ขอแนะนำลูกชายคนโตค่ะ ... ผลผลิตแรกที่ภูมิใจนำเสนอ ตะ.......ตะ.........ตะ.........เอ๋ หวาดดี คร๊าบ ผมชื่อน้องฟิวส์ ครับ เต็มกล้องเลยคับผม .......... รูปนี้ เหอ ๆ สงสัยจะโม้มากไปหน่อย หลับแล้วคร๊าบ สบาย --------------- สบาย สไตล์ หนุ่มฟิวส์ครับ แหม ๆ ๆ ๆ ดู ๆ ไปก็หล่อเหลาเอาการเหมือนกันนะเนี่ยเรา กะลังรอขึ้นเวทีเพื่อแดนซ์กระจายอยู่คับป๋ม ( งานโรงเรียน ) แหมก็คนมันหล่อนี่คร๊าบ ก็เลยเนื้อหอม ( แหวะ ๆ หลงตะเองจริงลูกชั้น ) โตเป็นหนุ่มแล้วครับ .... ( อุเหม่ !!! ลูกใครหว่าหล่อได้ใจจริง ๆ )   Create Date : 25 มิถุนายน 2551 Last Update : 25 มิถุนายน 2551 13:59:46 น.   3 comment

ภาพนี้ที่รอคอย .... ซึ่งครั้งหนึ่งเคยคิดเอาไว้ว่าคงจะไม่มี **** น้องกัน - น้องขวัญ **** Free TextEditor **** น้องขวัญ **** Free TextEditor **** น้องกัน **** Free TextEditor **** น้องขวัญ **** Free TextEditor **** น้องกัน **** Free TextEditor **** น้องขวัญ **** Free TextEditor **** น้องกัน **** Free TextEditor **** น้องกัน - น้องขวัญ**** Free TextEditor *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*     รูปถ่ายปัจจุบัน  Free TextEditor + + + **** น้องขวัญ **** Free TextEditor **** น้องกัน **** Free TextEditor ** ปล. ช่วงนี้แม่มานยุ่ง ๆ ก็เลยมะค่อยได้ถ่ายรูปใหม่ ๆ เก็บเอาไว้จ้า ** Free TextEditor   Create Date : 25 มิถุนายน 2551 Last Update : 25 มิถุนายน 2551 14:26:12 น.   0 comment

เช้าวันใหม่ที่ไม่เคยลืม เช้าวันที่ 16 พย. 49 เวลาประมาณ 6.00 น. น้องกัน ( แฝดน้อง ) ร้องก็เลย ให้กินนม ... กินไปได้ซักพักก็ตัวเขียวขึ้นมาซะงั้น และก็หยุดหายใจไปแป๊บ นึงค่ะตกใจมากถึงมากที่สุด แต่ก็บอกตัวเองว่าไม่ได้เราต้องหยุดทุกสิ่งไว้ แล้วหาทางช่วยลูกให้มีชีวิตรอดก่อน ก็เลยนึกถึงคำพูดของคุณหมอ ... อุ้ม น้องพาดบ่าแล้วตบหลังเคาะปอด สักพักน้องก็มีนมออกมาทางจมูก เราก็ใช้ ลูกยางแดงดูดออก แล้วก็ฟังหัวใจเต้น แล้วก็ทำให้เค้าร้อง พอน้องร้องได้ อาการตัวเขียวก็คลายลงแต่ก็ยังคงมีอาการเขียวอยู่ ก็เลยรีบพาน้องไปรพ. ระหว่างที่นั่งรถไปก็ได้แต่ภาวนาขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ให้พรากน้องไป จากเรา คิดไป ก็ร้องไห้ไป ยิ่งมองหน้าลูกก็ยิ่งเศร้าค่ะ ร้องไห้เหมือนคนบ้า ตอนนั้นคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะต้องช่วยลูกให้ได้ ต่อให้ตายก็ยอมขอเพียงให้ เค้าปลอดภัย ..... พอไปถึงโรงพยาบาลคุณหมอรับน้องไปเพื่อตรวจแล้ว ถามเราถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวมถึงการช่วยเหลือในเบื้องต้น คุณหมอ ปลอบใจว่าคุณแม่ทำได้ดีมาก และถูกต้องแล้ว ตอนนี้อยู่กับคุณหมอน้อง ดูดีขึ้นมากแล้ว แต่เพื่อความแน่ใจและปลอดภัยขอ X-ray ดูปอดว่ามีอะไร ค้างอยู่หรือเปล่า ผลออกมาคือปอดน้องดีไม่มีอะไร แต่ ลำไส้บวมมาก จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล ระหว่างที่รอห้องอยู่คุณพยาบาลก็มาพาน้องไป เจาะเลือดแล้วก็ให้น้ำเกลือ เราก็เดินตามไปแต่เค้าไม่ให้เราเข้าไป เราก็รอ อยู่หน้าห้อง ซักพักก็ได้ยินเสียงลูกเราร้องดังมากและนานแต่ก็ไม่ได้คิด อะไรก็คิดว่าเป็นเรื่องปกติ ซักพักคุณหมอก็เดินออกมาแล้วก็ถามเราว่าอยู่ กับลูกแล้วลูกตัวเขียวขึ้นมาไม่รู้เลยเหรอ เราก็สวนกลับแบบไม่ต้องคิด เหมือนกันว่าไม่เห็นเขียวเลย ลูกชายยังยิ้มให้อยู่เลย พอพยาบาลอีกคนเข้า มาก็ยอมรับว่าที่ลูกเราตัวเขียวเป็นเพราะว่าเจาะเลือดและให้น้ำเกลือ ลูกเรา เจ็บมากร้องจนตัวเขียว เราโกรธมากเลยเกือบแล้วเกือบจะเป็นฆาตกรแล้ว วันนั้น และด้วยความสะเพร่าของคนเพียงคนเดียวทำให้ลูกชายของเรา( น้อง กัน ) ต้องใส่ท่อช่วยหายใจทางปากอีก และต้องย้ายไปอยู่ห้องปลอดเชื้อ ( ไอซียู เด็ก ) เพราะอาการหนักอีกแล้ว ระหว่างที่วิ่งย้ายห้องเราก็วิ่งตามไป ด้วยสภาพที่เหมือนคนบ้าวิ่งไปร้องไห้ไป เพราะทุกข์มากมายเหลือเกินก็เลย ถามหมอแบบคนบ้าอีกว่า " ลูกเราจะรอดไหม " คุณหมอบอกว่าไม่หนักหนา อะไรค่ะคุณแม่อย่าคิดมาก ปากเราก็ตอบว่าค่ะ และพยักหน้ารับแต่ใจน่ะคิด ว่าเป็นขนาดนี้จะให้เราไม่คิดมากได้ไง คุณหมอบอกให้เรากลับบ้านไปพัก ผ่อนบ้างจะได้มีแรง เพราะอยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ เราก็เลยเดินกลับบ้านทั้ง น้ำตา ร้องไห้ตลอดทางที่กลับบ้าน กลับมาบ้านเห็นลูกสาว ( แฝดพี่ ) นอนอยู่ก็เลยเข้าไปหอมแก้มเค้าเห็นเค้ายิ้มให้ก็รู้สึกดีขึ้นมาค่ะ เลยบอกตัว เองว่าต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้โดยเร็วเราต้องสู้ ๆเพื่อลูก ... ทุก ๆ วันเราต้องมา หาลูกทุกวันและต้องแข่งกับเวลาเสมอเพื่อที่จะให้ทันเวลาเยี่ยมลูก เพราะวัน นึงมีแค่ 2 รอบ รอบละ 1 ชั่วโมงเท่านั้น ไปเยี่ยมลูกทุกวันก็ร้องไห้ทุกวัน เพราะสงสารลูกครั้งที่แล้วให้น้ำเกลือที่แขน แต่ครั้งนี้ที่ไปลูกต้องให้น้ำเกลือ ที่หัว ที่ต้องให้ที่หัวเพราะที่แขนและขาช้ำหมดแล้ว .... เห็นแล้วน้ำตาร่วงค่ะ คงจะเจ็บมากนะลูก " ขอเถอะค่ะขอความเจ็บปวดที่ลูกเป็นอยู่มาเกิดกับเราแทนได้ไหม " เป็นเสียงในใจของเราที่อ้อนวอนสิ่งที่มองไม่เห็นรอบตัวให้ช่วยเหลือ แต่ก็ภูมิใจมากค่ะที่ทุก ๆ วันลูกต่อสู้กับเจ็บปวดและทรมานได้อย่างดีขึ้น เรื่อย ๆ เห็นลูกแล้วก็มีกำลังใจที่จะฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้งค่ะ และมีกำลังใจที่จะ อยู่และทำหน้าที่ของแม่ต่อไปและให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้และจะทำให้สุด กำลังที่มี และแล้ววันที่ยิ้มได้ก็มาถึงค่ะ วันที่เอาท่อออกได้แล้ว ดีใจมาก ดีใจที่ลูกสามารถผ่านมาได้ ชมเค้าที่ข้างหูค่ะว่า " เก่งมากเลยจ้ะน้องกันของ แม่ หนูเก่งที่สุดเลย หนูหายเร็ว ๆ นะลูก ทุก ๆ คน รอหนูอยู่ รอหนูกลับบ้าน เรานะ " และอีก 2 วันต่อมา น้องก็ได้ย้ายลงมาอยู่ห้องพักฟื้น