คนรู้จักที่ 'หล่นหาย' ไปตามกาลเวลา ..

เวลาดูภาพ/อ่านจดหมายจากเพื่อน คนรู้จัก หรือคนที่เคยสนิทสนม 
แล้ววันนี้ไม่ได้พบกันอีก ไม่ได้คุยกันเลย 
(ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะเรา เพราะเขา หรือเพราะเวลาและเงื่อนไขในชีวิตก็ตาม) 

ตอนแรกก็รู้สึกใจหายและเสียดาย แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยอมรับว่า 
"เราคงไม่สามารถเก็บรักษาคนรู้จักทุกคนเอาไว้ได้"
 (เขาเองก็เช่นกัน) 

และชีวิตก็จะกลั่น+กรองของมันเอ




.. ผู้คนที่คบหากันอยู่นับว่าพิเศษ..

เพราะทั้งเราและเขาต่างก็ห่างเหินและใช้เวลาน้อยลงกับผู้คนจำนวนหนึ่ง 
เพื่อมาใช้เวลาร่วมกัน จนกระทั่งสนิทสนมกันอย่างในทุกวันนี้

ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่สุดท้าย คนที่เหลืออยู่ก็คือคนที่ 
"อยู่กับเราได้" และเรา "อยู่กับเขาได้"



เมื่อคิดในแง่นี้ก็ไม่น่าเสียดา
เพราะเราทำ "คนรู้จัก" หล่นหาย ไปจำนวนมาก

แต่ก็แลกกับ "เพื่อน" แท้ๆ มา ก็นับว่าคุ้ม :)



เครดิต #นิ้วกลม



Create Date : 24 มิถุนายน 2555
Last Update : 24 มิถุนายน 2555 7:55:17 น.
Counter : 809 Pageviews.

2 comment
อีก 1 วันที่ผ่านไป .. ^^


ทุก ๆ วัน จะตั้งนาฬิกาปลุก เวลา  05.20 น. 
เพื่อกด "เลื่อน 5 นาที" ประมาณ 10 ครั้ง >O<

" จะลุกจากฉันแล้วหรอออ .. อย่าเพิ่งลุกน๊าาา "
เสียงคุณเตียงนอน คุณผ้าห่ม เรียกร้องกันใหญ่  //>O<*

" โอเค ๆ ก็ได้ .. นอนต่อก็ได้ "
ในที่สุด ก็หาข้ออ้างที่จะไม่ลุกจากเตียงได้สำเร็จ 



รู้สึกตัวขึ้นมาอีกที .. 07.25 น.
"ห๊าาาา!  ,, ตายแล้ววว !! " 

สปีดสุดตัว อาบน้ำ แต่งตัว เสร็จสรรพภายในเวลาอันรวดเร็ว ^^

08.25 น. ก็มาถึงสำนักงาน ,, ฟู่วววววว~ เฉียดฉิ๋ววว 

*****

ชีวิต ณ ที่ทำงานเหรอ .. ก็เดิม ๆ ซ้ำ ๆ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ 
จะสนุก สดใส ก็ต่อเมื่อได้ออกพื้นที่ ได้ไปคุยกะชาวบ้านต่างอำเภอ
ชอบนะ บรรยากาศแบบนั้น .. เราเหมือนลูกเหมือนหลานเค้า พูดคุยแบบไม่เสแสร้ง
ซึ่ง .. มันช่างแตกต่างจากชีวิตในสำนักงาน ;((

ถ้าให้เลือกมีเพื่อนเยอะ ๆ คุยกันเจ๊าะแจ๊ะ แต่ไม่ใช่เพื่อนแท้ 
ขอมีเพื่อน 1 คน แต่คุยกันได้ทุกเรื่องดีกว่า 

พาให้นึกถึงชีวิตในมหาลัย *

รอบ ๆ ตัวเรา มีแต่เพื่อน ที่เป็นเพื่อนจริง ๆ  
จะจิกกัด ด่ากันมากมายขนาดไหน แต่ยังรู้สึกได้ว่าเนี่ยแหล่ะ "เพื่อนแท้"

ช่วงชีวิตวัยรุ่นว่ายากและเหนื่อยมากแล้ว 
มาเจอปัจจุบันนี้ ยาก และเหนื่อยมากกว่าเดิม 10 เท่า!

