วาเลนไทน์ในความทรงจำ...ผมและมิริน







ผมไม่รู้ว่ามิรินรักผมจริงๆ หรือเปล่า ถ้าไม่นับว่าผมเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอไปไหนมาไหนสองต่อสองด้วย และเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอจะโทรมาหายามดึกดื่นเพื่อจะระบายความเศร้าหลังจากอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจบไปโดยที่พระเอกตาย ผมก็มองไม่เห็นว่าผมจะแตกต่างจากเพื่อนผู้ชายคนอื่นของเธอตรงไหน


มิรินกับผมคบกันมาได้สองปีแล้ว ถ้าหากว่าการที่ผมเข้าไปอยู่ในกลุ่มเพื่อนมิรินแล้วเธอแนะนำผมเอาซึ่งๆ หน้าว่าเป็นคนรักและนับว่าเป็นการคบกัน วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ เมื่อสองปีก่อน และเป็นวันที่แสงแดดยามบ่ายที่อ่างแก้วของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่สดใสที่สุดตั้งแต่ที่ผมเคยรู้สึก


ผมเจอกับมิรินครั้งแรกที่ห้องสมุด ขณะนั้นยังห่างไกลจากช่วงสอบผู้คนจึงยังไม่หนาแน่นมาก ที่ชั้นสองผู้หญิงคนหนึ่งนั่งจมอยู่กับหนังสือเล่มโตๆ ท่วมโต๊ะขนาดนั่งสองคนนั้น มันกองสูงๆ ขึ้นไปเกือบเท่าหัวของเธอและ ในเมื่อมันมีสองถึงสามกองวางรายรอบอยู่จึงรู้สึกได้ไม่ยากว่าเธอดูตัวเล็กและบอบบางมากยิ่งขึ้นไปกว่าที่เธอเป็นอยู่จริง ทำไมเธอมานั่งคนเดียวในห้องสมุดชั้นสองที่หนาวเหน็บและเงียบเหงาแบบนี้ แล้วหนังสือมากมายรอบล้อมเหล่านั้นเธอเป็นคนยกมันมาทั้งหมดเลยหรือ จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าที่จริงแล้วเธอกำลังรอเพื่อนของเธออยู่...เพื่อนหญิงหรือว่าเพื่อนชายนะ... หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มโตหน้าปกสีน้ำเงิน ปกแข็งแบบที่ห้องสมุดใช้ปรับปรุงหนังสือเก่าให้อยู่ทนนาน สายตาเธอจ้องตรงและไม่กระพริบตาขณะที่นิ่วหน้าเล็กน้อย และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมกับมิริได้สบตากัน


นักศึกษาแพทย์นั้นแทบจะไม่มีเวลาว่างเลย และนักศึกษาเภสัชก็เรียนหนักไม่ใช่น้อยแต่นั่นก็เหมือนไม่ใช่ปัญหาสำหรับมิริน เธอไม่เคยจู้จี้เอากับการที่ผมไม่ว่างไปทานข้าวเย็นด้วย หรือการที่ผมต้องไปเรียนไกลถึงโรงพยาบาลศูนย์ลำปางในบางคราว มิรินทานข้าวเองได้ บางคราวเธอทานข้าวกับเพื่อนและบางคราวเธอทานข้าวตามลำพัง และเมื่อยามที่ผมว่างมาทานข้าวกับเธอก็สังเกตได้ไม่ยากนักว่าบางครั้งเธอก็ทานมาแล้ว มิรินมีใครนอกจากผมหรือเปล่านั้นผมไม่รู้เพราะไม่ได้ถาม บางทีอาจจะเพราะว่าผมไม่อยากทำร้ายรอยยิ้มและแววตาแวววาวไร้เดียงสาของเธอยามที่เธออยู่กับผม หรือบางทีอาจะเป็นเพราะผมขลาดที่จะยอมรับความจริงหากว่าคำตอบนั้นจะทำให้ตัวผมเองเสียใจก็เป็นได้


