| |
|||||||||||
(AI + ปรับ) Run ultimate คืนเนยแข็งมาซะ บนเกาะลึกลับแห่งหนึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าประเทศอะไร มีหมู่บ้านชนบทอันเงียบสงบซุกตัวอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี ชาวบ้านที่นี่ใช้ชีวิตเรียบง่าย บ้างเป็นเกษตรกรขยันขันแข็งดูแลไร่นา บ้างค้าขายในตลาดสดที่คึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของอาหารพื้นบ้าน มีคลินิกเล็ก ๆ สำหรับดูแลสุขภาพชาวบ้าน และที่โดดเด่นที่สุดคือบ้านหลังใหญ่ที่มีส่วนของโรงงานผลิตก้อนเนยแข็งกว้างขวาง ตั้งตระหง่านเป็นแลนด์มาร์กของหมู่บ้าน ในโรงงานนั้น ไม่ได้มีคนงานกระจุกในพื้นที่หรอก มีสาวน้อยตัวคนเดียววัยยี่สิบบริบูรณ์คนหนึ่งชื่อกาเนท ผมยาวสลวยสีส้มสดใสพลิ้วไหวราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ สวมเสื้อและกางเกงขายาวสีเทากลาง ๆ ที่เรียบง่ายแต่ดูสง่า วันหนึ่งที่ดูพิเศษสำหรับกาเนทกลายเป็นจริง เมื่อเธอบังเอิญค้นพบก้อนเนยแข็งคุณภาพชั้นเลิศ คุณภาพเหนือกว่าที่เคยผลิตมา ด้วยความตื่นเต้น เธอรีบนำมันไปวางลงในที่เก็บเนยแข็งอันเย็นฉ่ำ ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอจับจ้องไปยังชั้นวางนั้นด้วยความภูมิใจล้นใจ ราวกับว่าก้อนเนยแข็งนั้นคือสมบัติล้ำค่าที่จะทำให้ชื่อเสียงของโรงงานเธอเปล่งประกายไปทั่วเกาะ เช้าวันถัดมา กาเนทรีบวิ่งมาด้วยรอยยิ้มกว้าง แต่เมื่อเปิดประตูห้องเก็บของ หัวใจเธอแทบหยุดเต้น เมื่อพบว่าชั้นวางว่างเปล่า! เธอมองไปรอบๆ ห้องเย็นฉ่ำนั้นนานๆ กลิ่นแปลกปลอมลอยคละคลุ้ง – กลิ่นควันจางๆ จากระเบิดควัน? ทันใดนั้น ฟุ่ง! เขม่าควันพวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมไปทั่ว กาเนทไอโขลก เกือบมองไม่เห็นภาพตรงหน้าผ่านสายตาพร่ามัว ในสายตากำลังเห็นเงารางๆ : นั่นเป็นมนุษย์ศีรษะเป็นหนูสีเทา หูใหญ่กลม สวมชุดนินจาญี่ปุ่นโบราณสีม่วงครบครันตั้งแต่หน้ากาก ผ้าคาดเอว ไปจนถึงผ้าคลุมเท้า ที่สำคัญ มันเป็นผู้หญิง! รูปทรงหน้าอกนูนใต้ชุดบางเบาเผยให้เห็นชัดเจน หนูนินจาคนนี้คือผู้บุกมาชิงก้อนเนยแข็งของเธอ! เขม่าควันจางลง กาเนทเริ่มเห็นชัด เธอตะโกนลั่น "เธอเป็นใคร!" หนูนินจาไม่ตอบคำถาม สายตาดำขลับจ้องเขม็ง ปาดาวกระจายสองดวงพุ่งเฉียดใบหน้ากาเนทไปอย่างเฉียดฉิว ประกายวาวแวบในแสงสลัว! ก่อนที่กาเนทจะตั้งตัว หนูนินจาพุ่งทะยาน ผลักร่างเธออย่างเร็วจี๋ด้วยฝ่ามือที่แข็งแกร่งราวกับเหล็ก