AJBAKAS' BLOG
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728 
 
8 กุมภาพันธ์ 2550
 
All Blogs
 
ทุกๆ วันของฉัน....




"ทุกวันของฉันจะต้องเป็นวันที่มีค่า
ทุกวันของฉันจะต้องมีแต่รอยยิ้ม
ทุกวันของฉันจะต้องเป็นโลกที่สดใส
ทุกวันของฉันจะต้องมีแต่ความสบายใจ
ทุกวันของฉันจะต้องมีแต่ความสุข
ทุกวันของฉันจะต้องมีแต่ความร่าเริงสนุกสนาน
ทุกวันของฉันจะต้องเต็มไปด้วยพลังใจที่กล้าแกร่ง
ทุกวันของฉันถึงแม้จะท้อแต่จะต้องไม่ยอมถอยอย่างเด็ดขาด
ทุกวันของฉันจะต้องเปี่ยมล้นไปด้วยความกระตือรือร้น
ทุกวันของฉันจะต้องมีแต่สติ และปัญญา รู้ตื่น รู้เบิกบาน อยู่เสมอ
ทุกวันของฉันจะต้องโตขึ้น จะต้องเรียนรู้ให้มากขึ้น
ทุกวันของฉันจะดูดซับแต่ความจริงใจ
ทุกวันของฉันจะต้องปัดเป่าความโกรธแค้นชิงชังให้พ้นจากจิตใจ
ทุกวันของฉันจะต้องไม่เก็บคนที่เลวร้ายอยู่ในหัวสมองและจิตใจ
ทุกวันของฉันจะต้องไม่ทำอะไรที่กลืนน้ำลายตัวเองอย่างเด็ดขาด
และทุกวันของฉันจะต้องไม่ทำอะไรที่กลืนกินอาจิณของตัวเองอย่างเด็ดขาด
เพราะถึงแม้ทุกคนจะเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อม
และสถานการณ์เพื่อการอยู่รอด
แต่ถ้าเราอยู่รอดเพียงคนเดียวในสภาพแวดล้อมที่เหม็นเน่า
และต้องทำในสิ่งที่ฝืนความรู้สึกของตัวเองตลอดชีวิต
หรือแม้แต่ในช่วงชีวิตยาวๆ ช่วงหนึ่ง
เราไม่เอาหรอก เราขอตายอย่างทรนงดีกว่าที่จะตายอย่างเสียศักดิ์ศรี
หรือดีกว่าอยู่รอดโดยที่อาจิณของตัวเองยังเต็มท้องและเต็มปาก
เหมือนที่เค้าบอกว่าเสียชีพ อย่าเสียสัตย์
และถ้าการออกเดินทางครั้งนี้จะเป็นเหมือนการทำร้ายตัวเอง
เป็นการทุบหม้อข้าวตัวเอง แต่อย่าลืมว่า พระเจ้าตากฯ ก็รบชนะเพราะการทุบหม้อข้าวตัวเองนี้แล
คนที่อยากกินกล้วยแต่ไม่ยอมไปหาได้แต่รอให้มีคนเอามาให้
แล้วเมื่อไหร่จะได้กิน บางทีเราอาจจะได้กินตอนที่เราไม่มีฟันแล้วก็ได้
แล้วมันจะอร่อยอย่างที่เราคิดหวังไว้หรือเปล่า ดังนั้นจงทุบหม้อข้าวตัวเองเพื่อไปหาหม้อข้าวที่ใหญ่ขึ้น
เพื่อที่จะได้กินด้วยความอร่อยขึ้น และอิ่มขึ้นกว่าเดิม....”

นี่คือคำปฏิญาณของคนคนนึงที่อยากอยู่บนโลกนี้
โดยที่ไม่ต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป
เพราะการที่เราอยู่โดยที่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป มันก็เหมือนกับว่าเราได้ตายไปจากโลกใบนี้เสียแล้ว เกิดมาครั้งนี้จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อาจจะเป็นวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้
แต่พอใกล้จะตายแล้วเพิ่งมารู้ว่าตัวเองยังไม่ได้ทำอะไรที่เป็นความสุขจริงๆ ของตัวเองเลยสักครั้ง มันน่าเสียดายและเสียใจเป็นอย่างยิ่ง แล้วยิ่งต้องมาอยู่กับคนที่ชอบกลืนกินของเสียของตัวเองเป็นนิจ ก็เหม็นออกปานนั้น จะทนอยู่ได้หรือไร

ชีวิตของคนเราต้องตัดสินใจอยู่เสมอ...เราต้องเลือกระหว่างการอยู่รอดแบบทุกข์ๆ หรือจะอยู่รอดอย่างมีความสุข หรือจะตายอย่างมีความสุข...หรือจะตายอย่างมีความทุกข์....
แต่เมื่อตัดสินใจแล้วจะไม่มีทางที่จะหวนกลับไปมองทางเก่าที่เดินจากมาเด็ดขาด....

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางทั้งที่อายุก็ไม่ใช่เด็กน้อยช่างฝันอีกต่อไป แต่เค้าก็หวังว่าสักวันเค้าจะได้พบและรู้จักกับสิ่งที่เขาทำหายไปในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต เราก็ขอร่วมอวยพรให้เค้าได้เจอกับสิ่งที่ค้นหาและมีความสุขกับสิ่งนั้นอย่างจริงใจ.....

พลังใจที่กล้าแกร่งเท่านั้นที่จะทำให้คนเราอยู่รอดไปได้อย่างดีและมีความสุขสุดๆ....
สู้ต่อไปด้วยใจที่เข้มแข็ง......จะต้องอยู่รอดปลอดภัย....ต้องหนีให้ไกล
จากเศษอาจิณกองนั้นที่บางคนกำลังกลืนมันกลับไปให้ได้........
สู้ต่อไปไอ้อ้วนเพื่อนเรา....ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอ เพราะฉันจะอยู่กับเธอเสมอ....Cheer…สู้.สู้...


Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2550
Last Update : 16 ธันวาคม 2554 14:33:21 น. 1 comments
Counter : 326 Pageviews.

 
อ่านแล้วรู้สึกดีจังค่ะ


โดย: tai (taibangplee ) วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:16:40:51 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ajbakas
Location :
ระยอง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Google
Friends' blogs
[Add ajbakas's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.