เวลาหลายวันผ่านมาผมเฝ้าครุ่นคิดถึงวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงทั้งในแง่ที่มันเป็นวันแห่งความรัก และในแง่ที่มันเป็นวันครบรอบสองปีที่ผมกับมิรินคบกัน แหวนทองคำขาววงเล็ก ขนาดนิ้วนางข้างขวาของมิรินที่ผมซื้อมาด้วยเงินเก็บเกือบทั้งปีถูกห่อเตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว ที่เลือกขนาดนิ้วนางข้างขวาเพราะว่าหากเธอไม่อยากสวมมันที่นิ้วนางก็ยังสามารถนำมาใส่ไว้ที่นิ้วกลางข้างซ้ายได้ เมื่อผมถามมิรินถึงแผนการในวันนั้นเธอก็ได้แต่สายหน้าพร้อมกับบอกว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ใกล้สอบและเธออยากจะอยู่อ่านหนังสือมากกว่าจะไปดูหนังหรือเที่ยวไหนๆ ท้ายที่สุดเราก็ตกลงกันได้ที่การทานอาหารเย็นด้วยกันโดยให้เธอเลือกร้าน


มิรินจ๊ะวันแห่งความรักนี้ผมอยากให้มันเป็นวันแห่งความทรงจำของเรานะ







มีคำถามผุดขึ้นในแววตาของชานนท์หลายครั้งหลายคราเวลาที่ฉันสบตา ฉันมองเห็นมันปรากฏอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนที่จะจางหายไปพร้อมกับรอยยิ้มจนตาหยีของเขาหลังจากที่ฉันยิ้มให้ก่อน คำถามนั้นคล้ายว่า ฉันรักเค้าไหมแล้วเราเป็นอะไรกันแน่


ฉันคบกับนนท์มาได้สองปีแล้ว หลังจากที่ฉันตอบแทนสีหน้าเก้อเขินของเขาที่ช่วยฉันหอบหนังสือกองโตไปส่งให้ฉันที่หอพักและพบเจอกับเพื่อนสนิทหลายคน ฉันบอกเพื่อนๆ ว่านนท์เป็นคนรักของฉัน และหลังจากนั้นเราก็ไปนั่งคุยกันที่อ่างแก้ว เขาบอกว่าเขาดีใจมากที่ฉันแนะนำเขาเช่นนั้น แต่ก็นั่นแหละฉันไม่ได้สานต่อคำพูดนั้น คล้ายกับว่าจะปล่อยให้แสงสะท้อนเงาวับแวววาวในสายน้ำนิ่งฉายแววตายิ้มแย้มของเขาประทับเอาไว้แทนคำว่ายินดี


ครั้งแรกที่เราพบกัน เป็นวันที่ฉันต้องทำรายงานเรื่อง “สารช่วยไหล” ห้องสมุดคณะก็มีหนังสืออยู่พอสมควรแต่ว่าฉันชอบไปหอสมุดของมหาวิทยาลัยมากกว่าเพราะหากไม่ใช่ช่วงสอบแล้วที่นั้นมักจะว่าง เงียบ และเย็น ที่นั่นฉันพบกับผู้ชายคนหนึ่งนั่งหลับอยู่กับหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาถือติดมือเข้ามาด้วย โต๊ะนั้นอยู่ตรงกันข้ามกับโต๊ะของฉัน ...ขณะที่ฉันมีสมาธิกับการอ่านงานวิจัยภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสารช่วยไหลอยู่ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาอย่างเข้มข้นจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม เดาไม่ยากเลยว่าชายหนุ่มที่หลับอยู่เมื่อสักครู่นี้จะตื่นขึ้นมาแล้ว และเดาไม่ยากอีกเช่นกันจากเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวปักตราคณะว่าเขาจะต้องเป็นนักศึกษาแพทย์ เมื่อรวมกับกับหน้าปกหนังสือเรียนที่วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเชื่อมั่นอย่างนั้นได้กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ...ฉันรู้สึกเป็นมิตรกับเขาอาจจะเป็นเพราะว่าวันนั้นทั้งชั้นสองเหมือนจะมีเพียงเราสองคนที่อยู่ที่นั่น และอาจจะเป็นเพราะว่าฉันกำลังหาใครสักคนช่วยฉันขนหนังสือพวกนี้ไปที่หอพัก ฉันแกล้งเขาด้วยการนิ่วหน้าให้กับสายตาอบอุ่นคู่นั้นและนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันและนนท์สบตากัน


นนท์เป็นนักศึกษาแพทย์ชนบท ที่ต้องไปเรียนที่โรงพยาบาลศูนย์ลำปางเป็นครั้งคราว คราวละหลายเดือน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากนัก อาจจะเป็นเพราะฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายกับความสัมพันธ์ของเราสองคนนี้ มันยังมีอะไรบางอย่างที่บอกฉันว่านนท์ยังไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นที่ฉันจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดชีวิต แต่ในเมื่อฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นสัณชาตญาณหรือแค่การคิดไปเอง และในเมื่อนนท์ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรพอๆ กับที่ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับความสัมพันธ์แบบห่างๆ ของเรา เราจึงยังคบกันได้เรื่อยมา


