สาวน้อยประแป้ง (อาภา) บทที่ 3
บทที่ 3 : Mini pop
==============

"อาภา" โชะเด๊ะรีบวิ่งตามมาทัน " เธอและผู้ชายคนนั้น เพื่อนของปอนด์ " โชะเด๊ะคว้าแขนเพื่อนสาวให้หยุดฟัง " ทำไมเขามีอาการแปลกๆและเธอกับเขาเหมือนรู้จักกันมานาน "

" เด๊ะ ฉันว่าเขาคงรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าเรื่องราวของเขาในตอนเด็กแค่เข้ามาในหัวของเขา ในตอนเจอกันที่บ้านของปอนด์ " อาภาตอบไป การหายใจของเธอถี่

โชะเด๊ะนึกคิด เจอเรื่องสงสัย " การที่เขาเรียกชื่อของเธอ อาภา เรียกชื่ออาภาได้ถูกต้อง ต้องรู้จักเธอ เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ สมัยเก่าๆเธอเป็นเด็กชื่อแป้ง "

และอาภาก็ปิด " เรื่องนี้ไม่ใช่ฉันหรอก ไปกันต่อเถอะ "

หญิงสาวโชะเด๊ะเดินเคียงกับอาภา " เธอหลบสายตาเขาก็เหมือนมีเรื่องราวบางอย่างปกปิดเลยนะ "

"คิดอย่างงั้นหรอโชะเด๊ะซัง"

ในความคิดของอาภาที่เก็บเอาไว้ขณะนี้ประมาณว่า ' หลอกทุกคนไว้ก่อน เรื่องราวของนิลผู้ชายที่ฉันมีโอกาสพบเจออีกครั้งในตอนโต ใช่สินะ คงจะใช่เด็กชายนิลเขาสารภาพว่ารักเราไว้ในอดีตนั้น ฉันน่ะ เอ่อ ฉันคิดว่าฉันยังชอบเขาอยู่ลึกๆ นิลเพื่อนปอนด์คือเด็กชายนิลที่เด็กหญิงแป้งคอยเฝ้าดู การกลับมาพบกันตอนเป็นหนุ่มสาววัยทำงานในตอนที่ฉันชื่ออาภา ' อาภาไม่ได้แสดงสีหน้าใดให้เพื่อนเห็นและยังคิดต่อไป ' และเรื่องสาวน้อยประแป้งอย่างฉันไม่ใช่มนุษย์แท้ ฉันสามารถสร้างพลังบางอย่าง ฉันคิดว่าตอนเด็กที่ชอบนิลและตอนนี้ฉันชอบนิลนะ ถ้านิลเขารักฉันแน่ เขาจะต้องรู้เรื่องที่ฉันปิดความเป็นเผ่าพันธุ์สาวน้อยประแป้ง ให้นิลเพียงคนเดียวที่สามารถปลดฉันให้หลุดจากความยากเย็น หลายอย่าง..... ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมเปิดเผย '

 

และตอนเย็นของสองชายหนุ่ม

ปอนด์ชวนถามนิลอีกที " นายบอกไม่ได้เจออาภามาเป็นปี แน่ใจนะ "

" ก็ฉันบอกให้นายรู้ได้เนี่ยเพราะมันคือเรื่องของตัวฉันน่ะสิ มันคงไม่ใช่ยี่สิบปีหรอก"

" ยี่สิบปี ฉันจะเชื่อง่ายกว่า" ปอนด์บอกว่านานอย่างนี้น่าเชื่อ

" โฮ่ย ถ้าห่างยี่สิบปีก็ไม่รู้จักใบหน้าแล้วล่ะ "

ปอนด์ยืนใกล้ๆนิลสักพักใบหน้านายปอนด์โดนน้ำฉีดจากปืนของเล่น ปอนด์เลยหันไปว่าเด็กซนๆ " ไอ้น้องชายตัวแสบนี่! หน้าพี่ปอนด์เปียกหมดเลย"


ในวันเสาร์

นายปอนด์ทำงานที่ได้รับเพื่อแบ่งเวลาช่วงหลังเที่ยงที่จะไปดื่มกินกับพี่ๆวิศวกรในบริษัท

ตอนเช้า

นายนิลกับงานขายของของเขาในห้าง ร้านขายของเกี่ยวกับโมเดลจำลองหลายๆอย่าง ใช้ชื่อร้านว่า 'mini pop'

ลูกค้าผู้ชายคนหนึ่ง ที่ชอบของจำลองย่อขนาดอย่างพวกโมเดล ลูกค้าคนนี้ใส่แว่นกรอบหนา เส้นผมที่เหลืออยู่นั้นเริ่มบาง นายนิลจดจำเขาได้คนนึงโดยบังเอิญ ในฐานะลูกค้ามีลักษณะเอกลักษณ์ ผู้ชายคนนี้เขาได้มาอีกครั้ง" สวัสดี ขอทราบโมเดลจำพวกเครื่องบินหน่อย "

นิลรับฟังด้วยรอยยิ้มแย้ม "ในร้านของเรามีรุ่นเก่าสมัยใช้ใบพัด เครื่องบินรบในสมัยสงครามโลก และที่น่าสนใจคือในร้านเรามีจรวดและกระสวยอวกาศด้วย" นิลแนะนำสินค้าโมเดลจำลองให้ลูกค้าผู้ชาย แบบจำลองจากต้นแบบ ที่ย่อขนาดเล็กและมีความประณีต " เราทำแบบเรซิ่นไว้หลายชุด "

" ถ้าเอาเครื่องบินจำลองประเภทเรซิ่นโยนเล่นจะเสียหายมั้ยครับ คือ ผมจะทดสอบการทำเครื่องบินตก " ลูกค้าผู้ชายแปลกๆคนนี้บอกความคิดที่จะทำอย่างกับโมเดลจะเป็นยังไง คงคิดว่ามีเครื่องยนต์กลไกจริงที่ย่อขนาดและคงอยากเห็นว่าเครื่องระเบิดได้จริงๆ อย่างนั้นคงต้องไปดูในหนัง

" เรซิ่นน่ะคุณควรให้ความระมัดระวังอย่าไปโดนอะไรแรงๆ ตกหล่นไปก็มีโอกาสแตก เรื่องความปลอดภัยในสินค้าของลูกค้า เราไม่ได้รับประกันได้ครับ แต่ถ้าทางเราไม่เกี่ยวข้องนั้นพี่มีความประสงค์อย่างไรต่อชิ้นงานสวยๆประณีตพวกนี้ จะเอาไปดูเล่น จะโชว์ให้ผู้อื่น หรือความต้องการใช้สอยส่วนตัวแล้วแต่พี่เลยหลังจากซื้อไปนะพี่ " นายนิลลองค้นหาของจากที่วาง มีของจำนวนมาก บางทีก็รู้สึกลายตา " ตัวโมเดลยืดหยุ่นกว่าเรซิ่นที่ทำได้อย่างโมเดล pvc กับโมเดลพลาสติกที่ร้านเราไม่ค่อยทำของจำพวกเครื่องบินมากนัก" โมเดลเครื่องบินที่ใช้วัสดุปลอดภัยกว่าเรซิ่น ดูท่าสินค้ายังขาดแคลน

" อืม เรื่องโมเดลเครื่องบิน คนที่สะสมคงไม่ถึงกับจับบิด ดัด ทำให้ชิ้นส่วนเครื่องบินขยับเคลื่อน ผมจะโชว์ให้ผู้คน ถ้าเป็นเรซิ่นที่รักษาสภาพจะเป็นลักษณะยังไง?"

" เป็นเครื่องบินจำลองที่ติดกับขาตั้งกับพื้นจำลอง พื้นก็จะจับแกนขาตั้งไม่ล้ม ถ้าพี่ได้งานเรซิ่นพวกนี้ก็ให้คอยระวังเรื่องทำหล่น อาจจะถอดตัวเครื่องบินออกจากขาตั้งได้แต่ไม่เหมาะไม่ควรจะถอดแยกออกเท่าไหร่ "

" โอ ดีมากครับ "

นิลไปหากล่องโมเดลสำหรับใส่สินค้า " มีอะไรที่อยากซื้อเพิ่มมั้ยครับ "

" ผมสนใจชุดโมเดลจำลองอารยธรรมอินคา อารยธรรมเก่าแก่จากทวีปอเมริกาใต้ " ลูกค้าบอกให้ทราบ ใช้นิ้วดันแว่นตา " พอจะมีบ้างมั้ย "

" อินคา คอยสักครู่ " นิลเดินไปหาข้างใน "ที่พี่บอกมาหมายถึงของจำลองพื้นที่ดินแดนหรือเปล่าครับ มันมีชุดมาชู ปิคชูที่ทำได้เหมือนของแท้ แต่เพียงแค่ 60% "

"อ่า เอาชุดนั้นก็ได้ " ลูกค้าสั่ง " และก็พิรามิดของอินคาอีกชุด"

" ขอบคุณที่อุดหนุนครับ ผลิตภัณฑ์บางชิ้นของเรานั้นมีเศรษฐีซื้อซ้ำไปถึงสามชุดก็เคยเกิดขึ้นนะครับ "

นิลนั่งก้มหน้าก้มตาทำรายงานการซื้อขายในรายงาน และลูกค้าผู้หญิงระดับมหาวิทยาลัยคนสำคัญคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างหน้า คั่นกลางด้วยโต๊ะกระจก ผมข้างหน้าของเธอเป็นผมม้าดูดกลืนใบหน้าให้เล็ก ว่ากันว่าผู้หญิงที่ไว้ผมทรงหน้าม้าจะทำให้ดูอายุลดลง " สวัสดีค่ะพี่ "

นิลเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มรับ เจอลูกค้าสาวสวยที่คุ้นเคยกันเอง " สวัสดีจ้ะมีมี่ วันนี้มาดูโมเดลแมวอีกครั้งหรอ "

"ไม่ค่ะ โมเดลแมวหนูซื้อก่อนหน้านี้ไปแล้วค่ะ วันนี้หนูมาอย่างอื่น "

"อืม ถ้างั้นดูสุนัข" นิลแนะนำสิ่งอื่นบ้างในเรื่องพวกสัตว์เลี้ยง " มีบูลด็อกเรซิ่นชั้นดีนะ แต่ไม่แน่ใจว่ามีมี่จะมีเงินมากขนาดนั้นหรือเปล่า "

" ไม่ไหวๆๆค่ะ และบูลด็อกมันเป็นสายพันธุ์ที่จมูกไม่ยาวไม่ค่อยน่าสนใจ " มีมี่ยิ้มหวานอย่างชอบใจ " เอ่อ บูลด็อกน่าสนใจน้อยกว่าพี่นิลอีก "

" แหม อธิบายหน่อย สนใจบูลด็อกน้อยกว่าพี่นิลก็เพราะพี่นิลน่าสนใจกว่าบูลด็อกน่ะ มากกว่า.....นิส~นึง แหม "

" โอ๊ะ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่า พี่นิลมีอะไรน่าสนใจมาก พี่จบบริหารสาขาการตลาดด้วย"

" อือ เรื่องการตลาดนับว่าใครเรียนจบสาขานี้ให้ประสบการณ์ทำงานกว้างๆเลย จากความหมายตลาด มันช่วยทำให้เรารู้จักความต้องการของผู้บริโภค รู้แหล่งรู้แนวทาง แต่พี่ไม่มีอะไรจะคิดให้มาก แค่ตัดสินใจเลือกมาขายของโมเดลจำลองด้วยความชอบ ไม่มีเหตุผลใดๆ"