แต่ต้องมีคน เฝ้า 24 ชั่วโมง ซึ่งก็ไม่พยาบาลว่างเลย และอีกอย่างค่าใช้จ่ายจ้างพยาบาล พิเศษค่อนข้างสูง แม่สู้ไม่ไหว แม่จึงจำเป็นต้องหาคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็เลี้ยงเด็กเป็นมาดูลูกแทนในตอนกลางวัน แต่ตอนกลางคืนแม่จะเป็นคน เฝ้าลูกเอง ซึ่งก็ยอมรับว่าช่วงนั้นเหนื่อยมากเพราะต้องเทียวไปมาระหว่างที่ ทำงาน - บ้าน - โรงพยาบาล แต่ถ้าเป็นเสาร์ - อาทิตย์ ก็จะเฝ้าเองทั้งวัน อาจจะมีบ้างที่เหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็หายเหนื่อยที่เห็นเค้าดีขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ วันพรุ่งนี้ คือวันที่ 10 ธค. 49 คุณหมออนุญาติให้น้องกลับบ้านได้แล้วค่ะ ครั้งนี้อยู่โรงพยาบาลรวมทั้งหมดก็ 25 วันค่ะ ................................... แรก ๆ ที่พาลูกกลับไปอยู่บ้านแล้ว ตื่นเช้ามาก็จะกังวลค่ะกลัวว่าจะเกิดเหตุ การณ์นี้ขึ้นมาอีก แต่พอวันเวลาผ่านมาได้ซักพักก็ดีขึ้นค่ะ .... ส่วนน้องทั้ง สองคนตอนนี้มีอายุ 1 ขวบ 8 เดือน 11 วัน แล้วค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์ดีมาก เลยค่ะ ....   Create Date : 24 มิถุนายน 2551 Last Update : 24 มิถุนายน 2551 17:34:58 น.   8 comment

การต่อสู้กับตัวเองในวัยแรกเกิดของลูกคนที่ 2 ************************** ..... เซอร์ไพส์ .......... ดีใจจังค่ะได้ลูกแฝด ..... แฝดพี่น้องขวัญ ( ลูกสาว ) น้ำหนักแรกเกิด 1,115 กรัม ..... แฝดชายน้องกัน ( ลูกชาย ) น้ำหนักแรกเกิด 1,010 กรัม คลอดห่างกัน 1 นาที เด็กทั้งสองคนได้คะแนนศักยภาพแรกเกิด คือ 9 , 10 จากคะแนนเต็ม 10 .... เด็กทั้งสองมีอวัยวะครบ 32 เหมือนคนปกติทั่วไป แต่ลูกของเราไม่สามารถหายใจได้เองเพราะปอดของเค้ายังทำงานไม่ได้ เต็มที่ ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ ให้นมทางสายยาง ให้สารอาหารทางสายสะดือ ให้น้ำเกลือและไขมันทางเส้นเลือดที่มือ ... ตกใจอีกแล้วค่ะเพราะหมอบอก ว่าลูกเราเป็น PDA ก็คือ เส้นเลือดที่เชื่อมต่อระหว่างปอดและหัวใจไม่ปิดจำ เป็นต้องให้ยาพิเศษในการเร่งให้เส้นเลือดปิดโดยเร็ว แล้ววันถัดมาหมอก็ บอกกับเราอีกว่า ลูกของเรามีอาการเลือดจาง จำเป็นต้องให้เลือด แล้วลูก สาวเราก็มีปัญหาเกี่ยวกับหัวใจค่อนข้างมาก .................................... ...................... ครั้งหนึ่งเค้าเคยหยุดหายใจไปเกือบครึ่งชั่วโมง แต่เราก็ ภาวนาและขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธ์ให้เค้า แล้วหมอก็ช่วยเค้ากลับมาได้ ... ต่อมาไม่นานลูกของเราทั้งสองคนก็ค่อย ๆ ดีขึ้น ถอดท่อช่วยหายใจออก แต่ก็ยังต้องให้ออกซิเจนทางจมูกอยู่ การตอบสนองในทุก ๆ ด้านของเค้าทั้ง สองก็ดีขึ้นตามลำดับ จนสามารถดูดนมได้เอง หายใจได้เองและพอมีอายุ ได้ 41 วัน น้ำหนักเกิน 1,800 กรัม หมอก็อนุญาติให้ลูกสาวเรากลับบ้านค่ะ และอีก 3 วัน ต่อมาลูกชายก็ได้กลับบ้านค่ะ ................ นี่คือมรสุมลูกแรก ที่ถาโถมเค้ามาหาเราค่ะ แต่เราก็สามารถผ่านมันไปได้ค่ะ ................ แต่ก็ ยังมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีกค่ะ ................... แต่ตอนนี้ขอตัวก่อน นะคะ แล้วพรุ่งนี้จะมาเล่าให้ฟังค่ะ   Create Date : 22 มิถุนายน 2551 Last Update : 22 มิถุนายน 2551 16:02:25 น.   9 comment