วาเลนไทน์ปีนี้ฉันรู้ดีว่ามันมีความหมายกับนนท์พอสมควร สังเกตได้จากน้ำเสียงกระตือรืนร้นเมื่อถามมาตามสายว่าจะไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า แต่ฉันตอบนนท์ไปว่ามันเป็นช่วงใกล้สอบและฉันไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่าการอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม นั่นทำให้นนท์น้ำเสียงหมองไปถนัดเลยทีเดียว สุดท้ายเราจึงยอมความกันได้ที่การไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านพิเศษที่ให้ฉันเลือกเอง ...เพราะอะไรฉันจึงใจร้ายกับนนท์ หนึ่งนั้นอาจจะเป็นเพราะฉันค่อนข้างจะขลาดกลัวกับคำว่าวันแห่งความรักที่ลอยเข้ามาในทุกทิศทุกทาง ทุกหนทุกแห่ง ราวกับเป็นโรคระบาด และเขาก็ทำท่าจะติดเชื้อโรคนี้เข้าไปด้วย และอีกหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะฉันกลัวว่ามันจะมีเรื่องราวไม่คาดฝันอะไรที่ฉันคาดหวังว่านนท์จะยังไม่ทำมันในวันวาเลนไทน์ปีนี้ เพราะว่าฉันยังไม่มั่นใจว่าฉันต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างเราคืบหน้าไปมากกว่านี้หรือเปล่า


นนท์คะ วันที่สิบสี่กุมภาปีนี้ยังไม่ต้องเป็นวาเลนไทน์ในความทรงจำของเราได้ไหม



คุยกันท้ายเรื่อง


เมื่อเกือบ 1 ปีก่อน..."ถนนสายนี้...มีมิตรภาพ" ได้ก่อกำเนิดขึ้นด้วยมิตรภาพแห่งตัวอักษรจากสาว สาว สาวชักชวนเพื่อนในบลอคมาร่วมก่อสร้างมิตรภาพจากงานเขียนทุก ๆ สองอาทิตย์ในวันจันทร์ ตามแต่หัวข้อที่กำหนดและพาไป


วันนี้ที่ถนนสายนี้ปูยาวมาถึงเกือบขวบปี...ได้รับการตอบรับจากมิตรภาพแสนดี หลากหลาย อบอุ่นและนานยาว...


งานเขียนที่หลากหลาย สนุกสนาน รอยยิ้ม น้ำตา
มิตรภาพใหม่ จากลอคอินที่ไม่คุ้นเคยกลายเป็นสนิทสนม
ตัวอักษรผ่านกล่องสี่เหลี่ยม หยอกล้อ ให้กำลังใจ ชื่นชม


แต่ขณะที่เดินทางมาถึงจุดหนึ่ง...ถนนสายมิตรภาพที่อบอวลไปด้วยความ อบอุ่น ด้วยเหตุผลหลายประการของคนหลายคน สาวทั้งสามตกลงใจกันหยุดพักถนนเส้นนี้เอาไว้ชั่วคราวสักระยะหนึ่ง ปล่อยให้ความอบอุ่นอวลอยู่ในใจ ปล่อยให้มิตรภาพที่เกิดขึ้นแล้วดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้ถนนสายนี้ทอดยาวไปตามทางของมัน ปล่อยให้งานเขียนต่าง ๆ คงอยู่อย่างงดงามอย่างนั้น


ขอขอบคุณเพื่อนชาวบลอคแก๊งค์ที่ร่วมโครงการ ร่วมอ่าน และร่วมผ่านไปผ่านมาทุกท่านนะคะ เราสาวสาวสาวซาบซึ้งใจในมิตรภาพที่ได้รับ...แล้วในวันหนึ่งที่เหตุผลทุก ประการกลับมาตรงกันอีกครั้ง ถนนสายนี้...จะมีมิตรภาพอีกครั้งค่ะ...






