ตะพาบ 274 : ทั้งรักทั้งเกลียด




ทั้งรักทั้งเกลียด





ต้นเดือน มกราคม....ย่านแมนฮัตตัน นิวยอร์ก


..........อากาศหนาวจัดและหิมะที่ตกหนักต้นเดือนมกราคม ทำให้งานฉลองปีใหม่ในแมนฮัตตัน ไม่ค่อยคึกคักมากนัก
ปีใหม่แล้ว มีอะไรดีๆเสมอสำหรับทุกคน แต่กับเค้า จอห์น กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแห่งความหดหู่...........

จอห์น กับ จีนส์ คู่รักสุดหวาน ที่พบกันโดยบังเอิญที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
จอห์น หนุ่มรูปหล่อที่มีดวงตาชวนฝันสีน้ำเงินเข้ม สถาปนิกอนาคตไกล มีโปรเจคมากมายที่อยู่ในความรับผิดชอบ
จีนส์ สาวสวยนักการตลาดสุดเปรี้ยว ที่มักมีหนุ่มๆหลงเสน่ห์ และมักต้องหันมองตามเวลาเธอเดินผ่านเสมอ.....ดูเหมือนว่าจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดี


ก่อนหน้านั้น ในงานแสดงงาน ผลงานทางสถาปัตยกรรมประจำปี....เดือนตุลาคม

" สวัสดีครับ จอห์น ผม วิล....เจ้าของบริษัท ออแกไนซ์ ผมชอบผลงานของคุณมากครับ อยากจะติดต่อให้คุณไปร่วมงานแฟร์ที่ผมจัด ในเดือนหน้า "
" สวัสดีครับ...ขอบคุณมากครับ เป็นเกียรติมากครับที่เชิญผม ยังไงส่งรายละเอียดมาที่เมลหรือไลน์ผมก็ได้ครับ นี่ครับนามบัตรผม "
" เออ...คุณรู้จักผมได้ยังไงครับ " " มีกราฟฟิคดีไซเนอร์คนนึง แนะนำผมครับ "
" อ้อ...เหรอครับ "  " ไว้เจอกันครับ " " โชคดีครับ ยินดีที่รู้จักครับ "

หลังจากที่ ผู้ร่วมสนทนาได้จากไปแล้ว

" เฮ้ จอห์น ผมรู้จักหมอนี่ ฟร่ะ "  " เคยเห็นในข่าวซุบซิบในแวดวงไฮโซ "  เพื่อนสถาปนิก หุ้นส่วนออฟฟิศ....ที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้น
" ไงฟระ หลุยส์ " จอห์นถามขึ้นยิ้มๆ " หมอนี่ ชื่อ วิล....โคตรเจ้าชู้ มันเป็นเสือผู้หญิง "  " ฮ่าๆๆ...โธ่นึกว่าเรื่องอะไร " จอห์นหัวเราะลั่น
" ผมไม่ใช่ผู้หญิงนี่ แล้วต้องกังวลอะไร.....นายก็เจ้าชู้ใช่เล่น หลุยส์ เอาแต่ว่าคนอื่น "  แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะ


เดือนพฤศจิกายน....ศูนย์การค้าทันสมัย ย่านไทม์สแควร์ นิวยอร์ก

" ไฮ...จอห์น สบายดีมั้ย "  " อ้าว.....วิล"  " เดือนหน้า มีงานแสดงโครงการของกลุ่มเรียลเอสเตท มีสัมมนาเรื่องออกแบบ มีคุณด้วยนี่...ไว้เจอกัน "
" แล้วสาวสวยคนนี้ใคร "  " แฟนผมเอง....จีนส์ " ........" โอว จอห์น นายโชคดีมาก เธอสวยและเปรี้ยวมาก "  วิล คู่สนทนาเอียงตัวมากระซิบเบาๆ
" จีนส์ นี่ วิล.....เจ้าของบริษัท ออแกไนซ์ "
" ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ "  " เช่นกันครับ "
........จอห์น มองไม่เห็นสายตา ของคนสองคนที่มองกันอย่างลึกซึ้งลับหลัง

" เราสองคนเข้ากันไม่ได้ จอห์น เราต่างคนต่างไปดีกว่า แต่ว่าเรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ".....เหตุผลน้ำเน่า ที่ยังได้ยินอยู่เสมอ


มกราคม....ณ.ห้วงเวลาปัจจุบัน

วันเวลามันคงช่วยเป็นยารักษาให้กับหัวใจที่บอบช้ำ.....เหมือนกับบทกวีหรือนวนิยายอีกหลายๆเรื่อง.....แต่ก่อนจะถึงวันนั้น

" เฮ้....จอห์น เมื่อไหร่นายจะเลิกดื่มฟระ นายไม่เข้าออฟฟิศเลย แล้วนี่นายก็ขาดส่งงานดีเวลลอปโปรเจค มาเกือบวีคแล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่ทันเวลาที่นัดลูกค้า "
เสียง หลุยส์ เพื่อนสนิทหุ้นส่วนออฟฟิศออกแบบโวยมาตามสาย ขณะที่โทรมาหาเค้าที่ห้องพัก
" อีกสักพักฟร่ะ หลุยส์ ช่วงนี้ไม่มีสมาธิคิดงานเลย ".........

" ผมรู้เรื่องนายกับจีนส์แล้ว "   " แค่ผู้หญิงคนเดียวจะเป็นไรฟระ หน้าตาอย่างนายหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ "
" ลืม จีนส์ ซะเถอะ เธอเปรี้ยวจะตาย ไม่ไปวันนี้วันหน้าเธอก็ไป นายเอาเธอไม่อยู่หรอก "

" อืม...พอดีเหล้าหมดฟร่ะ....เดี๋ยวออกไปซื้อเหล้าหน่อย.....แค่นี้ก่อนนะ.....ไว้พรุ่งนี้โทรไปคุย " เค้าตัดบท

จอห์น...สวมเสื้อฮู้ดกันหนาวเดินโซเซออกจาก ที่พัก.....เดินไปตามถนนหน้าอพาร์ตเม้นท์ .....แสงจากโคมสูงริมถนนสาดส่อง
ลงมา เป็นแสงสีส้มอุ่นๆ......ส่องให้เห็นถนนสีเข้มชื้นๆ หิมะหยุดตกแล้วแต่ก็มี ให้เห็นกองสุมอยู่ข้างๆเป็นหย่อมๆ.....ร้านสะดวกซื้อเจ้าประจำอยู่ไม่ไกล

ชายหนุ่ม เดินไปเรื่อยๆ ตามถนนสายหลักของเมือง ร้านสะดวกซื้ออยู่ห่างจากที่พักประมาณ 4 บล็อกอาคาร
เค้ามึนเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ที่ดื่ม......ยังอยู่ในช่วงหัวค่ำ ผู้คนยังเดินสัญจร จับจ่ายซื้อของกันคับคั่ง
.......แสงไฟแอลอีดีจากป้ายร้านต่างๆและไฟถนนสีอุ่น ฉาบท้องถนนและสร้างสีสันให้กับชีวิตยามราตรี.....แสงจากหน้าร้านส่องให้เห็น.....











หญิงสาวคนหนึ่ง....!!  ที่ จอห์น ยังไม่สามารถลบเธอออกไปจากหัวใจ......จีนส์......เค้าหยุดยืนมองค้างอยู่อย่างนั้นสักพัก ตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป
".....เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ จอห์น  "
เสียงที่ก้องอยู่ในหัวนั้น ทำให้เค้าเปลี่ยนใจ....เดินช้าๆไปที่หญิงสาว ที่กำลังยืนดูดีสเพลย์หนังสือ ผ่านกระจกใสของร้าน

" ....สวัสดี....จีนส์ ".....ชายหนุ่มทักขึ้นเบาๆเมื่อเดินไปใกล้.....หญิงสาวหันมา มองตรงๆก่อนพูด
"....คุณเป็นใคร....ชั้นไม่ใช่จีนส์  ชั้น เจน จีนส์เป็นพี่สาวชั้น "....เธอพูดกลับมาช้าๆ ด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษที่แปร่งหู ต่างจากที่ได้ยินทั่วไป
ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็สัมผัสได้ถึงความต่างเมื่อเทียบกับคนรักเก่า.....
" อ้อ..เออ....." ชายหนุ่มพูดตะกุกตะกัก พลางลดฮู้ดที่สวมอยู่บนศีรษะลง.....

ภาพที่เคยสนทนากับคนรักเก่า ปรากฎขึ้นในห้วงความทรงจำของชายหนุ่ม
".....รูปในมือถือนี่...เจน...น้องสาวฝาแผดชั้น ไม่ค่อยได้เจอกัน เธออยู่ยุโรปที่โรมาเนีย บ้านเกิดของชั้นตั้งแต่เด็ก นี่กำลังจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน "
......ภาพวันนั้นทำให้เค้านึกขึ้นมาได้

" ผม จอห์น.....ผมกับ จีนส์....เอ่อ...เราเคยคบกัน.....ต้องขอโทษด้วยที่ทักผิด " ชายหนุ่มตอบกลับพลางโค้งตัวน้อยๆ
" จีนส์ เคยเล่าเรื่องคุณให้ฟังเหมือนกัน....หน้าคุณเหมือนกันมาก "
" แต่สีของดวงตาไม่เหมือนกัน จีนส์ตาสีฟ้า แต่ตาคุณสีออกน้ำตาลทองๆ "

" ใช่ ชั้นตาเหมือนพ่อ จีนส์ตาเหมือนแม่ "........หญิงสาวตอบกลับมาน้ำเสียงแข็งๆ
" ชั้นได้ยินเรื่องของคุณมาเหมือนกัน จีนส์ เคยเล่าให้ฟัง....ได้ข่าวว่าคุณ เฮิร์ตมาก "
" ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว รู้สึกเป็นอิสระอีกครั้ง ".....ชายหนุ่มตอบไม่เต็มเสียงนัก
" แน่ใจนะ....ดูสภาพคุณสิ......กลิ่นเหล้าที่ตัวคุณมันฟ้องว่าคุณยังไม่ลืม จีนส์ "
" คุณลืม จีนส์ ซะเถอะ....จีนส์เค้ามีคนใหม่แล้ว คุณทำแบบนี้ดูเหมือนเป็นคนขี้แพ้ "

ชายหนุ่มมองหน้า น้องสาวฝาแฝดของคนรักเดิม ที่มีดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้น....
และคำพูดแบบตรงไปตรงมาของเธอ ทำให้เค้าแปลกใจ....และรู้สึกถึงอารมณ์ของตัวเองที่ผ่อนคลายลง
" อาจจะจริงของคุณ...เจน......ผมมันคงเป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้ "
" แล้วความคิดสร้างสรรค์ดีๆ ของคุณ คุณไม่เสียดายมันหรือ "......" ชั้นชอบดูผลงานของคุณ เคยดูภาพงานคุณที่คุณทิ้งไว้ที่ห้องของ จีนส์ "
" และหนังสือผลงานของคุณที่รวมเล่มไว้ ชั้นยังซื้อเก็บไว้เล่มนึงเลย "....เธอชี้ไปที่หนังสือ อาร์คิเทคเจอรัลดีไซน์ สวยงามเล่มหนึ่ง ที่อยู่หลังกระจกดีสเพลย์ของร้านหนังสือ










" ถึงชั้นจะเรียนมาทางกราฟฟิคดีไซน์ แต่ก็ชอบงานด้านนี้เหมือนกัน "
" อืม เพิ่งรู้ว่าคุณ เรียนมาทางด้านนี้....คุณพูดอะไรหลายๆอย่าง มันทำให้ผมสร่างเมา...เหมือนมีคนมาตบหน้าผม ให้ผมรู้สึกตัว "
" เหรอ...งั้นชั้นก็ดีใจ ที่คุณคิดได้.....ชั้นขอตัวก่อน....."
" เออ...เจน ผมขอเบอร์คุณไว้ได้มั้ย....เผื่อโทรถามข่าวคราว จีนส์บ้าง เค้าเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้ว "
" และเค้าก็คงไม่รับสายผม ยังไงผมก็ยังเป็นห่วงเค้าอยู่ "....." คุณรัก จีนส์ มากหรือ "  หญิงสาวมองด้วยหางตา ก่อนถามคำถามที่ยิงเข้าไปถึงกลางใจของชายหนุ่ม
" ผมทั้งรักทั้งเกลียดเค้า เจน "   " จะตัดก็ตัดไม่ขาด....มีทั้ง ความแค้น โกรธ ห่วงใย รัก และ เกลียด ปนเปกัน "  " สักวันผมคงทำใจได้และมองเค้าเป็นแค่เพื่อน จริง ๆ "

" ชั้นเห็นใจคุณจอห์น เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา " " ก็ได้ จอห์น ชั้นจะให้เบอร์คุณ ไว้ถามข่าวคราว ของจีนส์....ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น "


หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์....หลังดวงอาทิตย์ลับฟ้าไปไม่นาน

ชั้นล่างส่วนจัดนิทรรศการชั่วคราว ของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง....งานแสดงผลงานของสถาปนิกยอดเยี่ยมประจำปี

" บังเอิญจริงๆ วันนี้ผมเจอคุณอีกแล้ว เจน " ......" วันนี้คุณทักไม่ผิด "
" คงไม่แล้ว.....ผมจำตาของคุณได้ ตาสีน้ำตาลทองแบบนี้ ไม่ค่อยเคยเห็นที่ไหน "
" แล้วอีกอย่าง จีนส์ ชอบสวมสร้อยเงินที่ห้อยไม้กางเขนสีเงินเล็ก ๆ แต่คุณไม่มี "
หญิงสาวฟังยิ้มๆ ก่อนพูด " งานคุณสวยมาก จอห์น.....เป็นโครงการที่ออกแบบได้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม ประหยัดพลังงาน มีเอกลักษณ์ สมกับรางวัลที่ได้ "
" และยังได้รับเลือก ให้พัฒนาต่อ......... "
" ขอบคุณครับ ......จีนส์ เป็นไงบ้าง "..... " เธอเลิกกับแฟนคนนั้นแล้ว....ไปคบกับอีกคน เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ "
" อืม...จีนส์....เธอไปไกลแล้วจริงๆ...ผมก็ได้แต่เพียงหวังให้เธอมีความสุข "...พูดพลางยิ้มฝืนๆ........
" ผมหมดงานที่ต้องพรีเซ็นต์แล้ว จะไปทานข้าว "....." ไปทานด้วยกันนะ เจน ผมอยากถามเรื่อง จีนส์ อีกนิดหน่อย...."
" ไหนคุณบอกว่าคุณลืมเธอแล้วไงล่ะ "....." ผมลืมเธอแล้ว ลืมความสัมพันธ์แบบคนรัก....เหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อน ยังรู้สึกเป็นห่วงเธออยู่ "
" ก็ได้จอห์น...ขอบคุณที่ชวน ชั้นก็ยังไม่ได้ทานอะไรเหมือนกัน..........."

.........ความสัมพันธ์ ของคนสองคน จากความเป็นเพื่อนที่เข้าอกเข้าใจกัน....มันก็ได้เบ่งบาน เติบโตไปมากกว่าคำว่า คนรู้จัก จากเพื่อน กลายเป็นคนรู้ใจ
" จอห์นนี่นายจะจีบชั้นเหรอ ซื้อดอกไม้ให้ชั้น "....." ผมเห็นมันสวยดี เลยซื้อมาฝากก็แค่นั้น....ส่วนเรื่องอื่นแล้วแต่คุณจะคิด "
" แปลกดีนะ.....เราไม่เคยนัดเจอกันตอนกลางวันเลยนะ เจน.....โรงงานผลิตสินค้าดีไซน์ ที่คุณทำงานอยู่ใช้งานคุณหนักจริงๆ "
" ใช่สิ...ชั้นต้องทำงานกะกลางคืนบางทีมีโอที ก็เกือบเช้า กลางวันชั้นต้องนอน....เป็นอาร์แอนด์ดีแล้วยังต้องเป็นคิวซีอีก...เฮ้อ "

" ตอนนี้ผมมีงานออกแบบใหม่ ที่กำลังขึ้นเป็นแมส เป็นคอนเซ็ปดีไซน์ไว้ คุณอยากไปดูมั้ย ที่ห้องผม "
" ไกลมั้ย.....ไม่ไกลหรอก เดินไปสี่ห้าบล็อก "....." ได้ ไปสิ ชั้นก็อยากดูเหมือนกัน.....แต่ชั้นเอารถมาไปรถชั้นแล้วกันนะ ".......