กาเนทเซถลาไปกระแทกชั้นวางเนยแข็งธรรมดา ล้มระเนระนาด แต่เธอยังสามารถพยุงตัวเองจะลุกขึ้นใหม่ "หยุดนะ! คืนเนยแข็งของฉันมา!" กาเนทตะโกน ลุกพรวดพราด ไล่ตามหนูนินจาที่พุ่งทะลุประตูหลังโรงงาน เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังก้องในโถงทางเดินยาวของบ้านหลังใหญ่ที่เชื่อมโรงงาน บ้านนี้กว้างใหญ่ มีห้องครัว ห้องนั่งเล่น และบันไดวนเกลียวนำไปสู่ชั้นบน หนูนินจาเร็วดุจสายฟ้า กระโดดเกาะขอบโต๊ะ ไต่กำแพงด้วยตะขอเกี่ยวที่ซ่อนในแขนเสื้อ แต่.....กาเนทคว้าถังเนยแข็งโยนขวางทาง ทำให้นินจาสะดุดล้มกลิ้ง! ทั้งคู่ไล่กันวนรอบห้องนั่งเล่น โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด หนูนินจาโยนดาวกระจายอีกดอก แต่กาเนทหลบได้ทัน คว้าถังเหล็กปัดป้อง! "ทำไมต้องขโมยของฉัน? มันพิเศษยังไงถึงมาถึงขนาดนี้!" กาเนทถามขณะวิ่งไล่ แต่หนูนินจาได้พุ่งขึ้นบันไดวนเกลียว กาเนทตามติด ใจเต้นรัว หอบหายใจ แต่ดวงตาเขียวมรกตยังลุกโชน ในที่สุด หนูนินจาพุ่งทะลุหน้าต่างชั้นบน กระโดดลงสู่ทุ่งหญ้าด้านนอก กาเนทยืนหอบที่ขอบหน้าต่าง มองตามเศษผ้าสีม่วงที่ปลิวไสวในสายลม กาเนรีบลงบันได คว้าผ้าพันคอและกุญแจ วิ่งออกนอกบ้านสู่การไล่ล่าที่แท้จริง... และได้ตกใจ หนูนินจายังไม่ได้ไปไกล หนูนินจาวิ่ง กาเนทสบถ " หยุดนะ ! " วิ่งไล่กันต่อ ขณะนี้ทั้งคู่วิ่งฝ่าทุ่งหญ้า เสียงกาเนทดังชัดเจนยิ่งขึ้น "เอาเนยแข็งคืนมา! ทำฉันโมโหนะ โมโหเรื่องเนยแข็งและหน้าอกของเธอที่มันดันใหญ่กว่าของฉันอีก!" เสียงนั้นดังก้องไปถึงคอกวัวที่อยู่ข้างหน้า วัวฝูงใหญ่หลายสิบตัวกำลังเคี้ยวหญ้าอย่างสงบสุข หนึ่งในนั้นเงยหน้าขึ้นมาเหมือนดมอากาศ ปากเปิดส่งเสียงร้องชัด " มอว์ ~" หนูนินจาที่วิ่งนำหน้ารู้สึกทึ่งอยู่ในใจ หล่อนเขาโมโหอะไรกันแน่เนี่ย เนยแข็งน่ะเข้าใจ แต่เรื่องหน้าอกฉันใหญ่กว่าเธอทำไมต้องโมโหด้วยยะ? เธอส่ายหัวสะบัดความสงสัย แต่ไม่ชะลอฝีเท้า กระโดดข้ามรั้วคอกวัวต่ำๆ อย่างว่องไว กาเนทกระโดดตาม แต่ด้วยความโมโหสุดขีด เธอสะดุดกิ่งไม้เล็กน้อย ร่างเซไปชนรั้วคอก วัวฝูงทั้งหมดตกใจ! มันคำรามดังลั่น วิ่งพล่านกระจาย ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ตรงนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง – ลุงดิว ผู้เลี้ยงวัวประจำหมู่บ้าน – กำลังนั่งดื่มชาที่ม้านั่งไม้ใกล้คอก เขาสวมเสื้อแขนกุดเก่าๆ หมวกฟางครึ้มหัว กำลังเพ้อฝันถึงก้อนเนยแข็งจากโรงงานที่เพิ่งซื้อเมื่อเช้า ทันใดนั้น