รายชื่อผู้ร่วมโครงการ (ครั้งสุดท้าย)
::BeCoffee::
::nikanda::
::นางสาวดุ่บดั่บ::
::กะว่าก๋า::
::JewNid::
::Little Knight::
::ปีศาจความฝัน::
::เป็ดสวรรค์::
::นัทธ์::
::SongPee::
::Paulo::
::ซองขาวเบอร์9::
::ส้มแช่อิ่ม::
::ท่านหญิงน่าเกลียด::
::Summer Flower::
::peeamp::
::nulaw.m::
::มัยดีนาห์::
::บุยบุย::
::inmemoir::
::เริงฤดีนะ::




 

Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2553
42 comments
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2553 0:04:12 น.
Counter : 596 Pageviews.

 

แวะมาส่งการบ้านก่อนนะคะคุณอ้อน
เดี๋ยวเที่ยง ๆ ฟี่จะมาค่อย ๆ ละเลียดวาเลนไทน์ของบ้านนี้ค่ะ

 

โดย: Paulo 1 กุมภาพันธ์ 2553 9:21:47 น.  

 

อ้าวว ...ทำไมอ่ะ

 

โดย: โมกสีเงิน 1 กุมภาพันธ์ 2553 9:51:04 น.  

 

ให้บรรยากาศเหงาๆ เศร้าๆ ของคนหนึ่งคนที่พร้อมจะรัก
แต่กับอีกคนยังไม่พร้อมที่จะรัก

แล้วพอยิ่งอ่านมาถึงตอนจบก็ร้อง อ๋อ...เลยทีเดียว
ด้วยเหตุนี้เองที่หญิงสาวยังไม่พร้อม
เพราะเธอไม่อยากมีวันวาเลนไทน์ในความทรงจำแบบหนุ่มสาวสมัยนี้นั่นเอง



ปล. ผมหวังว่าถนนสายนี้จะกลับมาให้เราได้เดินไปพร้อมๆกันอีกครั้งนะครับ
ผมจะคอย

 

โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) 1 กุมภาพันธ์ 2553 11:38:35 น.  

 

มาส่งงานครับ แล้วก็มาอ่านฉบับที่น่าจะเอาไปใส่
ที่ไหนที่มีวัยรุ่นเยอะๆ วัยรุ่นที่มีทัศนคติต่อวัน
วาเลนไทน์ที่ผิดไปอย่างน่าเสียดาย

วาเลนไทน์คือความรักต่อสิ่งมีและไม่มีชีวิตใน
ทุกรูปแบบ เมื่อไรจะเช้าใจกันเสียทีว่าไม่ใช่
วันเก็บเกี่ยวเซ็ก เซ็งนะครับ

 

โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) 1 กุมภาพันธ์ 2553 11:54:10 น.  

 

ชอบชื่อนางเอกจังครับ

อยากจะไป ม.เชียงใหม่ซักครั้ง

เป็น ม. ที่โรแมนติคมากกกก

 

โดย: คนบ้า ฆ่าก็ไม่ตาย เอาไม้เขี่ยก็ไม่ไป...นี่ไง.. (เป็ดสวรรค์ ) 1 กุมภาพันธ์ 2553 13:16:45 น.  

 

แวะมาส่งการบ้านด้วยคนครับ..

เดี๋ยวช่วงเย็นๆแวะมาอ่านอีกรอบครับผม

 

โดย: Little Knight 1 กุมภาพันธ์ 2553 13:17:49 น.  

 



มาแปะไว้ก่อนเดี๋ยวมาอ่านต่อค่ะ
ท่านหญิงฯก็อัพแล้วนะคะ

 

โดย: ท่านหญิงน่าเกลียด 1 กุมภาพันธ์ 2553 13:28:13 น.  

 

แวะมาอ่าน ที่แห่งนี้ยังดูอบอุ่นไม่ต่างกับครั้งเก่าที่เข้ามาเลย
มีความสุขมากๆครับ

 

โดย: จอน IP: 10.216.1.206, 203.146.104.41 1 กุมภาพันธ์ 2553 17:51:25 น.  

 

แม่ส่งการบ้านแต่เช้ามืดแล้วค่ะ

ตามมาอ่านของคุณอ้อนด้วยค่ะ

 

โดย: ซองขาวเบอร์ 9 1 กุมภาพันธ์ 2553 19:59:25 น.  

