รักคนอ่านจังเลย^^
Group Blog
 
All blogs
 

ก่อนเดือนตุลาจะจากเราไป

หวัดดีแก

แวะมาทักทายก่อนที่เดือนตุลาจะจากเราไป

แกรู้สึกเหมือนชั้นไหม?

ชั้นรู้สึกเหมือนปีนี้มันผ่านไปเร็วมาก

จริงอยู่ว่าพอเราโตขึ้นโดยเฉพาะหลังจากเรียนจบกลายเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานแล้วเราจะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วกว่าสมัยเรายังเด็กๆ แต่ปีนี้ชั้นว่ามันเร็วเป็นพิเศษ ชั้นยังจำช่วงหลังปีใหม่ได้ว่า เปิดฉากมาด้วยความลั้ลลา ชั้นมองเห็นความรุ่งโรจน์ในงาน ที่ทำงานชั้นก็สวยมาก สวยจนอยากคารวะสถาปนิก^_^! กับเพื่อนร่วมงานเราก็เข้ากันได้ดี มีเหตุการณ์ดีๆเกิดขึ้นมากมายก่อนที่เราจะกระจัดกระจายแยกย้ายกันไป เงินเก็บชั้นถึงจะไม่เยอะแต่ก็เยอะที่สุดตั้งแต่เกิดมา ชีวิตส่วนตัวไม่มีอะไรหวือหวาแต่ก็มีความสุข คือมันสุขไปหมด (สุขแบบคนธรรมดาอะนะ ไม่ใช่คนรวยอู้ฟู่อะไร)

แต่ผ่านไปไม่กี่วันเค้าลางความเลวร้ายก็เริ่มแผ่เข้ามาเพราะตอนนั้นคนที่ชั้นต้องทำงานและติดต่อด้วยมาจากประเทศต้นตอของโรคระบาดซะเยอะ (ความจริงอาจจะไม่ใช่ แต่ตอนนี้ก็เชื่อกันอย่างนี้อะนะ)

งานชั้นเกี่ยวข้องกับต่างประเทศชั้นเลยต้องติดตามข่าวอยู่ตลอด ในขณะที่คนส่วนใหญ่ในไทยยังลั้ลลา คนมีเงิน (หรือมีบัตร^^) ยังเดินทางยังเที่ยวกันเป็นว่าเล่น แต่ตัวชั้นเริ่มได้รับผลกระทบแล้ว และรู้ว่าโรคนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ (อย่างที่หลายคนมอง)

ตัดมาที่เดือนนี้เลยละกันนะ

หลายเดือนที่ผ่านมาชั้นไม่ได้ทำอะไรเลยแต่รู้สึกว่ามีหลายอย่างเกิดขึ้นกับชีวิต กับสังคมรอบตัว
วันนี้ชั้นคุยกับเพื่อนร่วมงานเก่าที่ตอนนี้ไปอยู่เมืองนอก แล้วก็ติดอยู่เมืองนอกนั่นแหละ

ก็คุยเรื่องดินฟ้าอากาศกันไปเรื่อย ทางนั้นเริ่มหนาวแล้ว ของเราอากาศก็เย็นลงจากการที่ฝนตกติดต่อกันหลายวัน เพื่อนบอกคิดถึงบรรยากาศที่ไทย ชั้นบอกชั้นก็ชอบบรรยากาศที่ไทยตอนนี้มาก โดยเฉพาะเดือนหน้าจะเป็นช่วงที่อากาศดีที่สุดของไทย

‘อากาศเย็นสบายในวันที่กรุงเทพฯไม่แออัดเท่าไหร่’

มันก็ไม่เลวนะ แกว่าไหม?
ปีนี้เราเจอเรื่องอะไรมามากมายเหลือเกิน มากจนชั้นคิดว่าจะหาความสุขจากเรื่องเล็กๆรอบตัวแทน
 
แล้วเจอกัน

ปล. ชั้นได้งานแล้วนะ ความจริงชั้นยังขี้เกียจอยู่ แต่พอเห็นบิลเรียกเก็บเงินก็เกิดความขยันขึ้นมาทันที อานุภาพแห่งบิลช่างร้ายแรง

XODA
28/10/2020
 




 

Create Date : 28 ตุลาคม 2563    
Last Update : 28 ตุลาคม 2563 22:55:47 น.
Counter : 63 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

