space
space
space
<<
ตุลาคม 2564
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
space
space
28 ตุลาคม 2564
space
space
space

บทลงโทษคุกกี้จากคาสะ

หมายเหตุ : เรื่องสั้นเรื่องนี้มีข้อมูลจริงผสมผสานอยู่
รู้สึกช่างจินตนาการแต่จะสื่อรู้เรื่องหรือเปล่านี่ก็ไม่แน่ใจ


คุกกี้คามุอิตื่นนอนตั้งแต่แต่ช่วงเวลาตีสี่ของวัน

กับช่วงเวลาที่ว่างหลายๆวันหลังจากที่เขาเรียนนิเทศของมหาวิทยาลัยเกริกจบได้อย่างไม่น่าเชื่อ

พัวะ

"โอ้ย"

แหม ช่างน่าเวทนาดีมั้ยที่เจ้าคุกกี้ต้องโดนลูกเตะของคนทางบ้านส่งเป็นการออกมาข้างนอก

"ตอนนี้มันก็เช้ามืดเกินไปอยู่ เราก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร"

เขายืนดูเอกสารและแฟ้มพลาสติกใสในมือว่าเอกสารที่จะไปทำการต่างๆเกี่ยวกับการเรียนจบนั้นครบถ้วนสมบูรณ์

เมื่อตรวจดูเอกสารแล้ว ขาของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่งไปตลอด เขาเดินอย่างไม่รีบร้อนใดๆ เมื่อมาถึงจุดหนึ่งก็ได้หันไปทางขวา ไปสังเกตสนามอย่างหนึ่งแบบเดียวกับที่พวกโนบิตะ ไจแอ้น ซูเนะโอะ ชิซูกะในเรื่องโดราเอมอนมักจะมาเล่นกันที่นี่

สายตาเจ้ากรรม เหลือบไปเห็นอะไรที่นอนราบอยู่บนพื้นดิน และรอบๆข้างกายคุกกี้ไม่มีผู้ใดเลย ถ้าเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นมาจะมีใครมาช่วยเขาได้เนี่ย

และที่สังเกตไป ใจเขาเต้นระทึก เมื่อพบร่างหนึ่งๆที่คลุมด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์

'ขะ ขะ นั่น ขาคน ขาคน 1 ข้าง "

เขาเดินเข้าไปที่ตรงนั้น สังเกตว่าขาใครเพียงข้างเดียวสวมเกี๊ยะญี่ปุ่นนอนใต้กระดาษหนังสือพิมพ์ นิ่งมานานอยู่อย่างนี้

ใจหนึ่งก็คิดว่าอาจจะเป็นชิ้นส่วนศพที่เกิดได้จากคดีฆาตรกรรม อีกใจเมื่อดูแล้วไม่ได้พบร่องรอยเลือด ใจจึงยังไม่แน่นอนที่จะตัดสินลงไปว่านี่คือขาคนตาย 

เรื่องราวมันเกิดจะมาตลกๆ เขาคิดจะทำอะไรต่อสิ่งที่พบเจอ ก็ไปหาเศษกิ่งไม้สั้นๆแถวๆใต้ต้นไม้เอามาจั๊กกะจี๋ที่นิ้วเท้าปริศนา

ทำให้ร่างนั้นมีอาการสั่นสะท้านเล็กๆ กับเสียงที่ส่งมาเป็นเสียงของมนุษย์ " อุบ หุหุหุ หะหะหะ "

เสียงมนุษย์? หรือว่านี่คงเป็นคน เป็นคนมีอาชีพนักมายากลหรือเปล่า

" ฮ่าฮ่าฮ่า " ร่างนั้นที่ส่งเสียงจนหนักจนจะแหบพร่า ก็ตัดสินใจปรากฏกายโดยพุ่งขึ้นไปเบื้องบน กระดาษหนังสือพิมพ์ที่ปิดร่างก็กระเด็นออกไป

