สายฝนในหัวใจ

ฝนตกในหัวใจ

สวัสดีครับ...ขออภัยอย่างสูงที่หายหน้าหน้าตาไปนานมาก ๆ จน
บล็อคกลายเป็นบล็อคร้าง
นี่ถ้าเพื่อนสนิทผมไม่โทรมาโวยวาย ผมก็คงจะซุกตัวอยู่ในซอกลึก ๆ
ของมุม ๆ หนึ่งในหัวใจที่โรยราไปแล้วของผม
เธอโวยวายว่าผมเงียบเกินไป
ตายไปหรือยัง...
และที่สำคัญออกมาเจอผู้คนได้แล้ว
ทุกคนยกโทษให้แล้ว (อันนี้เป็นมุขขำ ๆ ของเธอ)

จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ได้ไปไหน ผมซุกตัวอยู่ในมุมแคบ ๆ
มุมหนึ่งของบ้านกลางสวน กับชิงช้าตัวเดิม กับเจ้าด่างตัวเดิม
แต่ที่มันแตกต่างก็เพราะวันนี้มีเสียงใส ๆ ของเธอ
ตะโกนโวยวายมาตามสาย
อีกอย่างวันนี้ฝนตกครับ.....

ทั้ง ๆ ที่ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใส
แสงแดดแผดกล้าจนผมแทบจะมอดไหม้
ซึ่งไม่ว่าที่ไหน ๆ ก็คงเป็นเช่นนี้
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
จู่ ๆ ฝนเม็ดเล็ก ๆ ก็ค่อยสาดเทลงมา
แล้วก็กลายเป็นสายฝนเม็ดใหญ่ ๆ

ผมนั่งดูดอกฝนดอกเล็กดอกน้อยเบ่งบานอยู่บนพื้นซีเมนต์
แล้วก็นึกด่าตัวเองไม่ได้เลยว่า
ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นหน้าอะไร
ฝนก็ตกอยู่ในหัวใจผมตลอดเวลา
เป็นหน้าฝนที่ยาวนาน...ไม่ตางกับนิรันดร์

จะมีบางครั้งที่มีฟ้าแล็ปฟ้าร้อง ก็เพราะเสียงแจ๋ว ๆ
ของเพื่อนสาวที่เป็นห่วง ดูแล อย่างสม่ำเสมอ
แม้ว่าจะปากร้ายไปบ้างแต่...เธอห่วงใยผม
เหมือนที่ใครบางคนเคยทำ...

เพราะโลกนี้ไม่มีใครเหมือนใคร
สิ่งแตกต่างระหว่างคนที่ห่วงใยผมสองคน
คือความรักที่แตกต่างกัน
คนหนึ่งคือคนที่...ผมรัก
ในขณะที่อีกคนหนึ่งคือคนที่ ...แคร์ผม

ผมคงเหงาถ้าไม่มีเสียงโวยวายของเธอ
ผมคงถูกหลงลืมถ้าเธอไม่โทรมา
ผมก็เป็นของผมอย่างนั้น....
แต่เธอก็ยังคงยืนดูอยู่ห่าง ๆ แล้วคอยห่วงใยเสมอ
แบบเพื่อนที่ยังคงดูแลความรู้สึกซึ่งกันและกัน

ฝนตกในหัวใจผม.....
แต่ผมก็รู้สึกว่าหัวใจของเพื่อนผมเองก็ไม่ต่างกัน
เสียงโวยวายของเธอในวันนี้แปลก ๆ ไม่สดใสเหมือนเคย
แต่เธอก็คือเธอ คนปากแข็งปากร้ายที่ปกปิดตัวเอง
ไว้ใต้หน้ากากแห่งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...
ผมก็เพียงอยากจะช่วยให้เธอไม่มีฝนตกในหัวใจเหมือนผม
มันทรมาน.....กับการเดินออกจากหน้าฝนยาวนานในห้วงเวลาของตนเอง

แต่ผมก็ทำได้เพียงยืนมองห่าง ๆ เช่นกัน
หากวันไหนเธอพร้อมเธอก็คงพูดมันออกมาเอง...
เหมือนที่ผมเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเดินออกจากสายฝนของตัวเองนั่นแหละ...