Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2561
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
21 สิงหาคม 2561
 
All Blogs
 
เรื่องระหว่าง ใจ - ๒






แม่อาการดีขึ้น แต่ยังมึน ๆ บ้างบางวัน
คงจะด้วยอากาศร้อน และนอนไม่ค่อยพอ หลับตื่นกลางดึก
เพลีย ๆ ไปมาก ก็เลยออกอาการ
..

ผมโดนพี่ชายกดดัน ให้เอาแม่ไปบ้านหลังใหม่ให้ได้ 
หลังจากเราพยายามกันมาหลายปี  จนกระทั่งปีนี้ ที่แม่ดูชราลงไปมาก
ความที่บ้านนั้น มีทั้งหลานในวัยมหาวิทยาลัย และพี่สะใภ้ที่เป็นแม่บ้าน
ถึงจะไม่ค่อยถูกกันตามประสา แต่อย่างน้อยยังมีใครสอดส่องบ้าง
ซึ่งผมก็เห็นดีงาม ตามนั้น 
..


แม่ดื้อ อย่างประสาของคนแก่ที่ดื้อ ดื้อตาใสเลยก็ว่าได้
พอพี่ชายจัดการไม่อยู่  ก็คงเป็นผม คนขี้โวยวาย ที่ทำให้แม่น้ำตาตกได้หลายบ่อย
ผมหว่านล้อม ชักจูง และ กลายเป็นบ่น  บ่น  จนแม่ยอมยกมือ
..


ผมถูกกดดันหนักขึ้นจากเหตุคราวนี้ ไม่เหลือเวลาให้งอแงอีก

เรื่องความเป็น ความตาย ไม่ใช่สิ่งที่พวกเรากลัว
หากแต่เป็น ความเจ็บไข้ได้ป่วย การนอนพังพาบติดเตียง
การนอนเป็นผักกลอกตาไปมา  ผมว่า โคตรจะปวดร้าวเลยนะ

..

ไม้ตายสุดท้ายของผม  คือ  การบอกว่า จะขายบ้านหลังนี้

..

แม่นั่งซึม และเงียบไป  บาปที่สุดคงครั้งนี้  -  ผมเห็นน้ำตา

ผมรู้ว่าแม่รักบ้านหลังนี้  คงจะเป็นบ้านหลังแรก ที่แม่ รู้สึกเป็นเจ้าของมัน
แม่ถามว่า “ไม่ขายได้ไหม”  ผมเงยหน้าจากการเสมองมือถือเมื่อสักครู่
“ถ้าขายไปแล้วผมจะไปอยู่ไหน”  ผมงุน งงกับคำถาม  “ทำไมล่ะ”
แม่ว่า ถ้าวันนึง ที่เธอไม่อยากมีผมแล้ว ผมจะมีบ้านอยู่ไหม  

..

เป็นความคิดของแม่ที่ผมไม่เคยรู้ ที่ผมไม่เคยคิด ว่าแม่คิดแบบนี้

..

ผมหัวเราะ ก่อนบอกแม่ว่า ก็ไปอยู่บ้านใหม่ด้วยกันไง นั่นก็บ้านผมนะ
ผมบอกแม่ว่า อย่าได้กังวลเลย ผมคนง่าย ๆ แม่ก็รู้ ให้ผมอยู่ที่ไหนก็ได้  

บางทีวันนึงไม่มีแม่แล้ว 
ผมจะเป็นครูดอย ไปอยู่ชนบทที่ไหนสักแห่ง ไปเป็นชาวบ้านธรรมดาสักคน
ใจจริง - ผมอยากสอนหนังสือนะ  ผมเสียดายความรู้ของตัวเอง ที่มันมีอยู่มากพอ
อาชีพของผม เป็นงานเฉพาะทาง ที่ต้องอาศัยประสบการณ์สั่งสมมายาวนาน
จู่ ๆ ให้มาทิ้งไปเสีย มันก็เหมือนเสียเปล่า เสียค่า ของ มันไป

แต่นั่นล่ะ .. เอาเข้าจริง ผมก็คงดับฝันนั้นอีกตามเคย  
ผมไปอยู่นิ่ง ๆ ตามฉบับผมดีกว่า  ผมว่า .. ผมเหนื่อยมากเกินพอแล้ว
..

ผมผลักดันให้แม่ไปบ้านใหม่ได้แล้ว เหลือแต่คนทางบ้านนั้นจะอย่างไรกัน

นึกถึงพี่สะใภ้ ที่ต้องรับไม้ต่อ ในการดูแลคนแก่ ที่เข้าใกล้ภาวะหลงลืม
ผมว่า นั่นคงเหนื่อยหนักทีเดียว 
นึกถึงหลานสุดที่รัก คนนี้คงไม่ยาก เพราะติดย่ามาก ย่าเลี้ยงมากับมือ
คนจะอ้อน ออเซาะให้หายเหงาได้บ้างล่ะ
นึกถึงพี่ชายคนเดียวที่มี  พี่ทำพลาดในวันที่เสียพ่อไป จึงชดเชยให้กับแม่มากมาย
วันนี้ผมแค่อยากนั่งมองหน้า แล้วถามว่า  “แน่ใจไหม ไหวนะท่าน..” 
..




ส่วนตัวเอง ก็เป็นคำถามที่ดี – วันนึงที่เธอไม่อยากมีผมแล้ว
ผมจะไปอยู่ตรงไหนดี







Create Date : 21 สิงหาคม 2561
Last Update : 21 สิงหาคม 2561 9:45:52 น. 0 comments
Counter : 137 Pageviews.

inmemoir
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




-in memoir-

งานเขียนย่อมจัดเป็นงานวรรณกรรม
ซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์
ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 6

ซึ่งให้ความคุ้มครองแก่ท่านเจ้าของลิขสิทธิ์
ในงานเขียนดังกล่าวโดยอัตโนมัติ
ไม่จำต้องจดทะเบียน
Friends' blogs
[Add inmemoir's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.