คุกกี้คามุอิพบว่าสิ่งเบื้องบนนั้นดูแล้วเหมือนร่มโบราณที่เป็นกระดาษเก่าๆแต่สังเกตอย่างชัดๆมันมีลูกนัยน์ตาหนึ่งดวง มีลิ้นยาวๆหนึ่งลิ้น และเข้าใจแล้วว่ามันคือร่มที่เป็นผีในเรื่องเล่าจากประเทศญี่ปุ่น จากท่าทางที่มันพุ่งขึ้นไป มันค่อยๆลอยลงมาช้าๆกับใบร่มที่กางบานๆเพื่อให้ค่อยๆลงมาอย่างนิ่มนวลตามกฏทางฟิสิกส์บทหนึ่ง น่าจะเกี่ยวกับบทเรียนเรื่องแรงโน้มถ่วง

 

" สวัสดี ข้าคือ ผี เป็นผีร่มจากญี่ปุ่น " มันบอกกล่าวแนะนำตัวเองและค่อยๆลงมาเหยียบพื้นดิน แต่ใจของมันต้องฉงนเมื่อคุกกี้คามุอิกลับมองมันด้วยความหงุดหงิดมากกว่ากลัว ประเภทว่าหงุดหงิดเสียเวลาทำความเข้าใจ

ผีร่มเองสิที่จะกลายเป็นผู้หน้าแตก ลนลานจะชวนคุย " นี่ๆๆแก แกไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องแบบนี้เหรอ"

คำถามที่ลอดจากปากเจ้าผีร่ม ไม่ได้รับคำตอบจากคน คุกกี้รู้สึกถึงเม็ดฝนที่เริ่มโปรยลงช้าๆ ด้วยการเอามือยื่นออกไปข้างหน้า " ฝนโปรย "

" อ๊ะ เดี๋ยวข้าจะช่วย " เจ้าผีร่มลอยขึ้นไปที่บริเวณบ่าของคุกกี้และใบร่มก็กางสยายด้วยความเร็วเท่ากับนกนางนวลกางปีก

" ขอบใจ " คุกกี้กล่าว และสักพักเขาสังเกตง่ามนิ้วเท้าของผีร่ม " แต่เราว่านายลอยไปกับอากาศเหนือบ่าเราดีกว่า เท้านายมันดันเป็นโรคน้ำกัดเท้าซะเนี่ย มีกลิ่นไม่ค่อยดีด้วย "

" อ๊ะ ว้ายๆ " เจ้าผีร่มมันก็รู้ตัวเรื่องเท้าของตน ลอยขึ้นจากบ่าคน มันจึงกระอักกระอ่วมด้วยความอายขายขี้หน้า

" นายเป็นผีสัญชาติญี่ปุ่นสินะ " คุกกี้คุยกับมันเหมือนเห็นมันเป็นแค่สิ่งปกติ " นายมีตำนานเรื่องเล่า เกี่ยวกับผีประเภทหนึ่งคือผีประเภทข้าวของเครื่องใช้เก่าที่ทิ้งค้าง ทิ้งไม่ใช้งาน เวลาผ่านไปสัก 100 ปี สิ่งของมันจะมีพลังวิญญาณ แต่เราก็คิดว่ามันจะมีส่วนที่หลอกหลอนชาวบ้าน กับ สิ่งที่เป็นการเตือนใจคนถึงความสำคัญในการทิ้งข้าวของที่จะไม่ควรถูกทิ้งไว้เปล่าๆ "

"ก็ ประมาณนั้น" ผีร่มทำการพูดคุย " โดยปกติ ผีร่มเป็นผีขี้เล่นนะ ความสนุกจากการแกล้งผู้ใหญ่ให้ตกใจ แกล้งเมื่อมีคนเผลอมาหยิบข้าไปใช้ แล้วข้าจะส่งเสียงให้รู้สึกตัว เขามองมาเห็นก็ตกใจ ฮะๆๆนี่ล่ะ ผีร่มไม่ใช่ผีที่เกิดมาทำการฆ่าคน เท่ห์มะ คุกกี้คามุอิ ?"

