ตะพาบ 272 : เลียนแบบ





" เลียนแบบ "


....แจกันพอร์ซเลนสีขาวใส ที่มีลวดลายสีฟ้าอมเขียว งดงามท่ามกลางแสงไฟบนแท่นหน้าเวที ของสถาบันการประมูลสินค้าและผลงานศิลปะ
ที่มีชื่อเสียงติดระดับโลก สถาบันประมูลผู้ทรงอิทธิพลแถวหน้า....ที่การประมูลแต่ละครั้งมีเงินสะพัดไม่ต่ำกว่า พันล้านเหรียญสหรัฐ

" ราคาประมูลเริ่มต้น หนึ่งล้านเหรียญครับ สำหรับแจกันพอร์ซเลน สมัยราชวงศ์หมิง อันสวยงามใบนี้ "



" ผมรู้สึกภูมิใจมากครับ ที่ประมูลศิลปะอันสูงค่านี้ มันเป็นงานเก่าสมัยราชวงศ์หมิง เชียวนะ "
ผู้ที่ประมูลได้ ให้สัมภาษณ์.....เขามองแจกัน พอร์ซเลนอันงดงามใบนั้น พลางยิ้มอย่างภูมิใจ







ณ. อีกมุมหนึ่งของโลก

เมืองจิ่งเต๋อเจิ้น มณฑลเจียงซี (สำเนียงแต้จิ๋ว - กังไซ) ประเทศจีน


......" อาปิง อีเหลาซิก อีซื่อ ใครจ้างทำอะไรก็ทำ อีไม่สนใจหรอกว่าใครจะจ้าง
ถ้ามีเวลาอีทำให้หมดทุกคนนั่นแหละ แล้วไม่ได้ต่อรองราคาอะไรมากมายหรอก "

" แต่อีมีดีอยู่อย่าง อีเก่งมาก อีเก่งศิลปะ ทั้งปั้น ทั้งวาด อีจบจากมหาวิทยาลัยในเมืองทางด้าน เซรามิค "
" แล้วอีก็ได้รางวัลประกวด เซรามิค จากทั่วโลกมามากมาย เลยนา "
" อีเป็นคนชอบศึกษาด้านของโบราณ ดูแป๊บเดียวก็รู้เป็นของสมัยไหน ปั้นแบบไหน อีเซียนเลยเรื่องของเก่า "
" บริษัทเซรามิคใหญ่ๆ มาทาบทามให้อีไปทำงาน อีก้อม่ายปาย อีบอกมันไม่อิสระ อีเป็นคนแปลก ๆ ฮ่า ๆๆ "

" แล้วอีบอก อีเป็นคนชอบฟังเพลง ชอบร้องเพลงคาราโอเกะ หลังเลิกงานอีคงจะเก็บตัวพักผ่อนอยู่คนเดียวเงียบๆ "
" พ่อแม่พี่น้องอี อยู่เมืองใกล้ๆกัน บ้านเล็กๆนี้อีอยู่คนเดียว อีไปทำงานขายของให้ร้านขายจานชาม ของอาม่าอากงเป็นกิจการกงซี ที่อยู่ในตั๊กลั๊ก ข้างศาลเจ้า "

เสียงเม้าท์มอยตามประสาชาวบ้านร้านตลาด มักมีเสียงดังซุบซิบ เวลามันเดินผ่าน

" อาปิง ลื้อไอ๊คื้อตีก่อ...วันนี้ ลื้อให้ช่างมาทำอะไรเหรอ เห็นทำอยู่หลายวันแล้ว "
" อั๊ว ตึ่งไล๋....อั๊ว ให้เค้ามาทำห้องร้องเพลงใหม่ วันนี้ก็เสร็จแล้ว " ว่าพลางอาปิง ก็โค้งให้อย่างสุภาพ.....






ก่อนหน้านั้น...........


............ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ อาปิงจะมาช่วยขายของอยู่ที่ร้านขายถ้วยชามของอาม่าซึ่งเป็นกิจการกงซี ของครอบครัว มาช่วยงานตั้งแต่เช้าถึงเย็น
วันนี้อาปิงมาทำงานที่ร้านเหมือนทุกครั้ง หลังเลิกงานก็เดินกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านมากนัก

ที่หน้าบ้าน.....มีรถเบนซ์คันใหญ่จอดอยู่ ผู้ชายวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐาน ลงมาจากรถ เข้ามาถาม
" รู้จักอาปิงมั้ยครับ ผมมาหาอาปิงครับ "......" ผมอาปิงครับ มีธุระอะไรครับ " อาปิงตอบสีหน้างงๆ
" โอ้ว...โชคดีเจอพอดีเลยครับ พอดีมีคนแนะนำให้มาหา ผมมีงานจะว่าจ้างให้คุณช่วยทำหน่อย ไม่รีบเร่งอะไร และผมให้ราคาดี "
" จะมาจ้างผมทำงาน งานอะไรครับ "  อาปิงถามทำหน้าสงสัย " งานปั้นถ้วยชามน่ะครับ "
" งานปั้นเหรอ.....เอ ใครแนะนำคุณมาไม่ทราบครับ " " อาจารย์ ที่มหาวิทยาลัย ที่คุณเคยเรียนน่ะ "
" พอดีเดิมทีผมหาช่างฝีมือดี มาปั้นงานให้ มีคนแนะให้ไปสอบถามที่มหาวิทยาลัย สอนเซรามิค เค้าบอกที่นั่นมีอาจารย์
เก่งๆหลายคน อาจช่วยปั้นงานให้ผมได้ แต่อาจารย์ที่นั่นกลับแนะนำคุณ เค้าบอกคุณเก่งกว่าอาจารย์อีก "
" แถมได้รางวัลจากการประกวดมากมาย และอีกอย่างเค้าบอกคุณยังว่างงานอยู่ แล้วก็บอกว่าคุณเป็นคนซื่อ ไว้ใจได้ ผมก็เลยมาหาคุณ "

" อ้อ  อย่างนั้นหรือครับ.....อืม ผมก็ไม่ว่างนะ ต้องช่วยที่บ้านขายของ "
" ว่าแต่งานที่ว่า เป็นงานอะไรครับ "  " งานปั้น ถ้วยชาม แจกัน อะไรพวกนี้แหละ งานเซรามิคพอร์ซเลน ครับ " ...." อ้อ งานพอร์ซเลน "
" อืม...งั้นเชิญข้างในบ้านก่อนครับ ....ว่า แต่ว่า คุณมีตัวอย่างงานมาให้ดูมั้ย ผมจะได้ดูก่อนตัดสินใจว่าจะรับมั้ย "
" มีๆ อยู่ในมือถือ เดี๋ยวผมเปิดให้ดู ".....อาปิงเปิดประตูไม้ หน้ากำแพงบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก...โถงหน้าบ้าน มีโต๊ะและเก้าอี้ไม้เก่าๆตั้งอยู่
หลังจากที่อาปิง ดูรูปงานจากมือถือ...." งานสมัยหมิง เหรอ....ให้ทำงานรีโปรดักส์ ใช่มั้ย? " 

" ช่ายๆ.....ผมมาจ้างคุณ ทำของเลียนแบบให้ จะเก็บไว้เป็นที่ระลึก  ของจริงผมจะเอาออกขาย ในงานของบริษัทประมูล ที่ต่างประเทศ "
" อ้อ.....คุณทำอาชีพทางด้านนี้เหรอ "   " ผมทำธุรกิจค้าขายศิลปะ และวัตถุโบราณ...ผม จางเหลียง เรียกผม เหลียง ก็ได้ "
" เป็นงานละเอียดมากเหมือนกัน แต่ก็เป็นงานที่ผมถนัด ผมขอตัดสินใจสองสามวัน "
" ฮ่อๆ ได้ครับ เรื่องราคารับรองผมจะจ้างคุณในราคาสูง ให้สมกับฝีมือคุณ "   " เรื่องนั้น ไว้พูดกันทีหลัง "

หลังจากนั้นสามวัน...." ใบละห้าพันหยวน ให้เวลาทำ หนึ่งเดือน "
" ผมจะเอารูปถ่ายมาให้คุณ และจะวัดขนาดมาให้เรียบร้อย "
" รูปถ่าย....กับวัดขนาด มาให้.....อืม แบบนั้นผมทำให้ไม่ได้หรอกครับ " " ผมต้องดูงานจริง ไม่งั้นมันก็ไม่เหมือนหรอกครับ "
" ถ้าเป็นงานจริง....เอ่อคือว่า ผมกลัวชิ้นงานจะชำรุดน่ะครับ เออ ๆ "

