เมษายน 2560

 
 
 
 
 
 
1
2
3
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
กลับมาล่ะ ไม่สบายใจทีไรกลับมาทุกที^^






ตั้งแต่เดือนธันวาคม2559 ชีวิตของฉันได้พบเจอประสบการณ์แปลกใหม่อีกครั้ง กับการเข้าเรียนคอร์สสั้นๆ คอร์สหนึ่ง ซึ่งก่อนการไปเรียนฉันดีใจและตื่นเต้นกับการไปเรียนในครั้งนี้มาก เพราะว่าฉันทำงานหนักมาตลอดสามสี่ปีมานี้ การไปเรียนในครั้งนี้ฉันตั้งเป้าหมายไว้ว่ามันคือการพักผ่อน ฉันเร่งรีบเคลียร์งานให้เรียบร้อยก่อนการเดินทางไปเรียน ซึ่งก็ทำได้ดีในระดับหนึ่ง วันแรกของการเรียนฉันตื่นเต้นดีใจมากเสมือนการกลับเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่ง ได้นั่งเรียนกับน้องที่พอจะรู้จักกันมาบ้างแล้ว นางนิสัยดีน่ารัก ฉันน่าจะเป็นคนโชคดีเรื่องเพื่อนนั่งเรียน เพราะเพื่อนนั่งเรียนตั้งแต่ปริญญาโทคนนั้นทำให้ฉันประทับใจมาจนทุกวันนี้ จนกระทั่งการได้เข้ามาเรียนคอร์สเล็กๆนี้ ก็ได้เพื่อนนั่งเรียนที่น่ารักเช่นเคย วันที่สองของการเรียนได้มีกิจกรรมละลายพฤติกรรม ซึ่งก็สนุกสนานตามประสาซึ่งคนที่เข้ามาเรียนก็ไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักกันทุกคนแน่นอน ฉันจำได้ดีผู้ชายคนแรกในกิจกรรมที่วิ่งมายืนข้างๆและถามชื่อฉัน เขาเป็นคนรูปร่างดี หน้าตาดี นิสัยน่ารักมาก การทำกิจกรรมในคลาสนี้เป็นกิจกรรมที่ดีรู้จักคนเพิ่มมากขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกว่าการเรียนที่จะเริ่มขึ้นนั้น ต้องได้ความรู้อะไรดีดีกลับไปเมื่อเรียนจบแน่ๆ พอเรียนมาได้ราวสองอาทิตย์ก็มีงานเลี้ยงก่อนปีใหม่ ซึ่งงานนี้ก็ทำให้ฉันได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมายเช่นเดิม ซึ่งเริ่มจากงานนี้ฉันก็ได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งฉันมาทราบภายหลังว่าเขาเด็กกว่าฉันถึงสี่ปีเลยทีเดียว เด็กน้อยคนนี้เขาเข้ามาในชีวิตของฉันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเด็กคนนี้ก็กวนประสาทฉันไม่ใช่น้อย ทำให้ชีวิตฉันเหมือนมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมอีกครั้ง ในระหว่างสิบปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยมองและเปิดใจรับใครเข้ามาพูดคุยเลยจริงๆ เพราะฉันมีข้อจำกัดมากมาย ฉันให้ความสนใจกับเด็กคนนี้เป็นพิเศษมาก ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร แปลกจัง ทั้งทีถ้าเป็นฉันคนนี้ในเมื่อก่อนฉันต้องรู้ในทันทีว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันหรอก แค่คนที่พูดคุยด้วยกันแล้วคุยกันได้แค่นั้นเอง แต่ฉันเหมือนเป็นโรคต้องการความรัก ฉันไม่สนใจและไม่แคร์อะไรเลย ฉันคงคิดเข้าข้างตัวเองแต่ฝ่ายเดียวว่าเขาชอบฉัน เมื่อคุยกันทีไรฉันมักจะรอข้อความจากเขาเสมอ ซึ่งหากเด็กคนนั้นคิดแบบเดียวกับฉันแล้ว ฉันคงไม่ต้องรอ ฉะนั้นหากมองจากมุมที่ไม่ใช่ฉัน มันไม่น่าจะใช่เขาคงไม่คิดอย่างนั้นแน่นอน การได้พูดคุยและกินข้าวด้วยกันเพียงไม่กี่ครั้ง กลับทำให้ฉันรู้ดีและผูกพันกับเขามากมาย ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอย่างไร แต่สำหรับฉันยังคงเฝ้ารอคอยและคิดถึงอย่างงี่เง่าและอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอาเข้าจริงฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะงี่เง่าได้ขนาดนั้น ไม่ชอบเลยความรู้สึกแบบนั้น และวันนี้ความรู้สึกแบบนั้นผ่านมาแล้วเกือบสองเดือน ฉันยังไม่สามารถลบเด็กคนนั้นออกจากความรู้สึกได้เลย..งี่เง่าสิ้นดี..ฉันพยายามลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นและกลับมาใช้ชีวิตปกติแบบเดิม แต่ความรู้สึกคิดถึงมันไม่ยอมจางหายไปสักที...อยากลืมเธอจริงๆเด็กดื้ออวดดีของฉัน



Create Date : 04 เมษายน 2560
Last Update : 5 เมษายน 2560 9:23:13 น.
Counter : 262 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Gesetz
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



MY VIP Friend