ลมหายใจ เดอะมิวสิคคัล เป็นแบบนี้อย่าหายใจดีกว่าไหม? ไม่รู้ทำไมเหมือนตลอดการแสดงของ “ลมหายใจ เดอะมิวสิคคัล” อยากจะทำให้ผมหยุดหายใจเอาซะดื้อๆ มันไม่ใช่เพราะว่าอากาศของโรงละครที่รัชดาลัย เทียเตอร์มันระบายไม่ดีหรอกนะ แต่เป็นเพราะบทละครกับเรื่องเพลงที่ใช้ดำเนินเรื่องนั่นต่างหากที่กลายมาเป็นอุปสรรคต่อการชมละครของผม ด้วยความไม่ได้คาดหวังอะไรเลยสักกระผีกเกี่ยวกับละครของค่าย “รัชดาลัย” เพราะการแสดงครั้งก่อนหน้านี้ทั้ง บัลลังก์(บี้)เมฆ ข้างหลัง(บี้)ภาพ แม่นาคพระโขนง ฟ้าจรดทราย ไม่ค่อยถูกจริตกับผมสักเท่าไหร่ (จากที่เคยชมละครของค่ายนี้มา ก็ชอบเพียงเรื่องเดียวคือ ทวิภพ) สืบเนื่องจากบทละครที่ดูยังไงก็ไม่รู้สึกว่ามันมีความเป็น “เอกภาพ” เพราะระหว่างการแสดงมักจะมีการพาคนดูออกไปแวะข้างทางอยู่เสมอ การแวะข้างของละครค่ายนี้ไม่ว่าจะเป็นซิทคอมในคราบของละครเวที โปรดักชั่นอลังการดาวล้านดวงแบบที่ข้างหลังภาพเอาน้ำตกมิตาเกะมาเทน้ำกลางเวลาเป็นอาทิ หรือการที่แม่นาคนัท มีเรียเหาะมาหาคนดู จนคนดูมัวแต่ทึ่ง จนลืมว่านี่ชั้นกำลังมาดูละครเวที แล้วตะลึงไปกับความมหัศจรรย์แสนพิศดารในการนำเสนอแบบนั้นแทน ความอลังการของโปรดักชั่นไม่ใช่ความผิด แต่ละครที่ดีก็ไม่ควรจะเอาความหรูหราของฉากมากลบความไม่เนียนของบทที่ลุ่มๆดอนๆหาความชัดเจนของเรื่อง ซึ่งละครที่ผ่านๆมาของค่ายนี้ประสบปัญหาอยู่เสมอมา นั่นยังไม่รวมไปถึงการร้องเรียงเพลงที่ขาดสัมผัสที่สละสลวย ครั้งนี้ลมหายใจ เดอะมิวสิคคัล เล่นท่ายากในการเป็นละครเวทีประเภทจูคบ็อกซ์ มิวสิคัล ที่นำเพลงฮิตของบอย โกสิยพงษ์ มาร้อยเรียงต่อกันเป็นเรื่องราว โดยที่มีหัวเรือใหญ่อย่าง บอยถกลเกียรติ วีรวรรณ เป็นผู้ดูแลงานสร้าง และมีผู้กำกับของเรื่องคือเอกชัย เอื้อครองธรรม ผู้กำกับที่มีผลงานภาพยนตร์สร้างชื่อ บิ้วตี้ฟูลบอกเซอร์และโลงต่อตาย สืบเนื่องจากเพลงของบอย โกสิยพงษ์ลักษณะงานเพลงของเขา ส่วนมากแล้วเนื้อเพลงจะเป็นแนวเพ้อฝัน วาดวิมานในอากาศโดยเฉพาะเพลงฮิตๆของเขานั่นแหละ และทีสำคัญมันก็อยู่ในละครเพลงเรื่องนี้เสียครบครันเลยทีเดียว ด้วยพล็อตเรื่องเหนือจริง พูดถึงการกลับมาของพัด(ปฏิภาณ ปฐวีกานต์)ชายผู้เสียชีวิตก่อนเวลา จนทำให้คนข้างหลังอย่างฝน(นิโคล เทริโอ)คู่หมั้นที่เพิ่งแต่งงานมาเมื่อไม่นานต้องจมอยู่กับความโศกเศร้าจนไม่สามารถลุกขึ้นดำเนินชีวิตใหม่กับ ต่อ(ปองศักดิ์ รัตนพงษ์) ชายหนุ่มที่แอบรักฝน ท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงของเจ๊ฉันทนา(รัดเกล้า อามาระดิษ)และพาย(วิชญาณี เปียกลิ่น) น้องสาวของพัดที่ก็เสียใจในการจากไปของพี่ชายเธอ แค่ฉากเรกเปิดเรื่องมาก็ทำให้เรารู้สึกแล้วว่านาฬิกาทรายที่เป็นสัญลักษณ์ของเรื่อง “เวลา” มีความสำคัญต่อตัวเรื่องอย่างไร