เสียงวัวคำรามและฝุ่นควันทำให้ลุงดิวอลหม่านสุดขีด! "เฮ้ย! อะไรกัน" เขาตะโกนลุกพรวด วัวตัวใหญ่ตัวหนึ่ง – วัวแดงยักษ์ชื่อเจ้าดำ – วิ่งพล่านตรงมาหาลุง มันยกกีบหน้าสูงเชิด เกือบล้มทับร่างลุงที่กำลังเซถลาไปกับพื้น! ลุงกลิ้งตัวหลบได้ฉิวเฉียด หัวใจเต้นตึกตัก "ช่วยด้วยยย! วัวบ้า! ใครทำวะ!" กาเนทที่กำลังไล่หนูนินจาเห็นเหตุการณ์ หันขวับ "ลุง! ระวัง!" เธอวิ่งเข้าไปดึงแขนลุงหลบ แต่หนูนินจาไม่รอช้า ใช้โอกาสวุ่นวายนี้กระโดดข้ามหลังวัวอีกตัว พุ่งทะลุรั้วด้านหลังคอก วิ่งหายเข้าไปในป่าทึบที่มืดครึ้ม ลุงดิวลุกขึ้นปัดฝุ่น หอบแฮกๆ มองกาเนทด้วยสายตางงๆ "กาเนท? เธอไล่ใคร? ทำให้วัวลุงอลหม่านหมดเลย! เจ้าดำเกือบเหยียบลุงตายคาคอก!" เขาบ่นอุบ แต่ตากวาดไปเห็นเศษผ้าสีม่วงที่หล่นค้างบนรั้ว "เอ๊ะ นั่นอะไร? ผ้านินจาเหรอ? บนเกาะเรามีนินจาได้ไง?" กาเนทหอบหายใจ "ลุงคะ มีหนูนินจาขโมยเนยแข็งจากโรงงานฉัน! น่าโมโหชะมัด!" เธอพูด แต่ลุงดิวได้ยินแล้ว "งั้น ไปไล่ต่อเถอะ แต่ช่วยลุงสงบวัวก่อนนะ!" กาเนทช่วยลุงดิวไล่วัวกลับคอกอย่างรวดเร็ว สายตายังจับจ้องป่าดำมืด เธอรู้ว่าหนูนินจาไปทางนั้นแน่ "ขอบคุณลุง ฉันต้องไปแล้ว!" เธอวิ่งตรงสู่ป่า ใจเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม การไล่ล่ากำลังเข้มข้นขึ้น... กาเนทพุ่งทะยานเข้าสู่ป่าขนาดย่อมที่ขอบหมู่บ้าน ต้นไม้ใหญ่สูงชะลูดปกคลุมด้วยเถาวัลย์เขียวชะอุ่ม แสงแดดลอดผ่านใบไม้เป็นลำแสงริบหรี่ ปูทางเดินมืดครึ้มด้วยรากไม้โผล่พ้นดิน เธอได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบจากด้านหน้า – หนูนินจายังวิ่งนำอยู่! "เจอแล้ว เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก คืนเนยแข็งมาเดี๋ยวนี้!" กาเนทตะโกน ใจเดือดพล่านด้วยความโมโหและความอยากรู้ ป่านี้ไม่ใช่ป่าทึบใหญ่โต แต่เป็นแนวป่าขนาดย่อมที่เชื่อมหมู่บ้านกับพื้นที่ภายนอก กิ่งไม้หนาทึบเหมาะสำหรับการซุ่มโจมตี กาเนทฉวยโอกาส คว้ากิ่งไม้ยาวใหญ่ที่หักโค่นพื้น ใช้เป็นอาวุธชั่วคราว มันหนักแน่น จับถนัดมือราวกับดาบที่เกิดมาเพื่อเธอ เธอฟาดกิ่งไม้ปัดเถาวัลย์ที่ขวางทาง วิ่งไล่ตามเงาสีม่วงที่เร่งนำไปข้างหน้า หนูนินจาเริ่มจริงจังขึ้น เธอหันขวับ โยนดาวกระจายสามดอกพุ่งตรงกาเนท! ดาวแหลมคมหมุนติ้วในอากาศ ประกายแวบวาว กาเนทยกกิ่งไม้ปัดป้องได้ทัน ดาวสองดวงคืนกระเด็นปักต้นไม้ ดอกที่สามเฉียดแขนเธอไปนิดเดียว เลือดซึมจางๆ "เจ็บ! หึ! แต่ไม่เป็นไรหรอก!" กาเนทกัดฟันทน