่อนหันมาสบตาคุณโสนไม่นาน “มีคนบอกเสมอว่าชาตินี้ให้เมตตาคนมาก ๆ แต่แปลกดีที่เธอไม่เคยทำอย่างนั้นกับฉันเลย”

“ก็ไม่ใช่เรื่อง ! เธอเกะกะสายตาฉันมานานแล้ว ถึงเวลาก็ควรไป คนที่ต้องอยู่บนเตียงนี้ควรจะเป็นฉันมานานแล้ว ตั้งแต่เกิดแล้วด้วย ! ” น้ำเสียงของคุณโสนดังขึ้นเหมือนเด็ก ๆ ที่กำลังแย่งของเล่นกัน

“เอาไปสิ ! เอาไปให้ได้นะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเกินกว่าที่ควรทำ คุณโสนน่าจะทำได้ดีกว่า เก็บเงินนี่ไว้เถอะขอบคุณมาก แต่เรามีเหตุผลไม่เหมือนกัน คุณกำหนดชีวิตคนอื่นไม่ได้ ก็ดูแลชีวิตตัวเองเถอะ”

“คุณฝาง…..คุณนายให้มาตามไปพบ” เสียงคนรับใช้ดังอยู่ข้างนอก หญิงสาวทั้งสองสบตากัน ก่อนที่ฝางจะรามือจากอาหารตรงหน้าแล้วเดินออกไป ทิ้งคุณโสนไว้ในห้องเพียงคนเดียว กลิ่นยาสูบลอยมาตามลม ทำให้อีกคนขนลุกซู่

“ห้องนี้น่ากลัวจริง ๆ เขาอยู่กันได้ยังไง ? ” คุณโสนไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปจากห้องนอนของอิงกาลทันที



“มาแล้วรึ ? ” คุณนายไหมทองยิ้มเมื่อฝางเดินเข้ามา หล่อนคลานเข่าเดินเข้ามานั่งพับเพียบตรงหน้า ลูกชายคนเดียวของท่านนั่งอยู่ข้าง ๆ เขานั่งขัดสมาธิหยิบสิ่งของรอบ ๆ ตัวดูอย่างใส่ใจ โดยไม่ได้สนใจฝางเลย “จะเรียกมาเอาเงิน เรียนหนังสือหนังหาเป็นไงบ้างแม่ฝาง ? ”

“อีกไม่นานก็เรียนจบแล้วค่ะ กำลังจะเรียนท่าน ฝางจะขอเลิกทำงานนี้”

คนมองอยู่ยิ้มกว้าง “แล้วบ้านหล่อนเล่า ? ไม่เอาคืนแล้วหรือ ? ”

“อยากได้คืนค่ะ แต่คงไม่มีปัญญาแล้ว ถ้าแม่อยู่แม่ก็คงให้รามือ เรายากจนเกินกว่าจะไปเรียกร้องสิ่งที่เกินตัว” ฝางตอบหน้าซื่อไม่มีอาการเสียใจใด ๆ ให้ใครได้เห็น

“ก็ดี…..นกน้อยทำรังแต่พอตัว แล้วจะไปอยู่กันที่ไหนล่ะ ? ”

“ฝางพอมีเงินอยู่บ้าง เรามีกันแค่สองคน ส่งคนงานกลับบ้านเดิมหมดแล้วค่ะ”

“อ่อ ! ที่แท้หล่อนก็เตรียมตัวมานาน เอาไปสิ เงินนี้คงพอช่วยได้บ้าง เรียนหนังสือให้จบแล้วทำมาหากินต่อไป ลูกแม่บัวเก่งเหมือนแม่ ศักดิ์ศรีท่วมหัว กล้าจริง ๆ ฉันนับถือ” คุณนายไหมทองหัวเราะร่วน เธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ หากแต่รู้อะไรลึกยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ได้ยินจึงไม่ได้ทำให้ประหลาดใจแต่อย่างใด

ฝางก้มลงกราบ ก่อนจะรับซองเงินค่าตอบแทนที่คุณนายไหมทองให้ทุกเดือน เหมือนทุกครั้ง ร่างบางคลานเข่าเดินออกไปไม่เหลียวหลัง ฝางรู้สึกเหมือนภาพเก่า ๆ ย้อนกลับมา แม่จีบหล่อนนิยมคนกล้า หล่อนบูชาเงินทอง วันนี้หล่อนต้องมาหยิบยื่นเงินให้เราโดยที่ไม่ทุกข์ร้อน ผิดวิสัย !

