ลอยกระทงที่ลอนดอน

เมื่อวานไปลอยกระทงมา ที่วัดพุทธประทีป กรุงลันดั๊นค่ะ
น้ำผึ้งตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เพราะตื่นเต้นมาก จะได้เจอเพื่อนๆ ได้ทำบุญ แล้วก็จะได้ไปหาอะไรกิน
เปิดหน้าต่างออกมาปุ๊ป
เอ่อ
แหะ
ฝนตกกกกกกกกกกกกกกกT^T

ยืนมองเม็ดฝนซักพัก ก็เลยตัดสินใจเดินออกมา เอา rain coat มาตัวเดียว
เพราะฝนมันยังเป็นไอๆ
เดินเล่นมาเรื่อยๆจนถึงป้ายรถเมล์ พอมองไปที่จอมอนิเตอร์ เอ่อ
เอาอีกแล้วววววว วันนี้ไม่มีรถเมล์ตอนเช้าT^T
ปิยธิดายืนนิ่งๆที่ป้ายรถเมล์นั่นล่ะ
อุปสรรคมักจะขัดขวางคนหน้าตาดีเสมอ (คิดไว้ๆ) :P

เดินวนไปวนมา รู้สึกมันไม่ได้อะไร ก็เลยตัดสินใจว่า
เอาวะ เดินก็เดิน ฝนไม่ได้ตกมากซะหน่อย

เดินเร่งๆมาได้กลางทางซักพัก
ฝนเจ้ากรรมก็ดัน
ตกลงมา!!!!!
ตกแบบไม่ลืมหูลืมตา อารมณ์เดียวกะเมืองไทยหน้าฝน
ซึ่ง ณ ขณะนั้น ปิยธิดา ไม่-มี-ร่ม
…
…
…
เอาเข้าไป ชีวิต
T^T
หนูจะไปทำบุญนะค๊า ฟ้าฝน ช่วยเป็นใจหน่อยได้ม๊ายยยยยย

โชคดีอย่างที่เดินมาได้ใก้ลบ้านพี่โอ๊คแล้ว
ก็เลยได้เป่าผมแล้วก็นั่งแช่ในห้องอุ่นๆซักพัก
ก่อนที่จะออกไปที่สถานีรถไฟ เพื่อสมทบกับพี่ทิพย์ทีหลัง

เราใช้เวลาเดินทางเข้าลอนดอน เอ๊ย ลันดั๊น ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
น้ำผึ้งเลือกซื้อตั๋วรายวันรวมค่า ไป-กลับ และค่าโดยสารทุกอย่างในลอนดอน
จ่ายแค่ 12 ปอนด์เท่านั้น (โปรดอย่าคูณกลับเป็นเงินไทย555)

น้ำผึ้งนัดเจอก้อที่สถานี Paddinton
ซักประมาณสิบโมงกว่าๆ ก้อ กิฟท์ และ กิฟท์ (3 ก.^^ ) ก็มารับเราที่สถานี
แล้วก็ตรงดิ่งไปที่วัดไทยโดย underground และ bus
ระหว่างทางไส้เดือน(โอม) และโก๊ก็ตามมาสมทบ

Bus ที่ลอนดอนไฮโซกว่าที่เรดดิ้งมาก
มีจอมอนิเตอร์แล้วก็จะประกาศอันโนมัติว่าเราถึงไหนต่อไหนแล้ว
เพราะฉะนั้น มันจะดีมากสำหรับคนไม่รู้ทางอย่างข้าพเจ้า

มาถึงวัดพุทธประทีปกรุงลอนดอน
ปิยธิดาดีใจมากกกก เพราะที่นี่คือวัด ซึ่งเป็นวัดจริงๆ
^0^
วันนี้โชคร้ายสุดๆ ฝนตกเฉอะแฉะไปหมด เป็นอุปสรรคอย่างแรงต่อการกิน
ถึงกระนั้น พวกเราก็ยังไม่วายถ่ายรูปกันสนุกสนาน
จากนั้นก็ไปหาอะไรกินกัน เพราะที่วัดมีงานอออกร้านอาหายไทย ขนมไทย
มีให้เลือกเต็มไปหมด

