ตะพาบ 270 : 38 HOURS






38 HOURS

เรื่องราวทั้งหมดแต่งขึ้นจากจินตนาการ



บันทึกประจำวัน 8.00 น.


...วันนี้ผมตื่นขึ้นในตอนเช้าเหมือนเดิม ในฤดูนี้อากาศมักจะขมุกขมัวจากละอองฝุ่น ทำให้ท้องฟ้าดูมืดทึมเทา กว่าที่ควรจะเป็น
ผมอ้อยอิ่งลุกจากเตียงนอน และผ้าห่มอันแสนอบอุ่น  ค่อยๆเดินมาที่ริมหน้าต่าง...ผ้าม่านสีสวยเปิดต้อนรับให้แก่วันใหม่ของผม
ห้องพักแสนงามบนคอนโดชั้นที่ สามสิบแปด..." วันนี้ท้องฟ้าสวย "
ผมรำพึงเบาๆในใจ มองท้องฟ้าสีครามที่เคยเป็นสีเทาๆทึมๆ เมื่อวานนี้ แต่วันนี้กลับงามเหลือเกิน...


ผมสะดุ้งตื่น...แต่วันนี้ ผม...ตื่นสาย..!!


...ผมรีบเข้าห้องน้ำ...ไม่สิ ไม่ต้องเข้า ผมเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดที่ใส่ทำงานทุกวันสวมอย่างรวดเร็ว
...หยิบของส่วนตัวใส่เป้หลังคู่ใจ แล้วรีบเผ่นจากห้องมาที่ลิฟท์
ลิฟท์รุ่นที่จัดว่าเร็วที่สุดในย่านนี้ พาร่างที่ยังไม่ค่อยตื่นดีของผมลงมาที่ชั้นล่าง ฮ่าๆ...เทคโนโลยี่นี่ช่วยได้เยอะจริงๆ
ผมคิดพลางวิ่งเหยาะๆไปยังสถานีรถไฟฟ้า ผู้คนมากมายต่างก็วิ่งเหมือนผม...การแข่งขันเริ่มขึ้นแล้วสินะ !!

สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ที่เจาะใต้ดินจนพรุนเหมือนทางเดินของไส้เดือนยักษ์ ผมยืนรอที่ชานชาลา
มองเห็นผู้คนที่ต่างก็ก้มหน้าก้มตากันหมด...ผมชินแล้วกับภาพแบบนี้
โลกสมัยใหม่ก็แบบนี้แหละ เทคโนโลยี่บางครั้งก็ทำให้คนดูแปลกๆ ผมคิด
รถไฟฟ้าเปิดไฟสว่างจ้ามาแต่ไกล บวกกับแสงไฟแอลอีดีของป้ายโฆษณาสินค้า บนด้านข้างของตัวรถยิ่งทำให้รถสว่างยังกับหนอนเรืองแสง
ผมเคยเห็นภาพรถไฟรุ่นเก่าๆ ใช้สติกเกอร์ธรรมดาๆผมคิดว่าก็น่าจะพอแล้ว...แต่ก็นะโลกมันเปลี่ยนไป...จริงๆ
รถไฟฟ้ารุ่นใหม่เดี๋ยวนี้เสียงก็เงียบเหลือเกินเพราะมันไม่มีล้อ มันลอยอยู่เหนือราง เห็นเค้าบอกว่ามันเป็นรางแม่เหล็กไฟฟ้า
...ผมคิดได้แค่นั้นรถไฟฟ้าก็เทียบชานชาลา
ผมมองผ่านประตูรถเข้าไป...คนเบียดกันเหมือนของที่บรรจุอยู่ในกระป๋อง ผมมองคนที่รออยู่รอบๆ มันไม่ได้สมดุลย์กันซะเลย...
ในที่สุดผมก็พาร่างเบียดเสียดแทรกมาอยู่ในขบวนรถจนได้
ด้วยความเอื้ออารีของพนักงานบนชานชาลาที่ช่วยดันผมให้มาอยู่หลังประตูจนสำเร็จ








บันทึกประจำวัน 12.00 น.