เดือนตุลากับก้าวแรกของการเป็นนักเขียน

หวัดดีแก

แป๊บๆก็ผ่านเดือนตุลาไป 5 วันแล้วเนอะ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

ชั้นยังไม่ได้ทำงานนะ ยังพออยู่ได้ก็อยู่ไปก่อน ไม่ใช่ว่าชั้นไม่เจียมตัว จนแล้วยังขี้เกียจหรอกนะ  คือไอ้ความขี้เกียจหลังจากหยุดนานๆมันก็ส่วนหนึ่ง แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็รู้ๆกันอยู่ว่ามันแย่ขนาดไหน บางครั้งชั้นว่าการหยุดเพื่อรอจังหวะเวลาก็เป็นสิ่งที่ควรทำ

กลับมาพูดเรื่อง 1 เดือนที่ผ่านมาดีกว่า

ชั้นก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าซะทีเดียวหรอก ยังมีอีก 1 อย่างที่เป็นความฝันตั้งแต่เด็กของชั้นแต่ชั้นก็ทำไม่สำเร็จซักทีก็คือการเป็น ‘นักเขียน’ นั่นเอง

1เดือนที่ผ่านมาก็ไปไล่ตามฝันนี้มาล่ะ

ถึงตอนนี้จะยังเรียกตัวเองว่านักเขียนไม่ได้ แต่ชั้นก็เริ่มก้าวแรกแล้วนะ เมื่อไม่กี่วันก่อนลองเอางานที่เขียนไว้ไปลงเว็บนิยาย ส่วนผลตอบรับนะเหรอ 555 ชั้นว่าเราข้ามเรื่องนี้ไปก่อนดีกว่า
แต่ก็ใช่ว่ามันจะแย่จนหมดหวังนะ ก็ยังพอมีสัญญาณที่ดีอยู่บ้าง

คือชั้นลงหลายเว็บใช่ไหม แล้วหนึ่งในนั้นคือ Fiction Log ซึ่งชั้นเองก็เพิ่งมารู้นี่แหละว่าเว็บนี้จัดว่าเป็นเว็บ ปราบเซียน ประมาณว่าเว็บนี้เค้าเด่นเรื่องนิยายแปล นิยายไทยส่วนใหญ่ถ้าเป็นตอนแรกๆของเรื่องแรกมักจะได้กินไข่ต้มกันทั้งนั้น ขนาดคนที่ยอดวิวเยอะๆจากเว็บอื่น มาลงเว็บนี้ยังเงียบ

ไอ้ชั้นไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ลงไป ก็ได้ยอดวิวมาประมาณนึง แค่หลักสิบ

แต่คุยกับนักเขียนหลายคนเค้าบอกว่าแค่นี้ก็จัดว่ามีหน้ามีตาแล้วแหละ เพราะอย่างที่บอก ถ้าหน้าใหม่ ใสกิ๊กส่วนใหญ่มักจะได้กินไข่ ยิ่งนิยายของชั้นไม่ใช่แนวฮิตด้วย มีคนเข้าไปอ่านนี่ก็นับว่าเป็นบุญแล้ว

พูดเรื่องยอดวิวแล้วก็อยากจะเม้าท์เรื่องความกลัวของชั้นให้ฟัง

เมื่อก่อนชั้นคิดว่าความกลัวมันจะหนักสุดตอนที่ลงตอนแรกของเรื่องแรก แต่ตอนนี้ชั้นรู้แล้วว่าตอนที่ 2 น่ากลัวกว่า เพราะตอนลงตอนแรกชั้นก็ไปอ้อนๆคนรู้จักและก๊วนนักเขียนหน้าใหม่ให้ไปช่วยอ่าน คือบางเว็บชั้นปลงแล้วว่าคงไม่มีคนอ่าน แต่อย่างน้อยก็ขอให้มีบางเว็บที่ไม่ต้องกินไข่ต้ม คือสุดท้ายแล้วก็มีคนอ่านทุกเว็บนะ แม้แต่เว็บที่ชั้นไม่ได้บอกใครว่าลงก็มีคนอ่าน
 