วิ่งเร็วขึ้น ทั้งคู่ไล่กันดุเดือด หนูนินจาใช้โซ่ตะขอเกี่ยวกิ่งไม้เหวี่ยงตัวกระโดดข้ามลำธารเล็กๆ แล้วโยนควันระเบิดลงพื้น สร้างหมอกควันขาวขุ่นบังทาง! กาเนทไอโขลก แต่ใช้กิ่งไม้ฟาดพื้นไล่หมอก "เล่ห์เหลี่ยมเด็กๆ!" เธอพุ่งทะลุ เกือบคว้าเสื้อนินจาได้ แต่หนูนินจาเหวี่ยงมีดสั้นบินเฉียด กรีดเสื้อกาเนทขาดเป็นริ้ว "ทำไมต้องขโมย? บอกมาสิ!" กาเนทถามขณะไล่ ใบไม้ร่วงกราวจากแรงวิ่งของทั้งคู่ หนูนินจาไม่ตอบ แต่ในใจคิด 'สาวนี่แกร่งกว่าที่คิด' เธอโยนลูกดอกพิษพุ่งต่ำ กาเนทกระโดดหลบ แต่สะดุดรากไม้ ล้มกลิ้งลงเนินหญ้า กิ่งไม้หลุดมือ! หนูนินจาหันมองชั่วครู่ ราวกับจะยิงท่าไม้ตาย แต่กาเนทลุกพรวด คว้าก้อนหินโยนสวนกลับ! "อย่าดูถูก!" หินเฉียดหูหนู ทำให้หนูนินจาตกใจ วิ่งต่ออย่างทุลักทุเล เส้นทางป่าเริ่มบางลง แสงแดดสว่างจ้า ทะลุออกสู่ทุ่งโล่งกว้าง ทั้งคู่พุ่งทะลุพุ่มไม้สุดท้าย ออกมาสู่ขอบพื้นที่เมืองใหญ่! เสียงรถราและผู้คนดังก้อง ตึกสูงระฟ้าสะท้อนแสงอาทิตย์ ตรอกซอยคึกคักด้วยพ่อค้าแม่ขายและรถมอเตอร์ไซค์ว่อนวาย หนูนินจาหายวับเข้าไปในฝูงชน กาเนทยืนหอบ มองรอบตัวด้วยตาโต "เมืองนี่มัน... ที่ไหนกัน? แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอก!" กาเนทยืนตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองใหญ่ รถมอเตอร์ไซค์บีบแตรดังลั่น ผู้คนมุงดูด้วยความงุนงง แต่เธอไม่สน เงาสีม่วงของหนูนินจาหายวับเข้าไปในตรอกแคบ! "หยุดก่อน!" กาเนทวิ่งไล่ ฝ่ากองขยะและแผงลอยข้างทาง รถราหักพวงมาลัย เสียงแตรดังระงม "ระวังนะสาวน้อย!" พ่อค้าตะโกน แต่กาเนทไม่ฟัง กระโดดข้ามรถกระบะคันหนึ่ง ไล่ตามติดๆ ทั้งคู่พุ่งทะยานผ่านถนนหลัก สู่หน้าอาคารกระทรวงยุติธรรม – ตึกสูงหลายชั้นสีเทาเข้ม สง่าแต่เย็นชา หนูนินจาไม่ชะลอ กระโดดข้ามแขนกั้นทะลุประตูทางเข้า รปภ.วัยกลางคนที่ยืนเฝ้าตกใจยืนอึ้ง "เฮ้ย! ห้ามเข้า!" เขายกไม้เท้า แต่หนูนินจาเหวี่ยงโซ่ตะขอเกี่ยวขา รปภ.ล้มกลิ้งสลบเหมือด ไม่ทันได้ส่งสัญญาณ กาเนทตามติด "คืนของฉันมา!" เธอผลักประตูทะลุเข้าไป ภายในตึกเละระเนระนาดทันที! พนักงานนั่งโต๊ะเอกสารหมอบหลบ กระดาษแผ่นเอกสารปลิวว่อน ห้องประชุมกระจกแตกกราว พวกเขาตกใจกรี๊ดลั่น "เฮ้ย อะไรกันเนี่ย!" หนูนินจาวิ่งนำ กระโดดข้ามเคาน์เตอร์ ใช้ดาวกระจายยิงล็อกประตูลิฟต์เพื่อหนีชั้นบน กาเนทคว้ากระดาษม้วนฟาดสวน ไล่ตามบันไดวน ผู้หลักผู้ใหญ่ข้าราชการชายวัยหกสิบในสูทขาวสะอาดโผล่ออกจากห้องประชุม