น้ำผึ้งตรงดิ่งไปที่ร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งโดยทันที
แบบว่า คิดถึงมากกก คิดถึงไม่ไหวแล้ว
หมูปิ้งไฮโซมาก ไม้ใหญ่ (แต่ราคาก็…ตามไม้นั่นแหละ แพงT^T)
หลังจากข้าวเหนียวหมูปิ้ง น้ำผึ้งก็ไปกินผัดไทยแล้วก็ขนมเบื้องญวนต่อ

อาหารก็ค่อนข้างโอเค แต่อาจจะเพราะว่าต้องการให้ถูกลิ้นฝรั่งด้วย มันก็เลยออกจะจืดๆไปบ้าง
แต่โดยรวมแล้วก็มีความสุขมาก เหมือนได้กลับบ้าน แล้วก็หายเหงาได้บ้าง

วันนี้เสียดายมาก เจอแป๊กแป๊บเดียว น้ำผึ้งตามไปลอยกระทงด้วยไม่ทัน แต่บอกก้อไว้แล้วล่ะ
ว่าถ้าไปเที่ยวที่ bath…ให้ชวนด้วย^^

โก๊บอกว่าบรรยากาศที่วัดเหมือนเดินสยาม มีอะไรสวยๆงามๆให้ดูเต็มไปหมด
ก็แหมมมม วันนี้เพื่อนผู้ชายมันเปิดเรด้าห์กันให้ควั่ก กระดี๊กระด๊ามากกกก>.< (โดยเฉพาะคุณไส้เดือน)
เพราะบนเวทีมีการประกวดนางนพมาศด้วย หม้อหลายใบเลยกลิ้งไปกลิ้งมาแถวนั้น

พอลอยกระทง ทำบุญกันเสร็จแล้ว ก้อ กิฟท์ กิฟท์ และโก๊ ( ก ไก่หมดเลยว่ะเฮ๊ยยย)
ก็พาน้ำผึ้งนั่ง underground แล้วไปโผล่ที่ย่านช้อปปิ้งย่านนึง (จำชื่อไม่ได้)
แวะหาไรกินที่ mark&spencer …น้ำผึ้งขนคุกกี้ ช็อกโกแลตมาเยอะมาก
(จนถึงตอนนี้ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่า ซื้อมาทำไม ในเมื่อ mark&spencer ที่เร้ดดิ้งก็มิ - -“ )
แล้วก็ไปซื้อเสื้อ thermal heat ที่ unico (เพราะวันนี้มันลดราคา)

วันนี้อากาศหนาวแบบสุดๆ หนาวผิดปกติ (อาจจะเป็นเพราะว่าท้องฟ้ามันอึมครึม และฝนก็ตกด้วยมั้ง)
เพื่อนๆพากันไปส่งน้ำผึ้งที่สถานี Paddington ขณะที่รอพี่ทิพย์กะพี่โอ๊ค เราก็ไปกินแซนวิช subway กัน
บอกตรงๆว่า นี่เป็นครั้งแรกของการกิน subway ของดิชั้น
ก้อ กิฟท์ กิฟท์ โก๊ ก็เลยสอนวิธีสั่ง เป็นสเตปๆ ไป…และทุกคนก็กินสไปซี่ อิตาเลี่ยนเหมือนกันหมด 555

เพื่อนๆกินอย่างชำนาญการมาก แต่ของน้ำผึ้งนี่เลอะแล้วเลอะอีก
ไส้แซนวิชมันทะลักออกมา เปื้อนไปหมด T^T

ประมาณหกโมงกว่าๆ น้ำผึ้งก็ต้องขึ้นรถไฟกลับเร้ดดิ้งแล้ว
ตอนที่เที่ยวกัน ก้อถามผึ้งว่า
“น้ำผึ้ง ที่เร้ดดิ้งมีอะไรน่าเที่ยวบ้าง ?”
“…”

เอ่อ มันเป็นคำถามที่ตอบโคตรจะยาก 555
เพราะที่นี่ไม่มีอะไรเลยจริงๆ ถ้าเทียบกับที่ลอนดอน
เมืองออกจะสงบๆ เดินไปไหนมาไหนได้สะดวกดี
จะมีก็คงมีแต่ มิวซียมเท่านั้นแหละ (ซึ่งน้ำผึ้งก็ยังไม่เคยไปเหมือนกัน555)

