All Blog
กลับอุบล ๑


  จันทร์ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๕๙

วันนี้กลับอุบล

ไม่ได้กลับมาบ้านนานมากแล้ว ครั้งที่แล้วกลับแค่สามวันเอง ไปหาเพื่อน ดูหนังกับเพื่อนนิดหน่อย แล้วก็เอาไดอารี่มาเก็บ

ครั้งนี้ฉันมาเอาไดอารี่กลับไปกรุงเทพ เพราะฉันจะเอาไปพิมพ์ใส่คอมพิวเตอร์ ให้มันเป็นไฟล์คอมทั้งหมด จะได้ไม่หายไปตามกาลเวลา

ขึ้นเครื่องบินตอนสิบเอ็ดโมง ถึงอุบลประมาณเที่ยง อะป๊ามารับที่สนามบิน ฝนตกด้วย แล้วอะป๊าก็พาขับรถกลับเดช

คือฉันมีบ้านที่อ.เดชอุดมน่ะ ที่นี่เป็นบ้านสมัยเด็กของฉัน แล้วก็เป็นที่ ๆ อะป๊าคุณแม่ประกอบธุรกิจด้วย แต่ทั้งพ่อแม่ยังอาศัยอยู่ในตัวจังหวัด (คือเข้าจังหวัดเพื่อให้ลูกเรียนหนังสือ แต่พอทั้งฉันและน้อง ๆ ย้ายออกไปเรียนที่อื่นหมดแล้ว พ่อแม่ก็ยังอยู่ที่เดิม เพราะบ้านในเมืองฉันสวยมาก เหมือนบ้านพักตากอากาศ ติดริมน้ำ บรรยากาศดีสุด ๆ จะขายก็เสียดาย)

อันที่จริงนี่เป็นครั้งที่สองที่ฉันได้นั่งรถใหม่ของอะป๊า อะป๊าพึ่งซื้อรถใหม่หลังจากที่ฉันกลับจากแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นไม่นาน เป็น BMW คันแรกของบ้านฉัน ซึ่งอะป๊าชอบมาก ๆ เพราะแต่ก่อนขับแต่โตโยต้า ฮอนด้า อะไรแบบนี้ ไม่ค่อยได้นั่งรถราคาเป็นล้าน 

จริง ๆ แม่ก็ถามว่านี่เริ่มทำงานแล้วอยากได้รถไปขับหรือเปล่า (อยากได้เบนซ์ขับมั้ยลูก) ความจริงฉันก็มีใบขับขี่แบบห้าปีนะ แต่ฉันไม่ชอบขับรถเลย ยิ่งเห็นรถติดหนัก ๆ ในกรุงเทพแล้วฉันยิ่งไม่อยากไปเป็นหนึ่งในนั้น เพราะเวลานั่งรถนี่ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากฟังเพลง หรือไม่ก็ฟังวิทยุ แล้วถ้าต้องไปนั่งเฉย ๆ เป็นชั่วโมงห้องน้ำก็เข้าไม่ได้นี่ฉันไม่โอเคอย่างแรง ก็เลยตกลงกับแม่ว่าจะไม่เอารถ แล้วก็นั่งรถไฟไปทำงานต่อไป ฉันขับรถไม่เก่งด้วยแหล่ะ ขนาดขับในอุบลยังไม่คล่องเลย ให้ไปขับในกรุงเทพคงไม่ไหว

แม่ก็เลยไปคุยกับน้องภีม(น้องชาย)แทนว่าจะเอารถไปเรียนมหาลัยหรือเปล่า สรุปน้องเลือกมหาลัยแล้วล่ะ จะไปเรียนม.บูรพาที่ชลบุรี ซื้อคอนโดที่นั่นแล้วเรียบร้อย แต่น้องบอกว่าซื้อแล้วน้องไม่อยู่หรอก จะเอาไปให้คนอื่นเช่าลงทุน ส่วนตัวน้องจะไปอยู่หอ

แม่บอกว่าเป็นห่วงภีมมาก เพราะว่าภีมคิดเรื่องธุรกิจมากเกินไป แล้วกลัวน้องจะเครียดเกินไป (แต่ฉันว่าน้องไม่ได้จิตใจอ่อนแอแบบนั้นหรอก)

กิจวัตรประจำวันของพ่อแม่ฉันก็คือตอนเช้าตื่นมาประมาณหกโมงเช้า พ่อก็จะออกไปปั่นจักรยานกับชมรมจักรยานในจังหวัด แม่ก็จะอาบน้ำแต่งตัว แล้วพอพ่อกลับมาอาบน้ำก็จะออกไปทำงานด้วยกัน ก่อนหน้านั้นก็จะไปส่งคุณย่าให้คุณน้าก่อน พอส่งคุณย่าเสร็จก็จะกลับเดช

พอถึงเดชแม่ก็จะไปเปิดร้าน ส่วนพ่อก็จะไปนั่งทำงานที่ออฟฟิศ แม่จะเปิดร้านประมาณเก้าโมงเช้า แล้วนั่งดูละคร รอคนมาซื้อของ แลกของ หรืออะไรก็ตามแต่ 