"หา ทำไมนายรู้ชื่อของเราได้ " คุกกี้รู้สึกประหลาดใจปนขนลุก หนาวเย็นผ่านไขสันหลัง

" เพราะข้าเป็นผีน้ะสิ ว่าแต่ขณะที่มีฝนโปรยเล็กๆอย่างนี้ ข้าขอกระโดดลอยตัวหน่อย" และมันก็ใช้ขาเพียงขาเดียวตามฉบับผีร่ม ที่ลอยเอาไว้ลอยพุ่งขึ้นสูงขึ้นไปอีก ลอยเล่นกับลมและฝน

" รู้สึกว่านายจะชอบลมและฝน นี่ถ้าเกิดพายุรุนแรงนี่กูกับมึงปลิวไปด้วยกันทั้งคู่เลยนะเนี่ย" คุกกี้กล่าว

และผีร่มก็ถึงเวลาที่จะทำการคุยเกี่ยวกับเรื่องที่มันปรากฏตัวให้คุกกี้ มันลงมาเหยียบพื้นดิน ยืนมองคุกกี้ด้านหน้า " ถึงเวลาที่ข้าจะให้แกรู้จุดประสงค์การพบเจอครั้งนี้ " ริมฝีปากเหมือนจะแห้ง ผีร่มก็เลียริมฝีปากด้วยลิ้นยาวๆ " ข้าทราบข่าวว่า แกสามารถจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่หลายๆคนไม่น่าเชื่อถือว่านี่เป็นคนๆเดียวกันกับคนสมองทึบที่หนีมหาวิทยลัยรามคำแหงและสุโขทัยธรรมาธิราช "

คุกกี้ตอบว่า " ก็ใช่ ก็ที่เข้มงวดจะเรียนหนักเกินแล้วพอได้สิ่งที่อยากทำและชอบด้วย มันเลยแตกต่าง "

" แต่เมื่อเทียบกับศรีปทุมที่แกเคยเข้าเรียน แกก็หนีรามหนีสุโขทัย แต่แกไม่ไหวอีก นี่ก็เอกชน"

"อันนั้นก็มาจากพ่อแม่เลือก เรารู้ว่าเราไม่ค่อยตั้งใจเราอยากตั้งใจสิ่งที่เราอยากได้เองอะ เอกชนก็มีทั้งที่ดีๆและบางที่ก็รู้สึกสบายๆ....." คุกกี้สงสัยแล้วว่าเจ้าผีร่มตนนี้ต้องการอะไรจากเรื่องที่คุยอยู่ " สรุปว่านายต้องการอะไรเกี่ยวกับเรา ถึงได้ถามเรื่องการได้เรียนที่ใด การเรียนไม่หนักมาก หนักมาก อะไร"

" ข้ารู้สึกว่า การเรียนของเจ้าไม่ใช่เกรดสูงขนาดเก่ง แต่การไม่รีไทร์มันทำให้คนไม่เชื่อถือ "

" หมายความว่า ถ้าอั๊วะสอบตกบ้าง หรือมีโอกาสรีไทร์ง่ายๆ มันน่าเชื่อกว่า เอ่อ ก็เพราะได้สิ่งที่อยากทำ และที่สบายๆของอั๊วะแล้วหนิ"

ผีร่มมาถึงตรงนี้ที่จะให้คุกกี้แสดงถึงสมองให้ดูเป็นที่น่าเชื่อ " มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้เจ้าพบกับความลำบาก เพราะไม่มีใครเชื่อเรื่องหัวสมองของเจ้า เจ้าอาจจะมีภารกิจที่ต้องใช้สมองฝ่าฟันอีก "

" นายจะให้เราเรียนปริญญาตรีอีกใบน่ะเหรอ "

"อันนั้นมันเสียเวลาไป และเจ้าเองก็แก่ตัวลง ....." ผีร่มหรี่ตาเหมือนจะเตรียมส่งกระแสจิต แต่ไม่ได้ส่งกระแสหรืออะไร " ข้าจะให้เจ้าพบกับความลำบากอีกด้วยการมีภาษาต่างประเทศ มันเหมาะสมกับความลำบากของเจ้า เจ้าบอกว่าความลำบากของปริญญาตรีมาจากการย้ำการอ่านอ่านหกสิบเที่ยวกว่าเลยใช่มั้ย "

