ไม่ว่าฤดูร้อนปีไหนๆ กลางวันและกลางคืนที่ผ่านไป คงเป็นเวลาที่เท่ากันเสมอ
space
space
space
<<
พฤศจิกายน 2565
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
space
space
22 พฤศจิกายน 2565
space
space
space

ยายจันทร์ คำไพศาล 2

[สุวรรณแว่วเพริศพริ้งยิ่งไพศาล]

"ถึงโทษซึงขนาดไหน
วันหนึ่งพอผมรู้ตัว ผมก็ไม่ไปโทษซึงอีก"
(แล้วมาโทษปิ๊กต่อ โถ โถ โถ)

วันนั้นผมนอนบนผืนหญ้านุ่มๆ
มีเนินลาดพอที่จะรองคอหนุนได้
สายตามองขึ้นไปบนฟ้าสีคราม ก้อนเมฆปุยนุ่นที่แสนเบากำลังลอยช้าๆ
ตาผมค่อยๆ หรี่ลง ในบรรยากาศของผืนหญ้า
และส่วนหนึ่งของขอบสนามหญ้าที่มีผืนหญ้า
มันแสนจะอบอุ่นในบ่ายที่ราวกับเทพเทวารังสรรค์ขึ้น

"เอ๊ะ ซึงตูหายไปไหน?"

นั่น ไอ้วิวน้อย...
เอ็ง...
ร่างเล็กจิ๋วสะพายสายซึงสีม่วงเข้ม ดีดซึงเล่น ตึง ตึง อย่างสนุกสนาน
ผมไปกระชากซึงมา พูดด้วยความฉุน
เป็นอย่างนั้นได้สองสามครั้ง
ผมวางกระเป๋าไว้กับซึงเล็กเมื่อไหร่ พอหายไปผมก็ใจหล่นวูบ

มันผ่านมาแสนเนิ่นนานแล้ว...
วันที่ผมถือซึงเล็กๆ เดินไปเรียนในคาบดนตรีพื้นเมืองทุกๆ สัปดาห์

เพื่อนเฉินอี่เสียง
ก็ยังโซโล่ซึงตัวใหญ่ของยายจันทร์อย่างเมามันส์เหมือนเคย
พอครูมาก็กระโดดลงจากโต๊ะยาวที่ตัวเองขึ้นไปนั่งไขว่ห้าง
เล่นเพลง Rock ในท่า Acoustic ทำไปได้

ซึงของยายแกในตอนนั้นครูบอกว่ามูลค่า 2,000 บาท
ยายจันทร์เป็นคนทำเอง ติดโน้ตไว้ที่ตัวซึงด้วยลายมือแกเอง
ใกล้ๆ จะปิดภาคเรียน ซึงที่เคยวางไว้ในห้องเรียนก็ถูกเก็บกลับ
ทุกสิ่งอย่างเหมือนเลือนราง แล้วก็ย้อนกลับไปในทางเดิมของมัน

ผมไปดูเพื่อนเล่นเกมส์ในห้องคอมเป็นอาทิตย์
แทรกรุ่นน้องเล่นบ้างเป็นบางคราว
แล้วก็จบประถมหกที่นั่นโดยลืมเลือนเวลานั้นไป

ซึงตัวนั้น ผมก็ยังพอจับพอเล่นเป็นเพลง
พอแกะโน้ตเพลงบางเพลงได้บ้างแล้วตอนอยู่ ม.ต้น

บางครั้งชีวิตที่ถูกชี้นำด้วยชะตาที่ไม่มีตัวตนมันก็แปลกเหมือนกัน
พอขึ้น ม.ต้น แล้ว... ก็ยังมีพวกดนตรีพื้นเมืองอะไรทำนองนี้อยู่
แต่ผมก็ไม่ได้ไปร่วมแจมอะไรกับเขา
ใจอยากไปร่วม แต่ก็ไม่กล้า
ประจวบช่วงนั้นไปทำเรื่องให้อาจารย์หมั่นไส้เสียหลายคน
เลยไม่กล้าไปข้องแวะกับใครมากมาย

ภาพยายจันทร์หัวเราะเบาๆ บนลานซีเมนส์ที่ห้อง ป.6
แกมองผมเล่นซึงเสียงเพี้ยน แล้วแกก็เอาซึงไปปรับเสียง
โด่ ซ้อล โด่ ซ้อล จะดังซ้ำๆ จนมันเข้าที่

แล้วพวกเราก็เล่นดนตรีพื้นเมืองไปพร้อมกัน
เพื่อนสาวอัจฉริยะก็ระรัวซึงโน้ตเดียวสองเส้น
ผมเห็นแล้วจิตตก เล่นผิดๆ ถูกๆ ยายแกก็เห็น

แล้วก็ได้วนกลับไปเล่นเพลงพื้นฐานนั่นอีก
"ระบำพื้นเมือง"
พอรู้สึกว่าตัวเองไม่พัฒนา กลับทำให้เบื่อเอาได้ง่ายๆ
แต่ยายแกก็มองๆ แล้วก็ปรับแก้เราตลอด

