Believe and you will find your way

อมยิ้มสีฟ้า
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Ay....me!
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2559
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
16 พฤศจิกายน 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อมยิ้มสีฟ้า's blog to your web]
Links
 

 

แสงดาวข้ามกาลเวลา 7



เสียงเพลงอาราชิดังขึ้นจากโทรศัพท์ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปดูผู้ป่วย

“ฮัลโหล ดาว”

“สายฟ้า”

“คุยได้หรือเปล่า”

“ได้สิ เรากำลังเดินไปดูคนไข้ แต่คุยได้นะยังเดินไม่ถึง”

สายฟ้าหยุดชะงักและไตร่ตรอง

“อืม ไม่มีอะไร แค่อยากโทรมาถามว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

พราวนภาหยุดเดินชั่วครู่เนื่องจากพยายามนึกว่าช่วงนี้เธอมีปัญหาอะไรเหรอ ‘ไม่มีนี่นา’ เธอคิด

“ก็ ...ไม่เจอเลย”

คนพูดพูดแล้วก็ทำท่าเขินๆ หน้าเป็นสีแดงระเรื่อแต่ฝ่ายตรงข้ามมองไม่เห็น

“อ๋ออออออ เรื่องนี้เอง”

“ครับ แต่...”

สายฟ้าเอ่ยตอนที่พราวนภาเดินมาถึงหอผู้ป่วยพอดี

“เดี๋ยวนะ ......พี่พยาบาลคะ ให้ดูเตียงไหนนะคะ “

พราวนภากรอกเสียงพูดกับพยาบาลที่หอผู้ป่วยไปในโทรศัพท์โดยสายฟ้านั้นอยู่ที่ปลายสาย

“ยุ่งเหรอครับ”

“ก็นิดหน่อย ขอโทษนะ ดาวไปดูคนไข้ก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน”

พราวนภาตัดสายไป

สายฟ้าได้แต่ถอนหายใจ เขาบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ไม่รู้ว่าเขากำลังโกรธน้อยใจ หรือเสียใจ

ไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่ไม่เจอกัน พราวนภาจะคิดถึงเขาหรือเปล่า

อาจจะเป็นเขาคนเดียวที่คิดถึงพราวนภาจนแทบทนไม่ไหว

ที่จริงแล้วแค่หายไปสองวันเขาอยากจะโทรหาพราวนภาตั้งแต่ตอนนั้น

คงเป็นเพราะความรู้สึกลึกซึ้งที่มีให้พราวนภาตั้งแต่ตอนที่รู้จักแค่ตัวอักษรของเธอตลอดสองปีที่ผ่านมา

เธอไม่เคยรู้ว่าเขาคาดหวังว่าสักวันเธอจะมีตัวตนจนวันหนึ่งเขาลองเสี่ยงส่งความคิดของเขาไปตามหาเธอตามสายลมบรรเลงเป็นเพลงหวานซึ้ง...แล้ววันหนึ่งเธอก็มาปรากฏตัวตรงหน้า

จากความประทับใจ กลายมาเป็นความรัก

เมื่อมีรักก็อดไม่ได้ที่จะตามมาด้วยความคาดหวัง ซึ่งทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อไม่ได้เจอ

ตั้งแต่เขาได้อ่านเรื่องราวของเธอทำให้เขาสนใจในตัวเธอเป็นอย่างมาก

เมื่ออ่านแล้วคิดถึงภาพของเธอในใจบางทีก็อยากจะหัวเราะขำในสิ่งที่เธอเล่า ในตัวตนของเธอ

แต่บางครั้งก็อยากจะนั่งใกล้ๆ ข้างๆเธอยามเธอเสียใจจนหัวใจอ่อนล้าเขาอยากจะเป็นคนที่มอบความรักให้เธอได้เจอกับรักที่คนที่มีรักด้วยหัวใจจริงแท้อย่างเธอควรที่จะได้รับ

แต่เอาเข้าจริงก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะต้องการความรักจากเขาคนนี้บ้างหรือไม่

สายฟ้ามองไปบนฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยแสงดาวที่ยังพอหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้างบนท้องฟ้าในเมืองกรุง

เขามองเห็นหน้าเธอ คงไม่ใช่ดาวบนฟ้าที่เรียงตัวเป็นหน้าของเธอหรอก

แต่เป็นความพร่ามัวของในตาที่มีแต่ภาพของเธออยู่ในความคิด ความฝันและหัวใจ

สายฟ้าถอนหายใจด้วยไม่ทันจะได้บอกพราวนภาว่าคืนนี้เขามีงาน

ตามปกตินอกจากจะนั่งแต่งเพลงเขามีงานไปร้องเพลงตามร้านอาหารหรือโปรโมทสินค้าอยู่เรื่อยๆ

