การเริ่มต้นที่เปี่ยมด้วยความหวัง
 

บนโต๊ะไม้มีตะกร้าหวายใส่ส้มสีส้มสดลูกใหญ่ๆ เต็มตะกร้า คุณพ่อจับไหล่ตี๋ให้หันมามองโต๊ะ
 

คุณพ่อ (เสียงเข้มแต่ใจดี) : "ตี๋! วันนี้ป๊าจะมาสอนวิชาคณิตศาสตร์ขั้นเทพ เรื่อง 'จำนวนและปริมาณ' ป๊าให้เวลาแค่ชั่วโมงเดียว ลูกต้องเข้าใจเรื่องการนับเลขแบบทะลุปรุโปร่ง โอเคไหม?"
 

ตี๋ (พยักหน้าหงึกๆ หน้าตาเลื่อนลอย) : "คร้าบป๊า... วิชาคณิต... สาส... ขั้น... เทพ..." (ในหัวตี๋ตอนนี้น่าจะมีแต่ภาพแมวกวักเต้นระบำ)
 

บทเรียนเริ่มยากขึ้น (สำหรับตี๋)
 

คุณพ่อหยิบส้มออกมาจากตะกร้า 3 ลูก วางเรียงกันเป็นแถวหน้าตี๋ แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่ส้มแต่ละลูก
 

คุณพ่อ (ตั้งใจสอนสุดๆ) : "ดูนะตี๋ นี่คือส้มลูกที่หนึ่ง... นี่คือลูกที่สอง... และนี่คือลูกที่สาม รวมกันเป็นส้ม 'สามลูก' เข้าใจใช่ไหม?"
 

ตี๋ (จ้องส้มตาเขม็ง) : "หนึ่ง... สอง... สาม... ครับป๊า!"
 

คุณพ่อ (ยิ้มกว้าง) : "เก่งมาก! งั้นถ้าป๊าหยิบออกไปหนึ่งลูก..." (คุณพ่อหยิบส้มลูกที่สามออก) "...จะเหลือส้มกี่ลูก?"
 

ตี๋ (นิ่งไป 5 วินาที กระพริบตาปริบๆ) : "เอ่อ... เหลือส้ม... เอ่อ..."
 

คุณพ่อ (เริ่มลุ้น) : "กี่ลูกลูก? ง่ายๆ เอง หยิบออกไปหนึ่ง..."
 

ตี๋ (ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ) : "เหลือส้ม... ลูกที่สองครับ!"
 

คุณพ่อ (หน้าตึง) : "...ม...ไม่ใช่! ป๊าถามว่า 'กี่ลูก' จำนวนน่ะจำนวน!"
 

ตี๋ (ทำหน้าซื่อ) : "อ้าว ก็ป๊าเพิ่งบอกว่าลูกนี้ชื่อลูกที่สอง หยิบลูกที่สามออกไป มันก็เหลือลูกที่หนึ่งกับลูกที่สองไงป๊า ป๊าเรียกชื่อมันผิดเหรอ?"
 

(เส้นเลือดปูดที่ขมับคุณพ่อเบาๆ)
 

ความโกลาหลของส้ม
 

45 นาทีผ่านไป บรรยากาศเริ่มตึงเครียด (สำหรับคุณพ่อ) ส่วนตี๋เริ่มสนุกกับการเล่นส้ม บนโต๊ะตอนนี้มีส้มวางระเกะระกะเต็มไปหมด เพราะคุณพ่อพยายามใช้ส้มจำนวนมากเพื่ออธิบาย
 

คุณพ่อ (เสียงเริ่มสั่น กุมขมับ) : "โอเค เอาใหม่... สมมติป๊ามีส้มอยู่เต็มตะกร้าเลย (ชี้ไปที่ตะกร้าที่ยังมีส้มอยู่บ้าง) แล้วตี๋หยิบส้มออกมา 5 ลูก เอาไปให้ม้า 2 ลูก ตี๋จะเหลือส้มกี่ลูก?"
 

ตี๋ (ทำท่าคิดหนัก) : "ให้ม้า 2 ลูก... ม้า... ม้าชอบกินส้มเหรอป๊า? ม้าบ้านเราอยู่ไหนอ่ะ?"
 

คุณพ่อ (สูดหายใจลึกๆ) : "สมมติ! ตี๋... นี่คือโจทย์สมมติ! เอาแค่ตัวเลขพอ!"
 

ตี๋ (พยักหน้า) : "อ๋อ... งั้นถ้าสมมติหนูให้ม้าไป 2 ลูก... หนูก็จะวิ่งไปซื้อส้มเพิ่มอีก 10 ลูก! เพราะม้าตัวใหญ่ น่าจะกินเยอะ!"
 

คุณพ่อ (แทบกรีดร้อง) : "ไม่! ไม่ต้องซื้อเพิ่ม! เอาแค่ที่มีอยู่! (หยิบส้มมา 5 ลูกวางตรงหน้า) อ้าว... มี 5 หยิบออกไป 2 เหลือเท่าไหร่?!"
 