เหนื่อยกับงาน ไม่เป็นอะไร 
แต่เหนื่อยหัวใจกับผู้ร่วมงาน "แสนสาหัส" 

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุด เพื่อให้แต่ละวันมันผ่านไปแบบสุข ๆ ก็คือ .. ทำใจไงหล่ะ ;))




คิดซะว่า .. คนเรามีพื้นฐานทุกอย่างไม่เหมือนกัน 
ถูกต้องและแสนดีของคน ๆ นี้ อาจจะคนละบรรทัดฐานกับคน ๆ นั้นก็ได้

?? อ่าววว .. แล้วทีนี้ เราจะทำตัวยังไง ให้ถูกใจคนรอบ ๆ ตัวได้ ??

"เป็นตัวเองนี่แหล่ะ .. ดีที่สุดแล้ว"
แค่อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ใครก็พอ

*คิดอะไร ทำอะไร ก็ทำไป 
ไม่ต้องเอาหัวจิตหัวใจเรา ไปผูกไว้กับเท้าของใคร*


ทุกวันนี้ ที่ยังอยู่ได้ ก็เพราะไม่ชอบเอาชีวิตไปผูกกับใครนี่แหล่ะ
คุยได้กับทุกคน ไม่ต้องมามีเป็นก๊ก เป็นแก๊งค์
เวลาเข้ากันดีก็รักกันมาก เวลาไม่ถูกกันก็เกลียดมาก ไรประมาณนี้
ใส่ใจ / แคร์ คนอื่นมากไป .. เราสิจะเป็นทุกข์

ไม่เอา ๆ ๆ ๆ ๆ 
อยู่ในที่สงบ ๆ ของเราตอนนี้ .. 

.. ก็สบายใจดีนะ .. ^_____^








Create Date : 22 มิถุนายน 2555
Last Update : 22 มิถุนายน 2555 22:07:06 น.
Counter : 417 Pageviews.

0 comment
Enough for da Past! >O<

ตอนแรกเลย 
ตั้งใจจะอัพบล็อกด้วยเรื่องราวในไดอารี่เก่าที่เคยเขียนเอาไว้ .. 

"เรื่องราวที่เริ่มต้นด้วยความสุข และสิ้นสุดลงด้วยน้ำตา"

แต่ถ้าเรามัวแต่ "จม" อยู่กับอดีต ,, ชีวิตเราคงไปไม่ถึงไหน*

'_พ_อ_แ_ล้_ว_'
สำหรับช่วงชีวิตในไดอารี่เล่มนั้น

จะกลับมาเริ่มใหม่ .. สรรสร้างอะไรใหม่ ๆ ให้ชีวิตสนุกทุกวัน
จะไม่มี "เค้า" คนนั้น ..
คนที่เคยอยู่ในไดอารี่เล่มนั้น จะไม่มีเค้าในชีวิตปัจจุบันของเราอีกแล้ว .. 

'อยากจะเว้นที่ว่าง ๆ 
ปล่อยชีวิตให้ว่าง ๆ โดยไม่ต้องคอยแคร์ใคร ๆ'
[นอกจาก *หัวใจ* ตัวเอง ^^]


" อยู่คนเดียว มันไม่ง่าย .. แต่ก็ทำได้แบบไม่ยาก "

เน๊อะ ^_____^

จากนี้ไป จะขออยู่กับปัจจุบัน .. เรื่องราวที่เป็นความหลังฝังใจ 
จะเก็บเข้ากล่องแห่งความทรงจำ ล็อคกุญแจ ล่ามโซ่ ฉาบปูน ปิดไว้ให้สนิท

จะทำปัจจุบันให้ดีที่สุด จะเชื่อในการตัดสินใจตัวเองที่สุด

ขอบคุณที่เคยเดินเคียงข้างกันมาตลอด ..
มีคนคอยชี้เส้นทางให้ คอยบอกว่าตรงนั้นอันตราย ตรงนี้เป็นทางตัน
จนทำให้ลืมไปว่า  .. บางที  การที่เราได้เดินคนเดียว
อาจจะเหงาไปหน่อย .. แต่ทำให้เรามองอะไรได้กว้างขึ้น ^____^
ได้ลองเดินไปในทางที่ไม่เคยเดินมาก่อน ได้รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้
ได้เห็นโลกในมุมที่แตกต่างออกไป 
ได้รอยแผลจากหนทางที่อันตราย .. ได้แนวคิดใหม่ๆในการใช้ชีวิต 

ได้รับรู้ว่า "โลก" ไม่ได้มีแต่สิ่งสวยงามอย่างที่คิด

มารู้สึกตัวอีกที  "เรามีความสุข" กับการเดินคนเดียวมากกว่านี่หว่า ..
และยังอยากที่จะ "เดินคนเดียว" 
กับเพื่อนร่วมโลกอีกหลาย ๆ คนไปแบบนี้เรื่อย ๆ ^^






Create Date : 21 มิถุนายน 2555
Last Update : 21 มิถุนายน 2555 22:01:39 น.
Counter : 390 Pageviews.

1 comment
ก า ร เ ริ่ ม ต้ น ค รั้ ง ที่ 2 ..



จากวันนั้น ,, วันที่เรากลับมาเข้าใจกันอีกครั้ง 

 เพลง อยากให้ช่วงเวลานี้อยู่กับเราไปนาน ๆ ได้ไหม .. 
มันดังขึ้นในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ 

 (- ^ ^-) (=^^ =) 

 .. นาทีนั้น โลกทั้งใบ มีแต่เราสองคน ..  

 ไม่ว่าจะทำอะไร ชีวิตเค้า ก็จะมีตัวเองอยู่ข้าง ๆ เสมอ 
 โทรศัพท์ของเราสองคนในตอนนั้น 
 มันมีค่ามากกว่าที่จะเป็นแค่เครื่องมือสื่อสาร 

 ทุก ๆ เช้าจะได้ยินเสียงตัวเองเป็นคนแรกเสมอ 
" อ้วนตื่นรึยัง? "
" เค้าตื่นแล้วววว +.+ "  .. ตอบเสร็จ ก็หลับต่อจนเป็นนิสัย ^^
,, อ้วนมีเรียน 10 โมงนะ ,, อ้วนต้องไปหอสมุดนะ ,, อ้วนต้องเอาผ้าไปซักนะ ,, ฯลฯ

" วันนี้ตัวเองสอบอิ้งนะ ,, ตัวเองต้องไปเฝ้าร้านให้พี่ยิ้มสองทุ่มนะ "   ฯลฯ


 ระหว่างวัน เค้าก็จะมีตัวเองอยู่ด้วยเสมอ .. 

" อ้วน ตอนนี้เค้ากำลังจะเข้าห้องสอบ "
สู้ ๆ นะตัวเอง เค้าเป็นกำลังใจให้ ^__^

" อ้วน เค้าอยู่ร้านพี่ยิ้มและ ลูกค้าเยอะมาก ๆ วันนี้ "
ตัวเองตั้งใจทำงานนะ ^__^

" อ้วน เค้าง่วงนอนนน  "
ตัวเองห้ามหลับนะ เด๋วเค้าอยู่เป็นเพื่อน ^__^

" อ้วน .. อ้วนน .. อ่ายยอ๊วนนน ..  "
ZzzZzzzZZzzzzZZzz  

เรารู้สึกง่วงมาก ๆ แต่ยังฝืนที่จะอยู่กับเค้า จนร่างกายไม่ตอบสนองเสียงใด ๆ 

" หลับซะแล้ว อ้วนเอ้ยย ฝันดีนะ __  เ ค้ า รั ก อ้ ว น น ะ "
เป็นคำพูดที่มีน้ำเสียงจริงใจ .. 
เราไม่เคยรู้สึกเป็นคน " ถู ก รั ก " จริง ๆ แบบนี้มาก่อน

