ช่วงเวลาหนึ่งปีแห่งการสอบเข้ามหาลัย
ฉันพึ่งจะผ่านการสอบเข้ามหาลัยมาได้

ความรู้สึกของฉันเหรอ เหมือนผ่านสมรภูมิรบอะไรสักอย่างมา

คือ...ความรู้สึกเหมือนจู่ ๆ ฉันก็โผล่เข้าไปในสนามรบ คนยิงกันเปรี้ยง ๆ ๆ วิ่งหนีเอาชีวิตรอด มีคนมากมายอยู่รอบ ๆ เรา เพื่อนร่วมรบหน่วยเดียวกัน บางคนวิ่งไปทางโน้น บางคนวิ่งไปทางนี้ ดิ้นรน ต่อสู้ บางทีก็ล้ม แต่ไม่มีคนตาย เมื่อสงครามสิ้นสุดเราถึงจะรู้ว่าใครตาย ใครรอด

คนกลุ่มใหญ่วิ่งไปทางหนึ่ง ทางนั้นมีแสงสว่างที่ดึงดูดคน เป็นจุดที่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นรอดแน่ ๆ แต่ก็ต้องแย่งกัน บางคนเหยียบหัวเพื่อนเพื่อจะไปตรงนั้น บางคนช่วยเหลือกัน บางคนไม่ได้ แต่ก็ไม่ยอม ยังดื้อดึงจะเอาแต่ตรงนั้น ไม่ได้มองเลยว่ามีที่อื่นที่ยังมีช่องว่างให้สำหรับเขา

เด็กสมัยนี้เรียนหนัก ฉันเห็น ฉันก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเด็กเหล่านี้ ฉันก็ทำเหมือนที่คนอื่นทำ ขึ้นม.๔ ก็เรียนพิเศษ เรียนตาม ๆ เพื่อนไป เพื่อปกป้องตัวเอง ไม่อย่างนั้นเราจะตามคนอื่นไม่ทัน ไม่อย่างนั้นเราอาจถูกตราหน้าว่าโง่

แล้ววันหนึ่งฉันก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า ทำไมเราต้องทำเหมือนคนอื่น ฉันไม่อยากเหมือนคนอื่น ฉันอยากมีทางของฉัน เลือกทางของฉัน ไม่ใช่ทางของเพื่อน ฉันจึงแยกออกมา มองตัวเองให้ดี แล้วฉันก็เลือกทางเดินของฉัน ฉันเลิกเรียนพิเศษตามเพื่อน คะแนนในห้องแย่ลง ฉันไม่มีความสุขนักหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็เป็นตัวของตัวเอง และติดคณะที่อยากได้

ความที่ฉันแตกต่างจากเพื่อน ทำให้หนทางของฉันยากลำบากขึ้นมาก ไม่รู้จะเตรียมตัวอย่างไร รุ่นพี่ก็ไม่มี เพื่อนอ่านหนังสือก็ไม่มี เข้ากลางเทอมสอง เพื่อนทุกคนสอบติดกันหมด เหลืออีกเพียงหยิบมือที่ยังรอความหวัง ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ความรู้สึกตอนนั้นแย่มาก แล้วความคิดของเราก็แย่ลงด้วย ความเครียด ความกดดันถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ยิ่งได้ยินว่าเพื่อนคนนั้นสอบติดแล้ว เพื่อนคนนี้สอบติดแล้ว แทนที่ฉันจะดีใจอย่างแรก ๆ ความรู้สึกก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็น "โดนทิ้งอีกแล้ว" แล้วความรู้สึกก็แย่ลง

ความเครียดทำให้ฉันอยากทำลายข้าวของ (ฉันซึ่งไม่เคยเข้าใจคนที่จู่ ๆ ก็ขว้างมือถือใส่กำแพงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ) แต่กระนั้นฉันก็ไม่ได้ลองหรอก ฉันพยายามทำให้ดีที่สุดในเวลาที่เหลืออยู่

ช่วงเวลาที่ยังสอบไม่ติด ทำให้ฉันเสียใจ ฉันถึงได้รู้ว่าฉันไม่เคยเสียใจจริง ๆ จัง ๆ มาก่อน แต่คราวนี้เป็นการเสียใจจริง ๆ เสียใจแบบ regret เกิดความคิดว่า ฉันควรจะทำอย่างนั้นในตอนนั้น ไม่อย่างนั้นป่านนี้ฉันคง... ตลอดเวลาในใจฉัน และมันสมควรที่จะเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่โตสักที

