All Blog
คอมหาย




 จันทร์ ๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้ป่วย และทำของรักหาย

โง่และไร้สติมาก แต่ฉันก็ยังไร้อารมณ์เหมือนเดิม หรือมันตกใจจนชาก็ไม่รู้

กลับมาถึงบ้าน อาบน้ำ กินยาโรคประจำตัวเสร็จ จะเปิดคอมเขียนไดอารี่ตามปกติ แต่หาโน้ตบุ๊คสุดที่รักไม่เจอ วันนี้ถือติดตัวออกไปใช้ทำงานและติดฟิล์มกันรอยด้านหลัง (เพราะรักมาก ไม่อยากให้เป็นรอย)

ซื้อมายังไม่ถึงสองเดือน โธ่

ถามว่ารู้สึกยังไง ก็เสียดายนะ มันหายไปทั้ง ๆ ที่ยังใหม่อยู่เลย และฉันก็รักมาก ๆ โน้ตบุ๊คเครื่องนี้ฉันซื้อด้วยตัวเอง แล้วก็เป็นเครื่องที่รักมากที่สุดนับตั้งแต่ฉันมีโน้ตบุ๊คเครื่องแรกของตัวเอง เป็น HP Envy 13 เสป็กดีสุดเลย

ตอนนี้ยังไม่กล้าบอกใครเลย เพราะมันแพง และฉันละอายต่อความโง่บัดซบของตัวเองมาก ข้างในมันยังไม่มีอะไรเก็บไว้เท่าไหร่ นอกจากไดอารี่ที่เขียนค้างไว้ยังไม่ได้อัพขึ้นบล้อกสองสามวัน

ฉันจำได้ว่าฉันไปรับคอมจากร้านติดฟิล์มที่ฟอร์จูน แล้วก็เดินถือลงมาซื้อของที่บูทต์แป๊บนึง หลังจากนั้นก็ลง MRT พระราม๙ กลับบ้าน พอถึงสถานีลาดพร้าวฉันก็แวะกินโจ๊กเป็นข้าวเย็นที่ร้านประจำก่อน แล้วก็กลับบ้านมาอาบน้ำ

กว่าจะรู้ตัวก็เกือบห้าทุ่มแล้ว ฉันก็เลยรีบกลับไปที่ MRT ไปถามหาว่าเห็นโน้ตบุ๊คของฉันไหม พนักงานก็โทรถามสถานีพระราม ๙ ให้ ถามสถานีบางซื่อ(สุดสาย)ให้ แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย

จะกลับไปหาที่สถานีพระราม ๙ ก็ไม่ทันแล้ว เพราะดึกมากแล้ว ถ้าไปฉันอาจจะตกรถกลับมาไม่ได้ ต้องนั่งแท็กซี่เสียเงินอีก และโอกาสเจอก็ยากด้วย

ฉันก็เลยฝากเรื่องไว้ พนักงานบอกว่าถ้าเจอเดี๋ยวจะแจ้งกลับไป (หรือไม่เจอก็จะแจ้งมา) ฉันก็เลยเดินไปถามร้านโจ๊ก ซึ่งแน่นอนคำตอบก็คือไม่มี

แปลกนะ ฉันเฉยมากเลย ฉันรู้ว่าทรัพย์สินมันเป็นของนอกกาย ได้มาก็ต้องเสียไป แต่คือฉันโคตรผิดหวังในตัวเอง ทำไมถึงได้สะเพร่า โง่ และไร้สติได้ขนาดนี้

ฉันคิดว่าฉันน่าจะลืมไว้ที่สถานีพระราม ๙ หรือไม่ก็บนรถไฟฟ้าจากพระราม ๙ ถึงลาดพร้าว 

เอาเถอะ ถ้าจะเจอมันก็เจอ ถ้าไม่เจอก็คงต้องซื้อใหม่ หรือไม่ก็ใช้เครื่องเก่าไป แต่ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันทำหายเลยให้ตายสิ นี่ยังคิดจะกุเรื่องว่าระหว่างเดินกลับบ้านโดนใครมากระชากออกจากมือไป คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าเราโง่ 

แต่เรื่องที่เราโง่และสะเพร่ามันก็เป็นเรื่องจริง 

แต่ใจอันด้านชาของฉันแทบไม่ได้รับผลกระทบจากการสูญเสียครั้งนี้เลย เฮ้อ แก นี่แหล่ะนะ เวลาเสียอะไรไปไม่เคยเรียนรู้ ถึงได้เสียซ้ำเสียซากแบบนี้ไง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันทำของหายเพราะความสะเพร่านะ แต่คร้ังนี้มันเป็นของราคาแพงที่พึ่งจะซื้อมาด้วย

แน่นอนว่าพ่อแม่รู้พ่อแม่ก็คงไม่ว่าอะไร (คงจะเอ็ดว่าคราวหน้าก็ระวังให้มากหน่อยแล้วกันนะลูก พ่อแม่ใจดี) แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้อยู่ดี เฮ้อ...

ได้แต่บ่นลงบล้อกที่ไม่มีใครอ่านอย่างนี้แหล่ะ ถ้ามีใครที่รู้จักฉันผ่านมาอ่านก็ขอให้เก็บเป็นความลับด้วย 

หวังว่าต่อไปจะฉลาดขึ้นนะฟ้า

อ่อวันนี้ฉันป่วยด้วย ทั้งเจ็บคอแล้วก็เวียนหัวทั้งวันเลย

ตอนกลางวันไปเรียน EXCEL ที่ BBA แล้วตอนเย็นก็ไปดูหนังกับเพื่อน เรื่อง Xmen Apocalypse อยากบอกว่าสนุกกว่าที่คิดมาก แต่ลืมขอตั๋วหนังแฮะ (ฉันชอบสะสมตั๋วหนังที่ดู มีทุกเรื่องเลย เป็นร้อยใบเลยเนี่ย) ฉันดูภาคอื่นบ้างเหมือนกันนะ แต่ไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ตัวละครมันเยอะเกินไป พึ่งรู้ว่าสก็อต(ที่ตายิงเลเซอร์อ่ะ) มีพี่ชายด้วย 

เวลาฉันป่วยฉันจะไม่กินยา ฉันเกลียดการกินยามากที่สุด มีแค่โรคประจำตัวที่แม่ยืนยันให้กิน และฉันก็สัญญากับแม่ว่าจะกินยาทุกวัน นอกจากนั้นฉันจะไม่แตะต้องยาอะไรอีกเลยถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ 

เวลาเป็นหวัดฉันก็จะพยายามนอนเร็ว ๆ กินน้ำผึ้งผสมมะนาว กินส้มกินวิตามินซีจากผลไม้เยอะ ๆ (พวกวิตามินเม็ดก็เอาไปไกล ๆ เลย เกลียดมากเหมือนกัน)

นี่ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าพ่อแม่รู้คงโดนเอ็ดอีกแน่ ๆ แต่ฉันไม่ชอบกินยานี่นา...



Create Date : 27 พฤษภาคม 2559
Last Update : 27 พฤษภาคม 2559 23:46:00 น.
Counter : 140 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com