หมู นพคุณ : มึงมันยังไม่เข้าใจน่ะไอ้ก้อย(กี้)เอ้ย ถ้าม.รัฐดังจะ........
หมู นพคุณ : แย่ว่ะ ถ้าจุฬาสูบบุหรี่กันมากขึ้น
กี้ : แล้วมึงเป็นห่วงไรมัน
หมู นพคุณ : ก็กูไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกหัวดีนี่จะสูบบุหรี่ทำไม
กี้ : ปล่อยให้มันสูบไปสิ กูไม่ได้เป็นอะไรเลย แล้วมึงคิดว่าจุฬาสูบบุหรี่แล้วกูต้องตายหรอน่ะ สังคมนั่นมันช่วยกำจัดจอย ไอ้กูน่ะมันพวกหัวไม่ดี กะเรกะราดสูบบุหรี่นี่ตังหากที่กูจะตาย
หมู นพคุณ : มึงจะให้จุฬาดื่มเหล้าสูบบุหรี่เรอะ?
กี้ : ก็มันไม่ใช่สังคมกูหนิ
หมู นพคุณ : ......
กี้ : มึงงงอะไร นั่นคือสังคมจอยไง และจอยจะตายแต่กูไม่ตายน่ะเพราะคนอย่างกูมันสังคมพวกเหลือขอแล้ว หัวมันจะไปดีได้ไง
หมู นพคุณ : เอิ่ม......มึงมันยึดติดแต่หัวโตเรื่องด้อยพัฒนา แล้วมึงคิดเหรอว่ามึงจะไม่สูงส่งไปกว่าเขา
กี้ : กูมันต่างกับหัวโตตรงไหนล่ะ
หมู นพคุณ : เอ๊ะ กูว่ามึงไม่ด้อยนะ และกูไม่อยากให้จุฬามัน......
กี้ : โว้ย จุฬา และม.รัฐดังๆ กับพวกหมอดื่มเหล้าสูบบุหรี่มันพวกหัวดีแบบจอย กูไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว
หมู นพคุณ : กู....แต่กูเป็นห่วงมึงนะ
กี้ : ไม่ต้องห่วง ม.รัฐดังๆมันไม่ใช่กูหนิ แล้วไอ้ป้าง นครินทร์มันโกหกกูแล้วล่ะว่าร้องเพลงกรรมเพราะกูจะเจอกรรม กรรมของจุฬาเนี่ย กูจะไปกลัวทำไม กูมันหัวไม่ดีมึงก็นะ อย่างกะจุฬามันทำให้กูตายได้ กูว่าจอยตังหากที่กำลังแย่ กูรู้น่าไอ้เหี้ยหมู ก็มึงมันเป็นห่วงจอยไง
หมู นพคุณ : เดี๋ยว......กูไม่ได้ห่วงจอย
กี้ : แล้วจุฬาดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ไม่ห่วงจอย มึงมาห่วงกูทำไมวะ มึงเองก็เพื่อนกูไม่ใช่คนเก่งอะไร
หมู นพคุณ : กูเด็กม.รังสิตแต่กูเก่งเท่าจอยโว้ย
กี้ : เอ้า มึงเก่งเท่าจอย....มาเป็นเพื่อนกูทำไม แล้วมึงคิดว่ากูฉลาดเท่าจอยตายล่ะ กูกับหัวโตมันแค่คนธรรมดา
หมู นพคุณ : มึงนี่มันยึดติดอะไรกับหัวโตมากไปแล้ว มึงมันไม่รู้จักตัวเอง มึงมันบ้า
กี้ : กูบ้า? เออ จริงแหละ
หมู นพคุณ : แต่มึงต้องบ้าแบบควรจะรู้จักความเป็นจริงของมึง
กี้ : ถ้ากูจุฬามึงเพื่อนกูมึงก็เรียนห้องคิงตอนมัธยมและมึงได้ต่อจุฬาไปนานแล้ว
หมู นพคุณ : กูจะอธิบายให้มึงยังไงดีเนี่ย ถ้ามึงรักตัวเองเห็นค่าตัวเอง .....
กี้ : ก็เท่าหัวโตอะ
หมู นพคุณ : ไม่ มึงมีดีกว่านั้น
กี้ : .......มึงอย่ายุ่งกะกูเลยดีกว่าว่ะ
หมู นพคุณ : ............ทำไมเนี่ย...มึงนี่....
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [
