Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
24 ตุลาคม 2549
 
All Blogs
 
เดินมาไกลเท่าไหร่แล้วนะ :-D

อยากไปเที่ยวอีก ตอนนี้อยากไปลาว ถ้าหมายถึง
ไปหาธรรมชาติ สงบๆนะ จำได้ว่าเคยดูรายการที่
เรย์ แมคโดนัลด์พาไปลาว เห็นแล้วรู้สึกความคิดเปลี่ยน
ทันที (เมื่อก่อน คิดว่าประเทศลาวเป็นอีกแบบ)
แต่แผนนี้คงอีกยาว เชียงใหม่ยังไปกันยากเลย
นานเท่าไหร่ก็รอได้ เราออกเดินทางได้เสมอ ;-)

ได้ห้องใหม่แล้ว ก็เลยจัดของให้เข้าที่เข้าทาง
ไปเจอรูปถ่ายเก่าๆ สมัยอนุบาล ประถมและมัธยม
ดูแล้วก็นั่งยิ้ม และคิดถึงช่วงเวลานั้นจัง .....

อนุบาลเป็นรูปที่ดูแล้วขำตัวเอง หน้าตาแปลกๆ
แต่ก็ชอบดูไม่มีพิษไม่มีภัย 555+ นึกถึงตอน
อนุบาล 3 ที่เพื่อนเอาหัวไปติดในรั้วลูกกรงตรงกำแพง
แล้วเราต้องไปบอกครูให้มาช่วย สาเหตุมาจาก
เรากับเพื่อนอยากรู้ว่า ผีเสื้อจะบินไปไหนต่อ
พอมันบินออกนอกรั้วตรงกำแพงปุ๊บ เรากับเพื่อนเลย
ปีนขึ้นไปที่ของเล่นอะไรสักอย่าง (จำไม่ได้) แล้วเราก็
ชะเง้อดูผีเสื้อบินไป แต่เพื่อนเราไม่ เพื่อนเราเอาหัว
เข้าไประหว่างซี่ลูกกรง ซึ่งเข้าไปได้ยังไงไม่รู้
แต่ที่สุดก็ติดแล้วดึงออกไม่ได้ สุดท้ายครูต้องตาม
ช่างมาตัดเหล็กออกให้ :-D

ตอนประถมนี่ก็สนุก แต่ไม่สนุกอยู่เรื่อง คือ จำฝังใจเลย
ว่าตอนประถม 1 ต้องเรียนวิชา ส.ป.ช. ทีนี้ไม่ได้เอา
หนังสือมา จำได้ว่าเอาออกมาจากกระเป๋าแล้ววางไว้บน
โต๊ะกินข้าว แม่เลยเอามารองเปลือกส้ม เราก็ลืมๆ
เลยไม่ได้หยิบใส่กระเป๋าไปเรียน และทำไมวันนั้นครู
เกิดอยากตรวจว่าใครเอาหนังสือมาบ้างก็ไม่รู้
ปกติไม่เคยจะตรวจ ก็เลยโดนไม้เรียวตีเป็นครั้งแรก
ของการเรียนชั้นประถม ไม่ชอบเลยรู้สึกว่าไร้สาระ
และจำฝังใจตั้งแต่นั้นมา ว่าถ้าเรามีลูกเราจะไม่ตีด้วย
ไม้เรียวเด็ดขาด :-(

มัธยมนี่เริ่มโตขึ้นมาแล้ว รู้ทุกอย่างจากที่นี่ หมายถึง
รู้ทั้งด้านบวกและลบ (มากๆ) แต่ความทรงจำที่ดีใน
หลายๆเรื่องก็เกิดจากที่นี่มากมาย ทั้งเพื่อนและชีวิตใน
การเรียนมัธยม รู้สึกโหยหา อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้น
อีกครั้ง
(ทั้งๆที่ตอนก่อนจะจบ ม.6 อยากออกแทบเป็นแทบตาย)
เนี่ยแหละ ที่เรียกว่าเพิ่งจะรู้สึก !
ชีวิตในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้แย่นะ แต่มันรู้สึกผูกพันธ์
กับเวลาเก่าๆ เพื่อนเก่าๆ ที่คบกันมา 6 ปี
เพราะ มันไม่เคยจางหายไปเลยจนถึงตอนนี้
เราได้ไปเที่ยวกัน กินข้าวด้วยกัน พูดคุยกัน เรียนด้วยกัน
ปรึกษากัน ทุกอย่างมันทำให้หวนนึกถึงอยู่เสมอ

เราเลยนึกขึ้นมาได้ว่า เราได้เดินทางมาไกลเท่าไหร่แล้วนะ
จากวันที่.....ยังใส่เสื้อไม่เป็น
จากวันที่.....ยังต้องหอบตุ๊กตาตัวโปรดไปเรียนด้วย
จากวันที่.....ต้องกินอาหารถาดของโรงเรียน
จากวันที่.....ยังนั่งรถเมถ์กลับบ้านไม่เป็น
จากวันที่.....ตัดผมบ็อบไปเรียน
จากวันที่.....ต้องพับถุงเท้า 2 นิ้ว
จากวันที่.....เริ่มกลับบ้านด้วยรถเมถ์
จากวันที่.....ซ้อมไหว้ครูทุกปี
จากวันที่.....โดดเรียนครั้งแรก
จากวันที่......ไว้ผมยาวได้ครั้งแรก
จากวันที่......มีความรู้สึกรักใครสักคน
จากวันที่......เราต้องเปลี่ยนจากนักเรียนมาเป็นนักศึกษา

และวันนี้เราเดินมาไกลเหลือเกิน
แม้จะรู้สึกเหนื่อยในบางครั้ง แต่เรายังคงต้องเดิน
ต่อไปเรื่อยๆ ..........................................:-D


* อย่าลืมนะ ไปเที่ยวกันทุกครั้งที่มีโอกาส
* บอกแล้วความทรงจำฉันไม่เคยจางลงเลยสักครั้งเดียว








Create Date : 24 ตุลาคม 2549
Last Update : 24 ตุลาคม 2549 2:15:44 น. 3 comments
Counter : 364 Pageviews.

 


โดย: Juk63 วันที่: 24 ตุลาคม 2549 เวลา:3:00:45 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงตอนที่ยังเป็นเด็ก

ชอบเที่ยวค่ะแต่ไม่ค่อยมีเวลาไปอ่ะ


โดย: random-4 วันที่: 24 ตุลาคม 2549 เวลา:5:13:10 น.  

 

เดินมาไกล และยังต้องเดินอีกไกล
เอิ๊กกกกกกก


โดย: p_tham วันที่: 24 ตุลาคม 2549 เวลา:7:21:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

= ) White Gray Black = Me
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add = ) White Gray Black = Me's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.