..........บรรยากาศ ความเปล่าเปลี่ยว และความเหน็บหนาวในช่วงปลายเดือนมกราคม บวกกับความห่วงหาอาทรมี่มีให้กัน
ทำให้สิ่งที่อยู่ในห้วงลึกแห่งอารมณ์ได้ถูกจุดขึ้น เหมือนกองไฟอันคุกรุ่นที่รอเชื้อเพลิงมาราดรด....จนบัดนี้ มันลุกโชนจนยากจะดับ ยากจะหักห้ามหัวใจอันโหยหานั้นแล้ว

" ผมรักคุณ เจน.....รักตั้งแต่แรกเห็น เค้ากระซิบอยู่ที่ข้างหูของหล่อน "...." คุณปากหวานกับผู้หญิงทุกคนแบบนี้ใช่มั้ย "....หล่อนกระซิบเบาๆน้ำเสียง ออเซาะ
" คุณรักชั้นเพราะชั้นหน้าเหมือน จีนส์ ใช่มั้ย "...." ผมรักคุณเพราะความเป็นคุณ เจน....ระหว่างผมกับ จีนส์ จบไปนานแล้ว "

" เจน....คุณรู้มั้ยว่าคุณสวยราวกับเจ้าหญิง "....ชายหนุ่มรำพันราวกับพร่ำเพ้อ....ในขณะที่ใช้นิ้วม้วนเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ของเธอเล่น
" ชั้นอาจจะมีเชื้อสายเจ้าหญิงก็ได้....ใครจะไปรู้ "..... " ชั้นอาจเป็นเจ้าหญิงแห่ง ทรานซิลเวเนีย "
.........คำพูดในประโยคหลังทำให้ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างสนเท่ห์ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

" ทำไมจีนส์ถึงทิ้งคุณไปนะ ทั้งๆที่คุณน่ารักขนาดนี้ "  เจนพูดกับจอห์นด้วยสำเนียง อังกฤษแปร่ง ๆ ที่ชายหนุ่มหลงรัก
" ผมจะรักคุณไปจนวันตาย...เจน "...ชายหนุ่มพูดเบาๆก่อนจะจุมพิตที่แก้มของหญิงสาว
หญิงสาวยิ้มน้อยๆ....." คุณรู้จักชั้นดีแล้วเหรอ จอห์น "....." คุณจะยังรักชั้น ไม่ว่าชั้นจะผ่านอะไรมา ไม่ว่าชั้นจะเป็นอะไรยังงั้นหรือ "
" ใช่....เจน ผมไม่แคร์อดีตของคุณหรอกเจน.....ผมสนใจแต่ปัจจุบัน "

หญิงสาวยิ้มน้อยๆ....แต่ความเศร้าที่แฝงอยู่ในดวงตาคู่นั้น ชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้เห็น
" ชั้นต้องไปแล้ว จอห์น "....." ผมไปส่ง "......" ไม่ต้องหรอก.....ชั้นขับรถกลับเองได้ "


หลังจากนั้นอีกสองวัน

ดึกมากแล้ว.....หลังจากที่ จอห์น หมกมุ่นอยู่กับคอนเซ็ปดีไซน์ ของโปรเจคใหม่....อาคารสูงที่มีรูปทรงราวกับปฏิมากรรมสมัยใหม่
จอห์นรู้สึกแฮปปี้มาก ที่เค้าคิดงานในช่วงสุดท้ายออก......ยกกระป๋องเบียร์ที่เหลืออยู่ก้นกระป๋องกระดกดื่มจนหมด 
เดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาเครื่องดื่มเย็นๆ....เบียร์กระป๋อง โค้ก ทุกอย่างหมดเกลี้ยง
แม้แต่น้ำเปล่า....ชายหนุ่มฉวยเสื้อโค้ท...." หาเครื่องดื่มเย็นๆ มาฉลองหน่อย....แล้วค่อยโทรหา...เจน " ชายหนุ่มคิด

ชายหนุ่ม...เดินออกจาก อพาร์ตเม้นท์.....เดินไปตามถนนที่โล่งว่าง นานๆ จะมีรถผ่านมาซักคัน.....แสงจากโคมสูงริมถนนสาดส่อง
ลงมา เป็นแสงสีส้มอุ่นๆ......ร้านสะดวกซื้อเจ้าประจำอยู่ไม่ไกล

ไฟจากร้านสะดวกซื้อส่องสว่าง อยู่กลางไฟสลัวของท้องถนน....มีเงามืดของต้นไม้ที่มองเห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ อยู่เป็นระยะ

ก่อน จอห์น จะเดินไปถึงประตูร้านที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของถนนเพียงไม่กี่ก้าว เสียงเอะอะ....และมีเสียงปืนดังขี้นจากภายในร้าน หนึ่งนัด.....ปัง !!
ชายคนหนึ่งสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำ ใบหน้ามีรอยบากเฉียงที่ดวงตาข้างหนึ่ง ที่แขนมีรอยสักเต็มทั้งสองแขน.....
มือถือถุงผ้าใบย่อมๆวิ่งกระเจิงออกมาจากในร้าน
" ช่วยด้วย ๆๆ โจรปล้น ๆๆ โจรปล้นเงิน ".....เสียงของชายสูงอายุชาวเอเชียคนหนึ่ง ที่ จอห์นจำได้ว่าเป็นเจ้าของร้าน.....ตะโกนร้องด้วยเสียงแหบแห้ง
ขณะที่เค้าล้มทรุดลง หลังจากวิ่งตามออกมาได้ไม่นาน
" หลีกไป....ใครไม่อยากตายหลีกไป "......ชายเสื้อดำตะโกนลั่นเสียงแหบห้าว

ด้วยสัญชาตญาณ ขณะที่มันวิ่งผ่านมาทาง จอห์น......จอห์นเอาด้านข้างของลำตัว ชนกับชายคนนั้น จนล้มกลิ้งไปด้วยกันบนพื้นฟุตบาท
จอห์น พยายามแย่งปืนในมือของคนร้าย ในขณะที่มันพยายามหันกระบอกปืนมาที่เค้า
ปัง !!........เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด จอห์น รู้สึกเสียววาบที่คอ.....ปล่อยมือจากโจรปล้นเงิน มากุมที่คอของตัวเอง.....เลือดไหลออกมาเต็มสองมือของเค้า

ริมซอกตึกที่มืดมิด มีแต่เพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมริมถนน
จอห์น มองขึ้นด้านบน...ตาพร่าพรายของเค้ามองเห็นร่างโจรคนนั้น...วิ่งหายลับไปที่มุมตึกของถนนอันเงียบสงัด....
ท้องฟ้าที่เป็นสีส้มด้วยแสงไฟส่องถนน......กลับเริ่มมืดลง มืดลง.......
ด้วยภวังค์สุดท้ายของเค้า เค้ารู้สึกได้ถึง เงาของปีกสีดำทมึนอันใหญ่โต ที่บดบังแสงสลัวในซอยเปลี่ยวนั้น และแล้วทุกอย่างก็มืดดับลง.........










........จอห์นรู้สึกตัวอีกครั้ง......เค้าทะลึ่งตื่นขึ้น....." นี่ห้องเรา "
" เราฝันไปหรือนี่ เราเมาแล้วฝันไป ฝันประหลาด "....." ฝันว่าไปซื้อของแล้วก็โดนยิง...แล้วก็....." จอห์น รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเมื่อพยายามนึกถึงเรื่องราวต่างๆ
ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกไปที่ห้องน้ำ.....เปิดไฟที่หน้ากระจกเงา

ปรากฎร่างๆ หนึ่งยืนอยู่.....ตัวเค้านั่นเอง.....แต่เสื้อที่สวมกลับกลายเป็นคนละตัว กับที่ใส่ตอนหัวค่ำ.....จอห์น สลัดหัวแรงๆ แล้วมองอีกครั้ง.....
" นี่เราเมาจนสมองเบลอไปหมดแล้วหรือนี่ "   เค้ายิ้มส่ายหัว ก่อนจะเอี้ยวตัวเพื่อกลับไปที่เตียง......

........และแล้วจอห์น ก็สังเกตุเห็น บางอย่างที่คอของเค้า.....รอยเล็กๆ สองรอยที่คอ
จอห์น หันคอให้ตรงกับแสงไฟ เพื่อจะให้เห็นได้ชัดขึ้น.......คล้ายกับเป็นแผลเป็นกลมๆเล็กๆเก่าๆ สองรอยปรากฎอยู่ที่คอ
จอห์นพยายามมอง และนึก......แต่ด้วยความอ่อนเพลีย....เค้ารู้สึกอยากนอนต่อ......" ไปนอน...ก่อนที่จะบ้าไปมากกว่านี้  "
จอห์นส่ายหัวช้าๆ ก่อนเดินไปที่เตียงนอน.....แล้วเค้าก็หลับใหลหลังจากนั้นไม่นานนัก ด้วยความอ่อนเพลีย


ช่วงบ่ายของอีกวัน

" นายกินเหล้าจนสมองมันฝ่อหมดแล้ว ฝันเป็นตุเป็นตะไปเรื่อย ผมกลัวว่านายจะเป็นโรคประสาทหลอน นะจอห์น " หลุยส์ เพื่อนสนิทของจอห์น เตือน
" ผมคงติดเหล้ามาตั้งแต่ ตอนเลิกกับ จีนส์....น่ะหลุยส์ ผมคงต้องพยายามดื่มมันให้น้อยลงแล้ว " "........แค่นี้ก่อนนะ ผมหิวแล้วก็ง่วงเหลือเกิน "
" ช่วงนี้ผมแพ้แสงมาก ทำงานได้เฉพาะตอนกลางคืน ยังไงช่วงนี้ เราติดต่องานกันเฉพาะตอนกลางคืนก่อนนะ ไอเดียผมยังเจ๋งอยู่ "
" แต่ เรื่องพรีเซ็นต์ลูกค้า นายจัดการแทนไปก่อนแล้วกันนะหลุยส์ "
" เออ ได้ หวังว่านายคงเป็นปรกติเร็วๆนะ จอห์น "