ลอยกระทงปีนี้ของน้ำผึ้ง ถึงแม้มันจะไกลบ้านไกลเมือง แต่น้ำผึ้งก็รู้สึกมีความสุขนะ
ได้มาเล่นกะเพื่อนๆ กะพวกก้อ อาการเบื่อโลกก็ลดลงอย่างฉับพลัน
บางครั้ง การได้ไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงบ้างมันก็ดีเหมือนกันนะ
อยู่กับเพื่อนผู้ชายบ่อยๆ ซักวันน้ำผึ้งอาจจะแมนเหมือนพวกมันก็เป็นได้555

กลับมาถึงเร้ดดิ้งซักประมาณสองทุ่มกว่าๆ อากาศหนาวมาก
มาถึงห้องในสภาพที่ค้นพบว่า…เท้าของชั้น เดี้ยงงงง!!!

คือใต้เท้ามันบวม แล้วก็แสบมากเลยเดินไม่ค่อยจะถนัดแล้ว
น้ำผึ้งโชคดี เจอชู ชูเลยเอายาหม่องกับเค้าเตอร์เพนมาให้ (ขอบคุณมากๆ)

ต่อมาน้ำผึ้งมานั่นอัพเฟซบุ๊ค เพราะว่าจะเอารูปที่ถ่ายกันวันนี้ลง
ก็เลยได้คุยเอ็มกะอาโทส
สนทนาสารทุกข์สุขดิบกันพอสมควร แล้วจู่ๆ อาโทสก็หายไป
ครึ่งชั่วโมงให้หลัง มันโทรเข้ามาหา บอกว่าอยู่หน้าประตูเกทกับจิมแล้ว
เฮ๊ยยยย มาได้ยังไงเนี่ย

น้ำผึ้งก็เลยลากสังขาลลงไปเปิดประตูให้
“เท้าเป็นไงบ้าง??” นั่นเป็นคำถามแรกของเพื่อน
น้ำผึ้งก้มลงมองเท้าตัวเอง แล้วบอกว่าสบายอยู่ เจ็บนิดเดียว

สองคนตรงหน้ามองหน้าเราแบบงงๆ
“มียาทารึยัง จะให้ช่วยอะไรมั้ย?”
เราฟังแล้ว อึ้ง
“นี่มา เพราะชั้นเท้าเจ็บเหรอ” เราถาม
“ถูก”
…
…
อึ้งอีกรอบ
“ฮันนี่ อยู่ที่นี่ควรจะหาเพือนใกล้ๆไว้บ้างนะ นอกจากคริส มีอะไรด่วนจะได้ช่วยเหลือได้”
“โอเค” เราได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ “ชั้นมีเพื่อนคนไทยที่นี่นะ เค้าเอายามาให้แล้ว”
“ขอบคุณนะ ชั้นดีใจมากเลยที่ได้เป็นเพื่อนกะพวกแก”
“พวกเราก็ดีใจ มีอะไรให้ช่วยบอกได้ตลอดเวลา”

น้ำผึ้งมองหน้าเพื่อนๆแล้วรู้สึกปลื้มใจ นี่เราคบกันมา พวกเค้าใจดีกับน้ำผึ้งเสมอเลย
มีอะไรก็ช่วยเต็มที่ ตอนนั้นนี่อยากจะร้องไห้จะแย่ แต่กลัวพวกเค้าจะตกใจ
“ตลอดปีนี้ก็คิดว่าพวกเราเป็นพี่ชายเลย มีอะไรเรียกได้ เราสองคนไม่มีน้องสาว”
“ขอบคุณมาก”
“งั้นไปแล้วนะ เดี๋ยวออนเอ็มคุยต่อ”

…วันนี้อากาศหนาวมาก ระยะทางจากหอน้ำผึ้งไปหอจิมหรือว่าบ้านของอาโทสน่ะไกลจะตาย
แต่พวกเค้าก็ยังมีน้ำใจเป็นห่วงเรา
น่าประทับใจที่สุดเลย ปิยธิดาเป็นคนโชคดีจริงๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตส่วนมากแล้วมีแต่คนดีๆ
ขอบคุณโชคชะตาจริงๆค่ะ
^^

ไส้เดือน-น้ำผึ้ง-ก้อ-แป๊ก



พี่โอ๊ค-พี่เม-น้ำผึ้ง


หมูปิ้ง^0^


กระทงเหลือง^^



ลอยกระทงตอนกลางวัน


หน้าวัด