มองการไล่ล่าด้วยตาโต "เฮ้ย! เธอสองคนนั้นน่ะ ที่นี่ที่ราชการนะ! ใครอนุญาติให้เข้ามาสร้างความป่วน!" เขาตะโกนโกรธเกรี้ยว เอกสารในมือปลิวกระจาย แต่ทั้งสองสาวไม่ได้ดฟัง หนูนินจาพุ่งทะลุหน้าต่างกระจกชั้นสาม กระโดดลงที่อากาศ (ใช้ผ้าคลุมร่อนตัว) กาเนทตามติด กระโดดทะลุกระจกแตกกราว ร่อนลงพื้นด้านนอกด้วยเสื้อคลุมที่ฉีกขาด! "เจ็บชะมัด!" กาเนทลุกขึ้นปัดฝุ่น แต่ไล่ต่อทันที ทั้งคู่วิ่งฝ่าถนนเมือง ว่อนวายยิ่งกว่าเดิม ผู้คนกรี๊ดหนี รถติดขัด แต่ในที่สุด พวกเธอทะลุออกสู่ทางด่วนชานเมือง สู่เนินดอยเขาสูงชัน ทางลาดชันปกคลุมหญ้าแห้งและหินผา การไล่ล่าบนเนินดอยดุเดือด หนูนินจาเหวี่ยงตัวขึ้นหิน กาเนทปีนไล่ หอบหายใจ " เธอน่ะ ฉันวิ่งไล่ตามมาขนาดนี้แล้วนะ บอกฉันมาเถอะว่าเธอเป็นใคร มาขโมยเนยแข็งของฉันทำไม?" เสียงเธอดังก้องลมพัด หนูนินจาตอบเธอเป็นครั้งแรก ภายใต้หน้ากาก "ฉันชื่อซิลเวียร์ จะเอาเนยแข็งคุณภาพสูงนี้ไปบูชาให้เทพเจ้า เพราะท่านจะทำให้พ่อกับแม่ของฉันฟื้นจากนิทราที่โรงพยาบาลในต่างประเทศ" กาเนทสีหน้าเปลี่ยนเป็นแบบคนเจอความพิศวง ซิลเวียร์แอบเหลือบมอง เห็นแววตานั้น แล้วค่อยๆ เปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดิน วิ่งช้าลงนำทาง ค่อยๆช้าลง ไปยังบ้านเล็กๆ ใกล้เหวสูงชัน – บ้านไม้เก่าแก่ หลังคามุงจาก ตั้งตระหง่านท่ามกลางลมหนาวบนจุดสูงสุดของเนินดอย กาเนทเองก็ลดความเร็วตาม ตอนนี้ในใจกาเนทไม่คิดทวงเนยแข็งอีกแล้ว ที่ข้างบ้านคือแท่นบูชาหินเก่าแก่ สลักลายโบราณ ซิลเวียร์ถอดหน้ากาก เผยใบหน้าเป็นหนูสัตว์ชนิดหนึ่งที่ซ่อนไว้ ดวงตาดำๆคล้ำ เธอบรรจงวางก้อนเนยแข็งวิเศษลงบนแท่น แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง ทำให้มันเปล่งประกายราวเวทมนตร์ " เอาเป็นว่าฉันขอโทษกับเรื่องที่ฉันฉกชิงของ และขอบใจนะ" กาเนทยังทึ่งเจือความสงสัยบนใบหน้า "ฉันชื่อกาเนท ซิลเวียร์ คือฉันก็ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันพอเข้าใจเธออยู่" กาเนทและซิลเวียร์พักอยู่หน้าแท่นบูชาหินบนเนินดอยสูง ลมเย็นๆ พัดผ่านผาสูงชัน ด้านข้างคือบ้านเล็กของซิลเวียร์ ความเงียบสงบปกคลุมหลังการไล่ล่ายาวนาน ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือที่ซิลเวียร์ซ่อนในแขนเสื้อนินจาสีม่วงสั่นดังขึ้น! กาเนทมองตาปริบ ซิลเวียร์ตั้งใจกดรับ "สวัสดีค่ะ .....ค่ะ โรงพยาบาลอะไรหรอคะ?...