เพลงนี้ที่ชอบมาก +++สิ่งที่ฉันเรียกว่ารัก+++++ ฉันนั้นรู้ตัวดีว่าเคยเหลวไหลไม่ดีเท่าไร คบเล่นๆลองๆเผื่อใจหลายใจยังไง ไม่เคย หยุดที่ใครคนไหน จนวันนี้ที่มันบังเอิญมารักเธอ รู้ว่าคิดระแวงและเธอนั้นยังไม่เคยมั่นใจ แค่ฉันไม่มาเจอเธอกลัวและคิดไปไกล เข้าใจ แต่อยากให้ฟังไว้ อยากจะขอยืนยันกับเธออีกสักครั้ง *สิ่งที่ฉันเรียกว่ารักนั้นคือรักจริง บอกรักก็แปลว่ารักเธอหมดใจไม่มีทางเหลียวมองใคร ไม่ได้พูดแค่ปาก คำว่ารักกลั่นออกมาจากใจฉัน เจอะเธอวันนี้จึงได้รู้รักมันมีจริง และรักที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไป ไม่ได้เป็นเพียงนิยาย จะยอมแลกทุกอย่างแค่ให้เธออยู่กับฉันเรื่อยไป ฉันค้นพบความจริงว่าความหมายรักมันคืออะไร และฉันไม่มีทางจะยอมสูญเสียเธอไป ยากเย็นกว่าจะเจอจุดหมาย ก็จะไม่ทำตัวให้เธอต้องผิดหวัง   Create Date : 10 ตุลาคม 2551 Last Update : 10 ตุลาคม 2551 9:22:19 น.   1 comment

+++ครั้งแรกที่เสียใจจากการโดนกระทำจากคนที่เรารัก+++ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 5 ตุลาคมที่ผ่านมา ... เป็นวันที่เราเสียใจที่สุดในชีวิต จากการโดนกระทำจากคนที่เรารัก เรารู้ว่านิสัยไม่ดีของเรา คือ ประชดประชัน เจ้าคิดเจ้าแค้น โมโหอะไรก็จะแสดงออกมา ไม่เก็บกด โดยการ...ด่า...ด่า...ด่า..บ่น...บ่น...บ่น แล้วก็หาย แต่เหตุการวันนั้น ทำให้เราเหมือนมีแผลในใจ เหมือนแก้วที่มันร้าว นึกถึงวันนั้นที่ไรแล้วเราเจ็บปวดที่สุด จากการกระทำของเค้าค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า กลางวันวันนั้นเราเลี้ยงลูก ซํกผ้า เลยปล่อยให้สามีเฝ้าร้านอยู่ข้างล่าง แล้วสามีขายยาผิดราคา...อันนั้นจบไป ตกตอนประมาณ 1 ทุ่ม ลูกค้าขาประจำรายนั้นกลับมา โวยวายกับพี่สามีซึ่งเป็นเจ้าของร้านว่าสามีเราขายยาผิดราคาให้เค้า ตอนนั้นเราอยู่ด้วย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ายานั้นคือยาอะไร เค้าก็มาโวยวายอย่างโน้น อย่างนี้ พี่สามีเลยคืนเงินที่ขายเกินไป... อันนี้จบ เสร็จเราก็ขึ้นไปถามสามีว่า ขายยาอะไรให้ลูกค้าที่ชื่อนี้ ซึ่งเป็นขาประจำร้าน พอรู้เราก็บอกว่า ขายผิดราคานะ เค้ามาโวยวาย เราก็ลงมาดูตรงกล่องว่ามีราคาติดอยู่รึเปล่า สรุป เราผิดที่เราไม่ได้ติดราคาไว้ ซึ่งเราก็นึกว่าสามีและพี่สามีน่าจะจำราคาได้ เราก็เลยติดป้ายราคาที่กล่อง แต่ด้วยความโมโหเราก็แปะเยอะไปหน่อย ไล่แปะราคามันทุกกล่องที่อยู่ใกล้ ๆ กัน สักพักพี่สามีหายไป แล้วสามีลงมาด่า ให้เราหยุด เราก็ไม่หยุด เราก็ยังคงแปะอยู่ คราวนี้เราก็ไล่แปะที่ละแผงเหมือนเซเว่นเลย แปะมันทุกอัน คราวนี้สามีคงสุดที่จะทน เลยตะคอกเรา เราก็โมโหซิ ก็เลยโยนที่ตอกราคาทิ้ง แล้วตะคอกกลับ เค้านี้สามีสวน โดนการผลักเรา ทั้งที่เราอุ้มลูกอยู่ สรุปเราล้ม หัวไปชนกับมุมเหล็กที่เป็นชั้นวางยา ส่วนน้องรุกกี้ ก็ล้มหัวไปโขกตู้ยา แล้วร้องไห้ แล้วสามีจะตามมาเตะ เราต่อ แต่มี พี่เขยและพี่สาวเค้ามาห้ามไว้ ต่อจากนั้นก็ ตะโกนด่าเรา ว่า "นิสัยอย่างนี้ เมื่อไหร่จะเลิก กีปีแล้ว ทนมาตลอด" ฝางเส้นสุดท้ายบ้าบออะไรไม่รู้ ตอนนั้นเราโมโหไม่อยากจะฟัง สามีจะเข้ามาทำร้ายเราอย่างเดียว หลังจากนั้น เราก็เอาโทรศัพท์มือถือ โทรหาพี่สาว ว่าเราโดนสามีทำร้ายร่างกาย สามีได้ยิน รีบวิ่งมากระชากโทรศัพท์เราไป ตอนนั้นเรากำลังเดินขึ้นบันไดอยู่แล้วอุ้มลูกด้วย เกือบตกบันได ส่วนลูกลงไปกองกับพื้นบันได หลังจากตอนนั้นเราถึง มีน้ำตาไหลออกมา และร้องไหตลอดเวลา เพราะเราเสียใจมากกับการโดนกระทำจากสามี คนที่เรารักและเป็นพ่อของลูก ************************************************ สาเหตุที่เราโดนเพราะ... สามีบอกว่าพี่สาวเค้าขึ้นไปด่าเราว่าเราทำประชดเค้า...ซึ่งเราตอนนั้น เราไม่รู้นะว่าเค้าโมโหเรา แล้วเราก็ไม่ได้ประดชดเค้าด้วย แต่ถ้าถามว่าประชดไม๊....เรายอมรับว่า เราประชด แต่ถ้าถามว่าประชดพี่เค้าไม๊....ทำไมต้องคิดว่าเราประชดเค้าหล่ะ (มันก็น่าคิดอยู่หรอกเพราะตอนนั้นมี เราอยู่กันแค่ 2 คน) แต่ทำไมต้องคิดว่าเราประชดหล่ะ ถ้าคนเราไม่มีอคติอยู่ในใจ ขอบอกเลยว่าเราไม่ได้ทำประชดพี่เค้า แต่สถานะการตอนนั้นมันมีเราแค่ 2 คน เค้าก็เข้าใจว่าเป็นเค้า ซึ่งมันก็ผิดที่เราเองมั๊ง ประชดไม่ดูตาม้าตาเรือ เลยทำให้คนเข้าใจผิด และความเข้าใจผิดเนี๊ยะทำให้ น้องชายคนดีซึ่งเป็นสามีของเรา "ทำร้ายร่างกาย" คนที่เป็นเมียและเป็นแม่ของลูก และความเข้าใจผิดเนี๊ยะทำให้ น้องชายคนดีซึ่งเป็นสามีของเรา "ทำร้ายจิตใจ" คนที่เป็นเมียและเป็นแม่ของลูก และความเข้าใจผิดเนี๊ยะทำให้ น้องชายคนดีซึ่งเป็นสามีของเรา "เกือบทำร้ายร่างกายลูก" และความเข้าใจผิดเนี๊ยะทำให้ น้องชายคนดีซึ่งเป็นสามีของเรา "ทำให้ลูกและหลานขวัญเสีย" จากการการะทำของคนเป็นพ่อ ความทรงจำครั้งนั้น กี่วัน กี่เดือน กี่ปี ถึงใจลบเลือน ได้ แก้วที่มันร้าว มันจะสามารถเหมือนเดิมได้ไม๊ ความรู้สึกลูกตอนนี้และอีกหน่อยในอนาคตจะเป็นอย่างไร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ได้ยินแม้ แต่คำขอโทษ จากน้องชายคนดีซึ่งเป็นสามีของเรา อยากบอกให้โลกรู้ว่า "ยิ่งกว่าเสียใจ สุดจะบรรยายเป็นคำพูด"   Create Date : 07 ตุลาคม 2551 Last Update : 7 ตุลาคม 2551 11:18:55 น.   8 comment