พัดต้องต่อเวลากับยมบาล(หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ไฟฟอลโลพร้อมกับเสียงวอยซ์โอเวอร์จะเอื้ออำนวยต่อการตีความของเรา) เพื่อให้เขาเดินทางกลับมาช่วยเหลือคนที่ยังมีห่วงให้มีความสุขซะที ละครเล่าย้อนกลับไปในช่วงเวลาดีๆที่พัดและฝนยังมีไมตรีที่ดีให้แก่กัน แม้หลายอย่างได้ชี้ให้เราเห็นว่าพัดเป็นคนที่ไม่ชอบผูกมัด ยึดติดกับอะไรนาน เนื่องมาจากเหตุผลที่พ่อแม่ตัวเองเสียชีวิตลงตั้งแต่เด็ก เลยกลัวที่จะมีความสัมพันธ์กับใครสักคน แต่เขาก็ต้องยอมแพ้กับความรักที่เขาและฝนต่างมีให้กัน จนทั้งคู่ตัดสินใจจะแต่งงานกัน เหมือนชะตาเล่นตลก เมื่อพัดจะไปเที่ยวที่ต่างประเทศ แต่ระหว่างเดินทางกลับ เครื่องบินก็ตก เป็นเหตุให้เขาเสียชีวิตระหว่างที่คำสั่งลาสุดท้ายที่ฝนได้ยินคือ “เขารักเธอ” และนี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ฝนไม่อาจจะเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายดีๆที่เข้ามาในชีวิตอย่างต่อ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจได้ตลอดการแสดงนี้ก็คือ เรื่องของจำนวนฉากที่น้อยจนผมนึกสงสัยว่าทุนสร้างของละครเรื่องนี้ได้รับมันต่ำกว่าปกตินัก ถึงไม่มีโปรดักชั่นอลังการตามแบบฉบับของรัชดาลัยหรือเพราะต้องการนำเสนอความแปลกใหม่ ฉากหยุดเวลา การเต้นรำของพัดและเจ๊ฉัน ฉากเครื่องบินตก รวมไปถึงการใช้ไฟในบางตอน เรียกได้ว่าใช้องค์ประกอบละครเวทีได้คุ้มค่า (และไม่มีความจำเป็นเลยจริงๆที่ต้องแห่ขันหมากยกฉากใหญ่โตทั้งหลายแหล่อย่างที่เป็นอยู่) เพียงแค่ความเข้าใจในการนำเสนอ ไม่ต้องมีอะไรมากมายก็สามารถสื่อสารกับคนดูเข้าใจ กล่าวแบบนั้นก็คงไม่ถูกนักอยู่ดี เพราะลมหายใจยังใช้สอยในอีกหลายส่วนกับความเป็นละครเวทีไม่คุ้มค่าอยู่ดีนั่นแหละ ฉากหลักๆของเรื่องเกิดขึ้นที่ผับของเจ๊ฉันทนา ดาดฟ้าของร้าน และสถานที่ยิบย่อยอื่นๆ เหตุผลสนับสนุนก็เช่น ฉากที่ฝนงอนพัดเรื่องแหวนเพชรแล้วหนีออกมาหน้าร้าน ก็ไม่มีความจำเป็นเท่าไหร่นักที่จะต้องเพิ่มพร๊อพอย่างม้านั่งและป้ายหน้าร้าน เพราะความเป็นจริงสามารถใช้การดับไฟฉากหลังแล้วให้ตัวละครเดินออกมาข้างๆเวทีก็ได้ ไม่เห็นจะต้องไปละลายทรัพย์กับตรงนั้นเลย แถมใช้แค่ครั้งเดียวอีกต่างหาก(ในส่วนของการเป็นฉากหลังที่ตัวละครพูดคุยกัน) ที่ประหลาดไปมากกว่านั้นคือส่วนของฉากดาดฟ้า ก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่ามันไม่ค่อยให้ความรู้สึกเป็นชั้นบนสุดของตึกหรือสิ่งก่อสร้างอะไรก็แล้วแต่ เพราะตัวละครเล่นเดินเข้า เดินออกจากอีกด้านหนึ่งเสียจนเราตะลึงว่าดาดฟ้านี้มัน “กว้างขนาดไหนกันเชียว” โดยเฉพาะฉากที่เข็นชุดแต่งงานมาให้สาวฝนเพ้อฝันนั่นแหละ แถบทำผมขำพรวดแบบหยุดไม่อยู่ เท่านั้นยังไม่พอ ลมหายใจยังดูเหมือนว่าจะพยายามร้องเรียงเพลงต่างๆให้เข้ากับเรื่องราวมากที่สุดแต่มันยังไม่ประสบความสำเร็จนักที่เราจะมีอารมณ์ร่วมตามไปกับเรื่อง