 

เป็นการถ่ายทอด ความรู้สึกของชายหญิงคู่หนี่ง
ที่ต่างคนก็ต่างมีเหตุผลของแต่ละคน

อยากรู้ตอนจบจังค่ะ ว่าเขาจะได้แต่งงานกันมั๊ย
หรือปล่อยให้เวลาเพาะบ่ม จนสุกงอม
หรือไม่ก็หง่อมไปพร้อมๆกัน อิ อิ

ค่อยๆกระดืบไปทีละบ้าน
เพราะละเลียดทุกตัวอักษรเลยค่ะ
ไม่อ่านก็ให้รฝุ้สึกเสียดาย


แอมอร

 

โดย: peeamp 1 กุมภาพันธ์ 2553 20:13:32 น.  

 

อ่านแล้วอยากเป็นนางเอก
แต่ติดตรงร่างบอบบางที่กองหนังสือโต ๆ ปิดแทบมิดที่แหล่ะ

กองหนังสือคงปิดได้แค่ต้นแขน 555 ..

เรื่องราวดูมีมิติดีค่ะ
จากคนหนึ่ง กับอีกคนหนึ่ง ..

ส่งการบ้านแล้ว เมื่อตอนเช้ามืด หุหุ ..

สองพี

ปล. รอโครงการดีดี ต่อนะค่ะ

 

โดย: SongPee 1 กุมภาพันธ์ 2553 20:37:15 น.  

 

อ่านจบแล้วค่ะ
สงสารชานนท์จัง

 

โดย: ท่านหญิงน่าเกลียด 1 กุมภาพันธ์ 2553 21:03:06 น.  

 


เขียนได้เก่งจริงๆ ค่ะ

 

โดย: อุ้มสี 1 กุมภาพันธ์ 2553 21:44:18 น.  

 

อ่านแล้วก็สงสารคุณนนท์จังเลยนะคะ แอบเคืองมิรินนะเนี่ยว่าทำไมไม่ฟันธงไปเลยน้อจะเดินหน้าหรือถอยหลัง แบบว่าซัมเมอร์เป็นคนตรงน่ะค่ะ รู้ใจตัวเอง ถ้าชอบก็บอกเลยถ้าไม่ชอบก็บอกอีก กั๊กๆ อย่างนี้มาบอกทีหลังเคืองค่ะ เคือง (อินจริงๆ เลยวันนี้)

 

โดย: Summer Flower 1 กุมภาพันธ์ 2553 22:50:52 น.  

 

พี่อ้อนขา...นิอัพแล้วน้า อิอิ

เห็นด้วยกับคห.ข้างบนค่ะ
แอบสงสารคุณนนท์มั่กมาก มิรินใจร้ายอ่า คุณนนท์ออกจะเป็นผู้ชายน่ารักแสนดี (ปลื้มคุณนนท์ค่ะ ^^)
แอบอิจฉามิรินด้วย

ชิชะ ถ้าเป็นเราน้า ฮ่าฮ่า
ตอนที่บรรยายตอนคุณนนท์พูดอ่ะค่ะพี่อ้อน อ่านแล้วนิมีเขินด้วยค่ะ 55
ชอบที่พี่อ้อนเขียนมากเลยค่ะ

คืนนี้ ฝันดีนะค่ะพี่อ้อน ทิวาสวัสดิ์ค่ะ

 

โดย: บุยบุย 1 กุมภาพันธ์ 2553 23:36:56 น.  

 

ลองเขียนดูครั้งแรกและคงเป็นครั้งเดียว



ร่วมเปิดซิง(การเขียนของตัวเอง)และปิดโครงการนะคะน้องอ้อน

 

โดย: เริงฤดีนะ 2 กุมภาพันธ์ 2553 0:02:42 น.  

 

ลองเขียนดูครั้งแรกและคงเป็นครั้งเดียว



ลองอ่านดูนะคะ..ทันอยู่ในวันจันทร์สุดท้ายด้วย

 

โดย: เริงฤดีนะ 2 กุมภาพันธ์ 2553 0:03:28 น.  

 

นี่ล่ะนะค่ะ มุมมองของความรักและความต้องการ
ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน มันก็เลยกลายเป็น
คนหนึ่งผิดหวัง อีกคนก็เฉยๆ ไป .. เพราะไม่อยาก
คาดหวังและไม่พร้อม ว่ากันไม่ได้ด้วยสิค่ะหนิ


วันนี้พี่เข้าร่วมเขียนด้วย ออกแนวเอา ปสก.
มาถ่ายทอดเหมือนเคย เชื่อแน่ว่าน้องอ้อนก็เจอ
เหมือนๆ กันล่ะค่ะ (เพราะว่าเราแอบวัยไม่ต่างกัน
เอ หรือเปล่าหนอ )

 

โดย: JewNid 2 กุมภาพันธ์ 2553 5:01:09 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องอ้อน

ชอบชื่อมิรินจังเลยครับ






 

โดย: กะว่าก๋า 2 กุมภาพันธ์ 2553 6:57:40 น.  

