Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
26 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
ระยะห่าง..ของความรู้สึก

วันนี้มีโอกาสได้อ่านเจอข้อความ ดีดี
กระแทกหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
หรือว่าคนเขียนข้อความนี้ เข้ามานั่งในใจของฉัน
ถึงได้ถ่ายทอดความรู้สึกของฉันออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา
ขออนุญาตคัดลอกมาลงใน blog นะคะ
เพื่อ "เตือนใจ" ให้ฉันได้ "ทำใจ" กับปรากฏการณ์ที่มันเกิดขึ้นตอนนี้
หวังว่า..ฉันจะดีขึ้นในไม่ช้า......

วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
ผู้คนมากมายผ่านเข้ามา ......บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป
แต่กับบางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น.. จากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย ล่วงเลย ไปถึงกลายเป็นคนรักกัน

เวลาเปลี่ยน สถานการณ์เปลี่ยน
สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จักคนคุ้นเคย หรือ คนรักกัน ไว้ได้อย่างคงที่…

บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนคุ้นเคย…
จากคนคุ้นเคย กลายมาเป็น คนรักกัน ..
ทำลายระยะห่างของความรู้สึก ให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ …
และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น ..

แต่ในทางกลับกัน..
ระยะห่าง ของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตา
จากคนเคยรัก คนเคยคุ้น ...กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก ..
กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป ..

แน่นอนว่า ระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากันเป็นแน่
แต่นั่นแหละ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ..

ฉันเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลา
พอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก..
ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
เราระบุชัดไม่ได้ว่า 1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน 1
ในความ รู้สึกของคนหนึ่ง อาจจะเป็น 100 ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้ ..

และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน ...
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว
เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ..
กับ คนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง
กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่ . .....
เราก็พยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป..
แต่กับบางคน เรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด.
.
เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..

ขณะ ที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม…
กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน..
ขณะที่บางคนวิ่งตาม ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า

และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..
เหนื่อย แสนเหนื่อย ล้าแสนล้า
แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น

บางคน ปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา ..
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไป
ไม่เคยรับรู้ว่า ..
ระยะห่างที่เขาทิ้งไว้มันสร้างความเจ็บปวดให้อีกคนได้ประมาณไหน

ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่าง ให้เป็นหน้าที่ของเวลา ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย…
ระยะห่างนั้น กลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหาริย์..

เอาใจช่วย สำหรับคนที่กำลังพยายามเดินเข้าหา
ให้อีกคนหันกลับมามองบ้าง ระยะห่างจะได้สั้นลง พยายามต่อไป
เพราะวันหนึ่งคุณอาจรู้สึกว่าความ พยายามของคุณมิได้ไร้ค่า

ร้องขอสำหรับคนที่กำลังเดินหนี
ให้หันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง
เพราะบางทีคุณอาจจะสูญเสียอะไรดี ๆ ไป
เพราะระยะห่างที่คุณทิ้งไว้ให้อีกคน

เห็นใจกับการรักษาระยะห่างให้คงที่ของบางคน
เพราะบางทีมัน ก็ทรมานมากกว่า
การพยายามเดินเข้าใกล้หรือห่างหนี..เสียอีก..

แล้ว คุณ ๆ เล่า
เคยคิด กันบ้างไหมว่า
ระหว่างคนพยายามเดินหนี
คนที่พยายามเดินตาม
และ คนที่พยายามยังไงระยะห่างกลับเท่าเดิม
คนไหน เจ็บปวดไปกว่ากัน....



Create Date : 26 กรกฎาคม 2553
Last Update : 26 กรกฎาคม 2553 21:42:19 น. 3 comments
Counter : 177 Pageviews.

 
คนที่วิ่งไล่จิ

เพราะต้องเข้มแข็งทั้งแรงกายแรงใจ

ถึงจะมีกำลังวิ่งไล่


โดย: แฟนหล่อ วันที่: 26 กรกฎาคม 2553 เวลา:21:55:11 น.  

 
อ่านแล้วชอบจังเลย กระแทกใจเราด้วยเหมือนกัน เพราะเราก็เป็นคนที่พยายามเดินตาม แต่สุดท้ายคนที่พยายามเดินหนี ก้อไม่สนใจมาดูจริงๆว่าเราเดินตามอยู่และจะเดินให้ช้าลงซักนิดเพื่อให้เราได้เดินทัน หรืออาจจะแอบบมองอยู่เห็นเราเดินตามเลยยิ่งเดินหนีให้เร็วขึ้นก็ไม่รู้ ตอนนี้เราไม่สนใจที่จะไปเดินตามใครแล้ว พยายามเดินไปตามทางที่เราเป็นคนเลือกดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียใจอีก เป็นกำลังใจให้นะค่ะ แล้วจะมาเยี่ยมอีกค่ะ


โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 27 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:27:38 น.  

 
อ่านแล้วชอบจังเลย กระแทกใจเราด้วยเหมือนกัน เพราะเราก็เป็นคนที่พยายามเดินตาม แต่สุดท้ายคนที่พยายามเดินหนี ก้อไม่สนใจมาดูจริงๆว่าเราเดินตามอยู่และจะเดินให้ช้าลงซักนิดเพื่อให้เราได้เดินทัน หรืออาจจะแอบบมองอยู่เห็นเราเดินตามเลยยิ่งเดินหนีให้เร็วขึ้นก็ไม่รู้ ตอนนี้เราไม่สนใจที่จะไปเดินตามใครแล้ว พยายามเดินไปตามทางที่เราเป็นคนเลือกดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียใจอีก เป็นกำลังใจให้นะค่ะ แล้วจะมาเยี่ยมอีกค่ะ


โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 28 กรกฎาคม 2553 เวลา:13:01:33 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

kobinyourheart
Location :
อุบลราชธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add kobinyourheart's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.