" คุณไปคิดดูก่อนก็ได้ครับ ผมเองก็ไม่ค่อยอยากรับเท่าไหร่หรอกครับ ค่าจ้างก็พอๆกับเงินเดือนผมเลย ก็ไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ "
" อืม ก็ได้ครับ ผมจะเอางานจริงมาให้ดู แต่ช่วยระวังมันหน่อยละกันครับ "
" ไหนคุณว่าไว้ใจผมไงล่ะครับ งานทุกชิ้นที่ผ่านมือผม ผมรักเท่าชีวิต ถามอาจารย์ผมดูก็ได้ "
" ฮ่อ ได้ๆครับ " " วันที่ผมเอางานมาให้แล้วผมจะโทรหาครับ "  " ได้ครับ "

อาปิง มองรถเบ็นซ์คันงามจากไป ก่อนที่จะลูบคลำเจ้าจินจิน แมวเหมียวลายเสือตัวอ้วนที่เข้ามาคลอเคลีย

" ไอ้นี่มัน โง่...แถมใช้ง่ายจริงๆ ฮ่าๆ ฝีมือมันดีจริงแต่มันไม่มีหัวเซ็งลี้ ห้าพันหยวนถูกแสนถูก ถ้ามันรู้ว่าอั๊วจะขายใบจริงเท่าไหร่ มันคงตกใจ "
นักธุรกิจสองคน ในเบาะหลังของเบนซ์ เอสคลาส หัวเราะและสนทนากันอย่างครื้นเครง








เช้าในวันหนึ่ง แจกันพอร์ซเลน สมัยราชวงศ์หมิง ก็ถูกนำส่งมาให้อาปิง อย่างระมัดระวัง
หลังจากเจ้าของได้กลับไปแล้ว อาปิงก็นำแจกันใบนั้นไปเก็บไว้ในเวิร์คช็อปเล็กๆ ที่ใช้ปั้นงานเป็นประจำ พร้อมกับล็อกห้องไว้อย่างดีถึงสองชั้น
ทุกๆเช้าก่อนไปทำงาน อาปิงต้องให้อาหาร เจ้า จินจิน แมวตัวอ้วนทุกครั้ง แต่วันนี้ไม่เห็นมัน

" มันคงติดแมวตัวเมียข้างบ้านเหมือนเคย " อาปิงคิด

หลังเลิกจากงานขายของ อาปิงก็กลับบ้านเหมือนทุกวัน เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็เดินไปที่เวิร์คช็อปที่อยู่ข้างๆบ้าน......หลังจากที่เปิดประตู
ก็เห็นเจ้าจินจิน แมวตัวอ้วน เดินออกมาจากในช็อป มันมาคลอเคลียอยู่ที่ขาเหมือนทุกครั้ง เมื่อมองไปที่ชั้นวางของ และพื้นห้อง...อาปิงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง !!!
!!!...พอร์ซเลนสมัยราชวงศ์หมิง กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ใกล้ๆกันมีหนูตัวอ้วนตัวหนึ่งถูกกัดกินหายไปครึ่งตัว...!!!

เฮ้ย !!! ชิบหายแล้ว....อาปิงตะโกนสุดเสียง ยืนตะลึง มองซ้ายทีขวาที
แล้วสายตาก็มาจับอยู่ที่เจ้า จินจิน แมวต้องสงสัยซึ่งกำลังเอาลำตัวอ้วนๆถูไถไปมาอยู่ที่ขา พลางร้องเสียงเหมียวๆ เหมือนทุกครั้ง
อาปิงค่อยๆเดินไปที่ แจกันสมัยราชวงศ์หมิงอันสูงค่า ซึ่งบัดนี้แตกเป็นหลายๆชิ้นกองอยู่ที่พื้นดินแข็ง
นั่งลง ค่อยๆเอื้อมมือเพื่อจะหยิบเศษที่แตก ขึ้นมาดู แต่ก็ชะงัก...
อาปิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ส่ายหัวช้าๆ...ลุกขึ้นก่อนจะอุ้มแมวออกให้พ้นประตู แล้วล็อคประตูห้องเวิร์คช็อป ไว้เหมือนเดิม....