ตอนแรกผ่านไปชั้นก็นึกว่าไม่เครียดแล้ว ที่ไหนได้ พอมาตอนที่ 2 เครียดหนักกว่าเดิม
เพราะตอนลงตอนที่ 2 ชั้นไม่ได้โปรโมทที่ไหนเลย เพราะนั้นคนที่มาอ่านคือนักอ่านจริงๆ
ที่ชั้นลุ้นเพราะว่าตอนแรกมันไม่มีฟีดแบคจากนักอ่านเลยไง มีแต่คอมเม้นท์จากคนรู้จัก ชั้นก็ไม่รู้ว่านักอ่านทั่วไปที่ได้อ่านตอนแรกเค้าสนใจจะอ่านต่อไหม ถ้าเกิดตอนสองไม่มียอดวิวเลย ถึงชั้นจะยังเขียนต่อไปแต่มันก็คงห่อเหี่ยวใช่ไหมแก

ซึ่งผลปรากฏว่ายอดวิวน้อยจริงๆ แต่ละเว็บขึ้นมาจากตอนแรกน้อยมากๆ นี่สินะฟีดแบคที่แท้จริงของนิยายของชั้น^_^!

แต่ชั้นก็ได้กำลังใจจากคนที่กดเข้าชั้นนะ มีกดอยู่ 2 เว็บๆละ 2 คน ซึ่งเว็บที่ 2ก็คือ Fiction Logนี่เอง 555 สามารถกุมหัวใจคนจากเว็บนั้นได้ รู้สึกมีพลังยังไงไม่รู้

ถึงจะเป็นนักเขียนที่มีคนอ่านแค่หลักสิบแต่ชั้นก็จะเขียนต่อไป เพื่อทำตามฝันของตัวเอง และเพื่อนักอ่าน 4 คนที่รออ่านนิยายของชั้นอยู่

เอาละ แวะมาเม้าท์แค่นี้แหละ เดี๋ยวไปปั่นนิยายต่อ

ชั้นกะว่าเขียนนิยายจบเรื่องเมื่อไหร่ชั้นถึงจะไปหางานทำ เพราะฉะนั้นต้องเร่งมือแล้ว ก่อนที่ไส้จะแห้งไปกว่านี้)
 
แล้วเจอกัน

XODA
05/10/2020
 




 

Create Date : 05 ตุลาคม 2563    
Last Update : 5 ตุลาคม 2563 1:27:38 น.
Counter : 102 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

สวัสดีจ้ะ กันยา

ไงแก

หลายๆคนหวังว่าเดือนนี้อะไรๆจะดีขึ้นกว่าเดิม ปรากฏว่าพอเข้าเดือนกันยาได้ 3 ชั่วโมงฝนก็โหมกระหน่ำและตกยาวจนเช้ามืด เช้ามาไปทำงานสายกันเป็นแถว ^_^

ขนาดวันนี้ช่วงกลางวันฝนไม่ได้ตก แต่ตอนที่ชั้นออกไปซื้อข้าวตอน 2 ทุ่มครึ่ง ก็ยังรู้สึกถึงความเย็นและความชื้นอยู่ทั่วไป ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ชั้นไม่ได้ทำงานช่วงนี้เลยไม่ต้องตื่นเช้าแล้วฝ่าฝนหรือลุยน้ำไปทำงาน งานชั้นยิ่งเป็นงานที่ต้องหอบเอกสารปึกใหญ่ๆตะลอนๆไปตามสถานที่ราชการต่างๆ(ซึ่งการเดินทางไม่สะดวก)ซะด้วย

ช่วงนี้ชั้นก็เรื่อยๆเฉื่อยๆอะแก ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่คิดว่าตัวเองจะใช้ชีวิตแบบนี้มาได้หลายเดือนขนาดนี้ อยากออกไปเที่ยวต่างจังหวัดหาแรงบันดาลใจเหมือนกันนะ เตรียมตัวแล้วด้วย แต่ทุกที่ๆจะไปน้ำท่วมหมด ^_^!