ไอ้ที่โทษซึง ผมก็ไม่ได้ไปโทษแล้ว
แต่กลับไปโทษ "ปิ๊ก" แทน
"ปิ๊กตูมันต้องอ่อนไปแน่ๆ" ผมเลยไปตัดพลาสติกทำปิ๊ก
"ปิ๊กตูมันแข็งไปแล้ว ไม่เจ๋งเลย" ผมเลิกตัดพลาสติกทำปิ๊ก
เล่นเอาปิ๊กผมทุเรศทุรังพอควร

ปิ๊กที่ยายแกทำให้ก็เละไปหลายอันแล้ว
คราวนั้น แกก็ทำปิ๊กมาให้ใหม่ แล้วก็หัวเราะเบาๆ ไม่ว่าอะไร
บางครั้งพอผมไปนั่งข้างๆ แกก่อนเริ่มเรียน
แกก็บอกว่า "ลองเล่นเพลงนี้สิ"
เป็นเพลงใหม่ที่ผมรู้จักแต่ไม่รู้โน้ตนั่นแหละครับ
แกให้จดไว้...
ผมจดโน้ตเพลงไว้ในสมุดสีน้ำตาล
หน้าปกมีรูปเด็กสองคนรับพระราชทานอะไรสักอย่างจากในหลวง

ซึงเล็กอันที่ผมเอาไปเล่นประจำอันนั้น
ยายจันทร์แกก็เอาไป "โมดิฟาย" ให้
วันนั้นแกบอกแค่ให้เอาซึงที่มีมาให้แกซ่อม
แกคงรู้ว่าพี่น้องของพ่อผมคงเคยเล่นซึงหรือสะล้ออะไรนี่อยู่

ตอนนั้นพ่อผมก็เอาซึงอันเล็กสุดที่มีแต่โครงให้แกไปซ่อม
แกทำมาซะเอี่ยม เงา และขัดซะเรี่ยม
จำความรู้สึกวันที่เห็นซึง หลังจากที่แกโมดิฟายให้ผมได้
รู้สึกเหมือนเด็กสักคนได้เครื่อง Nintendo Switch ตัวใหม่ล่าสุดก็มิปาน

ไม่เคยถามค่าซ่อมจากแกสักครั้ง
และแกก็ไม่เคยทวงสักครั้ง

จนวันก่อนที่ผมจะเรียนจบ
แกเอาซึงไปทำสายสะพายใหม่ให้ผม
ทำปิ๊กใหม่ให้ผม
ปิ๊กที่เป็นเพียงพลาสติกสีเหลืองร้อยด้วยด้ายหนาสีแดง

ตอนหลังผมเก็บปิ๊กนั้นไว้
เพราะถือว่าเป็นสมบัติของผมโดยสมบูรณ์
และตั้งใจว่าจะเก็บไว้ดูต่างหน้า จะจำไว้ว่ายายแกให้อะไรผมไว้เสียเยอะแยะ

แต่ปิ๊กอันนั้นก็พลันกรอบ ด้ายหลุดไปตามกาลเวลา
แต่ผมก็ยังจำเรื่องราวของสิ่งนั้นได้
และก็ไม่รู้ว่าเขาใช้ศัพท์คำไหนมาอธิบายเรื่องนี้ได้ เขียนไม่ถูก

บางทีมีครูสอนดนตรีคนเดียวก็เพียงพอแล้ว
เล่นเพลงระบำพื้นเมืองเป็นสักเพลงก็ดีแล้ว
เพียงแต่ต้องเล่นเพลงเดิมให้หลายชั่วโมงบินหน่อยจึงจะดี
เมื่อไหร่ที่เสียงเพลงใดๆ ในโลกมาจากขลุ่ยของผม
โปรดรับรู้ว่ามาจากเพลงระบำพื้นเมืองที่ยายจันทร์สอนทั้งสิ้น

จึงขอจบด้วยบทกลอนที่แสนมั่วของผม
ที่ไม่ตรงตามหลักเกณฑ์และไม่ตรงความหมาย
แด่ยายจันทร์ผู้เป็นครูเพลง

จันทร์กระจ่างแจ่มฟ้า ระดาดาว
เพริศแพร้วพรรณราว เทียมเมฆ
เส้นเสียงสะท้อนเทียบ เทียมใจ ก้องกึก
เพียงนึกดึกแจ้งแจ่ม- พราววับ เวียงฟัง

บุหลันเลิศแพร้ว พรรณา
ไพศาลตระการตา ผ่องแผ้ว
จันทร์กระจ่างฟ้า เทียมดวง ตะวัน
คำไพศาลเพราะพริ้ง เพราะได้ เพราะครู

แด่ ยายจันทร์ คำไพศาล
The Moon Everywhere
(ชื่ออังกฤษนี่ก็ตามหลักเจตนาไม่เน้นหลักความถูกต้อง555)

#ยายจันทร์คำไพศาล #KimJournal




 

Create Date : 22 พฤศจิกายน 2565
0 comments
Last Update : 22 พฤศจิกายน 2565 10:19:24 น.
Counter : 170 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

space

Kimhanvisuwat
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






space
space
[Add Kimhanvisuwat's blog to your web]
space
space
space
space
space