แต่ว่า ที่เกริ่นมาซะยาวเนี่ย ไม่ได้จะมาเขียนถึงน้องจอยที่เป็นกิ๊กใครที่ไหน แต่ว่าผมจะนำเสนอในเรื่องของ "Joystick" หรือที่คนไทยเรียกกันง่ายๆว่า "จอยเกม" นั่นแหละ น้องจอยมีดีอะไร แล้วทำไมเราต้องมาพูดถึงน้องจอย เรามาจอยเรื่องของจอยไปพร้อมๆกันดีกว่า..

ในประวัติศาสตร์การเล่นเกมที่มีมายาวนาน มีสิ่งของอยู่สี่อย่างที่จะขาดไม่ได้ในการปฏิบัติการ
หนึ่งคือเครื่องเกม
สองคือตลับหรือแผ่นเกม
สามคือทีวี
และสี่ก็คือจอยสติ๊กหรือพากย์ไทยสุดเชยตามพจนานุกรมว่า "แท่งหรรษา" (ฟังแล้วสยิวชอบกล)

จอยเกมยุคแรกสุดนั้นคงจะเป็นเกมอาเขตรุ่นดึกและเครื่องอาตาริ ซึ่งกระผมยอมรับว่าเกิดไม่ทันที่จะสัมผัสแบบเต็มความทรงจำซักเท่าใด
แต่ว่าจอยเกมที่โด่งดังและกลายเป็นมาตรฐานให้คอนโทรลเลอร์เกมรุ่นหลังเอาเป็นแบบอย่างคงจะหนีไม่พ้นจอยของเครื่อง "Famicom"

จอยแฟมิคอมนั้นมีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยม รูปทรงแบนๆเรียบง่ายและใช้ปุ่มกากบาทสี่ทิศทางในการบังคับ
มาพร้อมกับปุ่ม Select และ Start และ A, B ความจอยแฟมิคอมนั้นสามารถใช้งานได้สมบูรณ์ที่สุดในยุคนั้น ซึ่งปุ่มกากบาทสี่ทิศทางก็กลายเป็นต้นแบบให้กับจอยเกมทุกชนิดในเวลาต่อมาไปทันที เรียกได้ว่าต่อให้จะเป็นเครื่องเล่นจักรวาลไหน ยังไงก็หนีไม่พ้นปุ่มกากบาทนี่แน่นอน

ในสมัยก่อนเวลาเล่นเกมพร้อมกันสองคน จะต้องมีคนโรคจิตที่แย่งกันเพื่อนบังคับจอยหนึ่ง สาเหตุที่ต้องแย่งกันนั้นเป็นเพราะว่าจอยหนึ่งมีอภิสิทธิ์เหนือกว่าที่จอยสองจะพึงมี

นั่นคือมีปุ่ม Select กับ Start นั่นเอง คนที่จับจอยแรกจะเหมือนมีหัตถ์พระเจ้า ที่สามารถบงการทุกอย่างให้เป็นไปได้ด้วยนิ้วมือบวมๆของตัวเอง เช่น จอยสองอยากหยุดแคะขี้มูก ก็ต้องอ้อนวอนบอกให้จอยหนึ่งกดให้ หรือบางทีกำลังแข่งอัดดอดจ์บอลกันอยู่ จอยหนึ่งมันดันกดสต๊อบดื้อๆ ทำให้อีกคนเสียจังหวะไปก็มี

จอยสองจึงเหมือนมีปมด้อยที่ถูกเขาข่มเหงเอา แต่พระเจ้ามักจะสร้างทุกสิ่งให้เสมอภาคกันเสมอ จอยสองก็เลยมีสิ่งที่จอยหนึ่งไม่มีเช่นกัน นั่นก็คือ "ไมโครโฟน" ที่เอาไว้พูดอะโหลๆเล่นๆแก้เซ็ง

นั่งๆอยู่ก็เลื่อนแถบเสียงไปให้สุด แล้วพากย์เสียงอะไรก็ได้ที่กวนประสาทคนรอบข้าง
แม้เสียงที่ออกมาจากทีวีมันจะไม่ดังมาก แต่ก็สร้างความสนุกให้กับเด็กขาสั้นอย่างแรงในขณะนั้น
สรุปแล้วจอยแฟมิคอมนั้นสร้างความทรงจำดีๆให้กับนักเล่นเกมมากมายจนลืมไม่ลง