" คะ ครับ " คุกกี้ยอมรับ

" ข้าจะให้เจ้าพบกับภาษาของประเทศที่มันมีความรู้สูง เจ้า เจ้าจงฝ่าฟันภาษาเยอรมัน เพราะเยอรมันประกอบด้วยคนฉลาดเป็นจำนวนมาก หึหึ เจ้าจะได้ลำบากแล้ว เจ้าต้องได้สิ่งนี้ สิ่งหนักหนา ความรู้หนาแน่น คำศัพท์คำหนึ่งหกสิบเที่ยวใช่มั้ย จงไปเล่าเรียนฝึกฝนเยอรมันเพื่อคนไทยที่เรียนเหมือนกันมาทดสอบเจ้า เจ้าจะลำบาก ลำบากเพราะการเจอคำศัพท์นับหมื่นนับแสน......"

" เอ่อ ..... " คุกกี้คิด " คือ ผมขอสวีเดนได้มั้ย "

"สวีเดน เพราะมันเป็นความชอบส่วนตัวของเจ้า แต่ข้าอยากให้เจ้าพบความลำบาก เยอรมัน ได้มั้ย "

" หรือผมจะท้าทายมันไป เรียนทั้งเยอรมันและสวีเดนเลย อันนี้ไม่น่าจะไหวแน่นอน เอิ่ม ผมจะลองไปคิดดู ......... เบ้ยยย! "

คุกกี้คามุอิตกใจที่จู่ๆก็มีผีโคมไฟปรากฏฉับพลัน ผีกระดาษลอยปลิวมาแล้วผ่านไป

" แหะๆ ตกใจล่ะสิ เอาล่ะ ต่อไปนี้สิ่งที่พวกข้าหวังไว้ว่าเจ้าจะไปเจอความลำบาก ซึ่งลำบากที่จะเรียนรู้ภาษาสวีเดนมาใช้ในชีวิตประจำวัน ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนนะ โอเค พวกเราต้องลาแค่นี้ สวัสดี".......และผีทั้งสามตนก็จางหายไป

 

................

..............

............

ที่มหาวิทยาลัยเกริกในเวลาทำงาน

คุกกี้ไปถึงฝ่ายทะเบียน ปรากฏว่าที่ตรงฝ่ายทะเบียนกลับมีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจสอบอะไรสักอย่าง

" อืม .... 3.16 ไม่ใช่ 3.9 และเทอมอื่นๆมีแต่ 2 เนี่ย " ตำรวจท่านหนึ่งดูแผ่นสลิปเกรดเฉลี่ยของนักศึกษาคนหนึ่ง ก็ ของคุกกี้คามุอิน่ะแหละ " อ้อ เธอมาพอดีเลย "

คุกกี้ประหลาดใจที่เห็นตำรวจมาเหมือนมีคดี "หืม เจ้าหน้าที่ครับ ตำรวจแต่ละท่านมาทำอะไร "

โป๊ก

ตำรวจท่านหนึ่งเอากำปั้นเคาะศีรษะคุกกี้และสบทเสียงเครือ " หึ สอนไม่จำ เจ้าหัวขี้เรื่อย "

" โอ้ย" คุกกี้ที่เจ็บได้เอามือกุมหัว เหมือนจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว " อะไรกันเนี่ย นอกจากเราจะไม่น่าเชื่อถือว่าได้เกรดแค่ไหนจนต้องพิสูจน์ขนาดนี้ พอตรวจสอบเจอคำตอบออกมาจริงๆ ก็......เราผิดตรงไหนวะ "

เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนแต่ละคนแอบขำ หัวเราะ

======================




Create Date : 28 ตุลาคม 2564
Last Update : 28 ตุลาคม 2564 13:50:14 น. 1 comments
Counter : 301 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**


 
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ


โดย: **mp5** วันที่: 28 ตุลาคม 2564 เวลา:13:54:42 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
space

BlogGang Popular Award#17


 
คุกกี้คามุอิ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






space
space
[Add คุกกี้คามุอิ's blog to your web]
space
space
space
space
space