ฝางเดินเร็วเกินกว่าที่ตัวเองรู้ ก่อนจะเดินชนกับคนอีกคนที่เดินผ่านมา “โอ๊ย ! กระผมกราบขอรับ นางฟ้านางสวรรค์มาเยือนถึงเรือนให้ได้เห็น เป็นบุญของไอ้ไม้เหลือเกิน” นายไม้ก้มลงกราบที่พื้นทันที ผ้านุ่งสีทองอร่ามและชายสไบอยู่เหนือหัวของนายไม้ในบัดนี้ ! ร่างงามยืนนิ่ง หล่อนใช้หางตาดูอีกคนที่หมอบก้มอยู่ไม่นาน

“บารมีข้าอาจจะสู้เอ็งไม่ได้นะ มาไกลเหมือนกัน หวังว่าคงเข้าใจ”

“หามิได้ดอกเจ้าข้า ผู้ใดจะหาญสู้แม่ผู้มาไกลแล้วแถมยังมีตัวตนเยี่ยงมนุษย์ได้อีกเล่าเจ้าข้า บารมีเหนือบารมีขอรับยากนักจะหาอะไรมาเปรียบ แต่ข้าขอกราบวิงวอนด้วยเจ้าข้า อย่าได้ทำร้ายกันเลย”

ริมฝีปากบางอมยิ้ม “เคยทำกระนั้นหรือ ? เราต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ เจ้าเองก็ถูกเขาทำร้ายมา เหตุใดยังอยู่เป็นบ่าวเขาในเรือนนี้เล่า ? ”

“หาได้มีผู้ใดแก้ไขอดีตได้นะขอรับ”

“อย่างไรเสียบัดนี้แม่ลูกกำลังคิดไม่ดีกับเรา คืนนี้ใครกันเล่าจะยอมเป็นเหยื่อให้ผูกพันกันไม่รู้จักจบจักสิ้น อยู่ในที่ของตัว อย่ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องของเรา ! ” กลิ่นหอมอบร่ำฟุ้งเมื่อร่างบางเดินจากไปอย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้ มีเพียงนายไม้ที่มองเห็นร่างผู้มากด้วยบารมีนั้นในกายของฝาง

“อย่างไรก็ยังโกรธแค้นที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ มันน่าหัวร่อตรงที่โลกแห่งวิมานกับโลกของมนุษย์เดินดินเกี่ยวพันกันได้ในครานั้น องค์เองจะรู้หรือไม่ หากไม่ขัดขืนแรงแห่งรักก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ทุกชีวิตต้องอยู่กันด้วยความโกรธแค้น วันที่องค์อจลากำลังต้องสู้อีกครั้งเพื่อให้ได้นางมาครอง”



“เอาจริงหรือลูกแม่ ? ” คุณนายไหมทองถามลูกชาย

“คุณแม่ก็ได้ยิน ฝางกำลังจะหนีลูก”

“ก็ได้….แต่ให้เป็นเมียแต่งคงจะไม่ได้ เพราะกำพืดหล่อนไม่คู่ควร”

“คุณแม่ใช้คำไม่ดี ฝางคนนี้ไม่ธรรมดา” คนพูดมีสติ เขาปรามมารดาด้วยความสงบ คุณนายไหมทองหัวเราะลั่น “หล่อนดีเพราะหล่อนรักษาลูกได้เท่านั้น แต่กำพืดหล่อนก็แค่ลูกกำพร้าชาวสวน สมบัติหล่อนก็มีแค่บ้านเท่านั้น ลูกจะเอามาเป็นแม่ของลูกได้อย่างไรกัน ? ”

“อย่างที่เรียนให้ทราบ ปล่อยให้ไปไม่ได้ครับคุณแม่ ถ้าความเป็นเจ้าหนี้ทำอะไรฝางไม่ได้ งั้นลูกจะทำเอง ขอแค่คุณแม่อย่าขัดใจ ลูกจะจัดการทุกอย่างเอง แต่ถ้าหากไม่ยอมก็ต้องเสียลูกไป” คุณนายไหมทองหน้าตึง หากแต่หล่อนเก็บอาการได้แนบเนียนนัก ลูกรักกำลังจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ “แม่เข้าใจหัวอกคนหนุ่ม ถ้าคิดว่าปราบหล่อนได้ก็ทำไป แต่จะยกไว้สูงนั้นไม่มีวัน ! อย่างมากก็เมียคนแรกเท่านั้น”