.....อาปิงรู้สึกเหมือนโลกหมุน จนตัวเองเซ....มันเดินออกจากตรงนั้น ออกไปหน้าบ้าน เดินไปตามทางที่คุ้นเคย
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเดินไปไหน....เพียงแต่อยากเดินให้พ้นจากตรงนั้น เท่านั้น

.....อาปิงเดินไปเรื่อยๆ ตามทางดินที่อัดจนแข็ง ข้างทางมีลำธารกว้าง มีน้ำใสตื้นๆไหลรินอยู่เอื่อยๆ มันเดินเหมือนคนไร้จุดหมายกับปัญหาในชีวิต
ที่อยู่ๆก็เกิดขึ้น....นี่ถ้าเจ้าของแจกันมูลค่ามหาศาลนั้นรู้เข้า จะทำอย่างไร มันพอจะทราบมาบ้างว่าราคาแจกันใบนั้นมูลค่าของมันสูงลิบ
แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาชดใช้ให้เค้า...รู้สึกโทษตัวเองที่ไม่รอบคอบพอ.....
" ซวยจริงๆ " อาปิงรำพึงในใจ พลางเดินไปเรื่อยๆ จนถึงบริเวณที่มีต้นหลิวขึ้นอยู่ริมสองฝั่งลำธาร

อาปิงนั่งลงที่ขอบเขื่อนหิน ที่ทำไว้กันดินถล่ม นั่งมองสายน้ำที่ไหลรินอย่างช้าๆ
ลมเย็นๆยามเย็นพัดโชยมาอ่อนๆ พัดใบของต้นหลิวให้พลิ้วไปตามลม ลมที่พัดเย็น ๆ ทำให้ใจรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง
อาปืงหยิบหนังยางจากกระเป๋า มัดรวบผมที่ยาวประบ่าไว้ด้านหลัง....เหม่อมองไปยังลำธารใสๆตรงหน้า
แสงแดดอ่อนๆ ทำให้เห็นภาพต้นหลิวและใบหลิวที่พลิ้วไหวนั้น สะท้อนอยู่ในน้ำ
"...อาหลิว " อาปิงพูดเบาๆ คล้ายตกอยู่ในภวังค์...อาหลิว สาวน้อยที่ตนหมายปอง แต่ยังไม่มีโอกาสเผยความในใจ
มันมองเงาของใบหลิว ที่พลิ้วไหวอยู่ในน้ำนั้น จนเนิ่นนาน.....ยิ้มน้อยๆ...ในแววตามีประกายสุกใสขึ้น......

อาปิงเดินกลับบ้าน เปิดประตูห้อง เวิร์คช็อป....
.....นั่งมอง เศษเซรามิคชิ้นเล็กชิ้นน้อยจาก ราชวงศ์หมิงเหล่านั้น...แล้วค่อยๆต่อจิ๊กซอร์ เศษแจกันเหล่านั้น ยึดกันไว้ด้วยกาวใส
เซรามิคพอร์ซเลน อันสูงค่าของราชวงศ์ ก็กลับมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง
" ฉันจะชุบชีวิตให้เธอใหม่" อาปิง รำพึงในใจ ในขณะที่ใบหน้าและแววตาเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิด
" เธอเหมือนสิ่งที่ฉันรัก เหมือนสาวงามที่งดงามที่สุด เหมือนสาวน้อยที่ฉันหลงรัก ฉันจะปั้นเธอให้งดงามเหมือนเดิม "








.....หลังเลิกงานทุกวัน อาปิง หมกมุ่นอยู่กับการค้นคว้าวิจัย หาหลักฐาน
อาปิง รวบรวมเงินที่เก็บออมไว้ ลงทุนทำเตาอบเซรามิคแบบโบราณให้มีลักษณะใกล้เคียงกับเตาเผาของช่างปั้นในยุคนั้น
วิเคราะห์ชนิดของดินที่ปั้น มวลสารที่ผสม สืบหาประวัติของวัตถุดิบที่นำมาเขียนสีในยุคนั้น
หาข้อมูลของดินขาว น้ำเคลือบ อุณหภูมิของไฟ และศึกษาวิธีการสร้างร่องรอยแห่งความเก่าแก่

อาปิงเหมือนจมอยู่กับภวังค์แห่งความฝัน รู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยเข้าไปอยู่ในยุคสมัยแห่งราชวงศ์หมิง
มันค่อยๆปั้นขึ้นรูปแจกัน เหลี่ยมมุมทุกมุม ความไม่สมบูรณ์และร่องรอยความเก่าในทุกองศา
เส้นสายของสีจากปลายพู่กัน ที่ถูกตวัดปาดลงบนพื้นผิว ราวกับว่ามันเคยวาดมาแล้วเมื่อห้าร้อยปีก่อน
ทุกรายละเอียด ทุกการเทียบเคียงจากงานเดิม ถูกถ่ายทอดบนชิ้นงาน ผ่านสายตาอันเฉียบคม และแว่นขยายอันทรงประสิทธิภาพ

อาปิงลูบไล้ไปบนแจกัน ราวกับว่ามันมีชิวิต ราวกับเธอคือหญิงสาวอันงดงามที่อยู่ตรงหน้า
ประหนึ่งได้หลอมรวมจิตวิญญาณของตัวเอง ให้เป็นหนึ่งเดียวกับแจกันใบนั้น......