เทศกาลกินเจของหม่ามี๊ วันนี้เข้าสู่วันที่่ 4 แล้ว ที่กินเจ เริ่มที่จะทนไม่ไหวแล้วนะ ไม่ใช่ว่าทนไม่ไหวที่ไม่ได้กินเนื่้อสัตว์นะ แต่ทนไม่ไหวกับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น และต้องจัดการกระเดือก อาหารเจที่เราวานให้สามีไปเอามาให้ คือนิสัยเราเป็นคนไม่ชอบกินทิ้งกินขว้าง เราเลยไม่อยากให้ใครที่ใกล้ชิด "กินทิ้งกินขว้าง" เหมือนกันกับเรา เราเลยต้องจัดการกับอาหารที่สามีอุสาห์หิ้วใส่ปิ่นโตกลับมาให้ ๆ หมด เพราะเราถือว่าไปเอาจากโรงทานที่เค้าแจกฟรีแล้ว สมควรจะกินให้หมด อย่างกินทิ้งขว้าง เพราะถ้าเรากินเหลือแล้วทิ้งไป เหมือนเราทำบาปกรรมยังไงไม่รู้สิ แทนที่จะได้บุญจากการกินเจ กลับได้บาปจากการกินทิ้งขว้าง เราว่าเราจะไม่ทนแล้วนะ มีบางคนบอกกับเราว่า กินไม่หมดก็ทิ้งไป แต่เราทำไม่ได้นะ ส่วนคนที่เค้าบอกเรา เค้าก็ทำไม่ได้ เค้าก็ไม่กล้าที่จะทิ้งของที่กินเหลือเองซะที มีแต่เป็นภาระให้คนอื่น เป็นคนทิ้ง เราก็ได้แต่หลับหูหลับตา เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่รู้ไม่ชี้ ไปซะงั้น แต่บางครั้งมันอดไม่ได้ อย่างวันนี้เราอดไม่ได้ และก็ไม่กล้าที่จะปฎิเสธด้วย เราเลยบอกสามีว่าเราไม่ กินแล้ว ไม่อยากรับผิดชอบ แค่รับผิดชอบของที่สามีเอามาให้ ก็อยากจะอ้วกแล้ว (สามีไม่ได้เอามาให้เราคนเดียวนะ แบบเผื่อทั้งบ้าน แต่ไม่มีใครช่วย) แถมยังจะให้เราไปร่วมช่วยรับผิดชอบของคนอื่นอีก เครียดมากมาย เซ็งสุด ๆ เบื่อมาก ๆ   Create Date : 02 ตุลาคม 2551 Last Update : 2 ตุลาคม 2551 20:44:12 น.   0 comment

น้องรุกกี้อายุได้ 2 ขวบ 2 เดือนแล้วน๊า ตอนนี้น้องรุกกี้ของหม่ามี๊ อายุเพิ่มขึ้นทุกวัน พัฒนาการก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ หม่ามี๊พึ่งค้นพบว่า การที่ให้อิสระกับน้องรุกกี้ ทำให้น้องรุกกี้เป็นเด็กอารมณ์ดี ต่อไปนี้หม่ามี๊จะพยายามไม่ห้ามน้องทำอะไรแล้วนะ เพราะยิ่งห้ามน้องยิ่งทำ ยิ่งห้ามน้องยิ่งดึ้อ กับหม่ามี๊มาก   Create Date : 02 ตุลาคม 2551 Last Update : 2 ตุลาคม 2551 9:58:44 น.   0 comment

Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]