อิงกาลก้มลงกราบที่พื้นแทนคำขอบคุณ

“อย่าให้ลูกสร้างเวรกรรมอีกเลยนะครับคุณแม่”

“เอาหล่อนทำเมียให้ได้ แล้วค่อยมาคุยกันใหม่นะ” คุณนายไหมทองหันหลังให้ลูกชายทันที



อิงกาลกลับเข้าไปในห้องนอนเงียบ ๆ ฝางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขา หล่อนกำลังอ่านหนังสือในมืออย่างตั้งใจ ร่างโปร่งเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะรวบร่างฝางไว้แนบลำตัว เจ้าตัวยังนั่งนิ่งบนเก้าอี้ แม้มือทั้งสองยังถือหนังสืออยู่ “ฝางทรมานมากไหมคนดี ? ”

“ตอนนี้ยัง….แต่ต่อไปอาจจะตะคริวกินถ้าไม่ยอมปล่อย”

อิงกาลก้มลงหวังจะสบตา แต่ฝางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลย เขาจึงก้มลงกอดรัดศีรษะและลูบผมสลวยของหล่อนไปมาอย่างหวงแหน “คนนี้ฝางใช่ไหม ? ”

“หาใช่ไม่”

อิงกาลผละออกจากร่างนั้นทันที ! ถอยห่างออกมา 2-3 ก้าว เขายืนมองคนตรงหน้านิ่ง ดวงตาดำขลับของฝางจ้องมา “แม้องค์เองจะหน้าตาเปลี่ยนไป หากแต่วาจาไม่ได้ต่างกันนะเจ้าข้า” หญิงสาวอมยิ้ม มืองามกรีดกรายจับลูกผมที่อยู่ข้าง ๆ ทัดหูอย่างเคยตัว บัดนี้องค์อังควิภาซ้อนร่างฝางเต็มองค์

“ต้องการอะไรครับ ? คุณไม่ใช่นางฟ้าคนนั้นแน่ ๆ ”

คนนั่งอยู่อมยิ้ม ฝางจ้องอิงกาลไม่วางตา “งดงามนักในชาตินี้ ไม่เสียแรงที่ได้กลับมาพบกันอีก ทำบุญอันใดไว้นักหนาจึงได้เกิดในภพภูมิที่ดี ทั้ง ๆ ที่องค์เองมุ่งร้ายคนอื่นอยู่ตลอดเวลาด้วยวาจาไพเราะเยี่ยงนี้ ! ” เสียงฟ้าพิโรธดังมาจากที่แสนไกล ลมภายนอกพัดรุนแรงราวกับท้องฟ้ากำลังส่งสายฝนลงมากระหน่ำแผ่นดิน ดอกกรรณิการ์ร่วงลงพื้นด้วยแรงลมฝน คนทั้งบ้านรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ คุณนายไหมทองวิ่งเข้าห้องนอนพร้อมกับคนรับใช้ “เข้าห้องเถอะค่ะคุณ คืนนี้น่ากลัวจริง นี่คุณโสนก็มาไม่นาน เห็นว่ากลับเรือนไปเงียบ ๆ ค่ะ เรารีบไปกันเถอะค่ะ” อิงกาลยังยืนนิ่ง แม้จะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงรอบกาย “ผมจำไม่ได้ว่าทำอะไรไว้ แต่อย่าทำร้ายฝางอีกเลยนะครับ เรารักกัน”

“ใครบอกพ่อกันเล่า ? ” คนพูดหัวเราะ

“ถ้าไม่รักฝางจะไม่มีวันยอมอยู่ใกล้ผม คุณอาจจะยิ่งใหญ่กว่าเรา กว่าใครทั้งหมด แต่เราก็อยู่ใต้กฎแห่งกรรม ทั้งผมและฝางกำลังรับกรรม แล้วคุณต้องการอะไรจากเราครับ ? ” ร่างบางตรงหน้ายกเท้าขึ้นนั่งพับเพียบบนเก้าอี้ หล่อนทรงตัวอยู่ได้อย่างน่าอัศจรรย์ แขนขวาของฝางราวกับกำลังอิงหมอนอยู่ ทั้ง ๆ ที่มันไม่มี !