......" โอ...คุณปิง...งดงามมากเลยครับ เหมือนกันมากเลยครับ ดูเหมือนของเก่ามากๆ นี่ถ้าให้ผมเลือกผมไม่รู้นะว่าอันไหนใบจริง "
" ดีนะที่คุณ ติดสติกเกอร์เล็กๆบอกไว้ที่ตรงก้น "
" ใช่ครับ ผมก็เกรงว่าเฮียจะสับสน ก็เลยเขียนบอกไว้น่ะครับ "

" คุณจะรับเป็นเงินสดหรือจะให้ผมโอนเงินเข้าบัญชีคุณดี "  " ผมขอเป็นเงินสดดีกว่า สะดวกกว่าเพราะผมไม่ค่อยสะดวกใช้บัตรกดเงิน "
" ฮ่อๆ ได้ครับ ๆ ......นี่ครับ ห้าพันหยวน "   " อาทิตย์หน้า ผมจะเอางานมาให้อีกครับ "

อาปิง หยิบซองใส่เงิน เปิดดูเงินด้านใน เงยหน้ามองรถเบนซ์คันงามไกลออกไป จนลับตา
ที่ดวงตาปรากฎประกายวาววับขึ้นวูบหนึ่ง พร้อมกับมีรอยยิ้มบางๆบนใบหน้านั้น

.....ผ่านมาได้สองปี อาปิงมีงานปั้น รีโปรดักส์ มาให้ปั้นอย่างสม่ำเสมอทุกเดือน บางเดือนมีถึงสองสามใบเลยทีเดียว
จนมันเก็บเงินต่อเติมบ้านที่อยู่คนเดียวใหม่ ได้ห้องฟังเพลงและห้องหนังสือสวยๆมาห้องหนึ่ง...........


............" ข่าวใหญ่ทางหน้าทีวี นักธุรกิจมหาเศรษฐีชาวจีน ถูกจับที่อังกฤษ เนื่องจากขายแจกันปลอม ระหว่างงานประมูลงานศิลปะครั้งใหญ่ "
" ซึ่งทางสถาบันประมูล ได้ยืนยันว่างานชุดนี้ มีของจริงแค่หนึ่งใบ ซึ่งผู้ต้องหาก็รับสารภาพและยอมเปิดเผยให้ทราบว่า ใบไหนคือใบจริง
สถาบันได้แยกเก็บแจกัน สมัยราชวงศ์หมิงใบจริงไว้ที่สถาบัน ส่วนของเลียนแบบตำรวจได้ยึดไว้เป็นของกลาง
ภาพแจกันพอร์ซเลนใบใหญ่ ถูกเผยแพร่ภาพบนจอทีวี  อาปิงมองดู ก่อนคิดในใจ

" คิดอยู่แล้วว่าเฮียไม่ซื่อ...ต้องมีสักวันที่ทำของเลียนแบบ แล้วก็ขายทั้งสองใบพร้อมกัน แต่เฮียพลาด เพราะแจกันคอลเลคชั่นนี้ มันมีใบเดียว "
" ผมรู้อยู่แล้ว แต่ก็ลืมบอกเฮีย ไป.....ขอโทษด้วยนะเฮีย "








.....อาปิง นอนพักเอนกายบนโซฟาตัวเก่าอย่างสบายอารมณ์ เอื้อมมือไปหยิบรีโมท กดเปิดทีวีที่อยู่บนชั้นวางด้านหน้า
เปิดช่องดนตรีที่เป็นเพลงจีนบรรเลงที่ชื่นชอบ หลับตายิ้มฟังอย่างสบายใจ สักพักก็ลืมตาช้าๆ หันมองไปที่ชั้นหนังสือที่อยู่เต็มผนังทางด้านขวา
ค่อยๆลุกเดินไปที่หนังสือเล่มหนึ่ง อาปิงจับหนังสือเล่มนั้น พลิกหมุนเบาๆหนึ่งครั้ง ก่อนกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม
ผนังที่วางหนังสือทั้งผนัง กลับกลายเป็นประตูกลบานใหญ่หมุนพับเข้าไปด้านใน ซึ่งเป็นห้องลับอันกว้างขวางอีกห้องหนึ่ง
!!!...ไฟดาวน์ไลท์แอลอีดีหลายดวง ที่ฝังอยู่บนเพดานภายในห้องลับนั้น......สว่างขึ้น...!!!