...เสียงโขมงโฉงเฉงจากการสั่งงาน ภายในครัวอันร้อนระอุ...ในภัตตาคารอาหารหรูในตัวเมืองย่านธุรกิจ
อาหารสมัยใหม่ที่หน้าตาสวยงาม เป็นที่ถูกอกถูกใจของลูกค้า...ร้านมีลูกค้าคับคั่งในตอนเที่ยง
พนักงานทุกคนเดินกันจนขาขวิด...รวมทั้งผมด้วย   พนักงานเสิร์ฟ..แล้วยังไงล่ะ? 
ก็โอเค...ในภาวะสถานการณ์แบบนี้ แต่สักวันผมต้องเป็น เชฟให้ได้...นั่นคือปณิธานของผม ผมยิ้มเล็กๆที่มุมปากอย่างคนมีฝัน
" เฮ้...ปีเตอร์ " เพื่อนผมทัก...ผมชื่อปีเตอร์ครับ ชื่อฟังดูธรรมดาๆ แต่ผมก็ภูมิใจนะ เพราะเป็นชื่อที่ผู้มีพระคุณของผมตั้งให้
" ว่าไง...จอห์น" ผมทักกลับ ชื่อเพื่อนผมก็โหลเหมือนกัน ผมคิด...
" ปีเตอร์ ที่โต๊ะเบอร์สิบ ริมหน้าต่างนั่น คนนั้น น้องคนนั้นน่ะ เค้าถามหานายอีกแล้ว "
จอห์นเพื่อนรัก เด็กเสิร์ฟด้วยกัน หน้าล้อเลียนกระซิบบอก
ผมมองไปที่โต๊ะหมายเลขสิบ สาวน้อยน่ารักในชุดสบายๆ กำลังนั่งจัดการกับอาหารตรงหน้า..." มาอีกแล้ว "
ผมคิดพร้อมกับความดันในร่างที่พลุ่งพล่านขึ้น
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า อาการแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไร..." เออ ขอบใจนะ จอห์น เดี๋ยวผมจะไปทักเค้า "
...ผมจัดการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าที่รอคิวอยู่จนหมด แล้วค่อยๆเลียบๆเคียงๆ ไปที่โต๊ะหมายเลขสิบ...
" สวัสดีครับ คุณซาร่า " ผมเอ่ยทักตะกุกตะกัก
" สวัสดีค่ะ" เธอมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้มอายๆ
" มองหาอยู่นานเลยค่ะ...วันนี้คนเยอะจัง เลยไม่เห็นค่ะ ต้องฝากคนอื่นไปบอก "
" อ่อ ครับ ใช่ครับวันนี้คนเยอะ มีอะไรหรือครับ " ผมพูดอย่างเขินๆ
" วันนี้มีงานแสดงภาพค่ะ จะชวนคุณปีเตอร์ไปดูด้วยกัน ถ้าไม่รังเกียจนะคะ "
" ได้ครับ " ผมตอบไปทันทีแบบไม่คิด...เฮ้ย เล่นตัวหน่อยสิฟระ ดูใจง่ายไปรึเปล่า...ความคิดในส่วนลึก มันติงผม
" ได้เลยครับ กี่โมงครับ แต่ต้องหลังเลิกงานนะครับ " อีกแล้ว ผมตอบแบบไม่คิดเลย....
" เดี๋ยวโทรมาบอกค่ะ ชั้นรู้เวลางานของคุณ " เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ


บันทึกประจำวัน 21.00 น.


...นี่เป็นเวลาเลิกงานของผม โหดมั้ยล่ะครับ แต่ทุกที่สมัยนี้ก็เลิกงานประมาณนี้ ตามกฎใหม่...เวลาเป็นเงินเป็นทอง ใช้ให้คุ้มครับ
ผมถูกเรียกให้ไปพบหัวหน้าหลังเลิกงาน..." นี่ ปีเตอร์ เธอยังอยู่ในระหว่างการประเมินขั้นแรกนะ "
หัวหน้างานหญิงที่ทำหน้าตามุ่ยๆอยู่ตลอดเวลา จนเป็นปรกติ พูดกับผม
" ชั้นรู้นะว่า เธอแอบทำภารกิจอย่างอื่น...มีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าในระหว่างปฏิบัติงาน ทำตัวดีๆนะ...
อย่าทำนอกเหนือจากภารกิจและโปรแกรม อย่าให้ชั้นต้องผิดหวัง ชั้นเตือนด้วยความเป็นห่วง "
" ครับ " ผมตอบสั้นๆ ใครบอกฟระ..รึว่า? ผมคิดในใจ

" เฮ้ จอห์น นายบอกเรื่องน้องคนนั้นกับหัวหน้าใช่มั้ย ผมโดนเล่นงานเมื่อกี้ "
" เฮ้ย เปล่านะ...ผมไม่ทำแบบนั้นกับเพื่อนหรอก "  จอห์น รีบปฏิเสธ  " นายก็รู้นี่ ปีเตอร์ ระบบมันมีโปรแกรมตรวจสอบ "
ผมคิด...แล้วก็เข้าใจทันที พยักหน้าช้าๆ " ผมขอโทษที่สงสัยนาย จอห์น " 
" เฮ้ย...ไม่เป็นไรหรอก " จอห์นตอบยิ้มๆ
" นี่ จอห์น ถามอะไรหน่อย...พี่พนักงานเสิร์ฟสอง-สามคน ที่เคยมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หายไปไหนนะผมไม่เห็นเลย " ผมกระซิบถาม
" เอ่อ...ผมได้ยินมาว่าไม่ผ่านเกณฑ์...โดนเด้งไปแล้ว " จอห์นตอบด้วยสีหน้าหวาดๆ " ผมยังกลัวอยู่นี่ว่าจะผ่านมั้ย "
" เหรอ..." ผมตอบเสียงยาว ก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไป

ความคิดในหัวผม มีคำถามต่างๆ นาๆ...ความไม่แน่นอนของชีวิต...โลกในปัจจุบัน และ...คำดูถูก จากหัวหน้างาน ที่ยังก้องอยู่ในหัว
" คุณทำอะไรผิดพลาดตลอดเลยนะ ปีเตอร์ ทำให้เหมือนเป็นคนหน่อย "...เสียงนั้นมันมักแว่วมาเสมอยามที่ผมรู้สึกแย่
" ก็นี่ไงล่ะที่ผมกำลังจะทำ " ผมคิดในใจพลางคิดถึงหน้าซาร่า สาวน้อยคนนั้น









บันทึกประจำวัน 22.00 น.


...บี๊บๆ เสียงสั่นบนโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด ดังขึ้น...ผมรับสาย
ภาพของเธอคนนั้น...ซาร่า ปรากฎขึ้นอย่างเลือนราง...หน้าของเธอดูเศร้าๆไป
" สวัสดีค่ะ ปีเตอร์...ชั้นขอโทษที่ต้องยกเลิกนัดค่ะ  ชั้นไปไม่ได้แล้ว...นี่เป็นคำบันทึกสุดท้ายที่บันทึกผ่านโปรแกรม "
" ชั้นไม่ผ่านการประเมินจากระบบ...ชั้นมาลาคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันนะคะ ลาก่อนค่ะ "

เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งจี๊ดขึ้นที่หัวของผม ผมเซถลาไปกระแทกกับเสาโคมไฟริมถนน ตายังมองจ้องอยู่ที่จอ มอนิเตอร์เล็กๆที่ฝังอยู่บนแขนของตัวเอง
ภาพสื่อสารยังคงกระพริบๆเป็นสีฟ้าๆอยู่ หัวของผมอื้ออึงไปด้วยเสียงแปลกๆ ตาเหมือนกำลังจะถลนออกมานอกเบ้า
น้ำใสๆชนิดหนึ่งไหลซึมออกมาจากตาทั้งสองข้าง ผมทรุดลงนั่งที่ม้านั่งริมถนน เหม่อมองไปยังเมืองเบื้องหน้า...

" พี่ครับ ทำไมเวลาเปลวไฟโดนผม แล้วผมไม่รู้สึกอะไรเลย " ............" เธอจะรู้สึกได้ยังไงปีเตอร์ ก็เธอไม่ใช่คนนี่ "
" ปีเตอร์ เสริฟน้ำมันเครื่องรุ่นพิเศษให้ลูกค้าโต๊ะ เจ็ดหน่อย ลูกค้ารอแย่แล้ว "
" นี่ ปีเตอร์ มันไม่ใช่ความรักหรอก เธอมีความรักไม่ได้หรอก เธอไม่ใช่คนนะ "

ภาพและเสียงต่างๆประเดประดังผ่านเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย แขน-ขา และตัวผมกระตุกสั่นสะท้านไปหมด ม่านตาของผมค่อยๆปิด มันค่อยๆมืดลง


บันทึกประจำวัน 24.00 น.


ภาพและแสงเรืองๆ ค่อยๆสว่างขึ้นอีกครั้ง ผมขยับร่างกายลุกขึ้น อย่างยากลำบาก...ผมเดินกระโผลกกระเผลกไปตามถนน ที่เงียบร้าง
ใช่สิ...ทุกคนคงจะอยู่ในระหว่างพัก...พักกลางวัน


บันทึกประจำวัน 30.00 น.


ผมเดินเข้าไปในหอแสดงภาพ ที่ๆซาร่า เคยนัดผม ผมอยากมาบันทึกเรื่องราวเหล่านี้เผื่อเธอ ในยามที่เธอไม่สามารถมาได้อีกต่อไปแล้ว
ภาพโลกกลมๆสีฟ้า...ต้นไม้ ท้องฟ้า ทะเล สัตว์นานาชนิด บ้านเมืองอันงดงาม และผู้คนมากมาย...รวมทั้งภาพของพวกเราที่เคยทำงานให้พวกเขา
จนกระทั่งวันหนึ่ง...ดาวฤกษ์ประหลาดเล็กๆดวงหนึ่ง ขนาดใกล้เคียงกับดวงจันทร์ หลงมาในระบบสุริยะ
แรกดูเหมือนว่ามันกำลังจะชนดาวอันงดงามนี้ แต่สุดท้ายมันกลับโคจรอยู่รอบโลก แม้วงโคจรของมันจะอยู่ไกลมาก
แต่ความร้อนที่ส่งมายังโลกก็ยังมากมายนัก และที่สำคัญ มันทำให้ความเร็วในการหมุนของโลกเปลี่ยนแปลง

...ด้วยอุณหภูมิ แรงดึงดูด และรังสีอันตราย ที่เพิ่มขึ้น มันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง อย่างมหาศาลต่อพวกเขา
แล้วในที่สุดก็เหลือแต่พวกเรา...โลกใบนี้กลายเป็นโลกของพวกเรา โลกที่มีทั้งดวงอาทิตย์ดวงเดิม และดวงใหม่ที่โคจรอยู่รอบๆ
ระบบได้กำหนดเวลาของโลกใหม่ เป็น 38 ชั่วโมง ตามความสว่างของกลางวันที่มากขึ้น
...ความสว่างที่มาพร้อมกับความตายของสิ่งมีชีวิต

มันผ่านมาเนิ่นนานแล้ว...ผมมองภาพเหล่านั้น ซึมซับเรื่องราวไว้ในโปรมแกรม ที่ถูกอัพเกรดใหม่โดยระบบ ระบบที่เป็นแบบแผน และไร้ซึ่งความปราณี
ผมเดินจากมา...เดินต่อไปด้วยความอ่อนเพลีย...ขึ้นรถไฟฟ้าสายเดิม พลังงานไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์อันอุดมสมบูรณ์
ผมขึ้นจากซับเวย์ เดินช้าๆ ไปยังคอนโดมิเนียมแสนหรูหราของผม ป้ายรางๆอยู่กลางหมอกควัน....เขตหุ่นยนต์



บันทึกประจำวัน 38.00 น.


ผมนอนพักบนเตียงเหล็กเล็กๆ ขนาดกว้างสามคูณหกฟุต ในห้องตะแกรงเหล็กขนาดเล็กเหมือนรังผึ้ง ไม่มีห้องน้ำ...ใช่สิทำไมต้องมีด้วยเล่า
ผมเอาน้ำมันหล่อลื่นหยอดที่ข้อพับแขนที่มันฝืดจนขยับแทบไม่ได้ ก่อนตั้งเวลาปิดและเปิดสวิทช์ตัวเอง เพื่อไปทำงานในวันพรุ่งนี้
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ตัวเองจะอยู่ไปได้อีกสักกี่วัน อาจจะเป็นพรุ่งนี้ก็ได้ ที่ผมจะโดนบีบอัดเพื่อทำเป็นเหล็กรีไซเคิ้ล ให้ระบบเอาไปทำหุ่นยนต์รุ่นใหม่ต่อไป
...แต่ก็ดีนะ ผมจะได้ไปพบกับเธอคนนั้น บนสวรรค์ ผมคิด...น้ำมันหล่อลื่นใสๆ ซึมออกมาจากดวงตาทั้งสองของผม
ก่อนที่ม่านตาของผมจะค่อยๆปิดลง...ภายใต้ความมืดสลัว ของท้องฟ้ายามราตรี .




The End
เรื่องราวทั้งหมดแต่งขึ้นจากจินตนาการ









ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 270 : หนึ่งวันมีสามสิบแปดชั่วโมง  โจทย์โดย คุณ กะว่าก๋า


Thanks ; Space Ambient Mix by SG Music , Jim Yosef : Link [ NCS Release ] , เรื่องราวทั้งหมดแต่งขึ้นจากจินตนาการ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัย..ขอขอบคุณ บทเพลง ภาพเขียน ภาพถ่าย ของศิลปินผู้รังสรรค์
credit : youtube , wikipedia , picture : google
* Literature Blog *



Create Date : 28 มกราคม 2564
Last Update : 28 มกราคม 2564 8:05:11 น.
Counter : 747 Pageviews.

49 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณ**mp5**, คุณเริงฤดีนะ, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณอุ้มสี, คุณmariabamboo, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณkatoy, คุณtoor36, คุณnonnoiGiwGiw, คุณตะลีกีปัส, คุณkae+aoe, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณสองแผ่นดิน, คุณSweet_pills, คุณnewyorknurse, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณสันตะวาใบข้าว, คุณปรศุราม, คุณtuk-tuk@korat, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณSai Eeuu, คุณทนายอ้วน, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณhaiku, คุณที่เห็นและเป็นมา, คุณไวน์กับสายน้ำ

  
โหวตก่อน อ่านทีหลังนะคะ อิอิ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:8:42:15 น.
  
สวัสดีคะ...

ตามมาอ่านงานตะพาบด้วยคะ..

ชอบภาพวาดจัง...สวย

โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:9:03:54 น.
  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:9:20:38 น.
  

เป็นจินตนาการของจขบ.ที่เริดเลอ
ถ่ายทอดผ่านRoboสหฟรีt ที่มีจิตใจมนุษย์อยู่ภายใน
โลกมนุษย์ที่มีวงโคจรแปลงเปลี่ยนไป
มีดาวบริวารเพิ่มเติม

ชาวโลกที่ไม่สามารถปรับตัวได้
ก็ล้มหายตายจากไป
ที่อยู่รอดก็ด้วยมีคุณสมบัติพิเศษ

ไม่แน่ค่ะ ในอีก 30-50 ปี ข้างหน้า
อาจมีเหตุเภทภัยทำให้วงโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์ยาวนานมากขึ้นก็ได้

ชอบๆๆอ่านตะพาบที่อุดมไปด้วยจินตนาการ
ของบล็อกนี้


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:9:52:25 น.
  
อ่านมาได้ครึ่งทาง เขียนยอดเยี่มเลย
แต่เหนื่อยมาก
ไปพักครึ่งเวลาก่อนนะคะ
ภาพประกอบสวยงามมากด้วยค่ะ

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:9:52:29 น.
  
แก้คำเกิน
ถ่ายทอดผ่านrobot
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:9:53:23 น.
  
38 แต่ละคนมีมุม
ไม่เหมือนกันเลยค่ะ
ส่วนอุ้มไม่มีเลยไม่เขียน
อิอิอิ
โดย: อุ้มสี วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:10:09:01 น.
  
โดย: katoy วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:11:19:23 น.
  
ถ้ามี 38 ชั่วโมงจริงก็น่าจะประมาณนั้นแหละครับ ทำงานมากขึ้นตามอัตราส่วน
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:11:52:33 น.
  
อ่านแล้วนึกถึงตอนแรก
มิน่าทำไมไม่ต้องอาบน้ำจ้า

โดย: หอมกร วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:12:06:20 น.
  
เดี๋ยวๆ วันนี้ มาแนวใหม่ แปะแสดงตัวก่อน
เดวจะเข้ามาอ่านอย่างละเอียด
โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:12:09:06 น.
  
555 ตอนแรกว่าจะแซวว่า คนอะไร ตื่นนอนแล้วไม่ต้องเข้าห้องน้ำ
มาเข้าใจตอนจบนี่เอง โถ ๆ ๆ พ่อคุณ

ชอบอ่านแนวนี้มากกว่าค่ะ สนุกดี

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:12:37:48 น.
  
สวัสดีมีสุขค่ะ

เวลาของหุ่นยนต์ ที่มีความรู้สึก
โห...แล้วมนุษย์จะเหลือเหรอคะ
อ่านไป ก็พักสายตาเป็นระยะๆค่ะ
สายตาไม่ค่อยอำนวยแล้ว
ยิ่งการจับใจความสำคัญยิ่ง อยากจะล้มเหลวค่ะ
แต่ก็อ่านจนจบ และพบข้อสรุป
โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:13:19:26 น.
  
วันนี้ไม่ได้โหวตงานเขียน

ส่งกำลังใจในหมมวด ตะพาบแทนค่ะ
Sleepless Sea Friendship Story Blog
โดย: kae+aoe วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:14:37:42 น.
  
ปีเตอร์ดูเป็นหุนยนต์ที่มีชีวิตจิตใจนะครับ
ถ้ามีความรักได้
ผมว่าหุ่นยนต์ในยุคนั้นก็คงเป็นหุ่นยนต์
ที่มีสภาพใกล้เคียงกับมนุษย์มากๆเลย

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:14:45:05 น.
  
หุ่นยนต์ตื่นสาย ต้องไปลงโปรแกรมใหม่ครับ ^^
โดย: 9A วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:14:46:11 น.
  
@ 9A

อาจจะมีไวรัสในระบบครับ ^^ ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:16:11:05 น.
  
สวัสดีครับพี่

อ่านแล้วเหมือนหนังเรื่องอะไรซักอย่าง AI มั้งครับ
สงสารปีเตอร์เหมือนกัน คงจะอยากมีความเป็นมนุษย์จริงๆ
แต่มนุษย์นี่สิครับ ที่อยากทำงานหามรุ่งหามค่ำเป็นหุ่นยนต์ซะเอง

โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:16:11:50 น.
  
ขอบคุณ คุณkatoy ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:16:12:34 น.
  
สวัสดีครับ

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านติชมและส่งกำลังใจนะครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:16:57:37 น.
  
อ่านแล้วนึกถึงในหนังเรื่องนึงเหมือนกันครับ เพลิดเพลินมากครับ
พรุ่งนี้มาใหม่ครับ
โดย: The Kop Civil วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:17:14:47 น.
  
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะคะ
อย่านอนดึกเลยน้า
ไว้วันหน้าฟ้าใหม่ก็ได้ค่ะ

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:18:08:51 น.
  
แจ้งข่าวด่วน
กรุณา..แจ้งชื่อ ที่อยู่
หลังไมค์ ไปยัง ทีมงานบล็อกแกงค์ด้วยค่ะ
เพื่อจัดส่งรางวัล(สายสะพาย) ไปให้

ทีมงานน่าจะแจ้งใน in box(ข้อความหลังไมค์)
มุมบนซ้าย หน้าจัดการบล็อก
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:19:38:07 น.
  
รบกวนอ่านหลังไมค์ด้วยนะครับ
ขอบคุณครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:19:43:27 น.
  
ด้วยความยินดีครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 มกราคม 2564 เวลา:22:25:52 น.
  
หุ่นยนต์อย่างปีเตอร์ก็มีความรู้สึกยามซาร่าไม่ผ่านการประเมินจากระบบนะคะ



ขอบคุณคุณ Sleepless Sea สำหรับกำลังใจค่ะ
โดย: Sweet_pills วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:0:38:56 น.
  

ภาพสวยค่ะ
มาอ่านตะภาพด้วยค่ะ
โดย: newyorknurse วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:4:20:18 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:5:47:07 น.
  
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:6:04:31 น.
  
อ่านเพลินเลยค่ะ คุณโรบอท
โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:15:24:47 น.
  
อ่านย่อหน้าแรกๆนี่นึกว่าจะเป็นเรื่องรักโรแมกติกเลยนะคราบ อิอิ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 29 มกราคม 2564 เวลา:19:59:33 น.
  
ว้าว เขียนเก่งจังค่ะ
โดย: Sai Eeuu วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:0:44:24 น.
  
จินตนาการล้ำเลิศค่ะป้าอิ๋ว(Sai Eeuu)
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:7:50:57 น.
  
ขอบคุณ คุณ Sai Eeuu ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:8:56:41 น.
  
ขอบคุณ คุณสายหมอกและก้อนเมฆ ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:8:57:17 น.
  
สวัสดีครับคุณSleepless Sea เมื่อวานส่งกำลังใจไว้ให้ก่อน วันนี้มาอ่านครับ

ชอบมากครับ เป็นไซไฟที่มีความสุดดีครับ ชอบเรื่องราวมู้ดแบบนี้ อ่านไปนึกจินตนาการหน้าตัวละครไปด้วย แต่จะบอกว่าแว้บแรกที่อ่านผ่านๆ เมื่อคืน (อ่านถึงก่อน 12นาฬิกา) ทีแรกนึกว่าเรื่องของ จขบ.เอง ซะอีกครับ

รออ่านงานเขียนอีกนะครับ

โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:10:05:32 น.
  


ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:10:36:59 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่บล็อก "ข้าวต้มหมูสับเห็ดออรินจิ" ครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:19:37:31 น.
  
สวัสดีคะ..

แวะมาทักทายรอบดึกนะคะ

โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 30 มกราคม 2564 เวลา:23:51:08 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 31 มกราคม 2564 เวลา:6:15:06 น.
  

Happy Sunday ค่ะ
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 31 มกราคม 2564 เวลา:11:01:36 น.
  
สวัสดีตอนมืดๆครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 31 มกราคม 2564 เวลา:20:30:01 น.
  
โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:31:13 น.
  
ขอบคุณ คุณ haiku ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:34:32 น.
  
ขอบคุณ คุณที่เห็นและเป็นมา ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:35:46 น.
  
จินตนาการไกลมาก 555 ผมอยู่ใน กท.ยังไม่เคยลงเอ้ย
ขึ้นรถใต้ดินเลย สายเหนือถนนเคยขึ้นนะครับ 555
เพราะส่วนใหญ่ ขับรถไปตามถนน กท.นานแสนนานไม่หลุด
จากถนนสักที
..
เทคโนโลยีในไทยก็ก้าวหน้าดีแต่ ความเป็นส่วนตัวไม่ค่อย
มีเท่าใดแล้ว บางทีเขาคลิ๊กดู ภาพเสื้อผ้า หรือ คอมพิวเตอร์
สวย.. พอออกไปดูอีกที่ อ้าวโฆษณาเสื้อผ้า คอนฒ ตามมา
แล้ว...
ผมว่าจิตนาการข้างบน คงจะมีไม่นาน
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:11:58:09 น.
  
ขอบคุณมากครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:12:03:35 น.
  
โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:18:13:47 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 2 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:6:19:24 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Sleepless Sea
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 11 คน [?]



มกราคม 2564

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
28 มกราคม 2564