 

แอบถอนหายใจค่ะ
..
คุณอ้อนเล่นเอาเรื่องคุณนนท์ขึ้นก่อน แบบให้คนอ่าน ช่วยลุ้นกันแบบสุดตัวแล้วก็มาเบรกอารมณ์ กับประโยคสุดท้ายของมิรินซะนี่

แต่สำหรับฟี่ ยังอยากให้คุณนนท์รอวันที่มิรินพร้อมจะมีวาเลนไทน์ในความทรงจำด้วยกันนะคะ

ว่าแล้วก๋ขออนุญาตจินตนาการนำไปอีกนิด แบบให้ happy สมใจคนอ่านแล้วกันค่ะ 555

 

โดย: Paulo 2 กุมภาพันธ์ 2553 8:52:05 น.  

 




" Valentine ในความทรงจำ "



Morning..ค่ะ น้องอ้อน

 

โดย: เริงฤดีนะ 2 กุมภาพันธ์ 2553 9:51:04 น.  

 

หวัดดีค่ะคุณอ้อน
อ่านชื่อเรื่อง คิดว่าเป็นเรื่องของเหล้าญี่ปุ่น "มิริน"
มีแต่คนเอาใจช่วยคุณนนท์นะเนี่ย ^^

เสียดายนะคะที่ถนนสายนี้จะปิดชั่วคราว
แต่คุณอ้อนคงจะเขียนเรื่องน่ารักๆมาให้อ่านอยู่เนืองๆใช่มั๊ยคะ

 

โดย: nanida 2 กุมภาพันธ์ 2553 9:59:16 น.  

 

เดี๋ยวส่งไปหนังสืออยู่ที่พี่จ้า
แจ้งที่อยู่เมืองแพร่มาล่ะกัน

 

โดย: โมกสีเงิน 2 กุมภาพันธ์ 2553 13:20:51 น.  

 

สวัสดีค่ะคุณอ้อน
อืมม...ชื่อนางเอกน่ารักจังเลยค่ะ "มิริน"
เป็นนักศึกษาเภสัชซะด้วย ถ้าให้ปอยเดา(บ้าง)
เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องจริงซะมากกว่า 70% ใช่หรือเปล่าคะ

อยากรู้จังเลยค่ะ ว่าวันวาเลนไทน์ปีนั้นน่ะ
เป็นวาเลนไทน์ในความทรงจำของมิรินหรือของชานนท์
หมายถึงว่า ตอนจบของวาเลนไทน์นั้นน่ะ เป็นอย่างที่คิดหรือเปล่า
คาดเดาได้ และก็แอบเศร้านิด ๆ คล้าย ๆ บลอคปอยนะคะ
ทำไมวาเลนไทน์ในความทรงจำ ไม่ค่อยจะหวานและซึ้งเท่าไหร่
เดี๋ยวลองไปตามอ่านของคนอื่นดูค่ะ เผื่อจะมีอะไรหวาน ๆ บ้าง
ว่าแต่วาเลนไทน์นี้ หวานไหมคะ อิอิ

...............

เรื่องในบลอคปอยน่ะค่ะ มากกว่า 70% นะคะที่เป็นเรื่องจริง ฮาฮา

ใจหายมาก ๆ เลยค่ะอ้อน กับบลอคสุดท้ายบลอคนี้นะ
ปอยทำลิงค์ส่งไปทางเมล์ให้แล้วนะคะ ครั้งสุดท้ายอยากทำเอง
ตอนนี้มีโครงการตะพาบของพี่เป็ดสวรรค์ อิอิ ไปร่วมหน่อยไหมคะ

 

โดย: นางสาวดุ่บดั่บ 2 กุมภาพันธ์ 2553 19:34:32 น.  

 

แล้วเราจะทิ้งกันได้อย่างไร ชิมิ

 

โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) 2 กุมภาพันธ์ 2553 23:27:44 น.  