จุดเริ่มต้นของลูกคนที่ ......... 2 และวินาทีเฉียดตายของแม่ ( ตอนที่ 5 และตอนจบ ) +-+-+-+-+ มาค่ะ มาฟัง เรื่องระทึกใจกันต่อ +-+-+-+-+ .................. เข้าห้องผ่าตัดเวลา 10 โมง โดยประมาณ ................... พอเข้าไปถึงห้องผ่าตัด เหมือนดาราเลยค่ะ มีหมอและพยาบาลมาห้อมล้อม มากมาย นับได้คร่าว ๆ ก็ประมาณ 6 คน ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเยอะขนาด ... แต่ก็ไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว เพราะวินาทีนั้นมีแต่คำว่ากลัวตายอยู่เต็มสมอง และคิดเพียงว่า ถ้ารอดก็คงเป็นปาฏิหารย์ เพราะเคยผ่านการผ่าตัดซีสมาก็ว่า กลัวมากที่สุดแล้วแต่ครั้งนี้เราคิดว่ามันหนักกว่ามากค่ะ .... พอเข้าไปนอน บนเตียงผ่าตัด ก็โดนมัดมือมัดเท้า ทายาชาที่ท้อง เอาฉากกั้น เอาหน้ากาก ออกซิเจนมาใส่ หมอก็กำลังชวนคุย เรายังไม่ทันตอบเลย รู้สึกว่าพยาบาล เค้าเปิดออกซิเจนเข้ามาในหน้ากากแล้วคิดว่าคงจะลมยาสลบเราด้วย เพราะ พอสูดเข้าไป 5 - 10 วิเห็นจะได้ไปแล้วค่ะ สลบแล้ว +-+-+-+-+ มารู้สึกตัวอีกทีก็เบลอ ๆ เอ๋อ ๆ งง ๆ มองซ้ายมองขวา ก็เดาว่าน่าจะเป็นห้อง พักดูอาการ ตอนนั้นรู้สึกเจ็บแผลมากเลย เจ็บคอมาก รู้สึกว่าเสียงหายไป เพราะพยายามตะโกนขอน้ำพยาบาล เค้าก็ไม่ได้ยิน พอดีพยาบาลหันมาเห็น ว่าฟื้นแล้วก็เลยพาไปที่ห้องพักผู้ป่วย มาถึงห้องพักก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน และเรียกชื่อเรา แต่เราลืมตาไม่ขึ้น พยาบาลก็ขอเข้ามาวัดความดันและฉีด ยากันชักให้เราอีก ฉีดเหมือนเดิม ฉีดที่สะโพก ข้างละ 1 เข็ม ทุกชั่วโมง จน ครบ 6 เข็ม สรุปโดนทั้งหมด 12 เข็ม สะโพกเขียวและแข็งเป็นไตเลยค่ะ ฮือ ๆ เจ็บที่สะโพกมากนอนตะแคงมะได้อยู่พักใหญ่เลยค่ะ +-+-+-+-+ แม่ ญาติ ๆ และสามี เข้ามารุมและเรียกเรา แล้วบอกเราว่า เราได้ลูกแฝดค่ะ เป็นผู้ชายกับผู้หญิง " จริงดิ " เราอุทานออกมาแบบเสียงแหบ ๆ และต่อ ด้วย " ล้อเล่นน่า " สามีเข้ามาลูบหัวเราแล้วบอกจริง ๆ เท่านั้นแหละดีใจสุด ขีด แต่ก็นะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าลูกอยู่ในท้องเราแค่ 28 วีคเอง แล้วเค้าจะเป็น ยังไงกันบ้าง .... คิดมากอีกแล้วค่ะตอนนี้ .... ขอพักสายตาซักแป๊บนะคะ แล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อค่ะ .................   Create Date : 22 มิถุนายน 2551 Last Update : 22 มิถุนายน 2551 16:00:36 น.   4 comment

Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]