ผนังด้านในทั้งสามด้านของห้องนั้น....เป็นชั้นวางของที่ทำจากกระจกใส สูงจากพื้นจรดเพดาน
บนชั้นกระจกใส ที่วาววับยามต้องแสงไฟนั้น....!

!!...มันเต็มไปด้วยเซรามิคพอร์ซเลน ที่สะท้อนแสง...เปล่งประกายตระการตา !!!
....อวดลวดลายอันวิจิตรงดงาม...หลากหลายรูปแบบ...ทั้งหมดถูกจัดวางไว้เหมือนที่เคยเห็นในพิพิธภัณฑ์
...งดงามราวกับเป็นภาพจากความฝัน

" การปั้นเลียนแบบของเก่าหนึ่งชิ้น กับ สองชิ้นมันก็ไม่เหนื่อย เพิ่มขึ้นเท่าไหร่หรอก "
" แล้วผมก็บอกเฮีย แล้วว่าจะทำให้ชนิดแยกไม่ออกเลย ว่าอันไหนเก่าอันไหนใหม่ "
" .....แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญของบริษัทประมูลก็ไม่มีทางมองออก....มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ดูออก เพราะผมเป็นคนปั้น "
".....แล้วก็ขอโทษด้วยที่ผมดันชอบของแท้มากกว่าของเลียนแบบ....แต่ผมก็ไม่ได้เอาทุกชิ้นหรอก....เอาเฉพาะที่ชอบ....."
"......สมบัติของจีนก็ต้องอยู่ในเมืองจีน สินะ  อย่างน้อยก็อีกสักระยะเวลาหนึ่ง "  อาปิงคิดในใจ ก่อนที่....
....สายตาจะมาหยุดอยู่ที่โหลแก้วใบใหญ่ ภายในมีผงสีขาวอยู่เกือบเต็ม เขียนป้ายติดไว้ว่า " มวลสารจากแจกันแตกใบแรก ใช้สำหรับผสม "

"....เสียดายเหมือนกัน แต่ทำไงได้เดี๋ยวนี้เทคโนโลยี่ ตรวจของเก่ามันพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ "
" ดีเหมือนกันนะที่เธอแตก..."  "...ก็จริงอย่างที่คนพูดกัน..ในวิกฤตย่อมมีโอกาสเสมอ... "
อาปิงรำพึงในใจ...ในขณะที่เอนตัวพิงโซฟา มองแจกันและถ้วยชามพอร์ซเลน จากยุคราชวงศ์หมิงอันงดงามเหล่านั้น...อย่างมีความสุข
.


The End
เรื่องราวทั้งหมดแต่งขึ้นจากจินตนาการ

“ ในปัจจุบันการตรวจหาอายุศิลปะโบราณด้วย คาร์บอน -14 ( C -14 ) ยังไม่สามารถแยกความแท้และเลียนแบบได้ชัดเจนนัก "








ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 272  :  เลียนแบบ - โจทย์โดย คุณ ต่อ toor36

Thanks ; MrMoMMusic -Kiiara -Never Let You ,Antti Martikainen Music -Chinese battle music -Xian ,NoCopyrightSounds ,ขอบคุณบทเพลง ภาพเขียนภาพถ่ายของศิลปินผู้รังสรรค์
คำจีน (แต้จิ๋ว) ; เหลาซิก- คนซื่อ(ความหมายเชิงบวก) ,ลื้อไอ๊คื้อตีก่อ- คุณจะไปไหน ,ตึ่งไล๋- กลับบ้าน ,ตั๊กลั๊ก- ตลาด ,กงซี- บริษัทของครอบครัว ,เซ็งลี้- ค้าขาย

credit : youtube , wikipedia , picture : google
* Literature Blog *



Create Date : 26 กุมภาพันธ์ 2564
Last Update : 26 กุมภาพันธ์ 2564 8:06:05 น.
Counter : 479 Pageviews.

43 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณกะว่าก๋า, คุณThe Kop Civil, คุณทนายอ้วน, คุณhaiku, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณชีริว, คุณที่เห็นและเป็นมา, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณหอมกร, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณtuk-tuk@korat, คุณtoor36, คุณเริงฤดีนะ, คุณkatoy, คุณSweet_pills, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณmariabamboo, คุณปรศุราม, คุณตะลีกีปัส, คุณซองขาวเบอร์ 9, คุณเนินน้ำ, คุณnonnoiGiwGiw, คุณสองแผ่นดิน, คุณอุ้มสี

  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:8:33:41 น.
  