 

ผู้หญิงลังเลอ่ะ ..ไม่เด็ดขาดเลยนะ ...
แต่ก็เป็นวาเลนไทน์ที่แตกต่าง...
เหตุการณ์นี้ คงไม่เป็นความทรงจำของมิริน
แต่เชื่อว่า สำหรับชานนท์แล้ว วาเลนไทน์นี้ต้องจำแม่นแน่ๆ

 

โดย: นัทธ์ 2 กุมภาพันธ์ 2553 23:44:20 น.  

 

อ้อนจ๋า...มาแล้ว...ตามสัญญา
เห็นบอกว่ามุมมองของเราคล้ายกัน
คือการเล่าเรื่องของทั้งสองฝ่าย..อ่านไป
ก็คล้ายแค่แนวเดียวเองนะ..แต่จุดประสงค์
แนวคิด การนำเสนอไปคนละะเรื่องกันเลย..

อ่านหวานๆ เศร้าๆ เหงาๆ มามาก
มาอ่านอันนี้ก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบค่ะ
ถึงไม่หวาน..แต่ก็น่าจะเปิดมุมมองความรัก
ได้อีกมุมหนึ่งในสังคม..ว่าความรักนั่น..จริงๆ
เรื่องราวความรักสั้นๆหรือยาวๆ ซักเรื่องหนึ่ง..
มันไม่จำเป็นต้องจบลงอย่างสวยงามหรือขมวดปม
ให้มันเศร้าจนปวดใจ..ชีวิตจริงๆของคนเรา ก็คงเป็นแบบนี้
บางคนมีความคาดหวังมากและเร็วเกินไปแบบชานนท์
แต่ก็มีบางคนที่ไม่ค่อยแน่ใจ ลังเลใจแบบตัวของมิริน

ไม่รู้ว่าอ้อนตั้งใจให้มันจบลงแบบไหน..แต่ถ้าถามแจง..
อ่านจบแล้ว บอกได้เลยว่าสองคนนี้ไม่ได้คู่กันหรอกค่ะ..

 

โดย: nikanda 3 กุมภาพันธ์ 2553 3:58:01 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องอ้อน


พี่ก๋าเขียนเรื่องสั้นได้ไม่ดีหรอกครับ
เพระาไม่ค่อยได้ลับฝีมือครับ 555

แต่อยากเขียน
เพราะเรื่องสั้นดูจะเป็นวิธีการนำเสนองานที่พี่ก๋าใช้น้อยที่สุด
ในการร่วมโครงการฯ


ตอนแรกคิดว่าจะเขียนเรื่องราวแบบมิตรภาพของสามสาว
นางเอกชื่อ อ้อน แจง ปอย 55555

แต่ก็่น่ะ --- พี่กด๋าเก็บความประทับใจไว้ในใจดีกว่าครับ

ปล. ไปร่วมเขียนโครงการต่อได้ที่บล้อกนายเป็ดสวรรค์นะครับ
เราตั้งโครงการ "ถนนสายนี้มีตะพาบ" ก็เพื่อรอ
โครงการของน้องสาวสามคนกลับมานี่ล่ะครับ










 

โดย: กะว่าก๋า 3 กุมภาพันธ์ 2553 8:14:10 น.  

 


สวัสดีคุณ ..
ใจหายตะแหง๋ว ไง ก็ไม่รู้ดิ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่า ยังอยู่กันแถวนี้

แต่ เฮ้อ....................... เหงา ๆ ไปเหมือนกัน

 

โดย: inmemoir 3 กุมภาพันธ์ 2553 14:08:55 น.  

 

ฮ่าๆๆ

สวัสดีครับ

บางทีก็อย่างที่บอก

ผมก็ลืมว่ากำลังคุยอยู่กับตัวเองเช่นกัน

 

โดย: นายกสมาคมพ่อค้าจิ้งเหลนเพื่อการส่งออก..แห่งประเทศไทย.. (เป็ดสวรรค์ ) 3 กุมภาพันธ์ 2553 18:08:50 น.  