อิงกาลหายใจหอบ นี่เป็นอีกครั้งที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังงมงายนัก หลังจากที่ได้พบกับนายไม้และนางฟ้าของฝาง ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับเรื่องเหลือเชื่ออีกครั้ง ฝางยิ้มหวานส่งมาให้ หากแต่แววตาไม่ใช่ของเจ้าตัว

“ฝางไม่อยากแม้แต่จะอยู่บนแผ่นดินเดียวกับเจ้า ที่เห็นเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น รักสุดหัวใจหรือยัง ? กำลังจะใช้กำลังขืนใจนางอย่างนั้นหรือ ? สมแล้วที่เป็นท่าน ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครอง จิตใจทำด้วยอะไรกันเล่าจึงได้ทำเรื่องผิดซ้ำ ๆ ซาก ๆ เจ้าข้า” เสียงคนถามเย้ยหยันนัก หล่อนโกรธแค้นอะไรนักหนา จึงได้เอ่ยวาจาได้อย่างเลือดเย็น หากแต่ในหน้ายังยิ้ม “เข้าใจผิดแล้ว ! ” อิงกาลตะโกน

“ไม่ผิดตัวกระมังเจ้าข้า หากกล้าทำอะไรฝาง เราจะล้างผลาญให้จมแผ่นดิน ! ”

อิงกาลยืนนิ่งหากแต่เสียงในหัวใจของเขาดังก้องฟ้าในเวลานี้ ก็ลองดู ! เขาคิด ดวงตาคู่งามของฝางจ้องอิงกาลสงบนิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากกำลังสะกดให้อีกคนร้อนวูบ แต่กิริยาพวกนี้ไม่ใช่ฝางแน่นอน “ออกไป….เถอะครับ นี่คือโลกแห่งความจริง ถ้าคุณตั้งใจจะทำให้ผมทรมานก็ทำไป แต่อย่าเอาผู้หญิงของผมมาเกี่ยวข้องด้วยเลย”

“หากมิใช่เพราะเรา…เจ้าหรือจะได้อยู่ใกล้นางดังเงาซ้อน ? ”

“ถ้าผมเป็นต้นเหตุให้คุณต้องทุกข์ก็ทำให้ผมทุกข์คนเดียว ฝางเป็นแค่คนที่จำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ปัจจุบันก็ยังหายใจด้วยความยากลำบาก อย่าทำให้เธอทุกข์อีกเลย ต่อให้เธอเป็นเงาของคุณก็เถอะ คุณสุขหรือที่เห็นตัวเองทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ? ”

ริมฝีปากบางอมยิ้ม “เวรกรรมไม่ได้จางหายไปกับกาลเวลาเช่นเดียวกับความทรงจำ สักวันจะเข้าใจ” อิงกาลรับรู้ได้ถึงความเย็นที่ทอดผ่านร่างกายของเขา คนที่ซ่อนเร้นในกายฝางกำลังสะท้อนภาพเก่าให้เห็นเป็นฉาก ๆ ชายหนุ่มยืนตะลึงกับภาพความทรงจำในหัวที่กำลังวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว !






Create Date : 06 สิงหาคม 2563
Last Update : 6 สิงหาคม 2563 8:27:23 น. 0 comments
Counter : 82 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Handmade
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




คนเขียน..เป็นคนธรรมดา เราเขียนทุกอย่างเพราะอยากเขียนเท่านั้นเอง เป็นงานอดิเรก...ไม่ใช่มืออาชีพ ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณที่แวะมาค่ะ



ลิขสิทธิ์ของงานเขียนทุกชิ้นในบล็อกนี้เป็นของผู้เขียนตามกฎหมายพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือนำไปเผยแพร่ต่อด้วยวิธีใดๆ มิฉะนั้นจะเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และจะดำเนินการตามกฎหมาย
Copyright Act B.E. 2537






New Comments
Friends' blogs
[Add Handmade's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.