555 ถูกหลอกกันต่อ ๆ ....

ระยะหลังเห็นเขาใช้มวลสารพระเก่าผสมแล้วทำใหม่ จะตรวจ
เจอหรือเปล่าครับ
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:43:11 น.
  
อาปิงนะอาปิง มาเหนือเมฆจริง ๆ
ต้องขอบคุณเจ้าเหมียวจินจินด้วยสินะ 555

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:10:46:49 น.
  
ถ้าผมเป็นอาปิงก็คงจะอึ้งไปนะครับ
ว่าทำยังไงดี
จะด่าแมว
แมวก็คงไม่รู้เรื่องว่าตัวเองทำอะไรไป 555

แต่สุดท้าย
กลายเป็นอาปิงก็ได้พบวิธีการทำเซรามิคขึ้นมาใหม่ในแบบเก่าด้วย

นึกถึงขบวนการต้มตุ๋นทำพระเก่าในเมืองไทยเลยครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:13:24:40 น.
  
ขำตัวเองที่พยายามอ่านออกเสีงเลียนภาษาจีนอย่างเอาเป็นเอาตาย ฮ่าๆๆๆๆ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:13:50:24 น.
  
พล็อตอย่างนี้ต้องไปอ่านนิยาย
พลิกตำนานปรมาจารย์หยกจ้า
ป.ล. แวะมาลงชื่อไว้ก่อน



โดย: หอมกร วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:20:10:34 น.
  
กำลังดูว่าสาวคนนี้แต่งตัวเป็นอะไร อ๋อ เป็นแจกัน

เพิ่งเคยอ่านตะพาบของบ้านนี้ สมัยก่อนไม่ให้ถ่ายภาพโบราณวัตถุเพราะทำของเลียนแบบกันเยอะ
แต่เรื่องนี้ของจริงแตกไปซะงั้น รีโปรดัคส์เนียนมากเอาของปลอมไปประมูลก็ไม่รู้
ไปดูตามรายการพิสูจน์อายุวัตถุโบราณหรือภาพวาดเก่าๆ แล้วก็ทึ่งกับความสามารถในการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์สมัยนี้เหมือนกันนะครับ
โดย: ชีริว วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:22:56:08 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:6:30:02 น.
  
โดย: หอมกร วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:6:54:22 น.
  
โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:22:12 น.
  
ขอบคุณ คุณ haiku ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:40:07 น.
  
ขอบคุณ คุณที่เห็นและเป็นมา ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:40:44 น.
  
สวัสดีครับคุณSleepless Sea

เนื้อเรื่องสนุก อ่านแล้วติดตั้งแต่ตั้งจนจบ มันมีความหลากหลายอารมณ์ในเรื่องที่ผสมผสานกัน ชอบมากครับ เขียนได้ดี
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:10:25:15 น.
  
อ่านเพลินเลย

แว๊บ ๆ เลยเข้าไปดูราคาแจกันโบราณ หลักหลายร้อยล้าน ถึงพันล้านบาทเลยเชียวค่ะ
โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:10:56:35 น.
  
อาปิงนี่มันร้ายจริงๆ กะแล้วว่าต้องทำแบบนี้ แต่ยอมรับว่าร้าย มันแน่ตรงที่บอกว่าจริงๆ ก็ไม่ได้อยากรับงาน เหมือนเป็นการบรัฟตัวเองด้วย
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:11:16:11 น.
  
ขอบคุณเช่นกันครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:11:18:06 น.
  
ขอบคุณ คุณ katoy ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:15:53:58 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ

จะแวะเวียนมาเรื่อยๆ นะครับ
บางครั้งส่งกำลังใจมาก่อน
ว่าจะกลับมาอ่านอีกที จะได้เขียนความเห็นไว้
อ้าว ก็ลืมซะอีก
ให้อภัยข้าน้อย ^^
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:20:13:38 น.
  
อ่านเพลินมากค่ะ
อาปิงได้ประโยชน์ไปนะคะ

ขอบคุณคุณ Sleepless Sea สำหรับกำลังใจค่ะ
โดย: Sweet_pills วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:0:12:35 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:6:24:20 น.
  