สำหรับชั้นเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ชั้นตั้งเป็น Deadline เอาไว้ว่าชั้นยอมให้ตัวเองขี้เกียจได้ถึงเดือนสิงหาคมเท่านั้น พอเข้าเดือนกันยายน ต้องหาอะไรทำซักอย่าง ห้ามเรื่องมาก ห้ามผัดวันประกันพรุ่งอีกเด็ดขาด ไม่ใช่อะไร ถ้ามัวแต่เรื่องเยอะคงได้อดตายแน่นอน 555

ก่อนหน้าที่ชั้นจะไปจริงจังกับการหางาน ชั้นเลยมาเรียกกำลังใจด้วยการอัพบล็อกก่อน

ให้กำลังใจชั้นด้วยนะ

แล้วเจอกัน

XODA
01/09/2020




 

Create Date : 01 กันยายน 2563    
Last Update : 1 กันยายน 2563 22:16:19 น.
Counter : 70 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

อยากรู้เธอเป็นอย่างไร


หวัดดีแก

ไม่เจอกันนานเลยนะ ครั้งล่าสุดที่ชั้นอัพบล็อกก็นู่นเลย 5 ปีที่แล้ว

ความจริงชั้นยังวนเวียนในเวปพันทิปตลอดแหละ การอ่านเนื้อหายาวๆและการถามตอบในกระทู้มันถูกจริตชั้นมากกว่าการเล่น Social

แต่หลังๆมาชั้นอ่านบล็อกน้อยลงมาก แทบไม่อ่านเลยก็ว่าได้ พอไม่ได้เข้าไปอ่านบล็อกคนอื่น ก็เลยไม่ได้กดเข้ามาบล็อกตัวเองด้วย

แต่ 5 ปีมันก็นานเกินไปอะนะ ก็แอบสงสารบล็อกอยู่เหมือนกัน มันคงจะเหงา (เปล่าหรอก ชั้นนี่แหละเหงา โดนพิษโควิด อยู่ว่างมาหลายเดือนแล้ว) จากนี้ไปจะพยายามมาอัพเรื่อยๆละกัน ตั้งเป้าไว้ว่าจะอัพอย่างน้อยเดือนละครั้ง แต่ชีวิตชั้นมันก็ไม่ค่อยมีอะไร หรือจะอัพปีละครั้งดีวะ อัพเฉพาะตอนปีใหม่อะไรเงี้ย คนผ่านมาอ่านคงงงเนอะ อะไรกัน เปิดมาก็เจอแต่ข้อความสวัสดีปีใหม่ 555

เอาล่ะ ชั้นว่าชั้นควรหยุดก่อนที่จะออกทะเลไปไกลกว่านี้ ^_^

วันนี้แวะมาทักทายพอหอมปากหอมคอ เดี๋ยววันหลังมาเม้าท์ใหม่นะ สัญญาว่าจะไม่มาอีกที 5 ปีข้างหน้าแน่นอน ^_^

คิดถึงแกนะ

แล้วเจอกัน

XODA
14/08/2020




 

Create Date : 14 สิงหาคม 2563    
Last Update : 14 สิงหาคม 2563 21:51:45 น.
Counter : 76 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 

เปลี่ยน

วันนี้ชั้นมาเก็บบล็อกเก่าๆเข้ากรุ

ก่อนเก็บก็อ่านนิดนึงแหละ บางตอนก็ขำๆกับตัวเองบางตอนก็แอบอนาถ

ตอนแรกคิดว่าจะลบไปเลยจะได้ไม่รก บล็อกที่เก็บเข้ากรุไม่มีใครเห็นอยู่แล้วตัวชั้นเองก็ไม่ค่อยได้กลับไปอ่าน แต่พออ่านดูแล้วก็แอบเสียดาย เลยเก็บไว้ก่อนละกันจะบ้าจะบอยังไงมันก็คือชีวิตจริง
เป็นเรื่องจริงที่เจอ และความคิดที่กลั่นออกมาเป็นตัวอักษรทั้งหมดนั้นมันก็เป็นความคิดและมุมมองจริงๆของตัวชั้นเอง

ความจริงชั้นมีเรื่องเล่าเยอะมากนะ พิมพ์ไว้เยอะแต่ไม่ได้โพสต์

ไม่ใช่อะไร พอจะโพสต์ก็ผัดวันประกันพรุ่งกับตัวเองรอก่อนๆ อยากแต่งบล็อก เดี๋ยวรอไปถ่ายรูปนั่นนี่นู่น แล้วค่อยโพสต์