มาจนถึงยุคต่อมากับจอยของเครื่อง Super Famicom ที่มีปุ่มเพิ่มเข้ามาอีกเพียบ
ได้แก่ X, Y L และ R จอยซุปเปอร์เป็นจอยชนิดแรกที่มีปุ่มบนแผงหน้าปัดฝั่งขวามือถึงสี่ปุ่ม
(ก่อนหน้านี้มีจอยของเมก้าไดร์ฟที่มีสามปุ่มคือ A,B, C) ซึ่งตำแหน่งของปุ่มต่างๆนั้นออกมาลงตัวและง่ายต่อการกดในแทบทุกเกม
จนต่อมา PlayStation ก็ยังเอาตำแหน่งปุ่มลักษณะนี้ไปใช้กับจอยของตัวเอง

และด้านบนก็มีปุ่ม L กับ R ที่ถือว่านินเทนโดเป็นเจ้าแรกอีกเช่นกัน
ที่คิดค้นปุ่มด้านบนที่ใช้นิ้วชี้กดคล้ายๆไกปืน หรือที่เรียกกันว่า "Trigger"

แต่ว่าในยุคสมัยของ SFC กลับไม่ค่อยจะได้ใช้ปุ่ม L กับ R เยอะเท่าไรเนื่องจากเกมต่างๆยังเน้นที่การกดปุ่มแอ็คชั่นสี่ปุ่มมาตรฐานซะมากกว่า

ซึ่งในยุคต่อมาปุ่มทั้งสองนี้กลับกลายเป็นปุ่มที่จะไปเสียไม่ได้แล้วในปัจจบัน
ไม่ว่าจะเป็นเกม 1st Shooting ทั้งหลายที่ต้องใช้ปุ่ม R ยิงแทนไกปืน

รวมทั้งอภิมหาตำนานเกมฟุตบอลชื่อดังอย่าง Winning Eleven ก็ยังต้องใช้ปุ่ม
R ในการวิ่ง และใช้ปุ่ม L ในการเปลี่ยนตัวบังคับ จนเกมฟุตบอลเกมอื่นๆต้องทำ มาตรฐานของการบังคับให้เหมือนกับวินนิ่งแทบทุกเกม
ไม่งั้นคนเล่นจะรู้สึกไม่ถนัดและพาลไม่เล่นกัน

ทีนี้เราลองมาดูกันคร่าวๆว่า จอยของเครื่องเล่นเกมสายพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่ของนินเทนโดมีลักษณะยังไงกันบ้าง

Sega Saga

สามทหารเสือจากค่ายเซก้าที่เป็นคู่แข่งกับนินเทนโดมาหลายสมัย แต่สุดท้ายก็ต้องอำลาวงการไปในที่สุด ในช่วงแรกเซก้าทำปุ่มของเมก้าไดร์ฟให้แปลกกว่าของแฟมิคอมด้วยการเพิ่มปุ่ม "C" ลงไป
แต่พอ SFC เพิ่มปุ่ม X, Y เข้ามา เซก้าก็ยังไม่ยอมแพ้ด้วยการส่งปุ่ม "Z" เข้าไปใน Saturn และก็กลายมาเป็นสี่ปุ่มเหมือนของนินเทนโดในสมัยสุดท้ายบน DreamCast แต่สลับตำแหน่งกันเล็กน้อย

น้องจอยคนนี้งามแค่ไหนในสายตาของหนุ่มกลัดมัน

จอยเกมของเซก้าแต่ละรุ่นนั้นยังขาดสมดุลไป เช่นจอยของแซทเทิร์นที่เหมาะมากกับการใช้เล่นเกมไฟท์ติ้ง แต่ยังไม่เหมาะกับเกมแนวอื่นๆเพราะปุ่มเรียงติดกันเกินไป หรือจะของเมก้าไดร์ฟที่มีปุ่มใหญ่เรียงติด กันสามอันทำให้เวลาจะกดสลับระหว่าง A และ C ทำได้ไม่ถนัดนัก

Xbox TRIO

จอยรุ่นแรกของ Xbox นั้นบอกได้เลยว่าห่วยมาก รูปร่างที่ใหญ่เทอะทะและการวางตำแหน่งปุ่มที่กดยากชิบเป๋ง เพราะว่าปุ่มมันเรียงเป็นแนวเฉียงจนเกือบจะตั้งฉากแล้วครับท่าน ทำให้มีคนบ่นกันมาเยอะจนไมโครซอฟท์ต้องทำจอยรุ่นใหม่ออกมาให้มีขนาดเล็กลง และใช้ปุ่มแบบมาตรฐาน ซึ่งในรุ่นต่อมาของ 360 ก็ปรับให้ดีขึ้นกว่าเดิมและใช้เล่นเหมาะมือมากกับเกมแนว Shooting
ยิงๆทั้งหลายเช่น Gear of War, Call of Duty ฯลฯ

น้องจอยคนนี้งามแค่ไหนในสายตาของหนุ่มกลัดมัน

นับว่ามีการพัฒนาขึ้นเป็นลำดับ ตั้งแต่ขี้เหร่มาจนถึงเริ่มดูได้ และไปเสริมความงามมาจนกะเทยยังอายในปัจจุบัน