บัดนี้ฉันรอดชีวิตจากสมรภูมินรกนั่นแล้ว และฉันไม่อยากให้ใครก็ตามที่ยังไม่ผ่านมัน เข้าไปสู่ส่วนที่ต้อง regret ต่อการกระทำของตนในอดีต ฉันยังดีที่เสียใจก่อนที่สงครามจะสิ้นสุด แต่ถ้าใครก็ตามพลาดสนามรอบสุดท้าย คือแอดกลาง ความเสียใจนี้ก็จะมีต่อไปไม่สิ้นสุด

อย่าให้มีวันอย่างนั้นเลยนะคะ




Create Date : 04 เมษายน 2554
Last Update : 25 เมษายน 2554 9:09:29 น.
Counter : 395 Pageviews.

8 comments
  
มันแค่การเริ่มต้นเองคะน้อง คิดซะว่าเราเป็นคนส่วนมาก พี่เป็นคนหนึ่งที่เอนไม่ติด แต่อยากจะบอกเมื่อเรียนจบและทำงานแล้ว ย้อนกลับไปคิด รู้สึกโชคดีมาก และโคตรดีใจเลยที่สอบมะติด ทำให้พี่ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียนมิใช่แค่ขึ้นชื่อว่าเอนติดแต่ดันได้ในคณะที่เลือกเพราะคะแนนต่ำ น่าจะติด
โดย: คนอ่อนไหวกับใจอ่อนหวาน วันที่: 4 เมษายน 2554 เวลา:1:46:27 น.
  
ขอบคุณที่แบ่งปัน ติวเลขออนไลน์
โดย: swkt (tewtor ) วันที่: 11 เมษายน 2554 เวลา:10:43:58 น.
  
การเอนท์ติดไม่ใช่ที่สุดของชีวิตค่ะ พี่เคยคิดว่าเมื่อเข้ามหาลัยได้นั้นเราสำเร็จแล้วแต่ไม่ใช่เลย มีอะไรอีกเยอะที่จะมาพิสูจเรา สู้ๆค่ะ
โดย: น้ำเคียงดิน วันที่: 14 เมษายน 2554 เวลา:12:57:07 น.
  
คุณคนอ่อนไหวกับใจอ่อนหวาน : ขอบคุณค่ะ

swkt : เอ่อ.. ค่ะ ^^

น้ำเคียงดิน : หนทางยังอีกยาวไกล หนูก็จะสู้ต่อไปค่ะ อยากให้ชีวิตในมหาลัยดีกว่าที่เคยทำในสมัยมัธยม
โดย: จขบ. (kurobina ) วันที่: 14 เมษายน 2554 เวลา:14:09:50 น.
  
เราก๊กำลังจะเข้ามหาลัยปีนี้เหมือนกัน ติดตอนสอบตรง รู้สึกเหมือนกันว่ามันเหมือนสงคราม ตอนเพื่อนสอบเข้าได้ก๊มีความรุ็สึกเดียวกัน เหมือนถูกทิ้ง พอสอบติดแล้วก๊ดีใจ หายเหนื่อยเลย ^^
โดย: นางสาวน้ำพลอย วันที่: 19 เมษายน 2554 เวลา:13:33:12 น.
  
นางสาวน้ำพลอย : อย่างน้อยก็ไม่ใช่เราคนเดียวสินะที่รู้สึกเหมือนออกรบตอนไปสอบ TwT"
โดย: kurobina วันที่: 25 เมษายน 2554 เวลา:9:08:34 น.
  
เป็นกำลังใจครับ สู้ต่อไปนะครับพี่
โดย: กระเบื้องแตก วันที่: 27 เมษายน 2554 เวลา:21:56:11 น.
  
แวะมาเยี่ยมชมครับขอฝากเว็บแนะนำ ติวเลขขอบคุณครับ
โดย: teklek (loveyoupantip ) วันที่: 7 มิถุนายน 2554 เวลา:11:11:26 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#17



Kurobina
Location :
อุบลราชธานี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าเราจะได้ทำดีต่อกัน

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามมิให้ผู้ใด ทำซ้ำ คัดลอก ดัดแปลง แก้ไข หรือเผยแพร่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดใน Blog นี้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าจะเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Motivation and Habits are keys to success.
  •  Bloggang.com