เบื้องหน้าของนายนิล ใบหน้ามีมี่ที่เห็นมีเค้าลางเป็นหน้าของอาภาแว้บหนึ่ง

"!?! "

"อะไรคะ" มีมี่สงสัย

นิลที่แอบตกใจแกล้งเอามือมาขยี้ตา " สงสัยจะแสบตา "

มีมี่ยกมือโบก " พี่นิล กลางวันนี้ว่างมั้ยคะ จะชวนทานข้าวในห้าง นี่แหละที่หนูมา "

............

........

ช่วงประมาณสองสามปีก่อน

อาภามาร้าน 'mini pop'

" สวัสดีค่ะ "

" ครับ "

" ดิฉันสนใจดูโมเดลรูปต้นกระบองเพชรค่ะ "

เธอมองนิลแล้วในใจเธอก็คิด ' พนักงานขายหรอเนี่ย น่ารักมากเลย '

อาภาในช่วงเวลานั้นมีเรื่องพูดคุยเรื่องโมเดลกับนายนิลมากมาย นิลรับไว้เป็นลูกค้าพิเศษ มอบใบกระดาษจดหมายเลขโทรศัพท์เพื่อติดต่อ " คุณอาภา คุณมีเรื่องสงสัยอันใดคุณสามารถโทรติดต่อผมด้วยเบอร์นี้นะ.... " .....จู่ๆนิลก็เหม่อมองอาภา นิ่งงัน

" เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ "

" ...อ๋อ เปล่า ผมรู้สึกว่าเหมือนเคยพบคุณอาภามาก่อน แต่ผมคงคิดไปเอง"

" แหะๆ งั้นหรอคะ " เธอรับใบกระดาษนั่นในนั้นระบุชื่อของเขา 'นิล' และเธอเกิดรู้สึกอธิบายไม่ถูก ' นิล ชื่อนี้นี่ ....เหมือนในอดีตของเรา '

..............

.......

มีมี่กับนิลในชั้นโรงอาหารของห้างสรรพสินค้า ปัจจุบัน

" พี่นิลคะ ปกติผู้ชายอย่างพี่นิลควรจะช่วยเลี้ยงข้าว แต่ทุกวันนี้หนูมาเลี้ยงข้าวพี่แทน "

" อือ ยุคสมัยใหม่ก็ประหลาดดีนะ "

"หนูมีมี่เติบโตมาจนตอนนี้แล้ว......" มีมี่หยุดนิ่งไป ตามองไม่กระพริบ

" หืม มีอะไรหรอมองพี่แล้วนิ่ง "

" ยุคนี้แล้ว พี่นิลคะ ยุคนี้ขอพี่นิลให้โอกาสนะคะ ..... คืนนี้หนูว่างค่ะ "

".....มีมี่..... จะดีเหรอ คืนนี้ของเธอหมายความว่าอะไร "

" ก็เอากุญแจของพี่มาไขเปิดประตูของหนู เบิกทางไปพบสวรรค์ "

" อืม อย่างที่คิดเลย เธอมีประสบการณ์มาแล้วล่ะสิ "

" นะนะ พี่นิล ให้มีมี่สาวมหาลัยปีสามคนนี้ เรื่องนี้หนูไม่ค่อยเปิดใจกับใครง่ายๆหรอกค่ะ  "

" ...พี่ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่านี่คือผู้หญิงคิด ผู้หญิงกล้าจะเปิดใจแบบนี้น่ะ ..... มีมี่ .....พี่ขอคิดดูก่อน "

===============




Create Date : 18 กรกฎาคม 2565
Last Update : 18 กรกฎาคม 2565 20:16:32 น.
Counter : 645 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คุกกี้คามุอิ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



กรกฏาคม 2565

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
20
21
22
24
25
26
27
29
30
31
 
 
All Blog