Playstation Trilogy

จอยเกมของเพลย์สเตชั่นนั้นไม่มีอะไรแตกต่างกันมากนักในทั้งสามรุ่น อันที่จริงแล้วพื้นฐานของปุ่มในตระกูล PS นั้นเอาแบบอย่างมาจากจอยของ SFC นั่นแหละครับ

แรกเริ่มเดิมทีโซนี่นั้นมีโครงานที่จะร่วมมือกับนินเทนโดในการพัฒนาเครื่องเล่นเกมตัวใหม่
นั่นคือ Super Famicom CD แต่สุดท้ายโครงการนี้ก็ล้มเลิกไปและโซนี่ก็หันไปพัฒนาเครื่องเล่นเกม เป็นของตัวเองจนประสบความสำเร็จในยี่ห้อ Playstastion อย่างถล่มทลาย

ในจอยทุกรุ่นของ PS นั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของปุ่มเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะเปลี่ยนก็แต่ฟังก์ชั่นเสริมเช่นอนาล็อคสติ๊ก, ระบบสั่น, ระบบ sixaxis
ซึ่งโซนี่ก็ทราบดีเหมือนทุกคนว่ารูปแบบจอยของ PS นั้นเป็นมาตรฐานที่จับถือเล่นแล้วสะดวกสบายที่สุด และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรให้มันยุ่งยากไปกว่านี้

น้องจอยคนนี้งามแค่ไหนในสายตาของหนุ่มกลัดมัน :

น้องจอยของโซนี่มีทั้งความสวยงาม สะดวก และคลาสสิค ถ้าเปรียบกับหญิงสาวแล้วก็ดั่งมีพร้อมทั้งความสามารถและรูปโฉมดูยังไงก็ไม่เบื่อ

Nintendo 's Tales

จอยของค่ายนินเทนโดหลังจากหมดยุคของ SFC แล้วก็ดูเหมือนว่าจะออกไปในแนวประหลาดกว่าเดิม
ทั้ง Virtual Boy ดูเหมือนเอาที่โกนหนวดมาประกบกัน, N64 ที่มีสามง่ามคราดไถดิน
หรือจะเป็น GameCube ที่มีหูดสิวสองข้างยื่นบวมออกมา มาจนถึงล่าสุดของ Wii ซึ่งให้อารมณ์ในการเอารีโมททีวีมาถือเล่นมากกว่าที่จะรู้สึกว่ามันเป็นจอยเอาไว้เล่นเกม

น้องจอยคนนี้งามแค่ไหนในสายตาของหนุ่มกลัดมัน :

จอยในช่วงยุคอับเฉาของนินเทนโดจนถึงปัจจุบันล้วนเน้นในรูปทรงและความแปลกใหม่
ที่พยามจะไม่ให้ซ้ำกับของเดิม แต่กลับกลายเป็นว่าทำออกมาแล้วไม่ดีเท่าเดิม
อย่างไรก็ดี รีโมทของ Wii นั้นเป็นแนวทางการเล่นเกมแบบใหม่ที่น่ายกย่องอย่างมาก

ในอนาคตข้างหน้าก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจอยของเครื่องเล่นเกมจะพัฒนาไปในรูปแบบใด เมื่อเทคโนลยีล้ำยุคมากขึ้นก็ย่อมจะมีวิธีการใช้งานที่ประหลาดกว่าเดิม บางทีการเล่นเกมอาจจะไม่ต้องขยับมือ แต่ใช้เซ็นเซอร์จับคลื่นสมองในการสั่งให้ตัวละครเดินไปมาก็เป็นได้

และถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ การเล่นเกมมันคงจะหมดความสนุกลงไปมากมาย เพราะนิยามคำว่า "เล่นเกม" ของผมนั้นหมายถึงการที่เราใช้ทักษะในการกดจอย ผสมกับประสาทสัมผัสทางสายตาเพื่อบังคับให้สิ่งที่อยู่ในหน้าจอเป็นไปตามที่เราต้องการ

นั่นละครับคือการเล่นเกมที่แท้จริง....

สำหรับเรื่องราวของน้องจอยในฉบับนี้ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้ หวังว่าท่านผู้อ่านคงจะเพลิดเพลินและชื่นชอบกันไม่มากก็น้อย ผมสัญญาว่าจะหาอะไรสนุกๆมาฝากกันอีก เพื่อให้คุ้มค่ากับเงินที่ท่านเสียไปซื้อหนังสือของเรามาอ่านกันครับ วันนี้ขอลาไปก่อน สวัสดี...

(GAEMAG 504)