วัดพุทธกับการแต่งกายของนักท่องเที่ยว

เข้าเขตวัด นอกหรือในวิหารก็ต้องสวมใส่เสื้อผ้าที่มิดชิด ที่วัดประเทศลาว เขากวักมือเรียกตั้งแต่หน้ากำแพงวัด หากบอกว่าทางวัดไม่ได้เตรียมไว้ให้ ยิ่งฟังดูปัดความรับผิดชอบชั่วดีไปให้ผู้อื่นดูแลให้ ทั้งๆที่ นี่เป็นเรื่องควรต้องรู้ใส่ใจนำมาปฏิบัติเอง

คนที่ใส่เสื้อผ้ามิดชิด เฉพาะในวิหารที่มีพระพุทธรูปหรือเสาศักดิ์สิทธิ์ในบางแห่ง แต่ออกมาข้างนอกก็ปลดผ้าคลุมไหล่ ผ้าถุงออก ลืมคิดว่าก็ยังอยู่ในเขตวัด เขตสงฆ์ ถ้าคิดแค่ว่าทำเฉพาะในเขตที่มีพิธีกรรม เกรงว่านุ่งลมเข้าไปมากอาจจะทำให้อะไรๆที่ปลุกเสกเสื่อม ก็ถือว่า เข้าใจข้อปฏิบัติการแต่งกายที่มิดชิดผิดไป

ทางพุทธศาสนา ไม่ได้สอนเรื่องมีการลงคาถาอาคมในวิหาร จนมีข้อห้ามสำหรับสตรี แต่พุทธสอนทุกเพศทุกวัยให้รู้ว่า เข้าวัดไปทำบุญ เอาบุญมาใส่ใจตนเองอย่างไร การแต่งกายมิดชิดสอนให้รู้จักปิดปากกิเลสราคะ ที่ชักชวนให้คนไม่ละอายต่อการเป็นเหตุยั่วยุกามตัณหาผู้อื่น เมื่อมีโอกาสเข้าวัด คนจะได้มีเวลาออกจากหรือลดราคะได้บ้าง เสียสละความเห็นแก่กิเลสที่ปลุกปั่นให้คนรักร่างกาย มีใจที่ไม่พลุ่งพล่าน พร้อมเรียนรู้ธรรมฯลฯ

นอกจากการแต่งกาย ในความเป็นจริง ในเขตวัดที่การท่องเที่ยวยาตราไปถึง เต็มไปด้วยผู้คน ส่งเสียงคุยกันแข่งกับนกวัด บ้างรับประทานอาหารเครื่องดื่มในร้านสะดวกซื้อ ร้านของที่ระลึก คนที่ทำตนเป็นนักท่องเที่ยว มาเก็บภาพถ่าย มานั่งพักคุยกัน บางคนไม่มีความเคารพสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ทำให้บรรยากาศในวัดเปลี่ยนไปมาก นานวันก็ก่อกระแสไม่เป็นไร ทำตามกันไป ทำให้สถานที่ทางศาสนาเป็นแค่สถานที่ท่องเที่ยว ที่ใครๆก็อ้างสิทธิ์ใช้ตั๋วชมโบราณสถาน

การเข้าไปสักการะ กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำบุญเสริมมงคล เป็นเพียงข้ออ้างที่ฉาบฉวย หาคนที่สำรวมกาย วาจา ใจ อย่างแท้จริง แทบไม่มี