แม่ขายเครื่องประดับ ต้องแต่งตัวสวย ๆ นั่งในห้องแอร์ แล้วก็ดูละครทั้งวัน ต้องพูดเก่ง ๆ เอาใจลูกค้า

ส่วนอะป๊าก็นั่งคุมงานในออฟฟิศ ไม่ได้ทำเองเท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่จะเช็คคอมพิวเตอร์ว่าลูกน้องทำอะไรบ้าง แล้วก็โทรติดต่อคนโน้นคนนี้ สั่งงานลูกน้อง เวลาส่วนใหญ่ที่เหลือก็นั่งอ่านนิยายกำลังภายใน

ฉันก็ไปนั่งอยู่ด้านหลังร้านแม่ แล้วก็นั่งดูหนัง  อะป๊าชอบดูหนังน่ะ พอสร้างร้านให้แม่เลยทำโฮมเทียเตอร์จำลองไว้ในห้องข้างหลัง บางทีอะป๊าก็จะมานั่งดูหนัง

พ่อแม่ฉันอาจจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ทำคอมไม่เป็นก็จริง แต่ก็หาเงินได้เยอะมาก ส่งลูกเรียนเทอมละเป็นแสนได้สบาย ๆ มีเงินออกรถ มีเวลาไปเที่ยวต่างประเทศปีละสองสามครั้ง (แต่ไม่ไป เพราะแม่ไม่ชอบเที่ยว) ฉันถือว่าอะป๊าคุณแม่นี่ประสบความสำเร็จในชีวิตมาก ๆ เลย 

วันนี้ดูหนังเรื่อง  Cast Away กับน้องชาย เรื่องคนติดเกาะอ่ะ ได้ยินว่าสร้างมาจากเรื่องจริงหรือมีเค้าโครงเรื่องจริงอะไรนี่แหล่ะ ตอนหยิบมาดูน้องภีมก็มานั่งดูด้วย น้องนึกว่าหนังธุรกิจ ๕๕๕ เพราะช่วงแรกของหนังนี่จะบรรยายชีวิตพระเอกที่เป็นคนเป๊ะกับเวลามาก ๆ พอต้องไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์บนเกาะก็ปลงกับชีวิต

บทพูดก็มีอยู่แค่ตอนแรกกับตอนท้ายนี่แหล่ะ ช่วงกลาง ๆ เรื่องนี่แทบจะเป็นหนังเงียบ เพราะพระเอกไม่มีใครให้คุยด้วยไง ไปติดเกาะอยู่คนเดียว ตอนดูอยู่แม่ก็เดินเข้ามาถามว่าหนังจบแล้วเหรอลูก ๕๕๕ เปล่า พอดีมันไม่มีบทพูดค่ะแม่ หนังใบ้ ๕๕๕

ระหว่างดูหนังฉันก็เดินเครื่องวิ่งไปด้วย (มีเทรดมิลล์เครื่องนึงไว้ให้แม่ออกกำลังเวลาเฝ้าร้านน่ะ)

ตอนเย็นก็กลับอุบลมากินข้าวที่ร้านอาหารอิตาเลียนชื่อริซอตโต ร้านนี้เปิดตั้งแต่ฉันอยู่ป.๔ ครอบครัวฉันชอบไปกินในโอกาสพิเศษ (เช่น ลูกกลับบ้าน ๕๕๕) อาหารยังอร่อยเหมือนเดิม มาอุบลนี่การันตีได้เรื่องนึง น้ำหนักขึ้นแน่ ๆ เพราะอาหารอร่อยเกินไป

พอกินเสร็จก็ไปรับอะม๊าจากบ้านอาโก (คุณน้า) แล้วกลับบ้านมา

ฉันกลับมาก็มานั่งเล่นชิโรเนโกะต่อ เพราะพรุ่งนี้อีเว้นต์โรงเรียนหมีจะออกไปแล้ว แต่ฉันยังเคลียร์ไม่ครบเลย วันนี้เลยไปลุยให้ผ่านให้จบ แล้วก็ผล็อยหลับคามือถือ

ห้องแม่มีห้องน้ำในตัว แล้วก็มีห้องแต่งตัวที่ตอนแรกจะทำเป็นห้องนอนให้น้องชายก็เลยมีเตียงด้วย ฉันก็นอนเล่นบนเตียงนั่นแหล่ะ หลับไปเลย พอตื่นขึ้นมาตีหนึ่งก็เลยเซเข้าไปนอนในห้องนอนใหญ่บนฟูกที่อะป๊ามาปูไว้ให้ (ปกติฉันนอนโซฟา แต่พ่อเอาฟูกมาปูให้เพราะกลัวฉันนอนไม่สบาย)









Create Date : 09 กรกฎาคม 2559
Last Update : 9 กรกฎาคม 2559 11:31:27 น.
Counter : 75 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com