การออกจากตัวตน สู่จิตสำนึกใหม่ ได้อ่านนิตยสาร มติชนสุดสัปดาห์ คอลัมน์ สามก๊กฉบับคนกันเอง โดย เื้อื้อ อัญชลี ได้เขียนถึง "อวตาร" ผมขอยกท่อนที่ประทับใจมาให้ได้อ่านกันสักนิด อวตาร หมายถึง การออกจากสิ่งเหล่านั้นมา ออกจากตัวตน ออกจากระบบ ออกจากข้อจำกัด มาสู่การมีจิตสำนึกใหม่ที่ต่างจากเดิม เพราะแท้จริงแล้วคนเราอาจจะทำอะไรได้อีกในหลาย ๆ อย่าง หรืออาจจะเข้าถึงพลังชีวิตของตัวเองได้มากกว่าเดิม ผมเชื่อว่าหลาย ๆ คนที่ได้ดูหนังอวตาร ก็อยากได้ลองอวตารชีวิตตัวเองบ้าง ไปใช้ชีวิตในอีกรูปแบบที่เราฝัน ที่อยากจะเป็น ให้หลุดพ้นไปจากตรงนี้-บ้าง เป็นในสิ่งที่ไม่เคยเป็น คิดในสิ่งที่ไม่เคยคิด เจอในสิ่งที่ไม่เคยเจอ ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ตัวตนที่แตกต่างไป มันอาจจะทำให้เราเข้าใจชีวิตที่แตกต่างออกไป จากต่างจุดยืนที่แปลกแยกไป ขอให้ทุกคนได้ค้นพบร่างอวตารของ และทดลองใช้มันจริง ๆ - บ้างก็ดี   Create Date : 09 กุมภาพันธ์ 2553 Last Update : 9 กุมภาพันธ์ 2553 12:05:37 น.   0 comment

21วัน อ่านเจอในนิตยสารเล่มหนึ่ง เขาบอกว่า ถ้าอยากจะเป็นนักเขียน ต้องฝึกเขียนอย่างต่อเนื่องขั้นแรก21วัน เขียนไปเรื่อย ๆ เขียนอะไรก็ได้ แต่ทำให้สม่ำเสมอ ที่ให้ทำอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ส่วนหนึ่งคงเป็น เพราะว่าจะได้รู้ว่าเราอยากจะเขียนอย่าง ที่คิดหรือเปล่า เพราะผมว่าการที่เราทำอะไร อย่างต่อเนื่อง ได้นาน ๆ อยู่กับมันได้นาน ๆ โดยไม่เบื่อ โดยไม่คิดว่ามันเป็นการเสียเวลา สิ่งนั้นแหละเป็นความสุขของการได้ทำในสิ่ง ที่ชอบ และคงเป็นความสุขที่เรามีอยู่บนโลก ทุกคนต่างเฝ้าค้นหาความสุข ในระหว่างที่คำถามผุดขึ้นมาว่าเราเกิดมาทำไม ผมเชื่อว่าหนึ่งในคำตอบของคำถามเหล่านั้น เราคงค้นหากันได้ภายใน21วัน กับการลองค้นหา บางสิ่งที่เราอยากจะทำแล้วลงมือทำมันอย่างจริงจัง ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ของชีวิต เพราะชีวิตมันสั้นเหลือเกิน เราทุกคนล้วนมีเวลาจำกัด เพียงแต่เราไม่รู้ว่ามันกี่วันเท่านั้นเอง   Create Date : 08 กุมภาพันธ์ 2553 Last Update : 8 กุมภาพันธ์ 2553 9:09:01 น.   2 comment