เอากับข้าวมาส่งค่ะ

ขอบคุณที่แวะไปส่ง Vote ค่ะ


อาปิงนี่สุดยอดจริงๆ

เลียนแบบ" ได้เหมือนเปี๊ยบ
จนจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

เขียนอ่านเพลิน มีหักมุม
ละมุนละไม
รักเลยค่ะ

โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:9:18:58 น.
  
ขอบคุณ คุณสายหมอกและก้อนเมฆ ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:14:33:22 น.
  
ขอบคุณกำลังใจด้วยค่ะ
โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:16:05:48 น.
  

มักทายยามเย็นค่ะ
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:16:41:00 น.
  
ขอบคุณครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:18:05:41 น.
  
มาทักทายก่อนนะคะ
พรุ่งนี้ค่อยมาส่งกำลังใจอีกทีค่ะ
โดย: เนินน้ำ วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2564 เวลา:20:35:52 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:5:55:56 น.
  
เรื่องแปลก แหวกมากเลยครับ
นี่ผมอ่านไป 2 รอบ อ่านรอบแรก อ่านแล้วลืมรายละเอียด 55555
เป็นคนอ่านหนังสือไม่ค่อยเก่งอ่ะครับ อ่านแล้วชอบลืม ได้หน้าลืมหลัง ได้หลังลืมหน้าไปหมด

จากบล๊อก

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ ^^
โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:10:57:19 น.
  
สวัสดีมีสุขค่ะ

อ่านเริ่มต้น ก็เดาตอนจบได้ถูกต้องค่ะ
เลยได้อ่านทุกตัวอักษร...กว่าจะจบใช้เวลานานหลายนาทีเลยค่ะ
สายตราไม่โอเคกับตัวอักษรเล็กๆแล้ว
พอขยายหน้าจอ ก็ต้องเสียเวลาเลื่อนเม้าส์อีก

สนุกดีนะคะ อาปิงผู้หลงไหลของแท้...ซะแล้ว
โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:11:43:50 น.
  
ขอบคุณที่เข้าไปส่งกำลังใจนะคะ
โหวตหมดแย้ววว เดี๋ยวแวะมาใหม่น๊าาา
โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:17:30:29 น.
  
เดี๋ยวนี้นักเลียนแบบเยอะ

อย่างพระดังที่เจ้าของภูมิใจนักหนา เช่ามาก็แสนแพง
สุดท้ายเจอเลียนแบบซะนิ
โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:18:50:30 น.
  
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:21:22:12 น.
  
มาส่งกำลังใจค่ะ
คืนนี้ราตรีสวัสดิ์นะคะ

โดย: เนินน้ำ วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:21:34:25 น.
  
งานชุดนี้ผมเพิ่งทำในช่วงโควิดครับ
บังเอิญไปอ่านอีบุ๊กอออนไลน์
ชอบภาพหน้ากากต่างๆ
เลยเซฟแล้วนำมาแต่งให้เป็นภาพวาดครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 1 มีนาคม 2564 เวลา:22:14:17 น.
  

อรุณสวัสดิ์ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:5:56:01 น.
  
สุดยอดดดด . . คมซ่อนคม จริงๆ
จากเธอใบแรกกลายเป็นชุดสะสมคอเลคชั้น ฮี่ๆ

โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:10:47:06 น.
  

Happy Tuesday
ขอบคุณสำหรับกำลัวใจค่ะ
โดย: katoy วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:17:46:59 น.
  
สวัสดีตอนมืดๆวันจันทร์ครับ



ขอบคุณสำหรับกำลังใจในบล็อกเที่ยววัดเก่า - วัดมหาธาตุ เชียงแสน เชียงรายด้วยนะครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:19:47:45 น.
  

ขอบคุณที่แวะไปให้กำลังใจ
บล็อกรายงานผล Golden Globe Awards 78th

โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:20:11:15 น.
  
ขอบคุณครับ
งานชุดนี้ผมอยากเขียนและทำภาพประกอบ
ให้ออกแนวย้อนยุคหน่อยๆครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:20:48:05 น.
  
ยอดเยี่ยม
ปรบมือสิคะพี่น้อง
โดย: อุ้มสี วันที่: 2 มีนาคม 2564 เวลา:22:58:07 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 มีนาคม 2564 เวลา:6:09:17 น.
  
โดย: หอมกร วันที่: 3 มีนาคม 2564 เวลา:7:46:22 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Sleepless Sea
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]



กุมภาพันธ์ 2564

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
 
 
26 กุมภาพันธ์ 2564