สุดท้ายก็ขี้เกียจไม่ได้แต่งอะไรและไม่ได้โพสต์อะไร
ช่วงที่หายไปชีวิตก็มีทั้งสุขและเศร้านะหลังๆมาสุขจะเยอะกว่าเศร้า
แต่ที่สุขนี่ไม่ใช่ว่าชีวิตดีขึ้นหรืออะไรนะ ยังบัดซบเหมือนเดิมแหละจะบอกว่าบัดซบกว่าเดิมก็ยังได้
เพราะเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่วัยรุ่นวัยใฝ่วัยฝัน เวลาเจออะไรมันเป็นความจริงล้วนๆ
และความจริงในปัจจุบันก็จะโยงไปสู่ความจริงในอนาคตไม่มีความฝันความหวังอะไรให้ใจอันอ่อนล้าหนีไปแอบ

ไม่รู้เพราะอย่างนี้หรือเปล่านะ อยู่ดีๆชั้นถึงมีสติในการใช้ชีวิตการแสดงออกและการตัดสินใจมากขึ้น
ปล่อยวางมากขึ้น ควบคุมอารมณ์ได้มากขึ้น คือมันเปลี่ยนจนชั้นก็ยังงงตัวเอง
แต่เปลี่ยนเฉพาะความรู้สึกข้างในนะแกหน้าชั้นยังเครียดและดุเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
อันนี้มันเป็นมาตั้งแต่เกิด ถ้าอยากเปลี่ยนต้องศัลยกรรมอย่างเดียว
กลับมาเรื่องการเปลี่ยนแปลงตัวเอง ชั้นคิดว่าสิ่งที่เป็นในตอนนี้น่าจะเป็นผลมาจากการพยายามอย่างยาวนานของชั้นที่จะเปลี่ยนทัศนคติเปลี่ยนความคิดจากด้านลบให้มาเป็นด้านบวกมากขึ้น ปล่อยวางให้ได้มากขึ้น
ตอนนี้ยังไม่ถึงกับปล่อยวางได้อย่างแม่ชีหรือคิดบวกได้หรือเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนละคนอย่างที่หลายๆคนทำได้และมาเขียนเป็นหนังสือให้เราซื้ออ่านหรอกนะ
แต่ถึงจะยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่อย่างน้อยก็มีสัญญาณที่ดีว่าคนอย่างชั้นก็อาจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ถ้าตั้งใจจริง  และที่ผ่านมาชั้นก็ได้ไปอ่านเคล็ดลับนั่นนี่นู่นจากผู้มีประสบการณ์หลายๆคน มีอยู่เคล็ดลับนึงที่ชั้นเริ่มใช้และเริ่มเห็นผลก็คือ

ถ้าเราคิดอยากจะได้หรืออยากจะเป็นอะไร อย่าอุบเงียบไว้คนเดียวให้บอกหรือประกาศเป้าหมายของเราให้คนอื่นรู้

เพราะเวลาเราจะทำอะไรเราต้องตั้งเป้าให้ชัดเจนก่อนใช่ไหมการบอกคนอื่นจะช่วยตอกย้ำตัวเราว่าเป้าหมายของเราคืออะไรและหลังจากบอกคนอื่นไปแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจะเป็นกำลังใจหรือความกดดันว่าจะต้องทำให้ได้ อย่างน้อยมันก็จะส่งผลดีในแง่ที่ว่าเป็นการช่วยกระตุ้นให้เรามุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จตามเป้าหมายที่วางไว้
เพราะฉะนั้นตัวตนเก่าๆของชั้นๆจะไม่ทิ้ง ไม่ลบไม่ลืม แต่จะเก็บไว้ในส่วนลึกๆ ของจิตใจและส่วนลึกๆของบล็อกนี้  เพื่อรอวันที่ชั้นจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ และหันกลับไปมองเรื่องเก่าๆของตัวเองด้วยมุมมองใหม่ๆ


และชั้นจะไม่รอให้ถึงปีใหม่ด้วยชั้นจะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้แหละ คิดตอนนี้ทำตอนนี้เลย


นี่แหละ ตัวชั้นล่ะ




 

Create Date : 09 ธันวาคม 2558    
Last Update : 9 ธันวาคม 2558 0:16:02 น.
Counter : 690 Pageviews.  


BlogGang Popular Award#16


 
XODA
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Friends' blogs
[Add XODA's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.