แย้มยโสธร เมื่อวานเดินทางไป จ.ยโสธร เพื่อทำงาน ออกเดินทางเที่ยงคืนวันศุกร์ ไปถึงเ้ช้าวันเสาร์ ประมาณเจ็ดโมงเช้า หลับตลอดทางเลยไม่ได้เห็นบรรยากาศการเดินทาง แต่ถึงตื่นมาดู ก็คงไม่เห็นอะไรมาก เพราะความมืด อากาศในตัวเมือง ยโสธร เย็นสบาย ไม่หนาวเท่าไรถือว่าอากาศดี ไปถึงเช็คอินที่พัก ตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วก็ออกไปหาข้าวทาน วนรอบตัวเมือง รอบเล็ก ๆ ได้หนึ่งรอบ บ่นในใจ มาถึง ยโสธร ต้องเจอ หม่ำ ณ ยโสธร ถึงจะเรียกได้ว่ามาถึงที่ นึกไม่ทันขาดคำ ก็เจอป้ายโฆษณาของจังหวัดอันเบ้อเริ่มอยู่ตรงทางแยก คุณหม่ำทำหน้ายิ้มแป้นอยู่บนป้ายนั้น ผมมาถึง ยโสธร แล้วจริง ๆ   Create Date : 20 ธันวาคม 2552 Last Update : 20 ธันวาคม 2552 10:26:34 น.   0 comment

แรงบันดาลใจ ผมชอบคิดอยู่เสมอว่าอยากเขียน-แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ไม่ได้เขียนสักที ไป ๆ มา ๆ มา ๆ ไป ๆ ก้สอบปีกว่าแล้วที่ไม่ได้ลงมือนั่งทำอะไรเป็นชิ้น เป็นอันเหมือนช่วงชีวิตที่เคยผ่านมา ไม่ได้อยากจะแก้ตัวเพราะไม่รู้จะแก้ตัวอะไร ในเมื่อสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัว มันสวนทางกับแรงบันดาลใจที่อยากจะลงมือเริ่มต้นอีกสักครั้ง จำได้ว่าช่วงแรก ๆ ที่ลงมือเขียน แรงบันดาลใจและแรงขับเคลื่อนมัน ช่างมากมายเหลือเกินเขียนได้ทั้งวี่ทั้งวัน เขียนมั่วไปมั่วมาจนได้ เป็นเล่ม ๆ แต่มันก็ผ่านไปแล้ว ไม่อยากจะคุียเรื่องเก่า ๆ มากมายเท่าไรนัก เพราะมันไม่มีประโ่ยชน์สักเท่าไร เอ่อ อาจจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย ในตอนนี้ด้วยซ้ำ ในเมื่อความสำเร็จบางสิ่งมันอยู่ที่ปัจจุบันกับอนาคต โดยไม่สามารถนั่งกินบุญเก่าในอดีตได้ ช่วงนี้ดีขึ้นมาหน่อย ขีดแรงบันดาลในขยับขึ้นมาใกล้จุดสตาร์ทขึ้นทุกที ๆ หวังว่ามันจะดีวันดีคืนจนกลับคืนสู่ฟอร์มปกติเหมือนอย่างเคย พบกันเร็ว ๆ นี้ครับ   Create Date : 18 ธันวาคม 2552 Last Update : 18 ธันวาคม 2552 15:12:36 น.   3 comment

ควีน ลีลาส ไม่ได้เขียนนาน วันนี้ขออัพเดทชีวิตเมื่อวานสักหน่อย... เมื่อวานไปสถานที่แห่งหนึ่งโดยความไม่เต็มใจสักเท่าไร ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปกินข้าวกับลูกค้าเสร็จก็จะกลับเลย ไม่อยากจะตั้งวงเสวนาอะไรให้ยืดยาว เรื่องราวมีอยู่ว่าลูกค้าที่ทำงานสองท่าน ชวนไปเลี้ยงขอบคุณ เพื่อให้กำลังใจในการทำงาน ผมก็ยินดีไป ตอนแรกอยากจะ ไปกินหมูกะทะ แต่ด้วยลูกค้าผู้ซึ่งเป็นเจ้ามือไม่ชอบควันหมู กะทะ เลยชวนไปกินที่ ๆ เงียบ ๆ และไม่มีควัน "ควีน ลีลาส" คือสถานที่นัดพบที่ผมต้องเดินทางไป เพื่อทำภาระกิจ ให้ลุล่วง โดยไม่ได้คาดหวังและตั้งเป้าหมายอะไรมากมายไปกว่า กิน-กลับ ได้ยินแว่ว ๆ มาเล็กน้อยว่าสถานที่นี้มีเพลงคาราโอเกะให้ร้อง และยังเป็นที่สอนลีลาศด้วย...อยากสัมผัสเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้น อะไรมากมาย ไปถึงที่ร้านทุ่มกว่า ๆ ร้านเป็นอาคารหลายชั้น มีสถานที่สอนโยคะ และสถานที่สอนลีลาศ ร้านอาหารที่เป็นจุดนัดพบอยู่บนชั้นสองของอาคาร ผมเดินขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารซึ่งเป็นจุดนัดพบ ภายในเป็นร้านอาหาร ซึ่งก็คล้าย ๆ กับร้านคาราโอเกะทั่ว ๆ ไป มีโต๊ะเกือบยี่สิบโต๊ะ แสงไฟสลัว ๆ เวทีมีเครื่องอิเล็คโทน ทีวี ไมด์ ซึ่งก็คล้าย ๆ กับร้านคาราโอเกะทั่ว ๆ ไป แต่ที่แตกต่างจากทั่ว ๆ ไปคือ ฟลอเต้นรำขนาด 6*6เมตร กลางร้าน ที่ดูคลาสิกเป็นอย่างยิ่ง นั่งได้ก็สั่งอาหารทานด้วยความหิว มองไปรอบ ๆ ร้าน มีโต๊ะผมกับแขกที่มาก่อนอีกโต๊ะ รวมเป็นสอง แขกโต๊ะข้าง ๆ เป็นคู่รักสูงวัย ซึ่งนั่งได้สักพัก คุณพี่ผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ก็ขึ้นไปร้องเพลง เป็นเพลงเก่าสมัยคุณแม่ผมยังสาว ๆ ซึ่งไพเราะมากมาย นั่งฟังเพลิน ๆ อาหารมาเสิร์ฟ กินไปด้วยฟังไปด้วย ก็ได้ความสุขไปอีกแบบ พอถึงคิวโต๊ะผม เพื่อนที่มาด้วยก็ขึ้นไปร้องเพลง ด้วยเพลงที่ค้อนข้างใหม่กว่าเล็กน้อย ทำให้ผิดยุดผิดสมัยกับสถานที่ไปสักนิด นั่งได้สักพักแขกก็เริ่มทยอยเข้ามา เป็นแขกวัยกลางคนประมาณ 40+ ซึ่งเหมาะกับบรรยากาศและสถานที่เป็นอย่างดี เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละโต๊ะก็สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันขึ้นไปร้องเพลงตามยุคสมัย และช่วงวัยที่ตนเองหยุดตัวเองเอาไว้-ด้วยความประทับใจ ผ่านไปชั่วขณะ นักร้องร้องเพลง ผู้ฟังต่างลุกขึ้นเป็นคู่ ๆ แล้วขึ้นลีลาสอย่างธรรมชาติสรรสร้าง-พริ้วไหวตามวัยเวลาที่เคลื่อนตัวผ่านไปอย่างเชื่องช้า ผมนั่งอ้อยอิ้งมองผ่านเวลาเอ้อระเหยตรงหน้า วัยเวลากับสถานที่มาบรรจบกันได้อย่างลงตัว เป็นครั้งแรกที่ผมได้นำพาตัวเองมายังสถานที่ที่ไม่คิดว่าจะมา แต่พอได้มาแล้วกลับรู้สึกว่า ในชีวิตหนึ่ง-สั้น ๆ นี้ ต้องหาโอกาส ขับเคลื่อนตัวเองไปยังสถานที่ที่แตกต่าง เช่นนี้ให้ได้อีก เพื่อมุมมองที่ต่างออกไป เพื่อการเรียนรู้ที่แตกต่างออกไป เพื่อเห็นชีวิตในมุมใหม่ ๆ ฟลอเต้นรำด้านหน้า ถูกขับเคลื่อนด้วยจังหวะชีวิตบนเสียงเพลง ในท่วงทำนองที่เนิบนาน เร่งเร้าและผ่อนคลาย ไม่ต่างจากช่วงชีวิตของเราทุกคน เวลาจะนำพาเราไปยังสถานที่ที่เราไม่คุ้นเคยเรื่อยไป พร้อม ๆ กับเพลงที่เราคุ้นเคยในความทรงจำ...   Create Date : 17 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 17 พฤศจิกายน 2552 17:30:55 น.   1 comment