หรือว่า...... อะไรนะคะ จริงเหรอ?" น้ำเสียงตื่นเต้น กาเนทรีบโน้มตัวใกล้ ได้ยินเสียงทางสาย ซิลเวียร์มองมือถือ "พ่อและแม่ของฉันฟื้นตื่นจากสภาวะนิทราแล้ว วีดีโอคอลดูเลย!" หน้าจอเปิดวีดีโอคอล ภาพสองมนุษย์หนูผู้สูงวัยในชุดผู้ป่วยดูอ่อนแรงแต่ยิ้มได้ เตียงโรงพยาบาลสีขาวสว่าง "ลูก! ซิลเวียร์!" แม่ตะโกนผ่านวีดีโอ น้ำตาไหล "เราฟื้นแล้วนะ ขอบใจเทพเจ้าที่รับสิ่งบูชานะ" พ่อพยักหน้า "ลูกทำดีแล้ว มันคือเนยแข็งวิเศษเหรอ? แต่....ขอบใจคุณสาวน้อยที่ตามซิลเวียร์มาไกลแบบนี้!" กาเนทหัวเราะหัวใจเต้นตุบๆ "พ่อแม่คุณกลับมาแล้ว ยินดีด้วยนะซิลเวียร์!" ผู้ใหญ่ขอบใจกาเนทผ่านโทรศัพท์ ทั้งที่จริงๆ แล้วมันเริ่มจากการฉกขโมย แต่กาเนทไม่คิดถือโทษ ซิลเวียร์ยิ้มเขิน วีดีโอคอลจบ กาเนทมองท้องฟ้าสีม่วงมืดอ่อน แสงเหนือวาบแวบ ซิลเวียร์เข้ามาคุยด้านข้าง "พ่อกับแม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว และเนยแข็งที่บูชาเสร็จแล้วนี่เราก็เอามากินกันเถอะ เอาไปแช่เย็นน่าจะอร่อยนะ" ...... ซิลเวียร์ใช้มีดสั้นตัดก้อนเนยแข็งออกเป็นสองชิ้น ทั้งคู่กินพร้อมกัน ชิ้นแรกทำให้กาเนทรู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้น ซิลเวียร์หลับตา รู้สึกใจสงบ เธอกำลังนึกย้อนไปช่วงที่กาเนทพยายามตามเธอสุดขีด เธอรู้สึกว่ากาเนทก็ไม่โกรธเธอตลอดเมื่อเธอบอกเหตุผลของการฉกเนยแข็ง เธอน่าจะบอกกาเนทไปเลย แต่สถานการณ์มันพาไปจนตัดสินใจไม่ออกว่าจะบอกยังไง " กาเนท จะว่าไปฉันก็ผิดต่อเธอ เธออาจจะไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆขณะไล่ตามฉันอย่างไม่คิดชีวิตเลย ก็ฉันทำเหมือนหัวขโมยออกอย่างนี้....." ".....แต่เรื่องที่คาใจฉันน่ะ..." กาเนทมี.......ปัญหาชีวิตจะถาม "ฉันอยากรู้มนุษย์หนูแบบซิลเวียร์ทำไมหน้าอกมันใหญ่กว่ามนุษย์แท้อย่างฉันล่ะ?" ซิลเวียร์ตาเกือบโตสีหน้าลนลาน คิ้วย่นเล็กน้อย "ยังไม่ลืมอีก! กาเนท หน้าอก.....ฉันไม่รู้" กาเนทยิ้มกว้าง ทั้งคู่ยืนกอดกันเบาๆ มองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าด้านล่าง เนยแข็งเหลือเศษสุดท้ายกลายเป็นแสงส่องสว่างแท่นบูชา ราวกับเทพเจ้าส่งยิ้มมายังมนุษย์ ทั้งคู่รู้ว่าการไล่ล่าจบแล้ว "เออ กาเนท แล้วเธอจะกลับบ้านยังไงนะ" "เอ๊ะ!?" กาเนทตกใจ .................. =====จบ========
|
Group Blog All Blog
Link |
||||||||||
| Pantip.com
| PantipMarket.com
| Pantown.com
| © 2004 BlogGang.com
allrights reserved.
|
|||||||||||
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [
