สาวน้อยประแป้ง (อาภา) บทที่ 4
บทที่ 4 : มีมี่ !!!
============

"พี่นิล ตอนเย็นๆหนูจะนัด " มีมี่ที่นั่งเก้าอี้แล้วมือยื่นมาจับมือของนิล " หนูลุ้นในคำตอบจัง"

" พี่นิลขอคิดก่อน "

...........

หลังจากช่วงรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ นิลก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องมีมี่ บอกทิ้งท้ายว่าขอไปคิดก่อน

นิลกลับมาที่ร้าน 'mini pop'

ลูกค้าผู้ชายคนใหม่ๆมารอพบเขา นิลมองดูกล่องขนาดย่อมที่ลูกค้าถือมา เหมือนข้างในมีอะไรที่ลูกค้าใส่มาให้นิลพิจารณา

"สวัสดีครับ ที่ร้านมีศิลปินที่ทำโมเดล ของจำลองอยู่ใช่มั้ยครับ " ลูกค้าถามถึงคนที่ผลิตชิ้นงานเหล่าพวกของจำลอง ของย่อส่วน และที่สำคัญคือดูเหมือนลูกค้าจะมีของมาให้

" พี่ศิลปินอยู่คนละชั้นของห้างครับ ผมพนักงานขาย ช่วยขายของให้ร้าน และก็ชิ้นงานส่วนหนึ่งมาจากระบบเครื่องผลิตงานโมเดล "

" ผมมีสิ่งหนึ่งในกล่องมาให้พี่ดู " ลูกค้าเปิดกล่อง นิลพบเจออะไรสักอย่าง

" คุณลูกค้า ผมพอจะทราบว่าสิ่งนี้คือตุ๊กตาที่เป็นปริศนาจากประเทศญี่ปุ่น " นิลมองด้วยความตะลึง " จากเรื่องราวในสารคดี มันกำเนิดในยุคโจมงอันเป็นยุคก่อนประวัติศาสตร์ แต่มันชื่ออะไรนะ "

" โดะงู ตุ๊กตาที่มีปริศนาว่าสมัยเก่าแก่ที่ไม่มีคำตอบที่มาที่ไปว่ายุคนั้นต้นแบบอย่างมาจากอะไร อายุเป็นหมื่นเป็นพันปี มีหน้าที่อะไรยังไม่รู้ นักเขียนนิยายคนหนึ่งก็ชอบเขียนถึงตุ๊กตาโดะงูในนิยายของเขา และที่ผมมีนี่เป็นของที่ระลึกจากการไปเที่ยวญี่ปุ่นเลยนะ แต่งานชิ้นนี้ไม่ใช่งานโบราณแล้วนะครับ ผลิตจากโรงงานทันสมัยกว่า ชิ้นนี้เป็นเนื้อดินเหนียวผสมเซรามิกส์ ที่มีมากก็สีฟ้าอมเทาอย่างตัวนี้"

"อืม จะเรียกว่าถ้าของล้ำค่าจริงจะต้องเก่าเป็นหมื่นเป็นพันปี ทำจากดินเหนียว และไอ้ตัวที่เห็นนี้น่ะที่เป็นเอกลักษณ์เพราะลูกตาวงกลมโตๆมีเส้นขีด ปากวงกลม "

"อือ ผู้คนมักจะคุ้นเคยกับลักษณะแบบชาโกกิ และรูปแบบอื่นๆที่น่าสนใจก็มีอีกมาก "

" อือๆ น่าทึ่งน่าเหลือเชื่อนะครับ แล้วลูกค้ามาโชว์โดะงูนี่ มีโมเดลอะไรที่ลูกค้าสนใจมั้ยครับ " นิลได้โอกาสถามความต้องการของลูกค้าสักที

"ครับ ผมสนใจเรื่องเครื่องราง แต่ร้านโมเดลจะทำด้วยหรือเปล่า "

" เครื่องราง อ่า ไปร้านที่ขายเครื่องรางโดยเฉพาะก็จะง่ายกว่า แต่ถ้าคิดเรื่องงานศิลป์เข้าไปรวมอยู่ด้วย ผมคงต้องคุยกับศิลปินเจ้าของธุรกิจก่อนว่ามีลูกค้าขอให้ประดิษฐ์อะไร ในหมวดเครื่องราง โมเดลในร้าน...."

"เดี๋ยวผมเขียนรายละเอียดลงกระดาษไว้ให้นะครับ เป็นข้อมูลให้ศิลปินหรือเครื่องผลิตไปทำครับ"

" โอเค ได้ครับ "

..............

......

ตอนเลิกงาน นิลกลับมาที่บ้านเช่าของตน เตรียมตัวทำภารกิจในบ้านให้เรียบร้อย แล้วเขาก็มานั่งที่โซฟา แล้วมีอะไร นั่งคิด คิด คิด

............

....

และเวลาผ่านไป

" เอ้า พี่นิลมาจริงๆ หนูไม่ต้องคอยเก้อ พี่นิล แหม หรือพี่ชอบหาโอกาสอย่างนี้คะ " มีมี่ที่ยืนคอยตรงสถานที่ที่จะนัดนายนิลให้มาเจอ เธอดีใจสุดขีด เธอเหมือนมีของขวัญที่ฟ้าประทานมาให้

" จริงๆ พี่นิลไม่แน่ใจหรอก แต่ที่รูปร่างหน้าตาไปทำให้มีมี่คลั่งไคล้ได้มันทำให้คิดอะไรสักอย่าง "

" พี่นิลลลลล" มีมี่บิดกายไปซ้ายทีขวาที

"พี่นิลคิดว่า เป็นเรื่องมีศักดิ์ศรีอะ ว่าผู้หญิงขอให้ทำอะไรขนาดนี้แล้ว "

" ศักดิ์ศรี ha ha ha ha เราไปกันเลยนะ"

มาถึงคอนโดที่มีมี่พักอาศัย ห้องของเธออยู่ในชั้นที่ห้า มีมี่จูงมือนิลเข้าประตูทางเข้า ใช้ระบบคีย์การ์ดสอด เครื่องตรวจทำการอ่านแล้วประตูที่จะไปต่อได้ถูกปลดล็อคให้สองคนนี้เดินผ่าน ไปยังลิฟต์

และช่วงเวลาสองทุ่มหรือสามทุ่มนั้นนิลแอบคิดเล็กน้อยถึงบรรยากาศเป็นใจ มีเพียงสองคนที่จูงมือกันมาผ่านชั้นแรกและกำลังจะไปชั้นบน

มีมี่กำลังบิดกายด้วยความตื่นเต้น "พี่นิล" ยิ้มด้วยความลุ้น

"อะไรหรือ" นิลสงสัย "พี่รู้นะว่าคิดอะไรไปแล้ว"

"เวลาขณะนี้กำลังพาเรามาท่องดินแดนแห่งความสนุก" เธอช่างเปรียบเปรยเรื่องนี้เป็นสถานที่ที่ทำให้เธอมีความสุขเหนือใครในโลก สงสัยจะเป็นเอามาก

ประตูลิฟต์เปิด

"ทางนี้" มีมี่เดินนำไป นิลก้าวตามหลัง เมื่อมาถึงหน้าประตูห้อง มีมี่หันมาหานิลและยิ้มเล็กๆแต่เป็นยิ้มเปี่ยมด้วยความหมายโดยนัย "ได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของหนูบ้างมั้ย"

นิลอมยิ้ม " ไม่ได้ยินหรอกมีมี่ แต่หัวใจมีมี่น่าจะเต้นจังหวะเร็ว"

มีมี่เอากุญแจไขประตู " งั้นเรามาเริ่มกันเลยนะคะ "

มาถึงตรงนี้แล้ว นิลคงคิดแล้วว่า ผู้หญิงแบบมีมี่นี่เข้าข่ายคำว่าอะไรสักอย่าง ยังหาคำเรียกที่เหมาะกับมีมี่ไม่เจอ

ประตูเปิด ภายในห้องกลับไม่ใช่ที่พัก แต่กลับมีพืชต้นไม้ประเภทลำต้นเป็นฝัก มีใบเขียว เถาวัลย์ขดรัดลำต้นเป็นวงวนทั่วร่างพืช

มีมี่กรีดร้องอย่างดัง " ว้าย " แต่เธอโชคร้าย ร่างกายเธอแข็งจนไม่สามารถวิ่ง เถาวัลย์ภายในนั้นขยับมาคว้าร่างสาวผมม้าวัยมหาวิทยาลัย ฉุดลากดึงเข้าไป

นิลไม่สามารถตั้งตัว ไม่ทันจะมีความคิดหาทางช่วยมีมี่ เขาตกใจก้นลงกระแทกพื้น " หวา !!!"

ประตูปิดเองด้วย

" หวา ! มะ มีมี่ ! "

คนทางข้างห้องเป็นหญิงชราผมออกขาวเปิดประตูมาดู " เสียงวี้ดว้ายอะไร "

" มะ ไม่ไม่ไม่ " นิลนั่งติดพื้นพรมทางเดินอย่างสั่นๆ แขนพยายามชี้ที่ประตูห้องของมีมี่ " มีมี่ถูกดึงเข้าไปแล้ว "

หญิงชราสงสัยในอาการหวาดกลัวของนิล เธอเดินมาที่ประตูห้องของมีมี่ " ห้องนี้หรอ "

นิลที่พบเจอเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดกับมีมี่ด้วยการเปิดประตูห้องนี้ และเขากำลังจะบอกหญิงชราว่า "อย่าเปิดประตูนะ มันมี...."

หญิงชราเปิดประตูแล้วภายในกลับเป็นห้องปกติ ห้องของมีมี่ มีเตียง โต๊ะ ม่าน หน้าต่าง ห้องน้ำ " พ่อหนุ่ม ในห้องก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะ ห้องของเธอหรือ "

" ไม่ใช่ " นิลตอบอย่างรวบรวมสมาธิ แล้วไม่กล้าฝืนตัวเองจะนั่งจมอยู่กับที่ที่เกิดเหตุมีเรื่องร้ายแรง " ปะ ไปนะครับ ผมไปล่ะ"

ชายหนุ่มพยายามร้องเสียงกลัวผีให้เบา 'ว้าก' วันนี้เหมือนฝันร้ายมาหลอกหลอน เขาก้าววิ่งหนีสุดชีวิตไม่คิดใช้ลิฟต์เพราะในหัวยังสับสน เขาลงบันไดจากชั้นห้าลงมาแล้วบางครั้งรีบมากเกินไปจึงเกือบก้าวพลาดตกบันได

ลงมาจากคอนโดแล้ววิ่งให้ห่างจากคอนโดให้ไวที่สุด

"TAXI !!! " นิลร้องดังโบกรถ taxi ได้ก็กลับบ้านทันที

=============




Create Date : 19 กรกฎาคม 2565
Last Update : 26 กรกฎาคม 2565 12:08:46 น.
Counter : 780 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุกกี้คามุอิ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



กรกฏาคม 2565

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
20
21
22
24
25
26
27
29
30
31
 
 
All Blog