เพราะเราก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่ามันเป็นการยัดเพลงเข้าปากตัวละคร รวมถึงอีกหลายเพลงก็เล่นเอามาร้องเล่นเต้นรำ เสมือนเรานั่งชมคอนเสิร์ตเสียอย่างนั้น แย่ไปกว่านั้นคือตลอดสามชั่วโมงนี้ผมไม่เชื่อเอาซะเลยว่าตัวละครอย่างฝนจะรักพัดแบบหมดหัวใจจนไม่เหลือที่ว่างให้ต่อเข้ามาแทนที่ ถึงแม้จะมีข้ออ้างอย่างที่ละครเสนอว่าเพราะพัดจากไปแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัวก็ตาม ถ้ามองในแง่ของประสบการณ์ร่วม (ผู้ชมบางคนอาจจะเคยสูญเสียคนที่รักไป) ละครทำสำเร็จ แต่ถ้ามองตามพล็อตแล้ว เหตุผลที่ลมหายใจเสนอมานั้น ก็ยังรู้สึกไม่เพียงพอที่จะโน้มน้าวให้เชื่อไปตามนั้น ยิ่งไปกว่านั้นความแบนราบนาบเตารีดของตัวละครสี่ตัวทั้ง พัด ฝน ต่อ และพาย ก็ทำให้เราไม่เข้าใจว่าไอ้การที่สุดท้ายแล้ว พัดเดินทางกลับมาโผล่ให้ทุกคนเห็นเขาคนละซีนพร้อมประโยคสอนใจนั้นมันจะทำให้คนเหล่านี้ “คิดได้” ทันตาอย่างนั้นเลยหรอ มันง่ายไปไหมนั่น แล้วไอ้ที่ทำ conflict มาตั้งเยอะแยะนั่นแหละ เยียวยากันง่ายๆด้วยวิธีการกลับมาของคนๆนึงแค่เนี้ย แหมคุณพี่ถ้าเล่นง่ายแบบนี้ให้พี่มอสลงมาเทศนารวมกันที่ในฉากผับของเจ๊ฉันทนาเลยไม่ง่ายกว่าเหรอ แต่ทำแบบนั้นคงไม่ซึ้งเป็นแน่แท้ ก็เลยต้องออกมาในอีหรอบนี้นั่นเอง บทฉันทนา ซึ่งรัดเกล้า สามารถทำให้ตัวละครนี้หลุดพ้นจากความตื้นเขินและความเสียสติของคาแรกเตอร์นี้ที่เป็นคนเฮฮาขี้เล่น แต่มีมุมเหงาๆในหัวใจอยู่บ้าง (ซึ่งถ้าคนที่ไม่เก่งจริง อาจจะพาตัวละครนี้ลงเหวไปง่ายๆเลยทีเดียว) จึงไม่แปลกเลยที่คนดูจะชอบเธอมากกว่าคู่พระนางของเรื่อง ในแง่ของเพลงก็ไม่มีอะไรน่าจดจำนัก เผลอๆไปก็ยังรู้สึกอยู่เลยว่าต้นฉบับเพลงก็ยัง “สื่อ” ความได้ดีกว่าการนำมาเรียบเรียงใหม่ในละคร ส่วนตัวแล้วก็ยังรู้สึกว่าละครเรื่องนี้อาจจะไม่กลมกล่อมเท่าที่ควร และที่ผมว่าบางทีละครเรื่องนี้ถ้าตัดส่วนของมิวสิคคัลออกแล้วเป็นละครพูดธรรมดา อาจจะกินใจมากกว่านี้ ทำให้ผมมีอารมณ์ร่วมเพิ่มขึ้น และที่สำคัญเราอาจจะได้ดูแอคติ้งที่ดีๆมากกว่าจะเป็นการมัวแต่ร้องเพลงฮิตๆของพี่บอยให้เราฟังก็ได้ ใครจะไปรู้ แต่ที่ๆรู้ๆคือดูจบแล้วหายใจไม่ค่อยออกนี่สิ .ปัญหา ................................................................ ปล.ไม่ได้อคติกับละครค่ายนี้แต่อย่างใด ดูเกือบครบแต่ก็ยังรู้สึกว่าละครยังมีปัญหาในแง่ของบทละครอยู่ดีนั่นแหละ การมองศิลปะอยู่ที่มุมมองส่วนตัวของแต่ละคน การวิจารณ์คือการแชร์ความรู้สึกร่วมหลังจากการชมงานนั้นๆ ไม่ใช่พื้นที่เพื่อการด่าทอหรือประชดประชันกันแบบที่เวปไซต์บางที่ “ถนัด” ทำกันจนชิน ว่าแต่ที่เราทำอยู่นี่ก็เรียก “ประชด” ไม่ใช่เหรอวะเนี่ย 55555555555   Create Date : 13 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 13 พฤศจิกายน 2552 1:06:54 น. 7 comments Counter : Pageviews.