 

แวะมาทักทายตอนค่ำๆครับพี่อ้อน


ปล. จากบ้านพี่อ้อนกับผมนี่ท่านิสัยจะคล้ายๆกันเลยอ่ะ
ชอบกับคำพูดที่พี่บอกว่าทุกวันนี้ถึงได้กอดความรัก แทนคนรักอยู่อย่างนี้
ผมเห็นด้วยจริงๆกับคนที่เอาความรักเป็นสรณะเช่นเดียวกัน อิอิ

ปล.2 ที่จริงนั่นก็เป็นหอที่พักตอนอยู่เชียงใหม่นะครับ
แต่ตอนนี้ผมลงมาอยู่กรุงเทพฯ แล้วครับพี่อ้อน

ปล.3 ตอนนี้ผมมีโครงการบำบัดความเศร้าให้ตัวเอง
เลยจะรบกวนพี่ว่าผมจะเขียนโปสการ์ดส่งถึงพี่ได้ไหมครับ
แบบว่าอยากลองทำแรแบบนี้ดูอ่ะครับ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปผมจะเขียนส่งไปละนะครับ

 

โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) 3 กุมภาพันธ์ 2553 19:36:51 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องอ้อน






 

โดย: กะว่าก๋า 5 กุมภาพันธ์ 2553 6:25:03 น.  

 

ฮิ ฮิ

 

โดย: วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส 6 กุมภาพันธ์ 2553 14:24:50 น.  

 

แวะมาทักทายครับพี่อ้อน

โปสการ์ดใบแรกกำลังเดินทางไปหาพี่แล้วนะครับ
ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยแล้วกัน
อย่าเพิ่งเบื่อเรื่องที่ผมเขียนไปคุยซะก่อนนะครับ อิอิ


ปล. จากบ้านผมว่าจู๊ด ลอว์เขาก็แสดงได้เหมาะกับบทดีอ่ะครับ
แถมเคมียังเข้ากันกับโรเบิร์ต ดาวนี่ย์อีกด้วย

 

โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) 6 กุมภาพันธ์ 2553 17:39:27 น.  

 

หวัดดีค่ะคุณอ้อน แวะมาทักทายยามบ่ายจ๊ะ

 

โดย: Summer Flower 8 กุมภาพันธ์ 2553 13:46:24 น.  

 

บ้านนี้เพื่อนบ้านเยอะแยะเลยยยย

อบอุ่นจังเลยคะ

.
.
.

 

โดย: natadee_aew 8 กุมภาพันธ์ 2553 21:40:32 น.  

 

แวะมาบอกฝันดีครับพี่อ้อน

 

โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) 8 กุมภาพันธ์ 2553 23:00:37 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องอ้อน







 

โดย: กะว่าก๋า 9 กุมภาพันธ์ 2553 6:31:09 น.  

 

คิดถึงนะ

ไม่ได้เข้าบล็อคเลยช่วงนี้
คิดถึงบรรยากาศบล็อคในอดีต
สามปีแล้วที่รู้จักบล็อคแก็งค์

 

โดย: เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย 11 กุมภาพันธ์ 2553 7:46:37 น.  

 

เรื่องใสๆ ...
สอดแทรกประเด็นให้ชวนขบคิด

นึกถึงตอนเป็นนักศึกษาจังเลยค่ะ
อ่านแล้วเห็นภาพตึกเรียน...โรงอาหารคณะฯ ลอยออกมาเป็นฉากประกอบ

เห็นหลายคนเชียร์ชานนท์ แต่ธารเชียร์มิรินค่ะ
มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่า...

บางที...การรักกันแบบหลวมๆ อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ยืนยาวและมั่นคงกว่าก็เป็นได้

 

โดย: ธาร นาวา 11 กุมภาพันธ์ 2553 22:28:25 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


แวะมาทักทายกันในวันสุขของเทศกาลแห่งความรักค่ะสาวอ้อน

 

โดย: หอมกร 12 กุมภาพันธ์ 2553 14:27:35 น.  

 

เสียดายจังคะ จะเลิกแล้วหรือคะ

 

โดย: tempopo 4 มีนาคม 2553 1:58:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Pribtaa
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




:::ในพริบตา:::


สงวนลิขสิทธิ์งานเขียนในบล็อกนี้ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537


อ่านบล็อกเก่าได้ที่นี่ค่ะ

คนแปลกหน้า
ชายชราในความทรงจำ
อย่าร้องไห้ง่ายๆ ในวันฝนตก
ตะกร้าที่ว่างเปล่า
กลับมาหาตัวเอง-แครอท ไข่ กาแฟ
หลงลืม
ช่วงเวลาที่หายไป กับหัวใจ 3 ดวง
เพชรจี้ : เจ้าแมวน้อย
โชคดีเป็นของแมว
ฉันเปิดหน้าต่างด้านทิศตะวันออกเป็นครั้งแรก

New Comments
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2553
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28 
 
1 กุมภาพันธ์ 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Pribtaa's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.