เราก็หลับทั้ง ๆ หยั่งงั้นเลย ฮ่า ฮ่าา ^^


 ทุกอย่างที่เราทำในแต่ละวัน มีเค้าเป็นส่วนประกอบสำคัญ 
 ละก็เป็นแบบนี้ทุกวัน ..  
 จนกระทั้ง .. 


 โ ท ร ศั พ ท์ ก ล า ย เ ป็ น สิ่ ง สำ คั ญ ที่ สุ ด ใ น ชี วิ ต 


 รู้สึกดีที่เราเข้าใจกันมากขึ้น .. มันเหมือนเราอยู่ด้วยกันจริง ๆ 

 ค ว า ม ผู ก พั น มี ม า ก ขึ้ น 

 อ ย า ก ดู แ ล ใ ก ล้  ๆ 

 อ ย า ก จ ะ ทำ ใ ห้ เ ค้ า ยิ้ ม ไ ด้ ต ล อ ด ไ ป 

 สักวันเราจะได้อยู่ตรงหน้าเค้า มองหน้ายิ้ม ๆ ของเค้าจริง ๆ 
 สักวันเราต้องได้เจอกัน .. สักวัน ..  








.. To be continued ..








Create Date : 10 เมษายน 2555
Last Update : 10 เมษายน 2555 21:01:42 น.
Counter : 230 Pageviews.

0 comment
ร ะ ห ว่ า ง ท า ง ..


[11 มกราคม 2550]    

เมื่อเสียงเพลงโทรศัพท์ ดังขึ้นอีกครั้ง .. 
เรารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา .. กดรับสาย .. แล้วก็นิ่ง 
ไม่พูดอะไรเพราะน้ำตามันปริ่มที่ตา มันพร้อมจะไหลลงมาได้เลยในตอนนี้

****

เสียงจากปลายสายพูดพร้อมกันอาการสั่น ๆ  เหมือนกำลังจะร้องไห้ 
" เค้าขอโทษนะอ้วน เค้าขาดตัวเองไม่ได้ "

ซึ่งในวินาทีนั้น เราเอง น้ำตาไหลพรากกก T.T
" เค้าก็ขาดตัวเองไม่ได้เหมือนกัน .. อย่าหายไปอีกนะ .. "


ณ ตอนนั้น เหมือนทุกอย่างมันกลับมามีชีวิต 
ดอกไม้ที่ร่วงโรย เหี่ยวเฉาในใจ ,, มันกลับมาบานสะพรั่ง

" ไม่หายไปไหนแล้ว เค้ากลัวจะเสียอ้วนไป เค้าขอโทษนะอ้วน เค้าขอโทษ "

แค่คำพูดของเค้า มันทำให้เรารู้สึกโล่งใจ รู้สึกว่าไม่ต้องการอะไรแล้ว

เป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาในชีวิต 
ที่น้ำตามันออกมาจากไหนก็ไม่รู้ 
แต่ที่รู้ ๆ ..

" มันคือน้ำตาแห่งความสุข .. โครต ๆ มีความสุขเลย "








.. To be continued ..











Create Date : 10 เมษายน 2555
Last Update : 10 เมษายน 2555 1:24:08 น.
Counter : 296 Pageviews.

3 comment
1  2  3  

เหตุเกิด ณ โลกของเมล่อน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]