ยาวมากๆๆ 5555 ไมได้ไปดู แต่ก้อเหนด้วย บ้าง นะ กับเรื่อง ก่อนๆ นี่โพสอย่างเมามันเลยนะพี่ตั้ม ละเอียดขนาดนี้ ไม่ต้องไปดูเย อ้ะ 5555555 :)))   โดย: RinRin * IP: 110.164.129.27 13 พฤศจิกายน 2552 1:26:56 น.

ถือว่าเข้าไปนั่งฟังเพลงในอดีตค่ะ อิอิ ส่วนเรื่องราวในละครนั้นเราคิดเหมือนคุณค่ะ ^^   โดย: ชิฟฟอนคาปูชิโน่ 13 พฤศจิกายน 2552 9:34:34 น.

เกือบเสียเงินไปดูแล้ว..เห็นว่าเป็นเอกชัย แต่ด้วยเหตุที่จะพาเพื่อนฝรั่งไปดูด้วย เลยต้องเช็คปฏิกิริยาก่อน เพราะไม่อยากหน้าแตก... ในที่สุด ก็..เหมือนๆ เดิม..เลยขอบายดีกว่าต้องมาแก้ตัวเรื่องละครไทยให้ฝรั่งฟัง   โดย: หมีบางกอก (Bkkbear ) 13 พฤศจิกายน 2552 10:04:13 น.

เรื่องนี้คงขอบายครับเพราะนอกจากไม่มีความสนใจทั้งตัวเรื่อง เพลง และนักแสดงแล้ว ยังได้รับการติเตือนจากคนรู้จักมากมายเลยครับ ซึ่งพออ่านจนจบก็มั่นใจเต็มร้อยทีเดียว ^^ ขอบคุณครับ   โดย: Seam - C IP: 58.9.221.27 13 พฤศจิกายน 2552 13:59:11 น.

ได้มีโอกาสไปดูสองเรื่อง คือ ข้างหลังภาพ และ แม่นาค ประทับใจกับแม่นาคมาก ดูแล้วลื่นไหลนะ เราว่า แต่ส่วนข้างหลังภาพไม่ชอบ เพราะฉากที่เรียกความซึ้งกลับไม่ซึ้งอย่างที่ควร และดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับใครคนนึงมากเกินไป   โดย: บางส้มเปรี้ยว 13 พฤศจิกายน 2552 15:01:36 น.

โอ้โห ตามอ่านจนจบค่ะ ๕๕๕ อธิบายได้ละเอียดจนเห็นภาพเลยค่ะ วันก่อนได้นั่งดูรายการทีวีที่นำเสนอละครเวทีเรื่องนี้ ใจก้คิดว่าดูแปลกๆพิกล แต่นึกไม่ออกว่าแปลที่อะไร อาจจะมีบางส่วนที่คิดคล้ายกันค่ะ ^ ^ เพราะยังไม่ได้ไปดู เสียดายจัง ไม่ได้อยู่ กทม เลยไม่มีโอกาสไปดูละครเวทีกับเค้าบ้าง   โดย: sberryitem 14 พฤศจิกายน 2552 0:49:35 น.

เห็นด้วยครับ ก่อนที่เข้าโรงก็ติดตามข่าวเหมือนเรื่องนี้มาเหมือนกัน แทบไม่เชื่อในสารโปรโมตของเรื่องนี้เลย มัน Fake แต่ทว่า ถ้ารัชดาลัยจะเ้ปิดคนเขียนบทนี่จะดีมากเลยนะ ไม่อยากเอา 4 คนเดิมแล้ว เห็นผลิตงานเยอะ แต่อยู่ในระดับปานกลางถึงตกต่ำอย่างไม่เหลียงแล   โดย: saynapuy IP: 125.24.61.9 18 พฤศจิกายน 2552 19:56:47 น.