เปลี่ยนแปลง

โลกนี้มันไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนจริง นั่นแหล่ะ


ตอนเด็ก ฉันเป็นคนที่บุคลิกแตกต่างจากตัวเองในตอนนี้มาก ตอนจะอายุครบ 13 ฉันจำได้ว่าเคยเขียนในไดอารี่ว่า หนูไม่อยากเป็นวัยรุ่น เพราะวัยรุ่นเป็นวัยที่ใจร้อน วู่วาม ชอบทะเลาะกับพ่อแม่ บลา บลา บลา


แต่พอถึงตอนนี้คือเหลืออีกไม่กี่เดือนก็จะพ้นความเป็นวัยรุ่น ก็รู้สึกว่าการได้เป็นวัยรุ่นก็ไม่เลวเหมือนกัน มีเพื่อน มีชีวิตอิสระมากขึ้น มีเรื่องสนุกเยอะแยะ ได้เรียนรู้อะไรใหม่ ที่ตอนเป็นเด็กคงไม่มีทางได้สัมผัส


จริง แล้วการวู่วาม ทะเลาะกับพ่อแม่ มันเป็นลักษณะนิสัยของคนต่างหาก หลายคนก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสียหน่อย ความจริงฉันก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกันที่ฉันก็ไม่ได้ผ่านช่วงที่ใจร้อนอะไรอย่างนั้น อาจจะมีตัดสินในผิดพลาดจนเสียใจบ้าง แต่ฉันคิดว่านั่นก็เป็นเพียงแค่เรื่องปกติธรรมดาของมนุษย์


พอได้เป็นวัยรุ่นใหม่ ตอนนั้นตั้งปณิธานอย่างแรงกล้าไว้ว่า ฉันจะไม่แต่งหน้าตลอดชีวิต เพราะตอนเด็ก คิดว่าผู้หญิงแต่งหน้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ดี แต่พอถึงตอนนี้ฉันก็ดูรีวิวเครื่องสำอางแทบจะทุกวัน คิดถึงตัวเองตอนนั้นก็ตลกดีเหมือนกัน คือผู้หญิงแต่งหน้าที่ฉันเห็นน่ะส่วนใหญ่จะเป็นนางร้ายในละคร ซึ่งแต่งหน้าหนาน้าาาหนา แต่นางเอกแต่งหน้าบาง เด็กไม่รู้เรื่องก็เลยคิดไปว่านางเอกไม่ได้แต่งหน้า ก็คงเหมือนผู้ชายหลาย คนที่แยกไม่ออกระหว่างการแต่งหน้าบาง กับหน้าที่ไม่ได้แต่งอะไรเลย


โตขึ้นมาสิวก็ขึ้นเยอะขึ้น ยิ่งตอนหลังมาอยู่ในกรุงเทพ ไม่รู้เพราะฮอร์โมนเปลี่ยนหรือเพราะมลภาวะในสิ่งแวดล้อมที่ทำให้ฉันสิวขึ้นเยอะกว่าปกติ ตอนอยู่มัธยมสิวขึ้น ฉันก็แกะ แกะเสร็จมันก็หายไป แบบหายไปจริง ไม่เคยทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้เลย ฉันก็เลยแกะตลอด แต่พอมาอยู่กรุงเทพ แกะสิวแล้วมันเริ่มทิ้งรอยดำ = =" ซึ่งนานมากกว่าจะหายไป เลยต้องระมัดระวังมากขึ้นเวลาจะทำหน้าตัวเองแต่ละที


ตอนวัยรุ่นโต๊ะเครื่องแป้งมีแต่ของอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการดูแลรูปร่างหน้าตา หรือถ้ามีก็ไม่เคยใช้เลยจนมันหมดอายุ ฉันเคยซื้อครีมทาหน้ากระปุกราคาสองร้อยกว่าบาทมา ใช้ทาครั้งสองครั้ง แล้วก็ไม่เคยเปิดใช้อีกเลยจนมันหมดอายุ ต้องทิ้งไป เสียดายมากมาจนถึงวันนี้ ครีมกันแดดไม่เคยทา ทั้ง ที่โรงเรียนฉันให้นั่งตากแดดทุกวันตอนเข้าแถวหน้าเสาธง ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ารังสียูวีในแดดมันอันตราย ฉันยังแอบคิดว่าพวกที่ชอบหลบแดดนี่ทำไปเพื่ออะไร ขาวไปก็คงไม่ได้่ช่วยให้เรียนดีขึ้นหรอก ฯลฯ แต่เดี๋ยวนี้ฉันก็ทาครีมกันแดดทุกวัน แล้วก็รู้สึกดีทีเห็นตัวเองขาวขึ้น


คล้ายกับว่ามันถึงเวลาแล้วที่ฉันพ้นจากการเป็น 'เด็กกะโปโล' เริ่มกลายเป็น 'ผู้หญิง' สักที ฉันก็ได้แต่หวังว่าฉันจะโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่ดี มีแต่สร้างความสุขความสบายใจให้แก่คนที่อยู่รอบข้าง เป็นคนที่มีเหตุผลคุยกับผู้ชายรู้เรื่อง ที่สำคัญคือพึ่งพาตัวเองได้ และฉลาดรู้ทันคน ประหยัดมัธยัสถ์


ถ้ามีใครสักคนมารัก ก็ขอให้ฉันเป็นคนที่ทำให้โลกของเขาสวยงามขึ้นด้วยเถอะ




Create Date : 01 กรกฎาคม 2555
Last Update : 1 กรกฎาคม 2555 22:55:46 น.
Counter : 378 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#17



Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com