ตั้งแต่ ‘เพลงแห่งสายลม’ นั้นได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี

งานโชว์ตัวหรือไปเปิดคอนเสิร์ตย่อมๆ หรือร้องเพลงตามร้านอาหารเข้ามามากขึ้น

เขาคิดมาตลอดว่าอยากจะบอกพราวนภาสักวันหนึ่งว่าเธอเองนั่นแหละที่เป็นเจ้าของเนื้อร้องนั้น

เนื้อร้องที่เขาแต่งจากความรู้สึกของเธอที่เขียนบรรยายในบลอกที่เขาเองเป็นแฟนคลับอย่างเงียบๆมาตลอด

เริ่มด้วยเพื่อนของเขาบอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักในโปรแกรมแชทที่กำลังนิยมในตอนนั้น เขียนบลอกได้ดุเด็ดเผ็ดมัน

‘นาย เออ ถ้าเครียดๆลองไปอ่านบลอกของยัยนี่สิ’

ตั้งแต่นั้นมาเขาก็กลายเป็น ‘ขาประจำ’ของเธอ

ยิ่งอ่าน ยิ่งรู้ว่าจริงๆแล้วเธอกับเขาอาจจะเคยเดินสวนกัน ณที่ใดที่หนึ่ง

เขาไปในที่ที่เธอเคยไป เธอไปในที่ที่เขาเคยไป

เขาเคยนั่งอยู่นานๆในที่ที่เธอชอบเคยทำเป็นมีธุระต้องไปข้ามเรือใกล้ที่ทำงานของเธอ

ด้วยหวังว่าเขาอาจจะ ‘บังเอิญ’ เจอกับเธอเข้าสักวันกะไว้ว่าถ้าไม่เขินจนเกินไปก็อยากจะทำเป็น ‘เพิ่งเจอ’และเขาไปคุยด้วย

ความกลัดกลุ้มรุมเร้าจนสายฟ้านอนกระสับกระส่ายทั้งคืน

เขามองโทรศัพท์เกือบจะเป็นรอบที่ร้อยหลังจากทำงานเสร็จแล้วกลับมาที่บ้านทันทีไม่อยู่กินดื่มที่กึ่งร้านอาหารกึ่งผับที่เขาไปร้องเพลงต่อแบบเพื่อนคนอื่นๆ

ตอนนี้เกือบตีสองแล้ว ...ในที่สุดสายฟ้าก็ทนไม่ได้

เขากดโทรศัพท์ส่งข้อความไป

‘ก็...คิดถึงเหมือนกันนะ’

ส่งไปแล้วก็กดหน้าลงกับหมอน กลั้นหายใจ อยากจะหายตัวไปจากโลก!!!

“โอย ส่งไปแล้ว” เพิ่งรู้ว่าเวลาส่งข้อความหวานๆไปหาโดยตรงไม่ได้หวานแอบๆแบบเพลงที่เคยแต่งๆมา...มันจะเขินมากขนาดนี้

ไม่นานนักโทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็สั่น

ยกขึ้นดูเห็นปรากฏเป็นชื่อของคนที่เขาคิดถึงมากที่สุดกำลังโทรกลับมา

เขารับโทรศัพท์ “เอ้อ ว่าไง”

“ว่าไงอะไรยะ! แหม ไหนว่าคิดถึงไง ฮ่าๆ”

“ตลกเหรอดาว”

พราวนภายิ้มหวานให้กับโทรศัพท์ “อยากให้ขำไหมล่ะ ...จริงจังแค่ไหน”

“จริงจัง ...มากกกกกกก” เขาลากเสียง ทำให้พราวนภายิ้มกว้างขึ้น

“อืม รู้แล้ว นี่ไม่นอนเหรอ”

“ก็กำลัง แล้วดาวล่ะ ยังไม่นอนเหรอ”

“ดาวอยู่เวรนี่ยังเดินไปดูคนไข้อยู่เลยเดินไปเดินมาตั้งแต่สองสามทุ่มแล้ว ผู้หญิงกลางคืนก็งี้”

“โห เหนื่อยแย่เลย พรุ่งนี้พักเยอะๆนะครับ”

“โหย เอางั้นเหรอ พรุ่งนี้ว่าจะไปหา ...ว้า ไม่ไปก็ได้” แล้วพราวนภาก็แกล้งตัดสาย

สายฟ้ารีบโทรกลับมาทันที “ต้องมานะ มาพักข้างๆเรานะ เราจะรอ”




 

Create Date : 16 พฤศจิกายน 2559
0 comments
Last Update : 16 พฤศจิกายน 2559 21:45:06 น.
Counter : 261 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.