ตี๋ (มองส้ม 5 ลูก แล้วมองป๊า) : "เหลือ... เยอะครับป๊า! เยอะพอจะคั้นน้ำส้มได้ตั้งแก้วนึงแน่ะ!"
 

ความพยายามสุดท้าย... ที่พังทลาย
 

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง คุณพ่อนั่งหมดสภาพพิงพนักเก้าอี้ แว่นเบี้ยวไปข้างหนึ่ง เหงื่อตก ส่วนตี๋กำลังพยายามเอาส้มมาตั้งซ้อนกันเป็นเจดีย์อย่างตั้งใจ
 

คุณพ่อ (น้ำเสียงท้อแท้) : "ตี๋... ชั่วโมงนึงแล้วนะลูก... ตกลงลูกเข้าใจเรื่อง 'จำนวน' หรือยัง?"
 

ตี๋ (หันมามองป๊า ยิ้มแป้น) : "เข้าใจแล้วครับป๊า! หนูรู้แล้วว่า 'ปริมาณ' มันคืออะไร!"
 

คุณพ่อ (หูผึ่ง มีหวังขึ้นมา) : "จริงเหรอ?! ไหนบอกป๊าสิ ว่าปริมาณคืออะไร?"
 

ตี๋ (ชูส้มขึ้นมาลูกหนึ่ง) : "ปริมาณ ก็คือความอร่อยที่ซ่อนอยู่ในส้มแต่ละลูกไงป๊า! ยิ่งส้มเยอะ ปริมาณความอร่อยก็ยิ่งเยอะ! (ว่าแล้วก็กัดส้มทั้งเปลือก) ...อึ้มมม! ปริมาณความขมก็เยอะด้วย!"

ตลกก่อนจบ (ความจริงที่ปรากฏ)
 

ฉาก: คุณพ่อหน้าถอดสี แทบจะไหลลงไปกองกับพื้น ในหัวมีแต่คำว่า "ล้มเหลว" ทันใดนั้น คุณแม่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น
 

คุณแม่: "อ้าว สองพ่อลูก สอนเลขกันเสร็จหรือยัง? เป็นไงบ้างตี๋ เข้าใจไหมลูก?"
 

ตี๋ (ตะโกน) : "เข้าใจแล้วครับม้า! ป๊าสอนว่า ส้มมีเอาไว้คั้นน้ำ กับเอาไว้ตั้งโชว์!"
 

คุณแม่ (หันไปมองคุณพ่อ) : "อ๋อเหรอคะคุณพี่? (ยิ้มเย็น) แล้วเมื่อวานเห็นพี่บ่นๆ ว่าอยากได้เครื่องคิดเลขใหม่... (เดินไปที่กองส้มบนโต๊ะ) ม้าลืมบอกไปค่ะคุณพี่ ก่อนที่พี่จะสอนลูกเรื่องเลข..."
 

(คุณแม่หยิบส้มลูกหนึ่งขึ้นมาปอกเปลือก... ปรากฏว่าเนื้อข้างในเป็นพลาสติกสีส้มใสๆ!)
 

คุณแม่: "ส้มพวกเนี้ย มันคือ 'ลูกบอลยางรูปส้ม' ที่ตี๋เอาไว้เล่นปาบอลกับเพื่อน ม้าเพิ่งซื้อมาเมื่อวานซืนเองค่ะคุณพี่! สอนเอาๆ ไม่ได้ดูเลยเหรอคะว่ามันกินไม่ได้?!"
 

คุณพ่อ (ช็อก ตาค้าง มองลูกบอลยางในมือ) : "ห๊ะ?! พลาสติก?! ...แล้วที่ฉันนับมาตลอดชั่วโมงนี่มัน..."
 

ตี๋ (หัวเราะร่า) : "ฮ่าๆๆๆ ป๊าหน้าแตก! ป๊านับบอลยาง! ม้า... หนูอยากกินส้มจริงๆ อ่ะ!"
 

คุณแม่ (ส่ายหน้าขำๆ) : "ไปสิ ไปหยิบในตู้เย็น ม้าซื้อส้มจริงๆ มาแล้ว... ส่วนคุณพี่..." (มองคุณพ่อที่กำลังนั่งเอ๋อ ปาบอลยางลงพื้น) "...เครื่องคิดเลขใหม่ ไม่ต้องเอาแล้วนะคะ ปีนี้!"
 

ภาพจบ: คุณพ่อนั่งคุกเข่ากุมบอลยางรูปส้มไว้ในมือ ทำหน้าเหมือนโลกถล่ม ในขณะที่ตี๋วิ่งไปเปิดตู้เย็นหาฉี่มดกินอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งรอดพ้นจากบทเรียนคณิตศาสตร์มาได้อย่างหวุดหวิด (ด้วยความเอ๋อของทั้งคู่)