จอห์นวางสายจากเพื่อน เปิดตู้เย็น หยิบของกินง่ายๆใส่ปาก....เค้ากินอย่างรีบร้อนมูมมาม ก่อนจะกินน้ำ แล้วนอนสลบอยู่บนเตียง

จอห์น ตื่นขี้นมาตอน 4 ทุ่ม เค้ารู้สึกหิว......
เค้ารู้สึกอยากดื่มบางอย่าง ร่างกายร้อนรุ่มไปหมด มันไม่ใช่เหล้าหรือเบียร์อย่างที่เค้าเคยอยาก........
จอห์นเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างลวกๆ รู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีแรง....เดินออกไปหาซื้อของกิน เค้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากกินอะไร

ที่มุมมืดริมตึก......ก่อนถึงร้านค้า......
" ไอ้หนุ่มอยู่เฉยๆ มีของมีค่าอะไรส่งมาให้หมด "  เสียงนั้นตะคอกมาเบาๆ แต่เสียงกลับคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินมาก่อน
ที่แขนมัน...รอยสัก จอห์น เงยหน้าขึ้นมอง....รอยบากบริเวณดวงตาของมันทำให้ จอห์น ผงะ
.....ภาพชายคนนี้ คลับคล้ายคลับคลาเหมือนเรื่องราวในความฝัน

" ผมไม่มีอะไรให้หรอก.....ผมมีเงินติดตัวมานิดเดียว ผมมาซื้อของ "
มันมองเขม็งมาที่เขา..." แกเป็นคนที่มาขวางชั้นวันนั้น....ชั้นจำแกได้ "
" ฉันยิงเข้าที่คอแก นี่แกยังไม่ตายเหรอ....แต่คราวนี้แกไม่รอดแน่ ".....ว่าพลางมันก็ยกปืนขึ้นหมายจะเหนี่ยวไก

ทันใดนั้น ร่างจอห์นก็ถลำวูบเข้าประชิดตัวชายคนนั้น...จับข้อมือของมันที่ถือปืนอยู่ แล้วกระชากอย่างแรง ร่างของมันถูกแรงบางอย่างกระชากจนม้วนไปกระแทก
กับสังกะสีที่กั้น สำหรับล้อมงานก่อสร้าง แขนมันโดนสังกะสีบาดเลือดกระจาย ปืนถูกเหวี่ยงไปอีกทาง....
" ทำไมแก.......".........มันพูดออกมาด้วยความยากลำบาก......
......จอห์นตะลึงกับเรี่ยวแรงอันมากมายของเค้า....มองไปที่มัน...สายตาหยุดอยู่ที่หยดเลือดของมันที่กองอยู่บนพื้น
......หยดเลือดหยดนั้น......มันทำให้ร่างกายเค้าสั่นสะท้านไปหมด
จอห์นรู้สึกตัวเองชาดิกไปทั้งร่าง ภาพและแสงรอบๆ ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเทาและดำ....หากหยดเลือดหยดนั้น ยังคงเป็นสีแดงฉาน
จอห์นค่อยๆเดินช้าๆไปที่โจรที่นอนกองอยู่ที่พื้น.....ด้วยสติที่พร่าเบลอ รู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอย คล้ายกับตกอยู่ในภวังค์....เค้าเดินไปจนถึงตัวมัน

" นั่นแกจะทำอะไรของ แก....แก....อย่า..า.....???? "











ร่างนั้นร่วงผลอยลงกองกับพื้น....จอห์นค่อยๆ เดินดุ่มๆกลับห้องพัก....เข้ารู้สึกถึงความซาบซ่านที่วิ่งแล่นไปทั่วร่าง ความสดชื่นกระปี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เค้าเปิดประตูห้อง เปิดไฟ.....จอห์นถึงกับผงะ !!!!.....
.......เค้าเห็นร่างของตัวเองในกระจกเงา.....ปากของเค้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
เค้าอ้าปากเพื่อจะคายบางสิ่งที่ขบกันอยู่ในปากออก.....เขี้ยว !!!!....เขี้ยวยาวสีขาว....เปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือดปรากฎต่อสายตา
ตาที่เคยเป็นสีฟ้าเข้มของเค้าแดงก่ำราวกับสีเลือด.....จอห์นรู้สึกผะอืดผะอม สติสัมปชัญญะของเค้าเริ่มกลับคืนมา

เค้าวิ่งไปที่ห้องน้ำ อาเจียนอาหารที่เพิ่งกินตอนก่อนนอนออกจนหมด แต่กลับไม่มีเลือดออกมาสักหยด เค้าพยายามล้วงคอ
แต่ก็ไร้ผล เค้ามองที่กระจกเงาอีกครั้ง.....ตาของเค้าเป็นสีฟ้าเหมือนเดิม.....และเขี้ยวยาวที่เห็นเมื่อกี้หายไปแล้ว จอห์นคลานจากห้องน้ำ
ไปที่เตียง นอนแผ่หราอยู่บนนั้น หายใจหอบๆ......" นี่เราฝันไป เราฝันร้าย....อีกแล้ว "
จอห์นพยายามหาเหตุผลมาหักล้างความคิด ที่สับสนของเค้า
" หรือว่าเราเป็นโรคประสาทหลอน เหมือนที่ หลุยส์ว่า " จอห์นคิดไปเรื่อยเปื่อย...ใช้ความคิดตรึกตรอง เค้านั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สืบหาข้อมูลบางอย่าง.........


ในขณะเดียวกัน.......เช้ามืดริมท้องถนน ของมหานคร นิวยอร์ก

ที่รถตำรวจสายตรวจ....." จ่า ๆ มีคนแจ้งความเข้ามาอีกแล้ว ว่าสัตว์เลี้ยงของเค้าหายไป "...." ช่วงนี้แจ้งบ่อยมาก บางทีก็เจอเป็นซากสัตว์โดนฆ่าทิ้ง.....วันนี้ก็มีแจ้งมาอีกราย "
" สัตว์ทุกตัวที่ตายมีสภาพคล้ายกัน เหมือนมีรอยเขี้ยวถูกกัดที่คอทุกตัว "
" มีแจ้งมาอีกเรื่องครับ จ่า..... มีคนพบศพคนถูกฆ่าตายที่ซอยข้างๆร้านขายของชำ รูปพรรณคล้ายโจรที่ปล้นร้านเมื่อวันก่อน "


เสียงรถหวอ...สายตรวจ ปลุกให้จอห์นสะดุ้ง....." เช้าแล้ว...." จอห์นรำพึงในใจ

.....จอห์น ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ตั้งใจจะไปรับแสงแดดตอนเช้า...จากที่ไม่ได้เจอมานานแล้ว....แสงแดดยามเช้าแผดกล้า ฉาบฉายอยู่บนม่านที่หน้าต่าง
.....เค้าหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม เดินช้าช้าไปที่หน้าต่าง.....จอห์นสอดมือข้างหนึ่งของเค้า ออกไปรับแสงอาทิตย์อันอบอุ่นนั้น......
เค้าชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงความปวดแสบปวดร้อน.....หนังกำพร้าบางๆของเค้าที่โดนแสง หลุดลอกออกมาส่วนหนึ่ง......
จอห์น ยืนมองผ่านแว่นกันแดดไปที่ม่านหน้าต่าง....แสงอาทิตย์ส่องผ่านเหล็กดัด....ทำให้เกิดรูปกากบาทสีดำทมึนเด่นชัดบน ผ้าม่าน
จอห์นรู้สึกร้อนวูบ....เหมือนมีรังสีบางอย่างแผ่มาที่เข้า.....จนต้องยกมือมาบังหน้าและดวงตาไว้
จอห์นหันหลังเดินกลับไปยังมุมมืดในห้องนอน ในใจมีแต่ความประหวั่นพรั่นพรึง....." ..ทำไม....."


จอห์นนึ่งซึมอยู่ที่มุมมืดของห้อง ภายใต้ความรู้สึกที่สับสน........ก่อนจะมีเสียงโทรศัพท์เข้า

" จอห์น....ช่วงนี้คุณเป็นอะไร ทำไมคุณหลบหน้าชั้น "......เสียง เจน ตัดพ้อมาตามสาย
" ผมบอกได้แค่ว่า ช่วงนี้ผมรู้สึกแปลกๆ ผมไม่ไว้ใจตัวเอง ไม่อยากอยู่ใกล้คนที่ผมรักไม่อยากอยู่ใกล้คุณ ผมกลัวผมจะทำอะไรไม่ดีกับคุณ "

" คล้ายกับมีอาการทางประสาทนิดหน่อย อาจมาจากเหล้า แต่ตอนนี้ผมพยายามหยุดดื่ม " " แล้วช่วงนี้ผมก็ฝันถึงเรื่องประหลาดๆ ทุกคืน "
" ตอนนี้....ผมแพ้แสงมาก ตอนกลางวันผมอยู่ไม่ได้เลย ต้องปิดม่านหมด.....แล้วส่วนใหญ่ผมจะตื่นตอนกลางคืน....กลางวันง่วงมากๆ "

" ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน เจน....แต่ไว้ให้ผม ดีขึ้นแล้วเราค่อยพบกันนะ เจน "  " เจน ๆ.....ทำไมคุณเงียบไป "
" จอห์น....คุณมีคนอื่นหรือ "  "  โอว.ว....ไม่หรอก เจน....ผมมีแต่คุณคนเดียว "
" คุณดูแปลกไปนะ จอห์น....ไว้วันไหนชั้นเลิกงานเร็ว ชั้นจะไปหานะ.....ชั้นมีกุญแจห้องคุณที่คุณให้ไว้....ไว้ชั้นซื้อของกินไปฝาก "
" ตามใจคุณ......"  จอห์นตอบกลับไปแบบเสียไม่ได้











ยามดึกของอีกวัน.....ในขณะที่ จอห์น นั่งทำงานอยู่ในห้อง

" จอห์น.....ชั้นมาหาคุณ ".....เสียงเรียกจากหน้าห้อง ก่อนจะมีเสียงไขกุญแจประตู
" เซอร์ไพร้ซ์....."  เสียงคุ้นเคยที่ จอห์น หลงรักและคิดถึง ดังขึ้นด้านหลัง.......
" เจน.....ชายหนุ่มลุกขึ้น เข้าไปกอดเธอไว้อย่างแนบแน่น จุมพิตที่หน้าผากเธอเนิ่นนาน "

" ที่ผมพูดว่า ไว้ให้ผมดีขึ้นแล้วเราค่อยพบกัน แต่จริงๆแล้วผมคิดถึงคุณเหลือเกิน "
ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของหล่อน พลางจุมพิตที่แก้มทั้งสองและที่ริมฝีปากอันงดงามนั้น เหมือนเขาโหยหาเธอมานานแสนนาน
ร่างอ่อนนุ่มแสนอ่อนหวาน กับกลิ่นน้ำหอมจากกายเธอ....ทำให้อารมณ์ของเขากระเจิง
หญิงสาวพลักอกชายหนุ่มออกเบาๆ ....ยิ้ม...หน้าเป็นสีชมพูระเรื่อ....
" เดี๋ยว จอห์น...ชั้นไม่ได้หายใจหายคอเลย....เอาไว้ก่อนนะ ทานอาหารกันก่อน "
หญิงสาวใช้นิ้วเรียวงามของเธอแตะที่ริมฝีปากเค้า...พูดเสียงออดอ้อน.......ยิ้มยั่วยวน
วันนี้...เจน งดงามเหลือเกิน ในสายตาของชายหนุ่ม เดรสสีดำทั้งชุด ทั้งอ่อนหวานทั้งดูมีเสน่ห์ลึกลับ....
.....เธอเหมือนเจ้าหญิงแสนสวย.....เหมือนอย่างที่เค้าเคยพร่ำเพ้อ

" ชั้นซื้อสเต็กเนื้อนุ่มๆแบบมิเดียมแรร์ ที่คุณชอบ แล้วก็ซื้อไวน์แดงมาด้วย.......ไวน์ขวดนี้สีสวยมาก ชั้นชอบสีของมัน สีมันแดงสดสวยมาก "

แสงไฟสีสวยจากโคมไฟที่ออกแบบอย่างดี ห้องพักเท่ๆของสถาปนิกหนุ่ม.........โต๊ะทานอาหาร สี่เหลี่ยมเล็กๆ เก้าอี้ดีไซน์เก๋สองตัว
ตรงกลางมีแจกันดอกไม้สีแดง และขวดไวน์แดง กับแก้วทรงสูงสองใบ
ชายหนุ่มรินไวน์.....ให้หญิงสาว แสงจากโคมไฟขับให้เธอกับเดรสสีดำนั้นดูสวยคมเข้ม เหมือนสาวน้อยโกธิคย้อนยุค
ส่วนจอห์น เปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ๊ตด้านในสีขาว......" คุณไม่ต้องเปลี่ยนชุดก็ได้จอห์น " 
" ผมก็แค่เพิ่มสีสันอีกนิดหน่อย ให้คนที่ผมรัก....ไม่ได้หรือ " หญิงสาวใช้นิ้วเรียวงามปิดปาก ยิ้มน้อยๆ ขณะที่มองดูเค้า
" ชั้นมาหาคุณดึกไปหน่อยมั้ย....เกือบเที่ยงคืนแล้วแต่วันนี้ชั้นเลิกเร็วแล้วนะ "....." ไม่เป็นไร เจน ผมไม่ง่วงหรอก นี่มันเป็นเวลาชีวิตใหม่ของผม "

ทั้งสองคุยและทานอาหารภายใต้ แสงไฟอันอบอุ่น ที่อบอวลไปด้วยความรักและอารมณ์ปรารถนา
ไวน์สีแดงสดที่งดงามยามกระทบกับแสงไฟ กับสเต็กเนื้อนุ่มแบบมิเดียมแรร์ที่หวานนุ่มชุ่มลิ้น มีเลือดและความชุ่มฉ่ำให้เห็นยามที่มีดหั่นผ่านชิ้นเนิ้อ
" อุ๊ย... "  หญิงสาวอุทานเบาๆ ในขณะที่หั่นสเต็กพลาดโดนนิ้วที่จับซ่อมอยู่.....มีดอันคมกริบนั้น....ทำให้เลือดของเธอหยดลงมาบนโต๊ะ
" ชั้นซุ่มซ่ามจริง...ขอโทษค่ะ จอห์น....คุณมีพลาสเตอร์มั้ย "  " เข้าลึกมั้ย....ลึกเหมือนกันค่ะ มีดคมมาก...."  " รอเดี๋ยวนะ เลือดคุณหยดใหญ่แล้ว "
ชายหนุ่ม รีบไปหาพลาสเตอร์กับยาแดงสำหรับแผลสดในกล่อง เก็บยา  " ผมเจอแล้วเจน....เดี๋ยวผมทำแผลให้ "
ชายหนุ่ม บรรจงบีบเลือดของหญิงสาวออกจากนิ้ว แล้วหยอดยาแดงลงไปที่แผล....ใช้สำลีปิดไว้แล้วใช้พลาสเตอร์ปิดทับ
" เรียบร้อยแล้วเจน "  " ขอบคูณค่ะ จอห์น " หญิงสาวตอบยิ้มน้อยๆ " เดี๋ยวผมเช็ดโต๊ะก่อน....เลือดคุณหยดเต็มโต๊ะเลย "
ชายหนุ่มใช้ผ้าเช็ดเลือดบนโต๊ะ จนสะอาด ก่อนนำผ้าไปผ่านน้ำที่ซิงค์บริเวณแพนทรี่ ผ้าที่ชุ่มเลือดโดนน้ำก็อก ละลายไหลเป็นสาย
จอห์น มองเลือดในอ่างซิงค์นั้น....ร่างของเค้าสั่นสะท้าน....คล้ายห้องรอบๆ หมุนช้าๆ ภาพที่เห็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา เหมือนภาพขาว-ดำ......
มีแต่เลือดที่ยังเป็นสีแดงสด.....ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง......และสติสัมปชัญญะที่ยังพอหลงเหลืออยู่ " เหมือนวันนั้น....เหมือนในฝัน....เจน " เค้ารำพึงในใจ
" เจน....เจน "  ชายหนุ่มพยายามพูดผ่านลำคอ ที่เริ่มตีบตันในขณะที่หันหลังให้กับหล่อน  " คะ...จอห์น "   " คุณ กลับบ้านไป....กลับไปเดี๋ยวนี้ "
" อะไรนะคะ จอห์น ชั้นได้ยินไม้ถนัด "
" ผมบอกให้คุณ กลับบ้าน กลับไปเดี๋ยวนี้....คุณได้ยินมั้ย "  ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง จนเกือนเป็นตะคอก
" ทำไมคะ จอห์น....เกิดอะไรขึ้น...ทำไมคะ คุณไม่พอใจอะไรชั้น " หญิงสาวพูดเสียงสั่น พลางลุกเดินมาหาเค้า
ชายหนุ่มหันมาอย่างเร็ว....." รีบไป เจน ก่อนที่ผมจะทำร้ายคุณ "

ภาพที่หล่อนเห็น !!!!

......จอห์น...บัดนี้.!!...มีดวงตาเป็นสีแดงราวกับสีเลือดสดๆ...ที่ปาก !!...มีเขี้ยวสีขาว สะท้อนกับแสงไฟวาววับ !!
เจน ยืนมองนิ่งงันไป.....แต่หล่อนกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นอะไร.....คนที่ตื่นเต้นกลับเป็น......จอห์น !!!!!!

จอห์น.!!.......ผงะถอยหลังจนไปชนกับ เคาว์เตอร์ของแพนทรี่.........

"........เจน....น !!!.....คุณ !! ......"    " คุณ....เป็น !!!! "..........
ชายหนุ่มพูดเสียงตะกุกตะกัก ผ่านริมฝีปากทีมีเขี้ยวสีขาววาววับนั้น.....น้ำเสียงสั่นพร่า

" ใช่...ชั้นเป็นเหมือน คุณ จอห์น......ไม่ใช่สิ คุณเป็นเหมือนชั้น "

เจน พูดช้าๆ.......ใบหน้าของเธอยังคงงดงามราวกับเทพธิดา...........
....หากยามนี้ ดวงตาของเธอ กลับเป็นสีเหลืองทองสุกใส และที่ริมฝีปากอันอวบอิ่มงดงามนั้น......
....เขี้ยวสีขาวเล็กๆ คู่หนึ่ง !!!...โผล่พ้นริมฝีปากออกมาให้เห็น....ยามที่เธอเอ่ยเอื้อน...รำพึงรำพัน










จอห์น....เดินเซๆ ไปที่ด้านข้างห้อง.....พยายามถอยห่างจากหญิงสาว  สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาอีกครั้ง.....ดวงตาค่อยกลับเป็นสีฟ้า และเขี้ยวคู่นั้นค่อยๆหดสั้นลง
จนเหมือนเป็นปรกติ.......จอห์น นั่งทรุดลงบนพื้น......ก้มหน้าลงกับหน้าอกตัวเอง....เงียบอยู่อย่างนั้น เนิ่นนานก่อนจะกล่าวขึ้น
" เพราะอะไร....เจน " ....... " มันเกิดอะไรขึ้นกับผม.....และคุณ "  ชายหนุ่มพูด ก่อนเงยหน้าช้าๆ มองไปที่หล่อน  ซึ่งขณะนี้เป็น เจน คนเดิมที่เค้ารู้จัก
" ดูคุณไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่นะ จอห์น.....เกี่ยวกับชั้น.....คุณคงผิดหวังมากสินะ "  " ผมชาชินกับการผิดหวังแล้ว เจน "

" ผมก็คิดฟุ้งซ่านไปบ้างเหมือนกัน หลังจากที่ค้นคว้าข้อมูลบางอย่างจากอินเตอร์เน็ต "   " ค้นหาอะไร "
"  ทรานซิลเวเนีย แคว้นเก่าแก่ แห่งโรมาเนีย....คำที่คุณเคยพูด "
" แต่ผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ และเป็นเรื่องเล่าขาน มันก็เป็นแค่ตำนานที่เล่าต่อๆกันมา มันคงไม่ใช่เรื่องจริงหรอก "
" คุณสงสัยว่าชั้นเป็น "
" ผมไม่คิดไปไกลขนาดนั้น เพียงฝังใจจากสิ่งหนึ่ง จากสิ่งที่ผมสัมผัสได้ และหวังว่าไม่ใช่อย่างที่คิด ผมคิดว่าผมคงประสาทหลอนไป "
" จากอะไร "......." จากปีกสีดำทมึนวันนั้น วันที่ผมโดนยิง ก่อนที่ผมจะหมดสติ กลิ่นน้ำหอมของคุณผมจำได้ ไม่มีวันลืม "
" ผมสับสนในความคิดของตัวเอง แต่เรื่องราวหลายๆเรื่อง มันก็ดูสอดคล้องกันไปหมด "

ภาพในวันนั้นและลำดับเรื่องราวต่างๆ ปรากฎในห้วงความคิดของชายหนุ่ม

...........".....รูปในมือถือนี่...เจน...น้องสาวฝาแผดชั้น ไม่ค่อยได้เจอกัน เธออยู่ยุโรปที่โรมาเนีย บ้านเกิดของชั้นตั้งแต่เด็ก นี่กำลังจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน "
..........." แล้วอีกอย่าง จีนส์ ชอบสวมสร้อยเงินที่ห้อยไม้กางเขนสีเงินเล็ก ๆ แต่คุณไม่มี "
..........." ใช่สิ...ชั้นต้องทำงานกะกลางคืนบางทีมีโอที ก็เกือบเช้า กลางวันชั้นต้องนอน....."
..........." ชั้นอาจจะมีเชื้อสายเจ้าหญิงก็ได้....ใครจะไปรู้ "..... " ชั้นอาจเป็นเจ้าหญิงแห่ง ทรานซิลเวเนีย......"
............ภาพในวันที่จอห์นนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนเช้า เค้ายังจำได้ติดตา....." .....เจน "

จอห์นลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปที่โต๊ะอาหาร....." ทำไม....เจน...เพราะอะไร "  ชายหนุ่มถามในขณะที่รินไวน์แดงให้หล่อน  " คุณลองเล่าให้ผมฟังสิ....มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ และผม "

" คุณจำวันนั้นได้มั้ย วันที่คุณโดนยิง วันนั้นถ้าชั้นไม่ช่วยคุณ คุณก็คงตายไปแล้ว รอยสองรอยเล็กๆ บนคอคุณยังไงล่ะ คือคำตอบ......ชั้นถ่ายทอดความเป็นอมตะให้คุณ จอห์น "

" ชั้นตั้งใจว่าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้คุณรู้หรอก จอห์น...อยากให้คุณหาวิธีการและปรับตัวได้เอง " แต่...มันก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน

" ผมยังไม่เข้าใจ ในบางเรื่อง "
" เรื่องอะไรหรือจอห์น....."  " ทำไมตาคุณเป็นสีเหลือง แต่ตาผมเป็นสีแดง....เวลาที่ผมเปลี่ยนเป็นแบบนั้น " เสียงในคำสุดท้ายของจอห์นแผ่วลง จนแทบไม่ได้ยิน
" ผู้ที่ดื่มเลือดมนุษย์เท่านั้นถึงจะมีตาสีแดง ชั้นเลิกล่าเลือดมนุษย์แล้วชั้นอยู่ได้ด้วยเลือดของสัตว์ "

" ทำไมเค้าถึงเลือกคุณ เจน ทำไมไม่เป็น จีนส์ "   " มันคงเป็นชะตาลิขิต จอห์น "
" ชั้นเคยถามคุณว่า คุณจะรักชั้นในทุกอย่างที่ชั้นเป็นมั้ย คุณจำได้มั้ย " 
" ชั้นจะบอกว่าก็เช่นกัน ชั้นจะรักทุกอย่างที่คุณเป็น ".....เจน พูดกับจอห์นอย่างอ่อนโยน
" ชั้น เป็นแบบนี้ แล้วคุณจะยังรักชั้นมั้ย จอห์น "
" ผมรักคุณ เจน แต่ผมเกลียดสิ่งที่คุณเป็น.....และที่ผมเป็น "
" ยังงั้นหรือ.....จอห์น ถ้าคุณรู้เรื่องนี้ คุณก็คง เกลียดชั้นมากกว่าเดิมสินะ "    " เรื่อง อะไร "










" คุณยังจำ วิล ได้มั้ย จอห์น "....." ฮื่อ....."  " คนที่แย่ง จีนส์ ไปจากคุณน่ะ.....เค้าเป็นเจ้านายเก่าชั้น.....ชั้นเป็นคนแนะนำเค้าให้ไปหาคุณ "
" แล้วเค้าก็เจอ.......จีนส์ "
" หมายความว่าไง...เจน "............" ก็เป็นแผนของชั้นยังไงล่ะ จอห์น.........จีนส์ พี่สาวฝาแฝดผู้แย่งทุกอย่างไปจากชั้น "
" แทนที่ชั้นจะได้มาอยู่กับแม่ที่อเมริกา แต่ว่ากลับเป็นมัน ชั้นต้องทนอยู่ที่ชนบทในโรมาเนีย อยู่กับญาติของพ่อ.....พ่อที่ชั้นไม่เคยพบหน้า "
" คุณคิดดูสิ ว่ามันทรมานแค่ไหน "........." ชั้นชอบคุณตั้งแต่ชั้นเห็นรูปคุณในห้องของ จีนส์.....ชั้นหลงรักคุณ ชั้นจะแย่งคุณมาจากมัน "
" จีนส์....มันไม่เคยรู้หรอกว่าความรักคืออะไร "

จอห์น....ตาค้าง นั่งอึ้งอยู่สักพัก....." นี่เป็นความจริงหรือ เจน.....คุณวางแผนให้หมอนั่น มาแย่ง จีนส์ไปจากผม...ทำให้ผมแทบบ้าตาย "
" นี่คุณทำเพราะคุณรักผมหรือ "
" ใช่ จอห์น นิยามของความรัก ของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอก "

" ผมเคยบอกว่าผมรักคุณ.....ผมรักคุณ เจน....รักมาก มากกว่าจีนส์ ที่ผมเคยรัก.......แต่ผมเกลียดการกระทำของคุณ ที่คุณทำแบบนี้ "
" แล้วผมก็ทนใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆแบบนี้ ต่อไปไม่ไหวแล้ว "

" จอห์น เราสองคนเป็น อมตะ เราจะได้รักกันแบบนี้ไปนานๆ คุณไม่ชอบหรือ "   " ผมอยากมีชีวิตปรกติมากกว่า เจน "
" ชีวิตอมตะสำหรับผม มันเหมือนกับการถูกจองจำ.....ถูกจองจำจากกาลเวลาไงล่ะ...เจน "

ชายหนุ่มมองท้องฟ้าผ่านผ้าม่านในห้อง....." เจน เช้าแล้วนะ........"
" พอกันที.....เจน ผมทำแบบนี้ อยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว "........" คุณยังใหม่จอห์น เดี๋ยวคุณก็คุ้น "

" ไม่หรอกเจน....ผมตัดสินใจแลัว คุณจะไปกับผมมั้ย "
" ไปไหนจอห์น "   " ละทิ้งความเป็นอมตะของคุณยังไงล่ะ เดินไปสู่แสงอาทิตย์ "
" ไม่ ๆๆๆ  ฉันไปไม่ได้ ชั้นมีภาระที่ต้องสืบต่อสายเลือดเพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ " ........." เผ่าพันธุ์อมนุษย์ นี่น่ะเหรอ เจน "
" ต้องหลบๆซ่อน.....คุณเป็นอมตะแล้วคุณได้อะไร เจน คุณมีความสุขหรือ......ผมเห็นแต่ร่องรอยของการทรมาน "
" แบบนี้สู้ตายไปไม่ดีกว่าหรือ เจน "

" ไม่จอห์น ชั้นไม่ไป.....และชั้นก็ไม่ยอมให้คุณไปด้วย "
" คุณห้ามผมไม่ได้หรอกเจน...."
เจนลุกขึ้นหมายจะรั้งเค้าไว้....แต่กลับเซจนหัวคะมำ....." คุณทำอะไรกับชั้น จอห์น คุณหักหลังชั้น "
" ผมไม่ได้หักหลังคุณ ผมยังรักคุณอยู่ เจน........และจะเก็บความรักนี้ไว้ในชีวิตหลังความตาย "...." คุณใส่อะไรให้ชั้นกิน "

" ไวน์แดงนั่น....ในแก้วคุณ ผมแอบใส่ยานอนหลับลงไป....คุณจะหลับอย่างสบาย แล้วไม่นานคุณก็ตื่น....ผมลาก่อน "

" เจน คุณเป็นคนคืนชีวิตให้แก่ผม ผมมอบคืนให้คุณ "
" อย่า จอห์น อย่า.....อย่าทำอย่างนั้น....ชั้นรักคุณ " น้ำตาของ เจน ไหลพรากอาบสองแก้ม พูดวิงวอน
" ขอเวลาชั้นหน่อย "......" ผมก็รักคุณ เจน รักมาก...แต่ผมรอไม่ไหว.....ผมไปรอคุณข้างหน้านะ....ผมรักคุณ....ลาก่อนเจน "
จอห์น....มอง เจน นิ่งๆ มองเหมือนจะเก็บซึมซับทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ ไว้ในห้วงวิญญาณ....ในขณะที่น้ำตาของเค้าไหลริน

"......อย่า....จอห์น...น..น "
.......ภาพและเสียงที่ฟุ้งเบลอนั้น มากระทบกับประสาทของหล่อน อย่างเลือนราง...........และมันก็ค่อยๆมืดสนิทลง

.......ผิวหนังของจอห์น ค่อยๆ ลอกออกทีละน้อย หลุดปลิวล่องลอยไปตามกระแสลมแห่งสุริยะ เค้าสัมผัสได้ถึงความตาย
ความตายแห่งอิสระที่เค้ารอคอย.....ร่างของจอห์นกลายเป็นผงธุลี ภายใต้แสงตะวัน ที่ทรงมหิทธิฤทธิ์เสมอ


เมื่อค่ำคืนมาเยือนอีกครั้ง

........" จอห์น...น " .....เจน ตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า.......
........ในยามดึกดื่นของค่ำคืนนั้น ผู้คนย่านแมนฮัตตันอาจได้ยินเสียงของแวมไพร์สาวกรีดร้องอย่างโหยหวน ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี
แต่ในเมืองแห่งแสงสีนี้....ใครเล่าที่จะมาสนใจ
.


 
The End
เรื่องราวทั้งหมดแต่งจากจินตนาการ










ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 274  :  ทั้งรักทั้งเกลียด - โจทย์โดย คุณ Blue_Medsai

Disturbed ( song : Darkness ) , Dishwalla ( song : Angels Or Devils )
Within Temptation ( song : In Vain ) , Three Days Grace ( song : I Hate Everything About You )
Renholdër Now I Know Feat. Amy Lee , Renholder-Falling Through The Sky

" ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านครับ "  ขอขอบคุณ บทเพลง ภาพเขียน ภาพถ่าย ของศิลปินผู้รังสรรค์

credit : youtube , wikipedia , picture : google
* Literature Blog *



Create Date : 28 มีนาคม 2564
Last Update : 29 มีนาคม 2564 22:57:39 น.
Counter : 564 Pageviews.

47 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณเริงฤดีนะ, คุณtuk-tuk@korat, คุณblue_medsai, คุณหอมกร, คุณmariabamboo, คุณปรศุราม, คุณชีริว, คุณสองแผ่นดิน, คุณคนผ่านทางมาเจอ, คุณกะว่าก๋า, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณtoor36, คุณ**mp5**, คุณสันตะวาใบข้าว, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณhaiku, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณทนายอ้วน, คุณnonnoiGiwGiw, คุณที่เห็นและเป็นมา, คุณSweet_pills, คุณSai Eeuu, คุณตะลีกีปัส, คุณThe Kop Civil, คุณkae+aoe, คุณเนินน้ำ

  

แวะมาเจิมฮะ

แปะก่อนค่อยๆอ่านค่ะ
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:14:00:18 น.
  
สนุกดีค่ะ
โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:16:09:29 น.
  
สนุกมาก อ่านเพลินเลยค่ะ

โดย: Love Memoirist (blue_medsai ) วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:18:40:02 น.
  
แวะมาอ่านเรื่องผีจ้า

โดย: หอมกร วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:19:17:14 น.
  
เริื่องราวซับซ้อน
พล็อตซ้อนพล็อตและจบแบบหักมุมด้วยครับ
อ่านสนุกเลยครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:19:52:31 น.
  
ชอบโลเคชั่นเรื่องของคุณ sleepless-sea ครับ ไม่เคยซ้ำกันเลย ช่างคิดดีจังครับ

โลเคชั่นทำให้การอ่านเรื่องสนุกมากขึ้นไปอีกครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:20:03:27 น.
  

จากเรื่องรัก โรแมนติก แถมมีหักมุมแรก
เป็นดราม่า กับรักที่ไม่สมหวัง
้ะราะถูกเท..


ใาพบรักใหม่วดใสกว่าเดิม
ท่ามางจะแฮปปี้เอนดิ้ง

กลับหักมุมรอบ 2..
มาระกกับเจ้สหญืงแวมไพร์ซะเนี่ยะ


แต่ะระเอกด้วยทั้งรักและทั้งเกลียด
เลยกักมุมครั้งที่3
อันเป็นครั้งสุดท้าย
ด้วยการเลือกทางเดินของตัวเอง


ชอบๆๆๆตะพาบ.เรื่องนี้มากๆค่า!!
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:21:12:39 น.
  
อากาศนิวยอร์คช่วงต้นปีหนาวถึงไขสันหลังเลยครับ
จอห์นผู้ถูกทอดทิ้ง อย่างน้อยก็ยังได้เจอเจน น้องสาวอิมพอร์ตจากโรมาเนีย อิอิ
พอกลางเรื่องก็หักมุมเป็นนิยายสยองขวัญ มิน่า ถึงต้องให้ชีมาจากโรมาเนีย
กินสเต็กมีเดียมแรร์ก็เป็นอาหารทางเลือกที่ดีทำหรับแวมไพร์นะครับ
ผสมด้วยศึกชิงรักหักสวาทของพี่น้องฝาแฝด
สุดท้ายพระเอกก็กลายเป็นผุยผง ความเป็นอมตะมันมีแต่ความทุกข์ทรมานหนอ
ส่วนเจนคงต้องแอบฉกหมาฉกแมวชาวบ้านมากินต่อไป 555
โดย: ชีริว วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:22:15:28 น.
  
ส่งกำลังใจไว้ก่อนครับ
เดี๋ยวมาอ่านครับ
โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 28 มีนาคม 2564 เวลา:23:12:21 น.
  

Wow!!
ชวนติดตาม
มีทั้งรักหวาน..หลอน..หลอก
ครบรส..
แถมยังเข้า concept ทั้งรักทั้งเกลียด
สุดยอดๆค่ะ
โดย: คนผ่านทางมาเจอ วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:5:49:03 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:6:24:38 น.
  
เรื่องราวทั้งหมดแต่งจากจินตนาการ ...

หักมุม เขี้ยวขาววับ หลอนได้อีก 555
คราวหน้าขอแบบขำ ๆ ฮา ๆ บ้างนะคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:9:12:55 น.
  
สวัสดีครับพี่
นี่ผมเหมือนกับมาติดนิยายSci-fi อีกแล้วเลยครับ 55555

"จอห์นรู้สึกตัวเองชาดิกไปทั้งร่าง"
ทีแรกผมอ่านเป็น "ซาดิส" .........หือออออ 55555

ฉากสุดท้ายที่ถูกแสงผมนึกถึง Dragula untold เลยครับ ฉากที่พระเอกโดนแสงแล้วสลายแล้วให้ลูกชายไปกับนักบวชคือสุดมาก

จากบล๊อก
หนังผีผมไม่ชอบดู เพราะมันชอบทำจังหวะ ผีโผล่แบบตุ้งแช่ นี่ตกใจ!!!! ผมไม่ค่อยชอบจังหวะตกใจ 555555

ปล. พี่ชอบฟังเพลงสไตล์นี้เหมือนผมเลย แต่ผมชอบฟังตอนขับรถ
โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:11:44:20 น.
  
นิวยอร์ก ช่วงเวลานั้นหนาวน่าดูเลยแหละ อยู่คนละโซนอากาศต่างจากบ้านเราด้วยล่ะนะ

ผมมีเพื่อนชาวโรมาเนียคนหนึ่งเขาเคยพูดนะว่า อะไรไม่ค่อยดีทำไมชอบมาจากโรมาเนียจัง อย่างผีดูดเลือด หรือแม้แต่ในแฮร์รี่พอตเตอร์มังกรร้ายก็ยังมาจากโรมาเนีย

เรื่องราวหักมุมมีครับ

โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:11:56:15 น.
  
ขอบคุณ คุณสายหมอกและก้อนเมฆ ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:12:14:21 น.
  
ขอบคุณ คุณ mariabamboo ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:12:15:21 น.
  
ขอบคุณ คุณ blue_medsai ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:12:16:06 น.
  
ขอบคุณเช่นกันครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:13:10:00 น.
  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:14:30:00 น.
  
สนุกดี ชวนให้ติดตาม เยี่ยมเลยค่ะ

โดย: สันตะวาใบข้าว วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:17:34:08 น.
  
เขียนเล่าได้ดีเลยครับ ผมอ่านลงมาเรื่อย ๆ คอยลุ้น 555
แต่ต้องพักสายตาบ้าง หมอให้ใช้สายตาระยะนี้หน่อย

เลยอ่านได้ครึ่งหนึ่งครับ
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:18:11:31 น.
  

สิ้นปีก็รวมเล่มงานเขียนเรื่องสั้น
ได้เลยนะคะ
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:20:08:32 น.
  

สวัสดีครับพี่

ผมนั่งอ่านไป ตื่นเต้นไป ลุ้นไป
เนื้อเรื่องแบบนี้นำไปสร้างภาพยนตร์ คงน่าดูมากเลยนะครับ

การดำเนินเรื่องเป็นไปอย่างรวดเร็ว กระชับ
เหมาะสำหรับผู้อ่านแบบผม อิอิ

รักเธอด้วย เกลียดตัวเองด้วยแบบนี้ มันสุดแสนทรมานจริงๆ ครับ


โดย: สีเมจิก (สมาชิกหมายเลข 5106714 ) วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:22:26:30 น.
  
มาอ่านจนจบครับ
ผมขอเป็นฮีโร่อมตะแบทแมนแวมไพร์ช่วยชีวิตคนยามค่ำคืน หรือ กินเลือดคนชั่ว
อ้าว ไปคนละเรื่องเดียวกัน

เขียนได้ดีเชียวครับ ทั้งรักทั้งเกลียด ยอมสละชีวิตตัวเองได้ หายากครับ

นิดๆ คร่าวคราว หรือ ข่าวคราว

โดย: สองแผ่นดิน วันที่: 29 มีนาคม 2564 เวลา:22:26:41 น.
  
อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:5:50:41 น.
  
แวะมาอ่านค่ะ
โดย: อุ้มสี วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:7:30:16 น.
  
จินตนาการล้ำเลิศค่ะ
อ่านยังไม่จบ แอบอ่านสปอยล์จากคอมเม้นท์ของเพื่อนๆ
ไว้กลับมาอ่านต่อค่ะ

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:8:20:12 น.
  
ขอบคุณ คุณ haiku ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:11:02:08 น.
  

ที่เข้าไปชม
ไปชิมกับข้าวกับปลาที่บล็อกก่อนใคร
นอกจากแต่งบทกวีเก่ง

แต่งนิยายสั้นเริด
ยัง..เป็น Bloggerที่ขยัน+น่ารักที่ซู๊ด!!

โดย: คนผ่านทางมาเจอ วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:17:41:33 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจในบล็อก - Isaan-Isan Boutique Resort by Andacura Premium เขาใหญ่ นะครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:19:43:13 น.
  
เมืองประหลาดนี้
ดูๆไปก็คล้ายเมืองในความจริงนะครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:21:52:01 น.
  
สวัสดีครับคุณSleepless Sea

อ่านถึงตอนเจนออกมาแล้วครับ
พรุ่งนี้ผมจะมาอ่านต่อนะครับ

อ่านเรื่องที่มีบรรยากาศ นิวยอร์ก แมนฮัตตันแล้ว
ทำให้นึกถึงการ์ตูนไซเฟอร์ และ Moon Child ครับ


ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 30 มีนาคม 2564 เวลา:23:21:44 น.
  
มาดึก ส่งกำลังใจและขอบคุณคุณ Sleepless Sea ก่อนนะคะ

แล้วจะแวะมาใหม่ค่ะ

โดย: Sweet_pills วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:0:09:00 น.
  
ตอนแรกคิดว่าจะจบแบบแฮบปี้ โรแมนติก ผิดหวังจากพี่ มาเจอน้อง

ที่ไหนได้ หักมุมเป็นแวมไพร์ซะงั้น

สนุกดีค่ะ
โดย: Sai Eeuu วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:3:08:28 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:5:01:14 น.
  
สวัสดีมีสุขค่ะ

อ่านเริ่มกับจบค่ะ
คนแก่ ตาลายกับตัวหนังสือ
พอรู้เค้าลางของเรื่องโอเคค่ะ
แวมไพร์คู่รัก
โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:10:36:21 น.
  
จากบล๊อก
ซีวิคตัวนี้หน้าตาหล่อ วัยรุ่นมาก ๆ เลยครับ
ตอนไปTest drive แอบมีใจให้ accord แต่พอดูภายใน ดูขนาด ความปลาดเปรียวแล้ว รู้สึกไม่วัยรุ่นเฟี้ยวฟ้าวเท่าไหร่ครับพี่

ใข่ครับมี Hatchback ด้วย จริงๆ ผมชอบมากกกกกเลยครับ ย้อนเวลากลับไปได้ยังไม่แน่ในเลยว่าจะเลือก 4 หรือ 5 ประตู
โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:10:37:51 น.
  
ส่งกำลังใจให้กันยามบ่ายค่ะ
โดย: kae+aoe วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:13:00:55 น.
  
ขอบคุณ คุณที่เห็นและเป็นมาครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:17:44:52 น.
  
ขอบคุณ คุณ Sai Eeuu ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:17:45:44 น.
  
ขอบคุณ คุณ Sleepless Sea ค่ะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:18:50:47 น.
  
ขอบคุณที่แวะไปนะคะ

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:19:12:40 น.
  
ขอบคุณมากครับ
ช่วงนี้ผมร้องอย่างเดียว
ไม่ค่อยได้อัดเสียงเลยครับ
เพราะพอไปลงยูทูป
มักจะมีปัญหาเรื่องลิขสิทธิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:20:01:07 น.
  
สวัสดีคืนวันพุธครับ

วันนี้อ่านจบแล้ว รู้สึกปวดใจเลย
ทั้งรักทั้งเกลียดจริงๆ อารมณ์นี้ครับ
บางทีเราก็ไม่ได้เป็นผู้ที่กำหนดชีวิตตัวเอง

เขียนได้ดีครับ หักมุม ลุ้น โกรธ เกลียด รัก ผิดหวัง สงสาร ครบรสครับ
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 31 มีนาคม 2564 เวลา:23:51:42 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 เมษายน 2564 เวลา:5:26:41 น.
  
สวัสดีค่ะ..

ตามคุณก๋ามาติดๆ..

สวัสดีวันหวยออก..ขอให้โชคดีคะ


โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 1 เมษายน 2564 เวลา:6:09:07 น.
  
อ่านแล้วเหมือนกำลังดูหนังแวมไพร์ค่ะ ^__^
โดย: เนินน้ำ วันที่: 1 เมษายน 2564 เวลา:11:57:31 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Sleepless Sea
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]



มีนาคม 2564

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31