• ต้นแบบ...ความสุข
• การงานและความสุข
• ก้าว-เกี้ยว (บันทึก..ความสุขของแม่กับลูก)
• ขีดเขียน ทักทาย สมุดเยี่ยม

ช่วยหน่อยเปลี่ยนไต.... ฉันรู้จักพี่หน่อย..อาริยา ตั้งแต่ยังเรียนอยู่ปี 2 มอขอ. ปีนั้นเพื่อนๆ ในกลุ่มที่เรียนมาทางพัฒนาชุมชน ชวนไปออกค่าย เป็นพี่เลี้ยงค่ายเยาวชน ให้กับโครงการป่าชุมชน จ.สุรินทร์ นอกจากพี่หน่อยแล้วค่ายนั้นเราก็ได้รู้จักกับพี่จืด ชายหนุ่มที่ทำให้ทุกคน ทั้งเด็กๆ นักศึกษาอย่างเรา และชาวบ้าน มีรอยยิ้มและความสุข....เวลาผ่านไป..ฉันได้ข่าวที่น่ายินดี พี่หน่อยกับพี่จืดแต่งงานกัน และยังคงทำงานกับเด็กในชุมชน โดยมีงานศิลปะเป็นตัวยึดโยง ...ผ่านไปอีกหลายปี ข่าวพี่หน่อยเจ็บป่วยด้วยโรคไตวาย...(มันเป็นยังไงเนี่ยโรคเนี่ย)..ได้มีโอกาสไปสุรินทร์ครั้งหนึ่ง ราวปี 2545 ได้เจอพี่หน่อย จึุงได้ถามข่าวคร่าวความเจ็บป่วย พี่หน่อยบอกว่าต้องไปฟอกเลือด..ค่าใช้จ่ายก็มาก เคยแอนตี้ประกันชีวิต แต่มาเจ็บป่วยครั้งนี้ ทำให้เปลี่ยนความคิดใหม่ อยากบอกให้น้องๆ ได้เตรียมตัวหาหลักประกันให้ตัวเองไว้บ้างตอนเจ็บป่วย ... (งานแบบฉันกับพี่หน่อย ค่าตอบแทนไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับระยะเวลาและงบประมาณของโครงการ หนำซ้ำสวัสดิการก็ไม่มี) ผ่านมาไม่นาน ฉันได้รับสมุดบันทึกวาระพิเศษ "ช่วยหน่อยเปลี่ยนไต" รายได้ส่วนหนึ่งนำไปช่วยพี่หน่อย ผู้ก่อตั้งกลุ่มเด็กรักป่า เป็นค่ารักษาโรคไตวาย...หลังจากนั้น ฉันเห็นการรวมพลังแรงกายแรงใจของพี่ๆ น้องๆ และเพื่อนพี่หน่อย หาทุนด้วยการจัดคอนเสิร์ต มีน้าหมู พงษ์เทพ มาร่วมแรงอีกคน วันดีคืนดี ได้อ่านจุลสารที่แทรกมากับใบแจ้งหนี้โทรศัพท์มือถือคู่แข่งกับบริษัทอดีตนายก พบรูปพี่หน่อย พี่จืด และเรื่องราวความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าการเจ็บป่วยครั้งนี้ มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยพี่หน่อยอย่างมากมาย ในที่สุด ปลายปี 2546 ช่วงใกล้ปีใหม่ โอกาสของพี่หน่อยก็มาถึง ....ทางโรงพยาบาลได้โทรมาแจ้งว่ามีไตของผู้บริจาครายหนึ่ง ที่สามารถเข้ากันได้กับพี่หน่อย ให้รีบมาโรงพยาบาลเพื่อเตรียมตัวผ่าตัดโดยด่วน จากหนังสือ ช่วยหน่อยเปลี่ยนไต บันทึกเหนือทุกข์ เหนือสุข พี่หน่อยได้เขียนเล่าถึงบรรยากาศและความรู้สึกที่ป่านไปนับเดือนในช่วงการผ่าตัดและการพักฟื้น .....ช่างทุกข์ทรมานอะไรเช่นนี้ แต่ในความทุกข์ที่มี พี่หน่อยกลับไม่ได้มองตัวเอง และนำตนเองจมอยู่กับความทุกข์ และความเจ็บปวด พี่หน่อยกลับมองเห็นคนอื่นๆ เห็นความทุกข์ของคนอื่น และมีอารมย์ขันในที เธอเปรียบเทียบช่วงเวลาที่อยู่โรงพยาบาลเหมือนการเข้าค่าย..เหมือนการเรียนวิชาใหม่... ช่วงเวลา 8 ปี ของความเจ็บป่วย นับตั้งแต่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคไตวายเรื้อรังระยะสุดท้าย โดยไม่ทราบสาเหตุ จนกระทั่งได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนไต (จริงๆ ไม่ได้เปลี่ยนไต แต่ใส่ไตใหม่ไป สรุป พี่หน่อยเธอมี 3 ไต) ตัวพี่หน่อยเองได้เรียนรู้ ได้เข้าใจอะไรเพิ่มขึ้น แม้แต่ตัวฉันเอง บันทึกที่แปรเป็นหนังสือของพี่หน่อย ทำให้ฉันอ่านจบอย่างรวดเร็ว ภายใน 3 ชั่วโมง ฉันก็ได้เรียนรู้ ได้รู้สึกถึงสิ่งดีๆ ที่พี่หน่อยได้รับจากความเจ็บป่วยครั้งนี้ ...ได้เห็นถึงความรัก ความห่วงใย มิตรภาพระหว่างพี่หน่อยกับเพื่อนๆ ทั้งเพื่อนใหม่ เพื่อนเก่า หรือแม้แต่คนที่ไม่เคยรู้จัก... ฉันรู้สึกได้ถึงความสุขนั้น ฉันเขียนหนังสือเล่มนี้อย่างตั้งใจ ใช้เวลาประมาณเดือนกว่า ด้วยความคิดว่าอยากทำสิ่งที่มีประโยชน์ อะไรก็ได้ที่แรงทำได้ เวลาพิมพ์ต้นฉบับ บางช่วงแํนร้องไห้ด้วยความเศร้า บางช่วงร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ อิ่มใจ แต่ละตอนฉันพิมพ์ไปก็ระลึกถึงผู้เกี่ยวข้อง ผู้อุปถัมภ์ ผู้ช่วยเหลือ ผู้ให้กำลังใจ ทั้งคนใกล้ชิด ทั้งผู้อยู่ไกล ทั้งผู้รู้จัก ผู้ที่ไม่รู้จัก ก่อนนอน ฉันกราบลงที่หมอน สวดมนต์ ไหว้พระ ภาวนาและขอบคุณ ขอบคุณโลกที่ทำให้มนุษย์ได้เรียนรู้ ขอบคุณความเอื้ออาทร ขอบคุณพลังใจที่หนุนให้ใจฉัน ได้กลับมาอีกครั้ง.......ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่น ในโลกใบนี้ (ส่วนหนึ่งจาหนังสือ ช่วยหน่อยเปลี่ยนไต แรงบันดาลใจให้ฉันอย่างแบ่งปัน ความสุขนี้ แก่ทุกๆ คน)   Create Date : 30 ตุลาคม 2550     Last Update : 1 พฤศจิกายน 2550 21:23:40 น. Counter : 651 Pageviews.   3 comment Share to Facebook Tweet

• mozazz
• jaidee.jaidee
• สายฝนตก
• กูรูขอบสนาม
• Webmaster - BlogGang